အရသာရှိတယ်

ဝမ်အာ့ယာသည် ၁၃ နှစ်၊ ရှောင်ချင်သည် ၁၂ နှစ်၊ ရှောင်ကျစ်သည် ၅ နှစ်ဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင်၊ သူတို့သည် ကလေးများသာဖြစ်သည်။ သူမသည်မူ၊ သူတို့၏ခေါင်းဆောင်နီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ကလေးသုံးဦးသည် သူမ၏စကားကို နားထောင်ပြီး ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

သို့သော်၊ သူတို့သည် အခါအားလျော်စွာ လှမ်းကြည့်နေကြပြီး၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က ကောက်ညှင်းအေးကိတ်များ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု ပြောသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့၊ အဒေါ်ဝမ်နှင့် အခြားသူများသည် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီး ယာယီမီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြသည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးကိတ်များကို စစ်ဆေးရန် သွားခဲ့သည်။

ဝမ်အာ့ယာသည် သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ဆန္ဒအလျောက် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည်လည်း သူမကို စောင့်ဆိုင်းရန် တောင်းဆိုပြီး သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်သည်မူ၊ အနည်းငယ်ပိုရှက်ရွံ့သည်။ သူသည် ဤတစ်ကြိမ် သူတို့နောက်သို့ မလိုက်ပါဘဲ၊ တဲဘေးတွင် ရပ်ပြီး ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူတို့ စမ်းချောင်းသို့ရောက်သောအခါ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြီးမားသောသစ်သားရေပုံးကို ဆွဲယူပြီး ၎င်းကို ဖုံးအုပ်ထားသောအဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ကောက်ညှင်းအေးကိတ်သည် လုံးဝခဲသွားပြီး အဝါဖျော့ရောင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ပြီးပြီ၊ ငါတို့ အခု ပြန်ယူလို့ရပြီ။"

"ကျွန်မ ရေပုံးအသေးကို ယူလိုက်မယ်။" ဝမ်အာ့ယာက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော်လည်း ပန်းကန်တွေကို သယ်ပေးမယ်။" လင်းရှောင်ကျစ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

သူမသည် သစ်သားရေပုံးကြီးကို ဖုံးအုပ်ထားသောအဝတ်စကို လင်းရှောင်ကျစ်အား ပေးလိုက်ပြီး ရေပုံးငယ်ကို ဝမ်အာ့ယာအား ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သစ်သားရေပုံးကြီးနှင့် ထိုထဲမှ ကောက်ညှင်းအေးကိတ်ပန်းကန်ကြီးသုံးလုံးကို သယ်ဆောင်ပြီး သူတို့နောက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ တဲသို့ပြန်ရောက်သောအခါ၊ လျိုရှီနှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့သည်လည်း သူမကို ဝိုင်းရံလာကြသည်။

ရှောင်ချင်သည် ချဉ်းကပ်ရန် အလွန်ရှက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် မနီးမဝေးတွင် ရပ်ပြီး ကြည့်ရှုနေသည်။

"မစားခင် သကြားညိုရေနဲ့ရောရဦးမှာမလို့ စောင့်ကြပါဦး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သကြားညိုအနည်းငယ်ကိုယူပြီး ပန်းကန်ထဲသို့ ရေနွေးထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ တူဖြင့်မွှေလိုက်သည်နှင့်၊ သကြားညိုရေသည် လျင်မြန်စွာ ပျော်ဝင်သွားသည်။

လင်းရှောင်ကျစ်နှင့် ဝမ်အာ့ယာတို့သည် သကြားညိုရေကို ကြည့်ပြီး တံတွေးမျိုချခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။

သကြားညိုရေနဲ့တင် အရသာရှိနေပြီ...

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး သူတို့၏အမူအရာများကို မမြင်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

သူမသည် ယောက်မတစ်ချောင်းကိုယူပြီး၊ ကောက်ညှင်းအေးကိတ်တစ်တုံးကို ဖြတ်ပြီး၊ ပန်းကန်ငယ်တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် ဇွန်းကြီးတစ်ချောင်းကို အသုံးပြုပြီး သကြားရေကို ခပ်ယူပြီး ကောက်ညှင်းအေးကိတ်ပေါ်သို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ကောက်ညှင်းအေးကိတ်သည် သကြားညိုရေဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ ချက်ချင်း ပိုမိုအရသာရှိပုံပေါ်နေတော့သည်။

"ကျွန်မ အရင်စမ်းကြည့်မယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ လူတိုင်း၏အကြည့်အောက်တွင်၊ သူမသည် ပန်းကန်ငယ်ကို ကောက်ယူကာ ဇွန်းငယ်တစ်ချောင်းကို အသုံးပြုပြီး ကောက်ညှင်းအေးကိတ်ကို ခပ်ယူပြီး စားသုံးခဲ့သည်။

၎င်းသည် ပျော့ပျောင်းပြီး လန်းဆန်းစေကာ၊ အရသာသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တစ်ကိုက်စားပြီး၊ ထို့နောက် ဒုတိယကိုက်စားလိုက်သည်။ သူမသည် ပန်းကန်ထဲရှိ ကောက်ညှင်းအေးကိတ်ကို အလျင်အမြန် စားသုံးပြီးသွားသည်။

"ကျွန်တော်လည်း စားချင်တယ်။" လင်းရှောင်ကျစ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ဘောင်းဘီကို ဆွဲခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်အာ့ယာသည်လည်း သွားရည်ကို မျိုချပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ကောက်ညှင်းအေးကိတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

မနီးမဝေးရှိ ရှောင်ချင်သည်လည်း ကောက်ညှင်းအေးကိတ်ကို ကြည့်ရှုနေသည်။

"အရသာ ဘယ်လိုလဲ။" အဒေါ်ဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို စိတ်အားထက်သန်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ၊ မဆိုးပါဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဒေါ်ဝမ်၊ အမေ ပန်းကန်အချို့ကို သွားယူပြီး လူတိုင်းကို တစ်တုံးစီပေးလိုက်ပါ။"

"ကောင်းပြီ။" လျိုရှီနှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

ပန်းကန်များကို ယူဆောင်လာသောအခါ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမကိုယ်သူမအတွက် ကောက်ညှင်းအေးကိတ်ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးကို သိမ်းဆည်းထားပြီး၊ ထို့နောက် သုံးဦးကို စားပွဲပေါ်ရှိ ကျန်ရှိသောကိတ်ကို ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် ကောက်ညှင်းအေးကိတ်ကို ပထမဆုံးရရှိပြီး ၎င်းသည် အရသာရှိကြောင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှောင်ချင်သည် ဒုတိယဖြစ်သည်။ တစ်ကိုက်စားပြီးနောက်၊ သူ့မျက်လုံးများသည် လင်းလက်သွားသည်။

ဝမ်အာ့ယာသည်မူ၊ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့ ကောက်ညှင်းအေးကိတ်များကို ခွဲဝေပြီး အရိပ်အောက်တွင် အနားယူနေသော အလုပ်သမားများထံ ပို့ဆောင်ပြီးမှသာ စတင်စားသုံးခဲ့သည်။

"ဒါက တကယ်အရသာရှိတယ်။" ဝမ်အာ့ယာသည် သူမသည် ဤသို့သောအရသာရှိသော အချိုပွဲတစ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ မစားခဲ့ဖူးဟု ခံစားမိပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

***