သတ္တုတူးရင်း အသက်ထွက်သွားနိုင်တယ်

တောင်ပေါ်သို့တက်ပြီးနောက်၊ ကျန်းပေရန်က သူ့ရဲ့စမ်းသပ်မှုအကြောင်းအရာကို ရသေ့ကြီးဆီကနေ အလျင်အမြန် သိရှိလိုက်ရသည်။

"ပေရန်၊ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာက ခံနိုင်ရည်နဲ့ ဇွဲလုံ့လလိုအပ်တဲ့ ခရီးလမ်းတစ်ခုပဲ။ သတ္တုတူးတာက ဒီအရည်အသွေးတွေကို ထုဆစ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ။ မင်းသာ ဇွဲမလျှော့ဘဲ တောင်စောင့်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားရင်၊ ဒီရသေ့က မင်းကို ဂိုဏ်းထဲခေါ်သွင်းဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ဒီစကားတွေပြောပြီး အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့ ကျန်းပေရန်ကို ထားခဲ့ကာ သင်္ကန်းနက်ဝတ်ရသေ့ကြီးက လှည့်ထွက်ပြီး တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။

ဆရာသခင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီကို မြင်တွေ့ပြီး အသိအမှတ်ပြုပေးခဲ့တဲ့ ဆရာ့ရဲ့ကျေးဇူးတရားကို ပြန်ဆပ်ဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်!

စိတ်ထဲမှာ တိတ်တိတ်ကလေး သစ္စာဆိုရင်း ကျန်းပေရန်က တောင်စောင့်တစ်ယောက်ရဲ့နောက်ကနေ သတ္တုတွင်းထဲသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သို့သော်၊ ထိုကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ရည်မှန်းချက်တွေက ဒုတိယနေ့မှာပင် လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းကတော့ အလွန်ရိုးရှင်းသည်၊ သတ္တုတူးခြင်းက တကယ်ကို ပင်ပန်းလွန်းလို့ပါပဲ!

ဘဝမကူးပြောင်းခင်က ကျန်းပေရန်ဟာ သာမန်အလယ်တန်း ဒုတိယနှစ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်မျှသာဖြစ်ပြီး၊ အားကစားချိန်တွေကိုတောင် သိပ်မတက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အားနည်းတယ်လို့သာ ဖော်ပြလို့ရသည်။

ဘဝကူးပြောင်းလာပြီးနောက်မှာတောင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်တိုးတက်မလာခဲ့ပေ။

အာဟာရပြည့်ပြည့်ဝဝ မရရှိမှုနဲ့ပေါင်းလိုက်တော့ သူဟာ အရိုးပေါ်အရေတင်နီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဘာလေ့ကျင့်မှုမှမရှိဘဲ၊ နောက်တစ်နေ့မနက်စောစောမှာပဲ ကျန်းပေရန်ကို တောင်စောင့်နှစ်ယောက်က သတ္တုတွင်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

စကားနည်းတဲ့ သတ္တုတွင်းလုပ်သားတချို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက်မှာတော့ အစောင့်တွေက သူ့ကို တောင်းတစ်လုံးနဲ့ ပေါက်ချွန်းတစ်လက်ပေးကာ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ဖို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်ရဲ့ စိတ်ကူးထဲမှာတော့ သတ္တုတူးတာဟာ ဗီဒီယိုဂိမ်းတွေထဲကလိုပဲ၊ သတ္တုရိုင်းကြောကို "ချွင် ချွင် ချွင်" ဆိုပြီး အချက်အနည်းငယ်ထုလိုက်ရုံနဲ့ ပြီးသွားမယ်လို့ ထင်ထားတာ။

ဒါပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ သတ္တုတွင်းရဲ့ အနံ့ဆိုးတွေ၊ အသက်ရှူကျပ်စေတဲ့ အပူချိန်၊ မှောင်မိုက်မှုနဲ့ ကျဉ်းကျပ်တဲ့အခြေအနေတွေက သူ့ကို လုံးဝကြက်သေသေသွားစေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့မကြာခင်အချိန်ကမှ အလယ်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ သူက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ကြုံဖူးမှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ တောင်စောင့်နှစ်ယောက်က သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြင်ဆင်ချိန်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိတာ သိသာနေသည်။

သူတို့က ကျန်းပေရန်ကို "တွင်းပေါက်လမ်း" လို့သိကြတဲ့ သစ်သားဒေါက်တိုင်တွေနဲ့ ထောက်ထားတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ တွန်းထည့်လိုက်သည်။

"တွင်းပေါက်လမ်း" ရဲ့ အမြင့်က မညီညာတဲ့အတွက် ကျန်းပေရန်က တစ်ခါတလေ မတ်တပ်ရပ်ပြီး လမ်းလျှောက်ရသလို၊ တစ်ခါတလေ ကိုင်းလျှိုးပြီးသွားရပြီး၊ တချို့အချိန်တွေမှာတော့ ပိုးတောင်မာတစ်ကောင်လို ပက်လက်လှန်ပြီးတောင် လူးလှိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

သူ သတ္တုတူးမယ့်နေရာကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ခွန်အားတွေက ကုန်သလောက်နီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အနားယူဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

သူရောက်တာနဲ့ တောင်စောင့်နှစ်ယောက်က သူ့ကို သတ္တုတူးဖို့ တိုက်တွန်းကြတော့သည်။

"သူများဝန်ထမ်း ပေါ့တယ်ထင်" ဆိုတဲ့ စကားပုံလိုပါပဲ။

တီဗီထဲမှာ အလုပ်သမားတွေ ပေါက်ချွန်းလွှဲနေတာကို မြင်တုန်းက ကျန်းပေရန် အမြဲတွေးခဲ့မိသည်၊ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းမှာမို့လို့လဲ?

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ ပေါက်ချွန်းကို တစ်ဒါဇင်လောက် လွှဲပြီးတဲ့နောက်မှာပဲ သူ့လည်ချောင်းက မီးလိုပူလောင်နေပြီး၊ သူ့လက်မောင်းတွေကလည်း ခဲတွေဖြည့်ထားသလို လေးလံကာ မမြှောက်နိုင်တော့ပေ။

ဟား... ဟား...

မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူရင်း ကျန်းပေရန်က ပေါက်ချွန်းကို အားပြုကာ လေကောင်းလေသန့်ရဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားရှူရှိုက်နေမိသည်။

ဒါပေမဲ့ သတ္တုတွင်းထဲမှာတော့ အသက်ရှူကျပ်စေတဲ့ ဓာတ်ငွေ့လိုအနံ့တွေသာရှိပြီး သူ့ကို ပိုပိုပြီး ခေါင်းမူးစေခဲ့သည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို နားခိုင်းလို့လဲ။ စမ်းသပ်မှုကို အောင်ချင်သေးရဲ့လား။"

ကျန်းပေရန် မေ့လဲတော့မလိုဖြစ်နေစဉ်မှာပဲ တောင်စောင့်တစ်ယောက်က ရှေ့ထွက်လာပြီး သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။

"စမ်းသပ်မှု" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်တော့ ကျန်းပေရန်က နောက်ထပ်စိတ်ဓာတ်တစ်ချက်ကို မွေးထုတ်ပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ ကြိုးစားချင်ပေမဲ့၊ သူ့လက်တွေကတော့ မြှောက်ဖို့ ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။

သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်! ငါက တကယ်ကို အသုံးမကျပါလား။

တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာသခင်။

ဒီတပည့်က ဆရာ့ကို စိတ်ပျက်စေမိပြီ။

စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တကယ် မတူးနိုင်တော့ဘူး။"

"မင်း ပေါက်ချွန်းနည်းနည်းလွှဲပြီးတာနဲ့ ပြီးပြီလား။ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်နဲ့ ဂိုဏ်းထဲဝင်ချင်သေးတာလား။"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အသုံးမကျပါဘူး။ ကျွန်တော် ရသေ့ကြီးကို သွားတောင်းပန်လိုက်ပါ့မယ်။ သူ့ကို စိတ်ပျက်စေမိပြီ။ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ကျန်းပေရန်က သူဖတ်ခဲ့တဲ့ ဝတ္ထုတွေထဲက ဇာတ်လိုက်တွေဟာ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်ဆိုရင် မယုံနိုင်စရာ စိတ်စွမ်းအားတွေကို ဘယ်လိုမွေးထုတ်နိုင်ကြသလဲလို့ တွေးရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်မိသည်။

သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီကျိန်စာသင့် စနစ်ကလည်း သူ့ကိုကူညီဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။

ကျန်းပေရန် သူ့ရဲ့ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံတော့မယ့်ဆဲဆဲမှာပဲ သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲကနေ နာကျင်မှုတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထိုးတက်လာခဲ့သည်။

"ခွေးမသားပဲ! မင်းက တကယ့်အမှိုက်ပဲ။ ဒီထဲဝင်လာတဲ့ အရင်ကောင်တွေဆိုရင် ဟိုကျိန်စာသင့်ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ အခွင့်အရေးလေးတစ်ခုအတွက် လပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ။ မင်းကတော့ ပထမဆုံးနေ့မှာပဲ လက်လျှော့တယ်!"

စကားပြောရင်း တောင်စောင့်က ကျန်းပေရန်ကို နောက်တစ်ချက်ကန်လိုက်သည်။

ကန်ချက်နှစ်ချက်ကြောင့် ကျန်းပေရန်မှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။

သူ့ခေါင်းက ချာချာလည်၊ နားထဲမှာ အူနေပြီး မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ရင်ထဲမှာ တိုးဝင်လာသည်။

သူ ဘာမှမစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပဲ တောင်စောင့်က သူ့ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"နားထောင်စမ်း၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင်! မင်းကိုယ်မင်း ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးထားတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်၊ ဂိုဏ်းထဲဝင်ပြီး တခြားသူတွေအထက်ကို ရောက်သွားရမယ့်ကောင်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား။ ငါပြောပြမယ်၊ မင်းက အမှိုက်တစ်စပဲ! အခုချက်ချင်းထပြီး သေသေချာချာ သတ္တုတူးစမ်း။ မတူးနိုင်ရင် မင်းကို ဒီနေရာမှာတင် ငါသတ်ပစ်မယ်။ ကြားလား!?"

ကျန်းပေရန်က သူ့ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဆရာ့ကိုတွေ့ချင်တယ်! ကျွန်တော် ဆရာ့ကိုတွေ့ချင်တယ်!"

"မင်းဆရာ? ဟားဟားဟားဟား!" တောင်စောင့်က အရူးတစ်ပိုင်း ရယ်မောပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"မင်းဆရာ နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

"ကျွန်တော့်ဆရာက... ကျွန်တော့်ဆရာက..."

ကျန်းပေရန် ကြက်သေသေသွားသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ရသေ့ကြီးက သူ့နာမည်ကို တစ်ခါမှမပြောခဲ့သလို၊ သူကလည်း မေးဖို့ တစ်ခါမှမတွေးခဲ့မိပေ။

"ကျွန်တော့်... ကျွန်တော့်ဆရာက မီးလျှံဂိုဏ်းက ရသေ့တစ်ပါး! သူ မနေ့ကပဲ ကျွန်တော့်ကို ဒီကိုခေါ်လာတာ။ ကျွန်တော် သူ့ကိုတွေ့ချင်တယ်! ကျွန်တော် သူ့ကိုတွေ့ချင်တယ်!"

"ဟားဟားဟားဟား!"

တောင်စောင့်က ပိုကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး ကျန်းပေရန်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို နောက်တစ်ချက် ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။

"မီးလျှံဂိုဏ်း? ဆက်ပြီးအိပ်မက်မက်နေလိုက်! အခု မင်းကို ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုပေးမယ်။ တစ်ခုက ထပြီး သတ္တုဆက်တူးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လှဲနေပြီး ငါကန်သတ်တာကို ခံမလား။ မင်းမှာ သုံးစက္ကန့် အချိန်ရှိတယ်။"

တောင်စောင့် စကားဆုံးတာနဲ့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ရှေ့မှာ ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ရွေးချယ်စရာ ၁: လှဲနေရာမှာပဲ ဆက်နေပါ။ ဆုလာဘ်: ကြာစိမ်းလျှို့ဝှက်ကျမ်း (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၂: တောင်အောက်ဆင်းခွင့်ပြုဖို့ တောင်းပန်ပါ။ ဆုလာဘ်: မြေမီးကျင့်စဉ် (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၃: ထပြီး သတ္တုဆက်တူးပါ။ ဆုလာဘ်: ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်းအမှတ် +၁]

"၂!"

ကျန်းပေရန် ရွေးချယ်စရာတွေကို ဖတ်နေတုန်းမှာပဲ တောင်စောင့်က နှစ် လို့ရေပြီး သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို နောက်တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ကျန်းပေရန် ဉာဏ်အလင်းရသွားခဲ့သည်! သူ နားလည်သွားတာက ဒီရွေးချယ်စရာတွေရဲ့ အကြောင်းအရာက အရေးမကြီးဘူး၊ ဆုလာဘ်တွေကသာ အဓိကပဲ။

ဆုလာဘ်က ပိုကောင်းလေလေ၊ ရွေးချယ်စရာက ပိုအန္တရာယ်များလေပဲ!

နောက်ဆုံးကန်ချက်ရဲ့ အားကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျန်းပေရန်က ထိုလူဟာ သူ့ကို ကန်သတ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်လို့ အပြည့်အဝယုံကြည်လိုက်သည်။

သူသာ ဆက်လှဲနေရင် သေမှာသေချာသည်။

ဒါကြောင့် တောင်စောင့်က "၃" လို့ မအော်ခင်လေးမှာပဲ ကျန်းပေရန်က တတိယရွေးချယ်မှုကို ချက်ချင်းရွေးလိုက်ပြီး၊ ရှင်သန်လိုစိတ်သက်သက်နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အားတင်းကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ! မြင်လား၊ မင်းမှာ အားတွေကျန်သေးတာပဲ။ မသေချင်ရင် အခုချက်ချင်း စတူးတော့! ကြားလား!?"

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပေမဲ့ ကျန်းပေရန်က ပေါက်ချွန်းကို အစွမ်းကုန်မြှောက်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ထုချလိုက်သည်။

[တာဝန်ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ်: ကြံ့ခိုင်မှု +၁]

လေပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ စနစ်ရဲ့ အသိပေးချက်နဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အားအင်သစ်အနည်းငယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် ကြက်သေသေသွားသည်။

ဒီလိုနဲ့ ပြီးသွားပြီလား?

အရင်တစ်ခါ [ရသေ့ကြီးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်] ဆိုတာကို ရွေးတုန်းက ဆုလာဘ်ကို ချက်ချင်းမပေးခဲ့ဘဲ၊ မစ်ရှင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ရွေးချယ်စရာရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်လုပ်လိုက်ရုံနဲ့ ဆုလာဘ်ကို ချက်ချင်းရခဲ့သည်။

ခက်ခဲမှုအဆင့် ကွာခြားချက်က သူ့ကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

"မင်း အခု ဘာကြောင်နေတာလဲ!?"

တောင်စောင့်... မဟုတ်ဘူး... အလုပ်ကြပ်ရဲ့ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ကျန်းပေရန်က ပေါက်ချွန်းကို အလျင်အမြန်မြှောက်ပြီး ပြန်လည်ထုနှက်လိုက်တော့သည်။