ဒီဇာတ်လမ်းအဖွင့်ကတော့ ရိုးအီလွန်းတယ်

"အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို အသိဆုံးပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ရည်မှန်းချက်တွေ မရှိပါဘူး။ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှာ သာမန်တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ နေချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်နှလုံးပြန်ကျင့်စဉ်နဲ့ တစ်ချက်ဓားသိုင်းကျင့်စဉ်တွေကိုတော့ ကျွန်တော် အလေးအနက် လေ့ကျင့်နေပါတယ်။ ညီလေးညီမလေးတချို့ကို တောင်အောက်လေ့ကျင့်ရေးမစ်ရှင်တွေအတွက် ခေါ်သွားဖို့လောက်ကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။"

"အာ... မင်းကွာ..."

လူဘိုကွေးက သူ့ညီလေးရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ကောင်းကောင်းသိနေတာကြောင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူ ဆက်ပြီး အတင်းမမေးတော့ပေ။

ထိုအစား သူက သူ့လက်အင်္ကျီစထဲကနေ အိတ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကျန်းပေရန်ရဲ့ ရှေ့မှာ ချထားလိုက်သည်။

"မင်းမွေးနေ့အတွက် လက်ဆောင်" လူဘိုကွေးက ပြုံးရင်းပြောပြီးနောက် "နည်းနည်းတော့ နောက်ကျသွားပေမဲ့ပေါ့" ဟု ထပ်ဖြည့်စွက်လိုက်သည်။

တူကိုကိုင်ထားတဲ့ ကျန်းပေရန်ရဲ့လက်က လေထဲမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ အနည်းငယ်ထိုင်းမှိုင်းနေတဲ့ နှာခေါင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးရာ... အပြင်မှာ လေ့ကျင့်ရေးခရီးထွက်နေရင်းတောင် ဒီကိစ္စကို သတိရနေသေးတာလား။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် မေ့နေတာ။"

"ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်မှာလဲ။ ဒီနှစ်က မင်းအသက် ၂၀ ပြည့်တဲ့နှစ်လေ။ အရေးကြီးတဲ့ မှတ်တိုင်တစ်ခုပဲ။ မင်းနဲ့အတူတူ မွေးနေ့ပွဲလုပ်ပေးဖို့ အသည်းအသန်ပြန်လာမလို့ ကြိုးစားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို မအားလပ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ။"

"အစ်ကိုကြီး..."

ကျန်းပေရန်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ အနည်းငယ် နီရဲလာတာကိုမြင်တော့ လူဘိုကွေးက အမဲသားတစ်ဖတ်ကို ညှပ်ယူပြီး သူ့ပန်းကန်ထဲထည့်ပေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အချိန်တွေက ကုန်တာမြန်လိုက်တာ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ မင်း တောင်ပေါ်ရောက်လာတာ ငါးနှစ်တောင်ရှိပြီ။ မင်းကို ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက ပုံစံလေးကိုတောင် ငါ ခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်၊ ဟားဟား။"

"ဟုတ်သားပဲ... ငါးနှစ်တောင်ရှိပြီကိုး။"

ကျန်းပေရန်ကလည်း အလားတူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က သူဟာ ဂိုဏ်းဂဏအဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီရှုပ်ထွေးပွေလီလှတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲကို ရုတ်တရက် ဘဝကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်အများကြီးပေးမယ့်ပုံမပေါ်ခဲ့ပေ။

အလွန်အမင်း ရိုးအီနေတဲ့ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်တွေက သူ့ဆီကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလုအယက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဦးလေးအိမ်မှာ မှီခိုနေထိုင်ရင်း သူ့အဒေါ်ရဲ့ နေ့စဉ်မထီမဲ့မြင်ပြုမှုတွေ၊ ပေါ်တင်လှောင်ပြောင်မှုတွေကို ခံနေခဲ့ရသည်။

"ဘာလဲ? နင့်ကို ငါက စကားလေးနည်းနည်းတောင် ပြောလို့မရတော့ဘူးလား။ ဒီမှာ ကပ်ရပ်ကပ်စားနေတဲ့ကောင်!"

"ငါသာ ခွေးတစ်ကောင်မွေးထားရင် အိမ်စောင့်ဖို့ အသုံးကျဦးမယ်။ နင်က ဘာအသုံးကျလို့လဲ။"

"ဟွန့်၊ ကြမ်းတိုက်တာလေးတောင် ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ဘူး။ နင်ကြီးလာရင် ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်တဲ့ကောင်ဖြစ်ပြီး ငါတို့အိမ်မှာပဲ ဆက်ကပ်ရပ်နေမှာ သေချာတယ်။"

...

ဒီအခြေအနေကို ကျန်းပေရန် ဘယ်လို သည်းခံနိုင်မှာလဲ။ သူက ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ ဘဝကူးပြောင်းလာတာလေ! ဘာလို့ ဒီလိုအရှက်ခွဲမှုမျိုးကို ခံရမှာလဲ။

ဒါကြောင့် ညစာစားချိန်မှာ သူက သူ့ထမင်းပန်းကန်ကို မြေကြီးပေါ် ပစ်ပေါက်ခွဲလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရုပ်ဆိုးဆိုး၊ ဝတုတ်တုတ် အဒေါ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါက ဘဝပေါင်း တစ်ဆယ့်ရှစ်ဆက်လုံး အကုသိုလ်တွေလုပ်ခဲ့လို့ နင်တို့လို မိန်းမယုတ်မျိုးနဲ့ လာတွေ့ရတာနေမှာ! ရုပ်ကသာ လူရုပ်၊ စိတ်ဓာတ်က ခွေးစိတ်ဓာတ်! ဒီနေ့ကစပြီး ဒီအိမ်မှာ ဆက်မနေတော့ဘူး! သွား... ခွေးမသားတွေ!"

ဒေါသတွေထွက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ပြတ်သားစွာ လှည့်ထွက်ပြီး အဲ့ဒီစုတ်ချာချာ သက်ငယ်မိုးအိမ်ထဲကနေ ပြေးထွက်လာကာ မှီခိုအားထားနေရတဲ့ ဘဝကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်နေ့မနက်ရောက်တော့ ကျန်းပေရန် လေကုန်မီးငြိမ်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းကတော့ ရိုးရိုးလေးပဲ၊ သူ ဗိုက်ဆာနေလို့။

သူ ထွက်ပြေးလာတုန်းက ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ပိုက်ဆံတစ်ပြားတစ်ချပ်မပြောနဲ့၊ မုန့်တစ်ဖဲ့တောင် ယူမလာခဲ့ပေ။

ဒါကြောင့် သူ တစ်ညလုံး ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ အေးအေးခဲခဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

နေထွက်ချိန်မှာတော့ ပေါက်စီဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့မှာ အချိန် မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် ကပ်တွယ်နေခဲ့ပြီးမှ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ "သွားစမ်း! သွားစမ်း!" ဆိုတဲ့ မောင်းထုတ်သံသုံးချက်နဲ့ ထွက်လာခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ဘဝကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်အတွက် လမ်းအားလုံးကိုတော့ ပိတ်မထားခဲ့ပေ။

နေဝင်ရီတရောအချိန်၊ ကျန်းပေရန် နွေးနွေးထွေးထွေးရှိမယ့် ထောင့်တစ်နေရာကိုရှာပြီး ထိုင်နေတုန်းမှာပဲ ကြင်နာတဲ့မျက်နှာပေးနဲ့ ရသေ့တစ်ပါးက သူ့ဆီချဉ်းကပ်လာပြီး မွှေးကြိုင်နေတဲ့ နှမ်းကပ်ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကို ကမ်းပေးရင်း နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စားလိုက်ပါ၊ ကလေးငယ်။"

ကျန်းပေရန်က အငမ်းမရဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ ယဉ်ကျေးပြနေသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ငြင်းဖို့တောင် မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။

ကျေးဇူးတင်စကား အမြန်ပြောပြီးနောက် သူက ပေါင်မုန့်ကို လှမ်းယူပြီး အငမ်းမရ စားချလိုက်တော့သည်။

"ဖြည်းဖြည်းစား၊ အလျင်မလိုနဲ့။ ဒါကုန်သွားရင် နောက်ထပ်ရှိသေးတယ်။"

စကားပြောရင်း ရသေ့က ရေဖြည့်ထားတဲ့ ဘူးသီးခွံဘူးလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကျန်းပေရန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အာ... သနားစရာ ကလေးငယ်။"

"ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရသေ့ကြီး။"

ရေကို မော့သောက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် မျက်ရည်တွေ ပေါက်ပေါက်ကျလာခဲ့သည်။ ပေါင်မုန့်က အရမ်းစားကောင်းလွန်းလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရေက အေးစက်လွန်းလို့လားတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ပေါင်မုန့်နှစ်ချပ်လုံးကို အကုန်စားပြီး လူပြန်လည် လန်းဆန်းလာတော့မှ ကျန်းပေရန်က ရသေ့ကြီးကို အထပ်ထပ်အခါခါ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး။"

ရသေ့ကြီးက လက်ကာပြပြီးမှ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"လမ်းပေါ်မှာ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ ကလေးတွေ အများကြီးထဲကမှ မင်းကို ဘာလို့ ငါက ပေါင်မုန့်လာပေးလဲဆိုတာ သိလား။"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မသိပါဘူး။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ သာမန်မဟုတ်တဲ့ အရိုးအကြောတွေ ရှိနေတာကို ငါမြင်လို့ပဲ။ ဒါက ရှားပါးတဲ့ သိုင်းပညာပါရမီတစ်ခုပဲ။ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ မင်းက မီးလျှံဂိုဏ်းရဲ့ မျိုးဆက်သစ် တပည့်တွေထဲမှာ ထိပ်တန်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်!"

ရသေ့ကြီးက အဲ့ဒီစကားကို ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျန်းပေရန်ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ရွေးချယ်စရာ ၁: "ရသေ့ကြီးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ချက်ချင်းပြောပါ။ ဆုလာဘ်: နက်နဲသောမီးလျှံခန္ဓာ (အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၂: "ဒီလို ပညာရှင်မျိုး တစ်ခါမှမမြင်ဖူးပါဘူး။ မီးလျှံဂိုဏ်းက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မေးခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ။" ဟု ပြောပါ။ ဆုလာဘ်: မီးလျှံဓား (အဝါရောင်အဆင့်၊ အလယ်လတ်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၃: ရသေ့ကြီး၏ စေတနာကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်ပါ။ ဆုလာဘ်: ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်းအမှတ် +၁]

ဟား! စနစ်ကြီး ပေါ်လာပြီ!

ကျန်းပေရန် ဝမ်းသာလွန်းလို့ ထခုန်ချင်သွားသည်။

ဘဝကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်ရဲ့ အခွင့်အရေးတွေကတော့ တကယ်ကို မိုက်လွန်းတယ်! ကံကောင်းမှုနှစ်ခု တစ်ပြိုင်တည်းပဲ။ ဆရာသခင်ကြီးတစ်ပါးရော၊ စနစ်ကြီးရော!

ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ဇာတ်လိုက်အခွင့်အရေးဆိုတာလား။ အရမ်းမိုက်တာပဲ!

ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ရွေးချယ်စရာ ၁ နဲ့ ၂ ထဲက ဘယ်ဟာကိုရွေးရမလဲဆိုပြီး ခေါင်းစားနေတော့သည်။

ရွေးချယ်စရာ ၁ က သူ့ကို နည်းနည်း လောကြီးရာကျစေပေမဲ့ ဆုလာဘ်ဖြစ်တဲ့ 'နက်နဲသောမီးလျှံခန္ဓာ' က ရသေ့ကြီးပြောတဲ့ မီးလျှံဂိုဏ်းနဲ့ အံကိုက်ဖြစ်နေသည်။ ဒါက စနစ်က သူ့အတွက် သီးသန့်ဖန်တီးပေးထားတဲ့ ဆုလာဘ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေသည်။

ရွေးချယ်စရာ ၂ ကတော့ ရသေ့ကြီးကို မြှောက်ပင့်ပြောဆိုရင်းနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ သတိကြီးတဲ့ပုံစံမျိုး ပြနိုင်စေသည်။ 'မီးလျှံဓား' ဆိုတာကလည်း ဂိုဏ်းနဲ့လိုက်ဖက်တဲ့အတွက် ဒါကလည်း ခိုင်မာတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ။

ရွေးချယ်စရာ ၃ ကရော? ဒါကိုတော့ အရူးပဲရွေးမှာ! အလကားရတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ငြင်းပယ်ရုံတင်မကဘူး၊ ဆုလာဘ်ကလည်း အခြေခံအမှတ် တစ်မှတ်တည်း။

တစ်မှတ်တည်းက ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ နှစ်သိမ့်ဆုလို့တောင် ခေါ်လို့မထိုက်တန်ဘူး။

အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ရွေးချယ်စရာ ၁ ကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဘာလို့ဆို ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ သူထင်လို့ပဲ။ ဒါက သူ့ရဲ့အစောပိုင်းလေ့ကျင့်မှုတွေကို နှစ်ဆလောက် ပိုထိရောက်စေနိုင်တယ်။

"ရသေ့ကြီးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်!" ရွေးချယ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ချက်ချင်းဒူးထောက်လိုက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ အလေးနက်ဆုံးလေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ရသေ့ကြီးက ခပ်ရေးရေးပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို ဆွဲထူကာ သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်းကို တပည့်တော်ဖို့က ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်။"

"စမ်းသပ်မှု?"

ကျန်းပေရန် ခဏတာ ကြောင်သွားပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတဲ့လေသံနဲ့ ချက်ချင်းပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီး ကျော်ဖြတ်ပါ့မယ်!"

"ကောင်းပြီ!" ရသေ့ကြီးက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့လက်အင်္ကျီစကို ခါလိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ဒါဆို ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့!"

[တာဝန်ပြီးမြောက်ပါပြီ။ တပည့်သစ်စုဆောင်းရေးမစ်ရှင် စတင်ပါပြီ။ မစ်ရှင်ပြီးမြောက်မှသာ ဆုလာဘ်ကို ပေးအပ်ပါမည်။]

[မစ်ရှင်ပန်းတိုင်: သင်္ကန်းနက်ဝတ် ရသေ့၏ တပည့်ဖြစ်လာရန်။]

ဟမ်? ဆုလာဘ်ကို ချက်ချင်းမပေးသေးဘူးလား?

ကျန်းပေရန်က "ရသေ့ကြီးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ အော်လိုက်ရုံနဲ့ 'နက်နဲသောမီးလျှံခန္ဓာ' ကို ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။

ဒါက မစ်ရှင်တစ်ခုကိုပဲ စတင်စေလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မျှော်လင့်စရာတစ်ခုခုရှိနေတာလည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒီလိုတွေးရင်း ကျန်းပေရန်က ရသေ့ကြီးနောက်ကို လိုက်ဖို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လှမ်းလိုက်တော့သည်။

...

ပင်ပန်းခက်ခဲတဲ့ ခရီးနှစ်ရက်အကြာမှာတော့ ကျန်းပေရန်က ရသေ့ကြီးနဲ့အတူ တောင်ခြေတစ်ခုဆီကို နောက်ဆုံးမှာ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ပေရန်၊ ဒီနေရာကို စိမ်းစိုတောင်ထွတ်လို့ခေါ်တယ်။ မင်းရဲ့စမ်းသပ်မှုက ဒီမှာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

သူ့နောက်ကနေ ပေါင်မုန့်ကိုက်စားနေတဲ့ ကျန်းပေရန်က ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စိတ်ပျက်စေမှာမဟုတ်ပါဘူး!"

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ကျန်းပေရန်က ရသေ့ကြီးကို သူ အိမ်ကထွက်ပြေးလာတဲ့အကြောင်းနဲ့ အားကိုးစရာမရှိတဲ့အကြောင်း အကုန်ပြောပြခဲ့သည်။

ရသေ့ကြီးက သူ့အဖြစ်ကို သနားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို ဂရုတစိုက်စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ကျန်းပေရန် ဗိုက်ဆာရင် သူ့ရဲ့ မီးလျှံလက်ဝါးနဲ့ ပေါင်မုန့်ကို နွှေးပေးပြီး ပင်ပန်းရင် တဲထိုးပေးခဲ့သည်။

ဒီအပြုအမူတွေက ကျန်းပေရန်ကို အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့ပြီး သူ ပညာတတ်မြောက်သွားတဲ့ တစ်နေ့မှာ ဆရာ့ကျေးဇူးကို မလွဲမသွေ ပြန်ဆပ်မယ်လို့ သစ္စာပြုခဲ့တော့သည်!