နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများတွင် ကြုံတွေ့ရသော ပြဿနာများ

“အို ခေါင်းဆောင်၊ နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်းဖို့ ရောက်လာတာပါ။ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်နေရတာလဲ” ဖုန်းယွီသည် လက်ဆောင်များကို ကျန်းရွှေချန်း၏ အိမ်သို့ သယ်လာခဲ့သော်လည်း ကျန်းရွှေချန်းက သူ့ကို မျက်နှာမသာယာစွာ ပြသခဲ့သည်။

“သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ။ သူ့သားကို ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ရာထူးတစ်ခုကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ နည်းလမ်းရှာခိုင်းတယ်။ ကြည့်ပါဦး... သူ နှစ်သစ်ကူးကိုတောင် ပြန်လာလို့ မရသေးဘူး၊ ဒါကို အလုပ်အပေါ် စေတနာထားတာလို့ ပြောဖို့တောင် ရဲသေးတယ်။ အခု ဘယ်နှစ်လဲ။ ဘယ်သူကများ စေတနာထားတာကို ပြောနေသေးတာလဲ” ကျန်းရွှေချန်းသည် ဦးလေးကျန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းမှာ အာဏာရှိပြီး အဲဒါကို ဘယ်လို အသုံးချရမှန်း မသိဘူး။ အဲဒါက မင်းရဲ့ သွေးသားရင်းချာပဲ။

“ဒေါ်လေးလီ၊ ဒါကို ဒေါ်လေးသိချင်မှ သိလိမ့်မယ်။ ထာအိုဇီရဲ့ ဌာနထဲကို ဘယ်သူမှ လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်လို့မရဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒီမှာဆို သူ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရလဒ်တွေ ရရှိနိုင်တယ်။ နောင်ကျရင် သူ ခေါင်းဆောင်ရာထူးထက်တောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်။ သူ ပြောင်းရွှေ့ခံရရင် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က ထိခိုက်နိုင်တယ်” ဖုန်းယွီက ရယ်မောလိုက်သည်။

“တကယ်လား။ ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောတာလဲ။ ရှောင်ဖုန်း ထိုင်ပါဦး၊ အသီးအနှံလေးတွေ စားပါဦး။ ဒေါ်လေး လက်ဖက်ရည် ပြင်ပေးမယ်” ဒေါ်လေးလီ မကျေမနပ်ပြောပြီး လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရန် ထွက်သွားသည်။

“ဆံပင်ရှည်တယ်၊ မျက်စိတိုတယ်” ကျန်းရွှေချန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းယွီက သူ့ရယ်သံကို ထိန်းလိုက်တယ်။ မင်း ရဲရင် အသံကျယ်ကျယ် ပြောကြည့်လိုက်။

ဒေါ်လေးလီ ဖုန်းယွီကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ယူလာပေးပြီးနောက် သူမ အိပ်ခန်းထဲသို့ TV ကြည့်ရန် ထွက်သွားရာ သူတို့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။

ဖုန်းယွီသည် ဒေါ်လေးလီ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ကျန်းရွှေချန်းကို မျက်လုံးထောင့်ကနေ ကြည့်လိုက်သည်။ “ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော့်အဖေ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြည်နယ်ရဲ့ ပြည်သူ့ကိုယ်စားလှယ်အစည်းအဝေးအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်သွားတာလဲ”

“အဲဒါ သူ ထိုက်တန်တာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း သူ့ကို ပြည်သူ့ကိုယ်စားလှယ်အစည်းအဝေးထဲ ဝင်စေချင်တာလား။ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြည်နယ်က သူ့နာမည်ကို ဒီနှစ်ထဲမှာ တင်ပေးလိမ့်မယ်”

“နေဦး! ဦးလေးတို့ ဒါကို ဂုဏ်ယူစရာလို့ ထင်ကောင်းထင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဖေက ဦးလေးတို့အားလုံးအတွက် အလုပ်လုပ်ရလိမ့်မယ်။ သူ အစည်းအဝေးတွေ တက်ရလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အလုပ်ဆင်းရဦးမယ်”

ဖုန်းယွီ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ ဦးလေးတို့ ဒါကောင်းတဲ့အရာလို့ ထင်ကောင်းထင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက ဦးလေးတို့လို ခံစားရတာ မဟုတ်ဘူး။ ဦးလေးတို့ အနည်းဆုံး ငါ့ကို အရင်တိုင်ပင်သင့်တယ်။

“ဘယ်သူက သူ အလုပ်သွားဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောတာလဲ။ သူ ရုံးကို သတင်းပို့တာ ဒါမှမဟုတ် အစည်းအဝေးတွေ တက်တာ မလုပ်ဘဲ နေလို့ရတယ်။ သူ တစ်နှစ်တစ်ခါ နှစ်ပတ်လည် အစည်းအဝေးပဲ တက်ဖို့ လိုတာ။ လူအများကြီးက ဒီရာထူးအတွက် တောင်းဆိုနေကြတာ၊ ပြီးတော့ မင်းကတောင် စိတ်မပျော်သေးဘူးလား”

ဖုန်းယွီ ဤအဖြေကို ကျေနပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒီလိုဆို ပိုကောင်းတာပေါ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“မင်း ငါ့ကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ပြဿနာလေးတစ်ခု ဖြေရှင်းပေး” ကျန်းရွှေချန်းက ကောက်ကျစ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဖုန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်သည်။ ဤရာထူးကို သူ၏ ဖခင်အား အလကားပေးထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူသိနေသည်။

“ပြောပါဦး။ ဘယ်ဌာနက ပိုက်ဆံ လိုအပ်လဲ။ ဦးလေးနဲ့ အရင်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားဖို့ လိုတယ်။ ကျွန်တော် ဆည်တွေ ပြန်ဆောက်ဖို့ လှူဒါန်းမှုတွေကို ဆက်လုပ်သွားဦးမှာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံ သိပ်မများဘူး” ဖုန်းယွီသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ယွမ် သန်း ၅၀၀ လှူဒါန်းခဲ့ပြီး ယခုနှစ်တွင် နောက်ထပ် သန်း ၅၀၀ လှူဒါန်းမည်ဖြစ်သည်။

“ပိုက်ဆံအကြောင်း မပြောနဲ့တော့။ အရမ်း ကြမ်းတမ်းတဲ့အသံပဲ။ ငါ မင်းကို ငါတို့ ပြည်နယ်ရဲ့ အိမ်သုံးပစ္စည်းစက်ရုံ၊ ဆီမီးကွန်ဒတ်တာ (semi-conductor) စက်ရုံတွေကို လက်ခံယူနိုင်မလားလို့ မေးချင်တာ”

ဖုန်းယွီသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချက်ချင်းချလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဦးလေးကို နှစ်သစ်ကူး မင်္ဂလာပါလို့ ဆုတောင်းပေးခဲ့ပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်တစ်ခု ရှိနေလို့ အခု သွားရဦးမယ်”

“အာ... ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်လိုနေတာလဲ။ ငါတို့ကို ကူညီပေးပါဦး။ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ငါတို့ ပြည်နယ်ရဲ့ နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းတွေကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင် လုပ်သားတွေကိုပဲ လျှော့ချလို့ ရတော့မှာ” ကျန်းရွှေချန်းက ဖုန်းယွီကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

တရုတ်အစိုးရသည် အမိန့်များ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းများအားလုံး ဈေးကွက်စီးပွားရေးနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်၊ ရှင်းလင်းသော ပိုင်ဆိုင်မှုအခွင့်အရေးများ ၊ ရှင်းလင်းသော တာဝန်ဝတ္တရားများ နှင့် သိပ္ပံနည်းကျ စီမံခန့်ခွဲမှု ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး အရေးအကြီးဆုံးမှာ အစိုးရနှင့် လုပ်ငန်းအကြား ရှင်းလင်းသော ခြားနားမှု ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဆိုင်မှုအခွင့်အရေး ရှင်းလင်းခြင်းနှင့် အစိုးရမှ ခွဲထွက်ခြင်းသည် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။ ယခင်က ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများသည် နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများနှင့် ပုဂ္ဂလိကရန်ပုံငွေများကို ဆွဲဆောင်ခြင်းဖြင့် ကောင်းမွန်သော ရလဒ်များ ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဒေသန္တရအစိုးရများ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုများကြောင့် ဤနိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းများအားလုံး ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ မကျဆင်းသော လုပ်ငန်းများအားလုံးကို ပုဂ္ဂလိကကုမ္ပဏီများအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

ဘင်မြို့မှာတော့ ကိစ္စမရှိသေးပါဘူး။ ကျန်းရွှေချန်းရဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေက သူ အဲဒီမှာရှိတုန်းက ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ်တွေ ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘင်မြို့ပြင်ပ လုံကျန်းပြည်နယ်မှာတော့ ဒီပြဿနာက ဆိုးရွားတယ်။

ကျန်းရွှေချန်းသည် ယခုပြည်နယ်၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဘင်မြို့တစ်ခုတည်းကိုသာ ဂရုစိုက်၍ မရတော့ပေ။

“အဲဒီလူတွေကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ လျှော့ချလိုက်ပါ။ ဘင်မြို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေက ကောင်းကောင်း လည်ပတ်နေတယ်၊ ဒါ့အပြင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားတဲ့ နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းတွေက လွတ်လပ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဲဒီကုမ္ပဏီတွေကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်ဆီ အပြင်ကနေ ပေးအပ်လို့ မရဘူးလား”

ဖုန်းယွီ၏ ယခင်ဘဝတွင် အစိုးရများစွာသည် ဤသို့ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် မကိုက်ညီသော်လည်း အကူးအပြောင်းကာလဖြစ်ပြီး ဒေသန္တရအစိုးရများတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ အနည်းဆုံး ၎င်းတို့သည် ဤလုပ်ငန်းများကို ပြင်ပသို့ ပေးအပ်ပြီးနောက် ဒေဝါလီခံခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မည်မဟုတ်ပေ။

“ဒေသန္တရအစိုးရတွေ ဒါကို မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ မင်း ထင်တာလား။ အပြင်ပန်းကူညီမှုက အရင်က အလုပ်ဖြစ်ပြီး အမြတ်တချို့ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကုမ္ပဏီက ငြင်းပြီး ဒေသန္တရအစိုးရကို ပိုက်ဆံမပေးတော့ဘူး။ သူတို့က နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းကို မြို့တော်အစိုးရဆီ ပြန်ပေးပြီး အစိုးရကို လုပ်သားလစာ ပေးခိုင်းမယ်လို့တောင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်” ကျန်းရွှေချန်းက ဒေါသတကြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဖုန်းယွီ ရယ်လိုက်သည်။ ခေါင်းဆောင်များလည်း အခက်အခဲများ ရှိပြီး အကြီးမားဆုံး သရော်စာမှာ ဤခေါင်းဆောင်များသည် ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းအကြောင်း ဘာမှ မသိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လုပ်ငန်းများကို စီမံခန့်ခွဲရန် ကျွမ်းကျင်သော မန်နေဂျာတစ်ဦးကို မည်သို့ငှားရမ်းရမှန်းပင် မသိကြပေ။ သူတို့သည် အလွန်အားနည်းကြသည်။

“ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်။ လုပ်ငန်းတွေကို သူတို့ဆီ ရောင်းလိုက်ရုံပဲ။ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလား။ ဘဏ်တွေကို သူတို့ကို ချေးငွေပေးဖို့ တောင်းဆိုပါ။ လုပ်ငန်းတွေက ပိုက်ဆံရှာနိုင်မလား၊ မရှာနိုင်ဘူးလားဆိုတာ သူတို့ သိတယ်။ ပြီးတော့ တကယ်ပဲ ဘယ်သူမှ လုပ်ငန်းကို ဆက်မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး မြေကွက်ကို ရောင်းလိုက်ရုံပဲ။ လုပ်သားတွေကို တခြားစက်ရုံတွေဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်၊ ပြီးတော့ လွှဲပြောင်းလို့မရတဲ့သူတွေကိုတော့ အလုပ်ထုတ်လိုက်” ဖုန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက မင်းရဲ့ ဖြေရှင်းနည်းလား။ စက်ရုံတွေနဲ့ မြေတွေကို ရောင်းတာလား။ လုပ်သားတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူတို့ရဲ့ အလုပ်ထုတ်ကြေးပေးဖို့ ပိုက်ဆံကို ဘယ်ကနေ ရှာရမလဲ။ သူတို့က အစိုးရဆီ ပြန်လာပြီး အကူအညီ တောင်းနေရင်ရော” ကျန်းရွှေချန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“အစိုးရက အလုပ်ထုတ်ခံရတဲ့ လုပ်သားတွေကို လေ့ကျင့်ရေး ပေးနိုင်ပြီး ပြန်လည်အလုပ်ရရှိဖို့ ကူညီနိုင်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေ စတင်ဖို့လည်း သူတို့ကို အားပေးနိုင်ပါတယ်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းတာ ဒါမှမဟုတ် သေးငယ်တဲ့ ထမင်းဆိုင်လေးဖွင့်တာတောင် သူတို့ အငတ်ဘေးနဲ့ သေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ စတင်လည်ပတ်ရန် ရန်ပုံငွေအတွက် အစိုးရက ကူညီနိုင်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အဲဒီလုပ်ငန်းတွေက တကယ်ပဲ အကျိုးအမြတ် မရှိပါဘူး။ ဒီနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ ပြီးနောက် သူတို့အများစုက အကျိုးအမြတ်တွေ စတင်ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလုပ်ငန်းတွေမှာ ကြွေးမြီတွေ အများကြီးရှိတာကြောင့် အတိုးတစ်ခုတည်းကတောင် ပမာဏ များနေပြီ။ ဒါက သူတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို တိုးလာစေလိမ့်မယ်။ နိုင်ငံတော်မှာ မတည်ဘဏ်တွေကို သူတို့ရဲ့ ကြွေးမြီတွေကို ရှယ်ယာအဖြစ် ပြောင်းလဲခွင့်ပေးတဲ့ ပေါ်လစီ ရှိတယ်မလား။ ဒီလိုဆိုရင် လုပ်ငန်းတွေ အတိုးတွေ အများကြီး သက်သာလိမ့်မယ်”

“ဒါကို ငါတို့ မစဉ်းစားမိဘူးလို့ ထင်တာလား။ ကြွေးရှင်တွေက ရှယ်ယာမလိုချင်ဘူး၊ ပိုက်ဆံပဲ လိုချင်တာ။ ဘဏ်တွေက ဒါကို သဘောတူပေမဲ့ သူတို့က အရမ်းနှေးပြီး အနည်းဆုံး ၂ နှစ်ကနေ ၃ နှစ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်”

“အာ... လုပ်ငန်းတွေ ဒေဝါလီခံတော့မယ်၊ အကြွေးတွေ ဆပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ရုံပဲ။ ကြွေးရှင်တွေမှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိတယ်။ သူတို့ ရှယ်ယာတွေယူပြီး အမြတ်ဝေစုတွေ ခံစားနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရှယ်ယာတွေကို ရောင်းချပစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်း ဒေဝါလီခံပြီးနောက် ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်နိုင်တယ်” ဖုန်းယွီက ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ မင်းတို့က အစိုးရဖြစ်ပြီး အဲဒီလူတွေကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလား။

“ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ကို မကူညီနိုင်ဘူးလား” ကျန်းရွှေချန်းက မေးလိုက်သည်။

“ကူညီတာလား။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို မကူညီခဲ့ဘူးလား။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ဘင်မြို့မှာ ပုလင်းထည့်စက်ရုံလေးတွေ အနည်းငယ် တည်ထောင်ခဲ့တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ကျွန်တော်က ဒီရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို ဆောင်ကြဉ်းလာသူပါ။ အဲဒီ အလုပ်လက်မဲ့ လုပ်သားတွေကို ပြန်လည်အလုပ်ရဖို့ ကူညီပေးတဲ့သူက ကျွန်တော်ပါ။ ထိုင်းဟွာကုန်သွယ်ရေး ၊ ထိုင်းဟွာစူပါမားကတ် လုပ်ငန်းတို့က လုပ်သား ဘယ်လောက်၊ လုံခြုံရေး ဘယ်လောက် ခန့်ထားခဲ့လဲ။ Wind and Rain Logistic လည်း လုပ်သား အများကြီး ခန့်ထားခဲ့တယ်”

“အဲဒါတွေ အားလုံးက ဘင်မြို့မှာပဲ။ တခြားမြို့တွေကရော။ သူတို့ကို ကူညီဖို့ ငြင်းဆန်တာလား”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေကလည်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း တိုးမြှင့်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ပေါင်းစပ်သင့်တယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။ အဲဒီသေးငယ်တဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကို ပေါင်းစည်းတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလဲ။ ဒီလုပ်ငန်းတွေထဲက တချို့ကို ကျွန်တော် ဝယ်ယူခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲ ပြန်ရနိုင်တယ်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ပိုအရေးကြီးတာက အဲဒီလုပ်ငန်းတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ မှီခိုရမယ်။ သေးငယ်တဲ့ အရက်စက်ရုံတွေကို ဘေဒါခန်းGroup နဲ့ ပေါင်းစည်းပြီး ဘေဒါခန်း ဗိုင်ဂျူး (Beidacang Baijiu) ထုတ်လုပ်ပြီး တောင်ပိုင်းပြည်နယ်တွေမှာ ရောင်းနိုင်တယ်။ အချိုရည်တွေ၊ အစားအသောက် ထုတ်ကုန်တွေ စသဖြင့်လည်း ဒီလိုပဲ လုပ်လို့ရတယ်။ ကျွန်တော် ဒီလုပ်ငန်းတွေ အားလုံးကို ဝယ်ယူခဲ့ရင် နောင်ကျရင် ဘေဒါခန်း Group နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရနိုင်တယ်။ ဦးလေးတို့ စိတ်မအေးဘူးဆိုတာ သေချာလား” ဖုန်းယွီက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရွှေချန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ဖုန်းယွီနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ပြည်နယ်တစ်ခုသည် တရုတ်ပြည်တွင် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိနိုင်သော်လည်း ဖုန်းယွီနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

ဒီတစ်ခါတော့ ပြည်နယ်အစိုးရ ဒုက္ခခံရတော့မှာပဲ ထင်တယ်။

******