ညီမလေး၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ လူမှားနေပြီ၊ ကျွန်တော်က ဝမ်ပါ

ကျန်းပေရန် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းသို့ ပထမဆုံးဝင်ရောက်စဉ်ကတည်းက၊ ၎င်း၏ ခန်းမနှစ်ဆယ့်လေးခုနှင့် ပတ်သက်၍ အကျွမ်းတဝင်ရှိနေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထိုအထဲတွင်၊ စစ်တုရင်ကျမ်းစာများကို အထူးပြုလေ့လာသော နီလာနှလုံးခန်းမက သူ့ကို အများဆုံး စိတ်ဝင်စားစေခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းသည်၊ သတ္တုတွင်းထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်က သူသည် [စစ်တုရင်] ကျွမ်းကျင်မှုအမှတ် အတော်များများကို စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သတ္တုတွင်းထဲမှ ထိုနှစ်လတာကာလအတွင်း၊ အစောပိုင်း အလွယ်ဆုံးရွေးချယ်စရာများက ခွန်အား သို့မဟုတ် ကြံ့ခိုင်မှုကဲ့သို့သော အခြေခံအရည်အချင်းများကို တိုးမြှင့်ပေးခြင်းသာ ပါဝင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဒုတိယအပတ်သို့ရောက်သောအခါ၊ [အခြေခံကျွမ်းကျင်မှုအမှတ်များ] ပုံစံဖြင့် ဆုလာဘ်အသစ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့တွင် စောင်းတီး၊ စစ်တုရင်၊ လက်ရေးလှ နှင့် ပန်းချီကဲ့သို့သော အနုပညာကျွမ်းကျင်မှုများအပြင်၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ ပန်းပဲ၊ အဆိပ်ကျင့်ကြံခြင်း နှင့် အထည်ချုပ်ခြင်းကဲ့သို့သော နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုများလည်း ပါဝင်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်၊ အစီအရင်၊ ဆေးပညာ၊ ချက်ပြုပ်ခြင်း နှင့် အခြားကျွမ်းကျင်မှုများပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးထဲတွင်၊ [စစ်တုရင်] သည် လက်ရှိတွင် ကျန်းပေရန်၏ အမြင့်ဆုံး အရည်အချင်းဖြစ်သည်။

သူ၏မူလရည်မှန်းချက်အတိုင်းပင်၊ ဝင်ခွင့်စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးနောက်၊ ကျန်းပေရန်သည် တပည့်သစ်တိုင်းကို ပေးအပ်သော ဂိုဏ်းမြေပုံအတိုင်း လိုက်လာခဲ့ပြီး နီလာနှလုံးခန်းမသို့ ဝင်ခွင့်တောင်းရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းသို့ဝင်ရောက်ရန် စမ်းသပ်မှုလိုအပ်သကဲ့သို့၊ ခန်းမတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ရန်လည်း ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။

နီလာနှလုံးခန်းမတွင် စမ်းသပ်မှုနှစ်ခုရှိသည်၊ တစ်ခုမှာ တပည့်များအကြား သိုင်းပြိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုမှာ စစ်တုရင်ပြိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးသိုင်းပြိုင်ပွဲ၏ အစမှာပင်၊ ကျန်းပေရန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာသုံးခု ချက်ချင်းပေါ်လာခဲ့သည်-

[ရွေးချယ်စရာ ၁: သင့်ပြိုင်ဘက်ကို အလွယ်တကူအနိုင်ယူပါ။ ဆုလာဘ်: ရှစ်မြောင့်လှံတံ (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၂: အနည်းငယ် လက်လျှော့ယှဉ်ပြိုင်ပါ။ ဆုလာဘ်: ရွှေချ ပန်းသစ်တော်ခေါင်းလောင်း (အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၃: အပြတ်အသတ်ရှုံးနိမ့်လိုက်ပါ။ ဆုလာဘ်: ကျပန်း အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှုအမှတ် +၁]

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော ကျန်းပေရန်က ရွေးချယ်စရာ သုံးကို တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူ၏ကာကွယ်မှုတွင် အားနည်းချက်များစွာကို တမင်တကာဖော်ပြပြီးနောက်၊ သူသည် သူ့ပြိုင်ဘက်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်မှ ချက်ချင်းပင် လွင့်ကျသွားခဲ့ပြီး၊ မထီမဲ့မြင် ရယ်မောသံများစွာနှင့်အတူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်၊ စစ်တုရင်ပြိုင်ပွဲ အတွင်းတွင်တော့၊ စနစ်က အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မည်သည့်ရွေးချယ်စရာမှ မပေးခဲ့ပေ။

ယခင်လေ့လာတွေ့ရှိချက်များနှင့် ကောက်ချက်ချမှုများစွာမှတဆင့်၊ ကျန်းပေရန်က စနစ်သည် အရေးကြီးသည့်အချိန်များတွင်သာ ရွေးချယ်စရာများကို ပေးသည်ဟု ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည်။

ရွေးချယ်စရာများမရှိခြင်းက ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် အရေးမပါကြောင်းနှင့် အနာဂတ် အဖြစ်အပျက်များအပေါ် သိသာသောသက်ရောက်မှုရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

'ငါ စစ်တုရင်မှာ ရှုံးရှုံးနိုင်နိုင် တကယ်ပဲ အရေးမကြီးဘူးလား။'

ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲတွင် ပဟေဋ္ဌိ ဖြစ်သွားမိသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ထူးချွန်သော စစ်တုရင်စွမ်းရည်ကြောင့် နီလာနှလုံးခန်းမသို့ ဝင်ရောက်ပြီးမှသာ၊ ကျန်းပေရန်က နီလာနှလုံးခန်းမ၏ "စစ်တုရင်ကျမ်းစာ သုတေသန အထူးပြု" ဟုခေါ်သော အရာသည် ကိတ်မုန့်ပေါ်မှ သကြားပွင့်လေးတစ်ခုမျှသာဖြစ်ကြောင်း နားလည်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းသားများ စာသင်ကြားသည့်အခါနှင့်တူသည်၊ သင်က ဘာသာစကား၊ သင်္ချာ နှင့် နိုင်ငံခြားဘာသာ စကားကဲ့သို့သော အဓိကဘာသာရပ်များတွင် ထူးချွန်ပြီး တူရိယာတစ်ခုခုကိုလည်း တီးခတ်နိုင်လျှင်၊ ဆရာများက သင့်ကို ပါရမီစုံသူဟု ချီးကျူးကြလိမ့်မည်။

သို့သော် သင်က တေးဂီတတီးခတ်ခြင်းတွင်သာ ကောင်းမွန်ပြီး သင်၏အဓိကဘာသာရပ်အမှတ်များက လုံးဝရှုပ်ပွနေလျှင်၊ ဆရာများက သင့်ကို ထို "အရေးမပါသောအရာများ" ကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သင်၏အဓိကအမှတ်များကို တိုးတက်အောင် အရင်လုပ်ရန် ပြောကြလိမ့်မည်။

စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းတွင်၊ "အဓိကဘာသာရပ်များ" မှာ သိုင်းပညာကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ နီလာနှလုံးခန်းမသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ ကျန်းပေရန်က သူ့ကို တပည့်အဖြစ်လက်ခံလိုသော ဆရာတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နီလာနှလုံးခန်းမ၏ အမည်ခံတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟုတ်သည်၊ တခြားမည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးမှမရှိဘဲ နာမည်သာ စာရင်းသွင်းထားသော အမည်ခံတပည့်မျိုး ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်ကတော့ ထိုအခြေအနေကို သိပ်ပြီးစိတ်ထဲမထားခဲ့ပေ။

စနစ်က ဆရာတစ်ဦးလက်ခံခြင်းသည် အန္တရာယ်များယူဆောင်လာမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြထားသောကြောင့်၊ အမည်ခံတပည့်ဖြစ်ခြင်းက မကောင်းသည်တော့မဟုတ်ပေ။

သူက သူ့၏ကျင့်ကြံရေးလမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းက ရွေးချယ်စရာများပေါ်လာရန် အခွင့်အရေးများကို အဆက်မပြတ်ရှာဖွေပြီး သူ၏အခြေခံအရည်အချင်းများကို မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်သည်။

တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်မှတ်သာရရှိခြင်းက နည်းပါးပုံရသော်လည်း၊ တဖြည်းဖြည်းစုဆောင်းခြင်းဖြင့်၊ သူ ထိပ်ဆုံးသို့ရောက်မည့်နေ့တစ်နေ့တော့ သေချာပေါက်ရှိရမည်!

ကျန်းပေရန်၏ ခါးသက်သော အပြုံးကိုမြင်လျှင်၊ လူဘိုကွေးက သူစကားမှားသွားသည်ကို သိရှိပြီး၊ သူ့စပျစ်ရည်ခွက်ကို အမြန်မြှောက်လိုက်သည်။

"အာ၊ ငါမေ့တော့မလို့ပဲ၊ မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ ညီလေး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။"

ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရင်း၊ ကျန်းပေရန်က သူ့ခွက်ကိုကိုင်ပြီး လူဘိုကွေး၏ခွက်နှင့် တိုက်လိုက်သည်။

စားသောက်ပြီး၍ ကျေနပ်သွားသောအခါ၊ စားသောက်ဆိုင်အဝင်ဝတွင် လူဘိုကွေးက ကျန်းပေရန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ အခု ဆရာသခင်ဆီကို သတင်းပြန်ပို့ဖို့ ပြန်တော့မယ်။"

"နားလည်ပါပြီ။ ဂရုစိုက်သွားပါ အစ်ကိုကြီး။"

ကျန်းပေရန်က အရိုအသေပေးကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း၊ လူဘိုကွေးက အေးဆေးတည်ငြိမ်သောဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားပြီး၊ ကျန်းပေရန်ကတော့ သူ၏ နေ့လယ်ခင်း "ဈေးဝယ်ထွက်ချိန်" ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ညနေပိုင်းသို့ရောက်သော်၊ နောက်ထပ်ရွေးချယ်စရာငါးခုကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်၊ ကျန်းပေရန်က နီလာနှလုံးခန်းမသို့ ပြန်လာခဲ့ရာ၊ သူ့တဲငယ်လေး၏ တံခါးဝတွင် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ လျိုဇီဂျင်းကလည်း ချဉ်းကပ်လာသော ကျန်းပေရန်ကို သတိပြုမိပြီး ရှေ့သို့အမြန်ထွက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ရေမှန်ခန်းမက လျိုဇီဂျင်းက အစ်ကိုကြီးကျန်းကို အရိုအသေပြုပါတယ်ရှင့်။"

သူ့ရှေ့မှ ညီမလေးမှာ အလွန်အမင်းလှပသည်၊ သူမ၏ချစ်စဖွယ်မျက်ဝန်းများမှာ နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေပြီး၊ မက်မွန်ပွင့် ပါးပြင်များမှာ အပြုံးဖြင့် ဝေဆာနေကာ၊ သူမ၏ထွက်သက်တိုင်းမှာ သစ်ခွပန်းရနံ့သင်းနေပြီး၊ အဆုံးမရှိသော နူးညံ့မှုနှင့် ကျက်သရေကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

'အန္တရာယ်အဆင့် အလွန်မြင့်မား!'

လှပသောညီမလေးများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကျန်းပေရန်၏ ငါးနှစ်တာအတွေ့အကြုံအရ၊ ပခုံးချင်းတိုက်မိရုံမျှဖြင့် စနစ်က အနက်ရောင်အဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်မြင့်သော ဆုလာဘ်များပါသည့် ရွေးချယ်စရာတစ်ခုကို ပေါ်လာစေနိုင်သည်။

ပြီးတော့ သူ့ရှေ့မှ ထိုညီမလေးကတော့ ထိုငါးနှစ်အတွင်း သူမြင်ခဲ့ဖူးသမျှထဲတွင် အလှဆုံးဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

စနစ်က ဒီတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့်ရွေးချယ်စရာမှ မပေးခဲ့သည့်အတွက် အံ့ဩမိသော်လည်း၊ ကျန်းပေရန်က ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ ကျွန်တော့်ကို တခြားတစ်ယောက်နဲ့ မှားနေပြီထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မျိုးရိုးနာမည်က ဝမ်ပါ။"

"ဝမ်...?"

လျိုဇီဂျင်း ကြောင်ပြီးရပ်နေစဉ်မှာပင်၊ ကျန်းပေရန်က နောက်တစ်ကြိမ်လက်အုပ်ချီပြီး သူမဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ အဝေးသို့မရောက်ခင်မှာပင်၊ လျိုဇီဂျင်းက အမီလိုက်လာပြီး သူမလက်ထဲမှ ပန်းချီလိပ်တစ်ခုကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"မမှားနိုင်ပါဘူး! ဒီပန်းချီကားထဲကဟာ အစ်ကိုကြီးမဟုတ်ဘူးလား။"

'ကျိန်စာသင့်ပါစေ! ဒါ ဘယ်သူဆွဲတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ခန့်ညားမှု ဆယ်ပုံတစ်ပုံကိုတောင် ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ တော်တော်ကျွမ်းကျင်တာပဲ။'

လျိုဇီဂျင်းကိုင်ထားသော ပန်းချီလိပ်ထဲမှ သူ့ပုံတူကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းပေရန်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ရှင်းပြရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

"နီလာနှလုံးခန်းမမှာ တပည့်တွေအများကြီးရှိပါတယ်။ တချို့ ရုပ်ချင်းဆင်တာက သဘာဝပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မျိုးရိုးနာမည် ကျန်း မဟုတ်ပါဘူး။ ညီမလေး ပန်းချီကားထဲက ခန့်ညားတဲ့အစ်ကိုကြီးကို ရှာတွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

ထိုအချိန်မှာပင် အမျိုးသားတပည့်တစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာပြီး ကျန်းပေရန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးကျန်း၊ ခန်းမသခင်ချန်းက အစ်ကိုကြီးကို စစ်တုရင်တစ်ပွဲနှစ်ပွဲလောက် ကစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။"

သူစကားပြောရင်း၊ အနီးတွင် လုံးဝ ရပ်နေသော လျိုဇီဂျင်းကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူ့မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ သူ့စိတ်ထဲတွင် "အရမ်းလှတာပဲ" ဆိုသော အတွေးများဖြင့် ချက်ချင်းပြည့်လျှံသွားသည်။

အမျိုးသားတပည့်က "အစ်ကိုကြီးကျန်း" ဟုခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ၊ လျိုဇီဂျင်းက ခဏတာကြောင်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ကျန်းပေရန်ရှေ့တွင် နေရာယူလိုက်သည်။

"ဒါဆို အစ်ကိုကြီးက အစ်ကိုကြီးကျန်း အမှန်ပဲပေါ့!"

ကျန်းပေရန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ညီမလေးကြားမှားတာပါ။ သူ ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုကြီးဝမ်လို့ ခေါ်တာပါ။"

"မဖြစ်နိုင်တာ!"

လျိုဇီฉินက အမျိုးသားတပည့်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျန်းပေရန်၊ အစ်ကိုကြီးကျန်း ဟုတ်မဟုတ်လားရှင့်။"

လျိုဇီဂျင်းက သူ့ကို စကားပြောသည့်အတွက် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမျိုးသားတပည့်က ချက်ချင်းပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်! သူပါပဲ၊ ကျန်းပေရန်၊ အစ်ကိုကြီးကျန်း၊ ပုံစံတူမဟုတ်၊ အစစ်အမှန်ပါ။"

ထိုညီလေးက အလှတရား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို နားလည်ရန် အသက်ငယ်လွန်းသေးသည်ဟု စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချရင်း၊ ကျန်းပေရန်က အပြုံးသစ်တစ်ခုကို ဆင်မြန်းပြီး လျိုဇီဂျင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ကျွန်တော်ပါပဲ။ အစောက ညီမလေးကို နောက်နေတာပါ။"

လျိုဇီဂျင်းက ပါးစပ်ကိုအုပ်ပြီး တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုကိုး။ အစ်ကိုကြီးကျန်းက တော်တော်နောက်တတ်တာပဲ။"

'ဟင်?'

ကျန်းပေရန် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။

သူက လျိုဇီဂျင်း ဒေါသဖြင့်လှည့်ထွက်သွားမည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ မကျေမနပ်ဖြင့် သူ့ကိုမေးခွန်းထုတ်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်၊ ထိုသို့သော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုခုက သူ့ကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိမ့်မည်။

သို့သော် မျှော်လင့်မထားစွာဖြင့်...

'သူမက ငါ့ကို တကယ်ပဲ ဟာသဉာဏ်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။'

ထိုအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည်မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သောအခါ၊ ကျန်းပေရန်က ပထမဦးစွာ အမျိုးသားတပည့်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်ချန်းကို ကျွန်တော် မကြာခင်ရောက်လာမယ်လို့ အကြောင်းကြားပေးပါ။"

"နားလည်ပါပြီ။"

အမျိုးသားတပည့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း၊ ထွက်သွားမည့်ပုံမပြဘဲ၊ သူ့မျက်လုံးများက လျိုဇီဂျင်းကို အဆက်မပြတ် ခိုးကြည့်နေသည်။

'ဟူး... ကယ်မရတော့တဲ့ကောင်ပဲ။'

ထိုသို့ စိတ်ထဲမှာ မြည်တမ်းရင်း၊ ကျန်းပေရန်က လျိုဇီဂျင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"ညီမလေးက ကျွန်တော့်ကိုရှာဖို့ နီလာနှလုံးခန်းမကို အထူးတလည် လာရတဲ့အကြောင်းရင်းကို မေးခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ။"