ဘာလို့ နောက်သုံးယောက်တောင် ပါလာရတာလဲ

ကျန်းပေရန် လုံးဝနားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

အတွေးအခေါ်ကွဲပြားမှုကြောင့်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် သူ့သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည် ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့်ဖြစ်စေ အစောပိုင်းက သူ၏လုပ်ရပ်များနှင့် အမူအရာများအားလုံးမှာ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး အခြားနယ်ပယ်များတွင် တိုးတက်အောင် ကြိုးစားနေသည်ဟု ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ဒါဆိုရင် ဒီစောင့်ရှောက်သူယွီက ဘာလို့နားမလည်ရတာလဲ။

ကျန်းပေရန်က ဒီလူက သူ့ကို ကျင့်ကြံခြင်းထဲသို့ အတင်းအကျပ်ပြန်ဆွဲခေါ်သွားမည်ကို တကယ်ပဲ စိုးရိမ်နေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်သွားလျှင် ကျားကိုစားဖို့ ဝက်ယောင်ဆောင်ခြင်းဆိုသော သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အစီအစဉ်ကြီး ပျက်စီးသွားမည်မဟုတ်လော။

သို့သော် ယခုအခါ စောင့်ရှောက်သူယွီက သူမ၏ရပ်တည်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ကျန်းပေရန်မှာ တစ်လှမ်းချင်းစီသာ သွားပြီး နောက်မှ မည်သို့လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားရမည်ကို ရှာဖွေရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ တိတ်တဆိတ် လစ်ထွက်သွားခြင်းဆိုသည်မှာ သူအမြဲတမ်း ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည့်အရာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် သန်ဘက်ခါ မနက်ခင်းအချိန်မှာ စည်းကမ်းထိန်းခန်းမရဲ့ အဝင်ဝမှာ ငါ့ကိုစောင့်နေ။"

ထိုစကားများပြောပြီးနောက် ယွီမန်ဝင်းက ခန့်ညားစွာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"အား..."

ယွီမန်ဝင်း အဝေးသို့ရောက်သွားမှသာ ကျန်းပေရန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

'ဘယ်သူကများ ငါ့အချက်အလက်တွေကို လျိုဇီဂျင်းဆီ ပေါက်ကြားစေပြီး ငါ့အတွက် ဒီဒုက္ခတွေအကုန်လုံးကို ဖြစ်စေခဲ့တာလဲ။'

"ညီမလေး အဖြစ်အပျက်" ကတည်းက ကျန်းပေရန်က သူ သံတံဆိပ်အဖြစ် တပည့်သစ်များ လက်ခံသည့်အခါတိုင်း အလွန်အမင်း ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးတပည့်များမပါ မျိုးရိုးဂုဏ်မြင့်သည့်လူငယ်များမပါ ပရိယာယ်များသောမျက်နှာပေးများမပါ အလွန်အမင်းချောမောသူများမပါ စသည်ဖြင့်...

ထိုသို့သောတပည့်များကို အမြဲတမ်းရှာတွေ့နိုင်မည်ဟု အာမမခံနိုင်သော်လည်း အများစုမှာတော့ ထိုသတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသည်။

ထို့အပြင် စမ်းသပ်စစ်ဆေးရေးမစ်ရှင်တစ်ခုစီကို ပြီးမြောက်ပြီးတိုင်း ကျန်းပေရန်က သူတို့ကို အခြားညီအစ်ကို မောင်နှမများထံ သူ့ကိုမထောက်ခံရန် အမြဲတမ်းညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ အတိအကျအားဖြင့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ရှောင်ရှားရန်ပင်။

"တကယ်ပဲ ငါ့ကိုယ်ငါပဲ အားကိုးလို့ရတာပါလား..."

သက်ပြင်းချရင်း ကျန်းပေရန်က သူ၏တဲငယ်လေး၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။

နှစ်ရက်တာ အချိန်က အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

သဘောတူထားသည့်အတိုင်း ကျန်းပေရန်က စည်းကမ်းထိန်းခန်းမ၏ အဝင်ဝသို့ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာသည်။

"ပေရန် ဒီဘက်ကိုလာ။"

ကျန်းပေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုတော့မည်အပြု အနီးအနားမှ ယွီမန်ဝင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စောင့်ရှောက်သူယွီက သူ့ကို ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်တော့ ခေါင်းငုံ့ထားသော လျိုဇီဂျင်းနှင့် မျက်နှာလွှဲထားသော ဖန်းချိုးယောင်တို့ ရှိနေသည်။

ဒီနေ့တွင် လျိုဇီဂျင်းက မြစိမ်းရောင် မြူခိုးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ရေခိုးငွေ့လို ပန်းခေါက်ရိုးစကတ်နှင့်အတူ ပန်းပွင့်များကြဲချထားသလို ဖြစ်နေသည်။ ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့သော ပခုံးများနှင့် သွယ်လျသောခါးက သူမ၏နူးညံ့သော ဘဲဥပုံမျက်နှာနှင့် လိုက်ဖက်ညီကာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့သော ကျက်သရေကို ဆောင်နေသည်။

ဖြတ်သွားရင်း မခိုးကြည့်ဘဲမနေနိုင်သော အစ်ကိုကြီးများနှင့် ညီလေးများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က သက်ပြင်းချချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ငါးနှစ်တာကာလအတွင်း သူ အမျိုးသမီးတပည့်များကို တောင်အောက်သို့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးရေး မစ်ရှင်များအတွက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည့် အကြိမ်အရေအတွက်မှာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရေတွက်၍ရသည်။ ထိုအကြိမ်များအားလုံးမှာလည်း တာဝန်ချပေးသော အကြီးအကဲမှ အတင်းအကျပ် တာဝန်ပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လျိုဇီဂျင်းကဲ့သို့ အလွန်အမင်းလှပသောသူများကို သူအမြဲတမ်း အလှမ်းဝေးဝေးတွင် ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတော့ နှစ်ယောက်တစ်ပြိုင်တည်း ရောက်လာခဲ့သည်။

'ဒီသစ္စာကတော့ တော်တော်လေးကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ပျက်စီးသွားတာပဲ...'

စိတ်ထဲမှာ ညည်းတွားရင်း ကျန်းပေရန်က ရှေ့သို့တိုးပြီး ယွီမန်ဝင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီကို အရိုအသေပြုပါတယ်။"

"အင်း မင်းအချိန်မှန်သားပဲ။ ငါ့ရဲ့ဒီချစ်လှစွာသော တပည့်နှစ်ယောက်နဲ့ မင်းတွေ့ဖူးပြီးပြီလို့ ငါယုံကြည်ပါတယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုနှစ်ယောက်ဘက်သို့ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"ညီမလေးလျို ညီမလေးဖန်း။"

ကျန်းပေရန်၏ အကြည့်နှင့်ဆုံသောအခါ လျိုဇီဂျင်း အနည်းငယ်မျက်နှာပျက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမကြောင့်သာ စောင့်ရှောက်သူက အစ်ကိုကြီးကို ဒီအထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့သည်ဟု သူမကောင်းကောင်းသိနေသည်။

သူ အခုအချိန်မှာ သူမကို သေချာပေါက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေရမည်။

'ဒါက လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကိုမကြိုက်မှာကို စိုးရိမ်ရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲကိုး...။'

'တကယ်ကို မနှစ်မြို့စရာကောင်းတာပဲ။'

သို့သော် သူမ ဘယ်လောက်ပင် စိတ်မအီမသာဖြစ်နေပါစေ လျိုဇီဂျင်းက အရိုအသေကို အလျင်အမြန် ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးကျန်းကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်ရှင့်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အစ်ကိုကြီးကို ဒုက္ခပေးရပါတော့မယ်။"

သူမဘေးတွင် ဖန်းချိုးယောင်က ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လက်အုပ်ချီပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။"

နှုတ်ဆက်ပွဲပြီးဆုံးသောအခါ ယွီမန်ဝင်းက အဝေးရှိ ရေကန်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းပြပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့သုံးယောက် ဟိုမှာ ဆော့မနေနဲ့တော့။ လာပြီး မင်းတို့အစ်ကိုကြီးကို နှုတ်ဆက်ကြ။"

'နောက်ထပ်ရှိသေးတာလား။'

ကျန်းပေရန်၏ နှလုံးသား ကျုံ့သွားပြီး မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ၏ရင်ထဲတွင် တိုးဝင်လာသည်။

"လာပါပြီရှင့်~"

သာယာသောအသံနှင့်အတူ သူက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်တူညီသော မိန်းကလေးသုံးဦး သူတို့ဘက်သို့ ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

'မင်းနောက်နေတာပဲဖြစ်ရမယ်...'

လျိုဇီဂျင်းနှင့် ဖန်းချိုးယောင်ကပင် ကျန်းပေရန်အတွက် ခေါင်းကိုက်စရာ လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ချဉ်းကပ်လာသော မိန်းကလေးသုံးဦးမှာလည်း အလွန်အမင်းလှပသော သူများဖြစ်နေသည်။

တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ဘဲဥပုံမျက်နှာ နူးညံ့သောမျက်ခုံးများ စပ်စုတတ်သောဉာဏ်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သက်ဝင်လှုပ်ရှားသည့်မျက်ဝန်းများ၊ တောက်ပသောမျက်လုံးများနှင့် ဖြူဖွေးသောသွားများ၊ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အသားအရေများ ရှိကြသည်။ တကယ့်ကို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော အလှလေးသုံးဦးပင်။

"ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ ငါမင်းတို့ကိုပြောပြထားတဲ့ ကျန်းပေရန် အစ်ကိုကြီးကျန်းပဲ။ တောင်အောက်ဆင်းတဲ့အခါ သူ့အနားမှာကပ်နေပြီး သူ့ညွှန်ကြားချက်တွေကို နားထောင်ကြ ကြားလား။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ စောင့်ရှောက်သူ။"

သုံးယောက်သား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ လှပစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ရေမှန်ခန်းမမှ ယွီကွေ့ရွှေ၊ ယွီကွေ့ကျွေး ၊ယွီကွေ့မြောင် တို့က အစ်ကိုကြီးကျန်းကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်ရှင့်။"

ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲတွင် နှစ်ခြမ်းကွဲလုနီးပါး ခံစားနေရသော်လည်း သူက အပြုံးတစ်ခုကို အားတင်းဖန်တီးပြီး အရိုအသေပြန်ပေးလိုက်သည်။

"ညီမလေးတို့ကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်။"

ညီအစ်မသုံးယောက် သူ့နောက်တွင် တန်းစီပြီးသည်နှင့် ယွီမန်ဝင်းက ကျန်းပေရန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ပေရန် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။ ငါတို့ရေမှန်ခန်းမမှာ အမျိုးသမီးတပည့်တွေ များပြီး အားကိုးရတဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်မရှိဘူး။ မင်းက အရည်အချင်းရှိမှတော့ နည်းနည်းပိုပြီး တာဝန်ယူလိုက်ပြီး ဒီညီမလေးတွေကို တောင်အောက်ခေါ်သွားပြီး အတွေ့အကြုံ နည်းနည်းရှာပေးလိုက်ပါ။"

"တပည့် အမိန့်နာခံပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ကျန်တာတွေကို မင်းကိုပဲ အပ်လိုက်ပြီ။"

ကျန်းပေရန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများကို အစ်ကိုကြီးကျန်း၏ စကားကို နားထောင်ရန် ညွှန်ကြားချက်အနည်းငယ် ထပ်ပေးပြီးနောက် ယွီမန်ဝင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

ယွီမန်ဝင်း ထွက်ခွာသွားသည့်အခိုက်အတန့်တွင် တန်းစီပြီး နာခံစွာရပ်နေသော ညီအစ်မသုံးယောက်က ချက်ချင်းပင် ကျန်းပေရန်ကို ဝိုင်းရံပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးလိုက်ကြသည်-

"အစ်ကိုကြီးကျန်းက ဘယ်သိုင်းပညာတွေကို ကျွမ်းကျင်လဲရှင့်။"

"အစ်ကိုကြီးကျန်းက ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်လက်နက်ကို ပိုကြိုက်လဲရှင့်။"

"အစ်ကိုကြီးကျန်းက တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ဘယ်ခြေကို အရင်ရှေ့တိုးတတ်လဲရှင့် ဘယ်ဘက်လား ညာဘက်လား။"

"ကျွန်မ အရမ်းသိချင်တယ်" ဟူသော စိတ်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော မျက်နှာသုံးခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျန်းပေရန်က သူတို့ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး တန်းပြန်စီကြ။ ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ကျပန်းစကားမပြောရဘူး၊ နေရာမရွှေ့ရဘူး။"

ဆူပူခံလိုက်ရသော သုံးယောက်သား နေရာမှာပင် ကြက်သေသေလျက် ခဏတာ ကြောင်သွားကြသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဖန်းချိုးယောင်က ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အိုး။ အခုတည်းက သံတံဆိပ်ဟန်တွေ စထုတ်နေပြီလား။ ဟိုတစ်နေ့က စိန်ခေါ်မှုကိုတောင် လက်မခံရဲတဲ့အထိ ကြောက်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။"

ဖန်းချိုးယောင်ကို ဘေးစောင်းကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အချိန်အခါတွေ ပြောင်းသွားပြီ။ အခု ငါက မင်းတို့ရဲ့ သံတံဆိပ်ဖြစ်နေပြီ။ ငါက မင်းတို့ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ရှိတယ်။ မင်းတို့က ငါ့အမိန့်တွေကို နာခံရမယ်။ နားလည်လား။"

"ငါက နာခံမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရင်ကော။"

ဖန်းချိုးယောင်က စိန်ခေါ်သလို ခြေတစ်လှမ်းရှေ့တိုးလိုက်သည်။

"စမ်းကြည့်လိုက်လေ။"

ကျန်းပေရန်၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားပြီး မမြင်နိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုက ဖန်းချိုးယောင်ကို ချက်ချင်းလွှမ်းခြုံသွားသည်။

"ငါ..."

ဖန်းချိုးယောင်က ထပ်မံတုံ့ပြန်ချင်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းတစ်ခုက သူမ၏ရင်ထဲတွင် တိုးဝင်လာသည်။

'ထူးဆန်းလိုက်တာ...။'

'ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါဘာလို့ သူ့ကိုကြောက်နေရတာလဲ။ သူက လူတိုင်းရှေ့မှာ သူ့ကြောက်စိတ်ကို ဝန်ခံခဲ့တဲ့ သူရဲဘောကြောင်တစ်ယောက်ပဲ။'

'သူ့မှာ ဒီလိုအရှိန်အဝါမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မှာလဲ။'

သို့သော် သူမ ဘယ်လောက်ပင် မလိုလားစိတ်ရှိနေပါစေ ဖန်းချိုးယောင်က နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကိုဆက်လက်မစိန်ခေါ်ရဲတော့ဘဲ မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

ယွီညီအစ်မများကလည်း သူတို့ရှေ့မှ ဒီအစ်ကိုကြီးမှာ ထင်သလောက် နူးညံ့သူမဟုတ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က နာခံစွာဖြင့် သူတို့နေရာများသို့ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။

ကျေနပ်သွားသော ကျန်းပေရန်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထောင်လိုက်သည်။

"ငါ့အဖွဲ့မှာ မင်းတို့လိုက်နာရမယ့် စည်းမျဉ်းတစ်ခုပဲရှိတယ်။ လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးကို ငါကပဲ ညွှန်ကြားမယ်။ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို မဆင်မခြင်လှုပ်ရှားမှုတွေ မလုပ်ရဘူး။ နားလည်လား။"

"နားလည်ပါတယ်။"

မိန်းကလေးငါးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏အသံများမှာ အနည်းငယ် ပြန့်ကျဲနေသည်။

"ကောင်းပြီ။ အခု ငါ့ရဲ့ပထမဆုံးအမိန့်ကတော့ ချက်ချင်းပြန်ပြီး အဝတ်ကြမ်းတွေကို သွားလဲကြ။ မင်းတို့မှာမရှိရင် အနီးအနားက စည်းကမ်းထိန်းခန်းမမှာ သွားငှား။ တစ်နာရီအတွင်း ဒီမှာပြန်စုမယ်။ နောက်ကျတဲ့သူတွေ ဂုဏ်ပြုအမှတ် နှစ်မှတ် အလျှော့ခံရမယ်။"