ပြဿနာများစွာ

ဆိုရော့စ်အကြောင်း ပြောပြီးနောက် ဖုန်းယွီ သည် သံလက်သီးကျူးက သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သံလက်သီးကျူးက အခြားကိစ္စများကို စတင်ပြောဆိုလာသည်။

“မန်နေဂျာဖုန်း၊ ငါတို့ နိုင်ငံရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းဘယ်လို ထင်မြင်ယူဆလဲ၊ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလား”

ဖုန်းယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ငက ပြည်သူ့ဝန်ထမ်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအကြောင်းကို ပြောဖို့ အသင့်တော်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ဘူး။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်နိုင်ငံက အစိုးရနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာ မရှိတာလဲ။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ရာမှာ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းဆိုတာ မရှိဘူး။ ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ ချမှတ်ပါစေ၊ အစကတော့ မှန်ကန်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ လစ်ဟာမှုတွေ ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။

“ကျုပ်မှာ ဘာအမြင်မှ မရှိပါဘူး၊ အရာရာ အဆင်ပြေနေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်” ဖုန်းယွီက သူ့နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“မင်းကတော့…မင်း ပြဿနာတချို့ တွေ့ပြီးတော့ ငါ့ကို မပြောချင်ဘူး။ မင်း သိလား၊ တရုတ်ပြည်မှာ မူဝါဒ သုတေသနရုံးရှိတယ်၊ အဖွဲ့ဝင်အများကြီးက စီးပွားရေးသမားတွေပဲ။ ငါ မင်းကို အမြဲတမ်း ပါဝင်စေချင်ခဲ့တာ”

“ဒါဆို ကျုပ်ဒီအကြောင်း နည်းနည်း ပြောပါ့မယ်။ ကျုပ်မှားရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”

“အပြစ်တင်စရာ ဘာရှိမှာလဲ။ မင်း ပြောတာ မှန်ပြီး ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ မှားကောင်းမှားလိမ့်မယ်” သံလက်သီးကျူးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ပြီးပြည့်စုံသူ မဟုတ်ဘဲ သူ လွဲချော်ခဲ့သည့် ကိစ္စများ ရှိကို ရှိလိမ့်မည်။

“ကျုပ် အရင်ဆုံး မြင်ခဲ့တဲ့ ဆောင်ပုဒ်တွေနဲ့ စပါ့မယ်။ ကြည့်ပါဦး၊ ကျေးရွာတွေကနေ မြို့တွေအထိ၊ သားဆက်ခြားခြင်း၊ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၊ ဥပဒေနဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ စသဖြင့် အစိုးရရဲ့ ဆောင်ပုဒ်တွေ အများကြီးပဲ။ မြို့တွေမှာဆို ဆောင်ပုဒ်တွေက ပိုပြီး Gao Da Shang ဖြစ်တယ်...”

“Gao Da Shang ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” သံလက်သီးကျူးက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ဟမ်? ပိုပြီးအဆင့်မြင့်၊ လှပ၊ အထက်တန်း ဖြစ်တာကို ပြောတာပါ။ အတိုချုပ်ရရင် Gao Da Shang ပါပဲ။ ဒါက အင်တာနက်ဖိုရမ်တွေမှာ သုံးတဲ့ စကားလုံးပါ” ဖုန်းယွီက ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ့ယခင်ဘဝက အင်တာနက်သုံး စကားလုံးတွေကို မသုံးမိအောင် သတိထားရသည်။ ဤစကားလုံးကို လက်ရှိအချိန်တွင် မသုံးသေးဘဲ ဖုန်းယွီက အင်တာနက်သို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဟားဟားဟား... ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ ဖော်ပြချက်ပဲ” သံလက်သီးကျူးက ရယ်မောပြီး ဖုန်းယွီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ဒီဆောင်ပုဒ်တွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ တရုတ်ရဲ့ ဆိုရှယ်လစ်အတွေးအခေါ်တွေကို အားဖြည့်ဖို့၊ အဂတိလိုက်စားမှု တိုက်ဖျက်ဖို့၊ ကျုပ်တို့ရဲ့ စီးပွားရေးတွေကို မြှင့်တင်ဖို့၊ အလုပ်ဖြုတ်ခံရတဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ဂုဏ်ပြုဖို့ စသဖြင့်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆောင်ပုဒ်တွေက ကျုပ်တို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာအားလုံးကို ထင်ဟပ်နေတယ်”

သံလက်သီးကျူးသည် ဖုန်းယွီကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤဆောင်ပုဒ်များသည် အစိုးရ၏ မူဝါဒများနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ဘာမှားနေတာလဲ။

“သားဆက်ခြားခြင်းကို မြှင့်တင်ခြင်းက ကျုပ်တို့ အစိုးရရဲ့ သားဆက်ခြားခြင်းက အောင်မြင်မှုမရှိဘူးဆိုတာ ပြသတယ်။ စီးပွားရေးတိုးတက်မှုကို မြှင့်တင်ခြင်းက ကျုပ်တို့ရဲ့ ကျေးရွာအများစုဟာ ဆင်းရဲတွင်းနက်နေသေးတာကို ထင်ဟပ်တယ်။ ပညာရေးကို မြှင့်တင်ခြင်းက ကျုပ်တို့ နိုင်ငံသားအများစုဟာ စာမတတ်သေးဘူးဆိုတာကို ဆိုလိုတယ်။ အဂတိလိုက်စားမှု တိုက်ဖျက်ရေးကို မြှင့်တင်ခြင်းက ကျုပ်တို့ နိုင်ငံမှာ အဂတိလိုက်စားတဲ့ အရာရှိတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာကို ထင်ဟပ်တယ်။ ဈေးကွက်စီးပွားရေးကို မြှင့်တင်ခြင်းက ကျုပ်တို့ ဈေးကွက်စီးပွားရေးက မဖွံ့ဖြိုးသေးတာကို ဆိုလိုတယ်။ အလုပ်ဖြုတ်ခံရတဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ဂုဏ်ပြုခြင်းက ကျုပ်တို့ အစိုးရက အလုပ်သမားတွေအတွက် အလုပ်အကိုင် လုံလောက်စွာ မပေးနိုင်ဘူးဆိုတာကို ပြသတယ်”

သံလက်သီးကျူး ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ဒါ မှန်တယ်လို့ ခံစားမိတယ်။ ဖုန်းယွီကို မတွေ့ခင်က ဒီပြဿနာတွေကို ဒီရှုထောင့်ကနေ ဘယ်သူမှ မကြည့်ဖူးဘူး။

“ဒီဆောင်ပုဒ်တွေက ကျုပ်တို့ နိုင်ငံရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာတွေကို ထင်ဟပ်နေပါတယ်။ လူတွေက ရုပ်ဝတ္ထုယဉ်ကျေးမှု မရှိတော့ရင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်းကို မစဉ်းစားတော့ဘူး။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် လူတွေ ဆင်းရဲတဲ့အခါ ပြဿနာတွေ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူတို့ အပြင်ဘက်က ကမ္ဘာကြီးရဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ ခံရလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ ရှေးခေတ်တုန်းက မင်းဆက်တွေက ဆင်းရဲမွဲတေမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စစ်ပွဲတွေကြောင့် ပြောင်းလဲခဲ့ကြတာ။ အမေရိကန်က ချမ်းသာတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ တန်ဖိုးတွေက တခြားနိုင်ငံတွေကို သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်တာ”

သံလက်သီးကျူး၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်သွားသည်။ ဟမ့်… အဲဒီ အမေရိကန်တွေက သူတို့ရဲ့တန်ဖိုးတွေကို တရုတ်ပြည်အပေါ် လွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အရင်းရှင်စနစ်က ဘာကောင်းတာလဲ။ သူတို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုနှုန်းတွေ အရမ်းမြင့်မားတယ်။ ဆိုရှယ်လစ်စနစ်ကလည်း ငါတို့ လူတွေကို ချမ်းသာစေနိုင်တယ်။

“ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ” သံလက်သီးကျူးက မေးလိုက်သည်။

“အာ... ဝန်ကြီးချုပ်... ကျုပ်တကယ်ပဲ မသိပါဘူး။ ကျုပ်က စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ပဲ။ အစိုးရမူဝါဒတွေအကြောင်း မသိဘူး၊ ပြီးတော့ နိုင်ငံရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်ပိုက်ဆံရှာပြီး ကျုပ်တို့ နိုင်ငံကို အထောက်အကူပြုချင်ရုံပါပဲ”

“မင်းလို စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်က နိုင်ငံရေးထဲ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒီ ဂျူးလူကြီးနဲ့ တခြားနိုင်ငံတွေရဲ့ စီးပွားရေးကို တိုက်ခိုက်တော့မယ်လို့ မင်းခုနက မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဒါက နိုင်ငံရေးထဲ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာလို့ မယူဆဘူးလား”

“ဒါက တခြားနိုင်ငံတွေပါ၊ တရုတ်ပြည် မဟုတ်ပါဘူး” ဖုန်းယွီက ငြင်းခုံလိုက်သည်။ စီးပွားရေးသမားတွေ အဆင့်တစ်ခု ရောက်လာရင် နိုင်ငံရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို သြဇာလွှမ်းမိုးလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူသိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထုတ်ပြန်တဲ့ မူဝါဒတိုင်းက သူတို့ရဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေကို သက်ရောက်မှု ရှိလို့ပဲ။

ဥပမာအားဖြင့်၊ တရုတ်ပြည်က အိမ်ခြံမြေကို သူ့ရဲ့ အဓိကလုပ်ငန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ရင် အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းမှာ ပါဝင်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတွေက အမြတ်အစွန်း အများကြီး ရရှိလိမ့်မယ်။ အမေရိကန်နဲ့လည်း အတူတူပါပဲ။ ဘာလို့ စီးပွားရေးသမား အများကြီးက သမ္မတရွေးကောက်ပွဲကာလအတွင်း နိုင်ငံရေးပါတီတွေကို ရန်ပုံငွေ ထောက်ပံ့ကြတာလဲ။ သူတို့ ဒါကို လုပ်တာက သူတို့ကို အကျိုးအမြတ်ဖြစ်စေမဲ့ မူဝါဒတွေ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ သမ္မတ လိုအပ်လို့ပဲ။ သူတို့ရဲ့ ပြန်အမ်းငွေတွေက သူတို့ရဲ့ လှူဒါန်းမှုတွေရဲ့ ဆယ်ဆ၊ အဆတစ်ရာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်!

အမေရိကန်စစ်ပွဲဖြစ်တိုင်း သေနတ်ရောင်းဝယ်သူတွေ အမြတ်အစွန်း များများစားစား ရကြတယ်။

“မင်း နိုင်ငံရေးမှာ ပါဝင်ဖို့ အရမ်း သင့်တော်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ ဒါကို စဉ်းစားကြည့်သင့်တယ်”

ဖုန်းယွီသည် စိုးရိမ်သောကရောက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ် လုပ်ချင်တဲ့ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီး နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာမှ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကြည့်ပါဦး၊ ကျုပ်က လူပျိုကြီးပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ပြည်သူ့အကျိုးအတွက် တစ်ဦးချင်းရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို စွန့်လွှတ်သင့်တဲ့သူက ကျုပ်မဟုတ်ဘဲ တခြားတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်သင့်တယ်”

သံလက်သီးကျူး ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဆက်ပြော”

“ကျုပ်တို့ နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းတွေရဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေကိုပဲ ကြည့်ရအောင်။ ဒီနှစ်အစပိုင်းကတည်းက ကျုပ်တို့ နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းအများစုဟာ ငွေရှုံးနေပါတယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် နောက်နှစ်မှာ ငွေမရှုံးတဲ့ လုပ်ငန်းအနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့မှာပါ။ ဒီနိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းတွေက ခေါင်းဆောင်တွေက ခိုင်မာပြီး ရှေးရိုးစွဲသမားတွေပါ။ သူတို့က တန်းတူခွဲဝေမှုနဲ့ တန်းတူအလုပ်လုပ် တန်းတူအခကြေးငွေအကြောင်းကိုပဲ ပြောနေကြတုန်းပဲ။ သူတို့က ခေတ်နဲ့အညီ သွားနေတာ မဟုတ်ဘဲ နောက်ပြန်ဆုတ်နေတာပါ။ တောင်းဆိုချက်တွေအရ ခွဲဝေပေးဖို့က အစိုးရရဲ့ အခန်းကဏ္ဍဖြစ်ပြီး၊ ပံ့ပိုးမှုတွေအရ လျော်ကြေးပေးဖို့က လုပ်ငန်းရဲ့ အခန်းကဏ္ဍပါ။ အဲဒီ နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ပုဂ္ဂလိကကုမ္ပဏီတွေကို ကြည့်ပါဦး။ သူတို့က ထုတ်ကုန်တူတွေ ထုတ်လုပ်ပြီး အမြတ်အစွန်း ရနိုင်ပေမဲ့ ကျုပ်တို့ နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းတွေက ဘာလို့ မရနိုင်တာလဲ”

“နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းတွေမှာ ဝန်ထမ်းတွေ အရမ်းများတယ်။ ကလေးတွေက မိဘတွေရဲ့ လုပ်ငန်းက ရာထူးတွေကို ဆက်ခံတဲ့ မူဝါဒကြောင့် လုပ်ငန်းများစွာ ဒေဝါလီခံခဲ့ရတယ်။ အချို့သော လုပ်သားတွေက အငြိမ်းစားလစာအတွက် အသက် ၄၀ ကျော်မှာ အငြိမ်းစားယူပြီး၊ သူတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ ကလေးတွေကို သူတို့ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ စက်ရုံထဲ ဝင်ခိုင်းတယ်။ ဘယ်သူမှ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေက အလုပ်နဲ့ သင့်တော်ရဲ့လားဆိုတာ ဂရုမစိုက်ကြဘူး၊ ပြီးတော့ ဒါက စက်ရုံရဲ့ ထိရောက်မှုကို ထိခိုက်ရုံသာမက လုပ်သားစရိတ်ကိုပါ တိုးလာစေလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ရုံးထဲမှာ လူအများကြီး ရှိနေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလဲ၊ ကျုပ် ဝန်ထမ်း ၁၀၀ ကျော်သာရှိတဲ့ သေးငယ်တဲ့ စက်ရုံတစ်ရုံကို မြင်ဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ ဝန်ထမ်း ၃၀ ကျော်က စီမံခန့်ခွဲမှုအဆင့်မှာ ရှိနေတယ်။ စီမံခန့်ခွဲမှုထဲက ဝန်ထမ်း ၃၀ မှာ ၁၂ ယောက်ကျော်က ပါတီဝင်တွေဖြစ်ပြီး ဒီစက်ရုံမှာ ပါတီဝင် ၃၀ ကျော် ရှိနေတယ်။ လုပ်ငန်းတွေက လုပ်သားတွေကို ဖြုတ်တော့မယ်ဆိုရင် ဒီစီမံခန့်ခွဲမှု ဝန်ထမ်းတွေက အရင်ဆုံး ထွက်သွားရမှာပဲ”

“စီမံခန့်ခွဲမှု ဝန်ထမ်းတွေ ဘာလို့လဲ”

“ကျုပ် ခုနကပဲ ပြောခဲ့တာပါ။ ဒီစီမံခန့်ခွဲမှုဝန်ထမ်းအများစုက လုပ်ငန်းကို အထောက်အကူမပြုဘဲ လစာများများ ရနေတုန်းပဲ။ နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခုက ဒီစီမံခန့်ခွဲမှုဝန်ထမ်းတွေက ပိုပြီး ပညာတတ်ပြီး သာမန်လုပ်သားတွေထက် ပိုပြီး အရည်အချင်းရှိသင့်တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က အလုပ်အသစ်ရှာတာ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်း စတင်တာ ပိုလွယ်သင့်တယ်။ ပြောစကားတစ်ခု ရှိတယ် - “ခေါင်းဆောင်နဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုဝန်ထမ်း ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိပေမဲ့ လုပ်သား ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ လူတိုင်း မသိဘူး”

သံလက်သီးကျူး၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အစိုးရဝန်ထမ်းပုံရိပ်က ဘယ်တုန်းက ဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒါကို အလေးအနက် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အချိန်တန်ပြီ ထင်ပါရဲ့။ အလုပ်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူတို့ လုပ်သင့်တာကို မလုပ်တဲ့သူတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်။ သူတို့ရဲ့ ယခင်ပံ့ပိုးမှုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ သူတို့ အငြိမ်းစားမယူသေးရင် အဖိုးတန်အရင်းအမြစ်တွေကို မဖြုန်းတီးသင့်ဘူး။

“ကျုပ် ပြောတာက ကျုပ်မြင်ခဲ့တာတွေပဲ။ အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင် ကျုပ်တို့ နိုင်ငံက ကောင်းမွန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နိုင်ငံတကာ အဆင့်အတန်းလည်း တိုးတက်နေပါတယ်။ ဒါက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပါ” သံလက်သီးကျူး၏ မျက်နှာ မသာယာသဖြင့် ဖုန်းယွီက နောက်ဆုံးတွင် ဖားလိုက်သည်။ ဖုန်းယွီက အစိုးရ၏ အားနည်းချက်များကို ထောက်ပြခဲ့ပြီး ခေါင်းဆောင်များ ကြားချင်သည့် စကားအချို့ကို ပြောခဲ့သည်။

သံလက်သီးကျူး တစ်ခုခုပြောတော့မလို့ရှိသေး ဒါရိုက်တာဖန်က အခန်းထဲသို့ ခေါက်ခြင်းမရှိဘဲ ဝင်လာသည်။ သူ သံလက်သီးကျူးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး နားနားကပ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သံလက်သီးကျူး၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မန်နေဂျာဖုန်း၊ ငါ့မှာ အလုပ်တစ်ခု ကျန်နေသေးတယ်။ ငါတို့ စကားပြောတာကို အခုပဲ အဆုံးသတ်ရအောင်။ ရှောင်ဖန်သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးပါ”

ဖုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဒါ ဖြစ်နိုင်မလား...

******