ခဲအိုနှင့်မင်္ဂလာဆောင်ခြင်း(၂)

အစီအရင်ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ အရေးပါမှုကို လွယ်ကူစွာပင် စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

တိုက်ခိုက်ရေးတွင်သာ အထူးကျွမ်းကျင်သော ကျင့်ကြံသူများကို တွေ့ရသည်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်သော်လည်း အထူးကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုခု ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသည် ရှားပါးပြီး ထူးခြားသည့် ပါရမီလိုအပ်သည်။ ဆေးဝါးပညာရှင်၊ လက်နက်ပြုလုပ်သူနှင့် အဆောင်ဆရာစသည့် ကျင့်ကြံမှုပညာရပ်များစွာထဲတွင် အစီအရင်ဆရာ၏ အဆင့်အတန်းက အထူးမြင့်မားသည်။

ထို့ကြောင့် အစီအရင်ဆရာများက သိသိသာသာပင် မာနကြီးတတ်ကြသည်။ မြို့စားဟန်၏ အကူအညီနှင့်ပင် မင်းသားတစ်ပါး၏ အဆင့်အတန်းရှိနေသော လင်းယွဲ့သည် နေအိမ်အတွက် ကြီးမားသော အစီအရင်တစ်ခုကို ပင်ပင်ပန်းပန်း တည်ဆောက်ပေးရန် အစီအရင်ဆရာတစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းက အတော်လေး ကုန်ကျစရိတ်ကြီးမားနိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းယွဲ့သည် သူ့လက်ထဲမှ မပြည့်စုံသော ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ကြည့်

လိုက်သောအခါ သူ့ဆရာ၏ လက်ဆောင်က မည်မျှအဖိုးတန်သည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ အစီအရင်နည်းလမ်းတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သော လူသားလောက၏ အမတတစ်ပါးဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောသူတစ်ယောက် တည်ဆောက်ထားသည့် အစီအရင်သည် အစီအရင်ဆရာတစ်ဦး၏ လက်ရာနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူတော်စင်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များပင် အလွန်ရှားပါးနေပြီဖြစ်ရာ အစီအရင်တွင် ကျွမ်းကျင်သော သူတော်စင်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဟူသည်ကို သူသည် ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးပေ။ မြို့စားဟန်၏ နေအိမ်ပင်လျှင် ထိုသို့သောသူမျိုးကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် အစီအရင်အများအပြားကို ချပေးရန် မဟာကျင့်ကြံသူအများအပြားကိုသာ ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ပထမမျိုးဆက် မြို့စားဟန်သည် မပြည့်စုံသေးသော သူတော်စင်အဆင့် အစီအရင်ကို ရရှိခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကပင် မြို့စားဟန်၏ နေအိမ်ကို ကြီးမားသော တည်ငြိမ်မှုကို ပေးခဲ့သည်။ သူတော်စင်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင်လျှင် မြို့စားဟန်၏ နေအိမ်ရှိ အစီအရင်ကာကွယ်ရေးများကို ဖြတ်ကျော်ရန် အတော်ပင် အားထုတ်ရလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ငါက တကယ့် အစီအရင်သူတော်စင်ကို ကူညီဖို့ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ အခွင့်အရေးရခဲ့တာလား။

လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနေရသည်။

မင်းသားအများစုသည် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး မရရှိနိုင်လောက်ပေ။

"ကျွန်တော် လက်ထပ်တာကို ဆရာက ဒီလို လက်ဆောင်တစ်ခု ပို့ပေးတာဆိုတော့... ဘာလို့ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်လက်မထပ်ရမှာလဲ"

လင်းယွဲ့က ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို သတိမထားမိဘဲ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းသား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူမခံစားနေရသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

လင်းယွဲ့က သူမကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"..."

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် သတို့သမီး မဟုတ်ပေ။

"မင်းသား ဒီကျောက်စိမ်းအဆောင်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို နားလည်လား"

မြို့စားဟန်က မေးလိုက်သည်။

"ပြောရခက်ပါတယ် ပြောရခက်ပါတယ်"

လင်းယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် လူသားအမတဖြစ်သည့် ဘီရွှီ ယွမ်ကျွန်၏ အထောက်အထား ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသေးပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဧည့်သည်များက ပို၍ သိချင်လာကြသည်။ မင်းသားသည် အထူးတလည် စိတ်ကြည်လင်နေပုံရသည်။ ဤ မပြည့်စုံသော ကျောက်စိမ်းအဆောင်က မည်သည့်ရတနာမျိုးနည်း။ သူတို့ မသိသည်မှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူသားလောက၏ တာအိုဘာသာဝင်များသည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနှလုံးသားကို ထိခိုက်စေနိုင်သည့် လောကီကိစ္စများကို ရှောင်ရှားရန် တစ်ဦးတည်းနေလေ့ရှိပြီး လူသိနည်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤအထောက်အထားသည်လည်း လူသိနည်းသည်။

မြို့စားဟန်ပင် မမှတ်မိသောအရာဖြစ်သောကြောင့် ရှန်ချင်းဂိုဏ်းမှ သက်ကြီးရွယ်အိုများပင် မသေချာဘူးဆိုလျှင် ကျန်သည့်ဧည့်သည်များကို မပြောနှင့်တော့ပေ။

ညက မှောင်နေသည်။ လင်းယွဲ့သည် သတို့သမီးအခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်

ပတ်လည်တွင် လေစွမ်းအင်ကို လှည့်ပတ်ကာ အရက်နံ့ကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ သူ၏စိတ်က ကြည်လင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အရက်က သူ့ကို သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

"မင်းသား"

သတို့သမီးအခန်းတံခါးတွင် စောင့်နေသော အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပြုပြီး သူ့အတွက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ လင်းယွဲ့က ပြုံးရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အစေခံမိန်းကလေးက သူ့အတွက် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ဖယောင်းတိုင်မီးများက ညင်သာစွာ တဖျတ်ဖျတ်လင်းနေပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ကုလားကာများသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရိပ်အမြွက်များကို ပေးနေသည်။ သတို့သမီးသည် နီမြန်းသည့် မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ရှက်ရွံ့စွာ ထိုင်နေသည်။ သူမ၏လက်ချောင်းများအား နွေဦးကြက်သွန်မြိတ်ကဲ့သို့ သူမအဝတ်အစားများကို ချည်နှောင်ထားသည်။

"ဒီမြင်ကွင်းကို ကျွန်တော် ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က တစ်ခါ တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးတယ်"

လင်းယွဲ့က ပြုံးသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် သတို့သမီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ နီမြန်းသည့် မျက်နှာဖုံးကို မလိုက်သောအခါ ရှက်သွေးဖြန်းနေသော ချီယင်မို၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

ချီယင်မိုသည် ခေါင်းမော့ရဲခဲ့ဘဲ "ယောက်... ယောက်ျား..." ဟု ရှက်ရွံ့စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ယောက်ျားလို့ ခေါ်ရတာ အကျင့်မဖြစ်သေးဘူးလား"

လင်းယွဲ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်တင်လိုက်ကာ ညင်သာစွာ နောက်သို့တွန်းလိုက်သည်။ ချီယင်မိုသည် အသံသေးသေးလေး ထွက်ကာ နီရဲနေသည့် ကုတင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပြန်လဲကျသွားပြီး သူ့၏ ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံပင်များက ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ချီယင်မိုသည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရှက်ရွံ့နေသဖြင့် သူမမျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားကာ လင်းယွဲ့ကို မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားစဉ် လင်းယွဲ့က သူမကို ဖိထားကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံ ပို၍နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ လည်ပင်းကို နမ်းလိုက်သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး သူ့နှလုံးခုန်နှုန်းကို ရူးသွပ်စွာ မြန်စေခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ နှလုံးခုန်သံ မြန်လိုက်တာ"

လင်းယွဲ့က သူမကို နီးကပ်စွာ ဖက်ထားကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူမခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမနားနား ကပ်ကာ "ယောက်ျားလို့ ခေါ်ရတာ အကျင့်မဖြစ်သေးရင် မောင်လေးလို့ပဲ ခေါ်လိုက်" ဟု ရယ်မောရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ချီယင်မိုသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ရှက်ရွံ့ပြီး ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ မင်းက ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ လက်ခံထားတာပဲ"

လင်းယွဲ့က ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့နားရွက်ကို ကိုက်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အရင်တုန်းက တိုက်ခိုက်တုန်းက ငါက မင်းကို နောက်ကနေ ဖက်ထားတဲ့အချိန် မင်းရဲ့ နှလုံးခုန်သံ အရမ်းမြန်သွားတာကို ငါသိတယ်။ ပြီးတော့ မင်း ဝမ်ချိုးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို စမ်းသပ်ဖို့ မုန့်တွေ လှောင်ပြောင်သလို ပေးလိုက်တယ် မဟုတ်လား"

"အစ်မက ရှင့်ကို ပြောပြလိုက်တာလား"

ချီယင်မိုသည် ရှက်လွန်း၍ သူမမျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားကာ သူ့ကို မကြည့်ရဲဘဲ သူ့ကို အချိန်ဆွဲနေစေသည်။

"တစ်ချိန်က ငါ မင်းအစ်မကို လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတုန်းက မင်း သူမကို အားကျခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

လင်းယွဲ့က ရယ်မောရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး အခုကစပြီး မောင်လေးလို့ပဲ ခေါ်လိုက်တော့"

ချီယင်မိုသည် အရှက်ရစွာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ခြင်တစ်ကောင်လောက် အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် "မောင်လေး..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"လိမ္မာတဲ့မိန်းကလေး"

လင်းယွဲ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ ကုလားကာက ပြုတ်ကျလာပြီး သူတို့၏ပုံရိပ်များကို ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချီယင်မိုသည် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားနည်းလမ်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခန္ဓာလမ်းကြောင်းကို သိုင်းပညာနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံသောကြောင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး မိန်းကလေးများနှင့် မတူဘဲ လင်းယွဲ့နှင့် ညဉ့်အထိ ကြာမြင့်စွာ နပန်းလုံးနိုင်ခဲ့ပြီးမှ အနားယူခဲ့သည်။ မနက်မိုးလင်းခါနီးတွင် အားအနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာသောအခါ၌ပင် ဆက်လက်လှုပ်ရှားရန် စွမ်းအင်ရှိနေခဲ့သည်။

နေအလယ်ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်လာသည်အထိပင်။

ချီယင်မိုက နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်ပြီး ကရုဏာရပ်ခံရန် စတင်ခဲ့သည်။ လင်းယွဲ့က သူမကို ဆက်လက် အလိုမလိုက်တော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှ ထလာပြီး အဝတ်လဲရန် စတင်လိုက်

သောအခါ ချီယင်မိုက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

"မောင်လေး ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ငါ ကျင့်ကြံဖို့လိုတယ်"

ချီယင်မိုက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ပိုးသားကဲ့သို့ချောမွတ်သော အဝတ်အစားများက ပြုတ်ကျသွားခဲ့သော်လည်း လင်းယွဲ့က မကြည့်ဘဲ သူ့အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။