ဝိညာဉ်ထိန်းသိမ်းမှု (အပိုင်း ၄)

ဒီအချိန်မှာတော့ မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင်ရွာချလာပြီဖြစ်ပြီး နာရေးအိမ်က ဝန်ထမ်းတွေကတော့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို အရှိန်မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ အလောင်းကောင်လို ပြုမူနေတဲ့အဘိုးကြီးနဲ့ ရန်စူးစူးတို့ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ခန်းထဲကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပို့ဆောင်ပေးဖို့ ပြင်ဆင်နေကြသည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူက နာရေးခန်းမတစ်ခုစီကို စစ်ဆေးနေသည်။ နာရေးအိမ်က အတော်လေး ကျယ်ဝန်းပြီး ဝိညာဉ်တွေအတွက် ခန်းမ (၈၀) ကျော်ရှိသည်။ တချို့ခန်းမတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အတော်လေး အလှမ်းဝေးသည်။

တချို့ခန်းမတွေက တောင်ကုန်းရဲ့အလယ်အလတ်အမြင့်မှာ ရှိနေပြီး အဲဒီကို ရောက်ဖို့အတွက် ကားမောင်းသွားတာ ဒါမှမဟုတ် ခြေလှမ်းအများကြီး တက်ရတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့ကို တစ်ခုချင်းစီ စစ်ဆေးမယ်ဆိုရင်တော့ အချိန်အနည်းငယ် ကြာလိမ့်မည်။

ဟုတ်ပေသည်။ အလောင်းကောင်လို ဖြစ်တဲ့သူတွေက ခန်းမတွေထဲမှာပဲ ရှိနေတာကိုလည်း မစစ်ဆေးဘဲ နေလို့မရပါချေ။ ဘယ်ခန်းမမှာမဆို ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေ ရှိခဲ့ရင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတဲ့ မိသားစုဝင်တွေက အခုဆိုရင် နာရေးအိမ်ရဲ့တာဝန်ကျခန်း ဒါမှမဟုတ် ၄၇၄၇ ကို ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူရဲ့အကူအညီနဲ့ ခန်းမတွေကို ထပ်မံစစ်ဆေးတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူက အစီအစဉ်တစ်ခုကို အမြန်ဆွဲပြီး အိမ်သာကနေ မြန်မြန် ထွက်လာကာ နာရေးအိမ်ရုံးတွေဆီကိုညွှန်ပြထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေကို လိုက်သွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ သူက တမင်တကာ အဆောက်အအုံတွေရဲ့ နံရံတွေကို ကိုင်လိုက်သည်။ ညဘက်မှာ နာရေးအိမ်က လူသူလေးပါး ဆိတ်ငြိမ်နေပြီး သူ လမ်းလျှောက်နေတဲ့အခါ တခြားလူတစ်ယောက်ကိုတောင် မမြင်ရပေ။

ဒါ့အပြင် ဒါက သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာမဟုတ်တာကြောင့် ထူးဆန်းတဲ့ကလေးရဲ့အရိပ်ကို လရောင်က ထွက်ပေါ်လာရင်တောင်မှ ဖန်နင် ပေါ်လာမှာကို သူ စိတ်ပူနေမှာ မဟုတ်ပေ။

မကြာခင်မှာပဲ သူ ရုံးခန်းကို ရောက်လာသည်။ တာဝန်ကျဝန်ထမ်း နည်းပါးတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အလောင်းတွေကို မီးသင်္ဂြိုဟ်တဲ့လုပ်ငန်းစဉ်နဲ့ အလုပ်များနေကြသည်။ ဒါကြောင့် ရုံးခန်းက မီးလင်းနေပေမဲ့ လူမရှိပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက အတွင်းကို ဝင်လာပြီး နံရံပေါ်က နာရေးအိမ်ရဲ့မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

ညွှန်ပြချက်တွေက မြေပုံပေါ်မှာ ရှင်းလင်းစွာ ရှိနေပြီး သူက သူ့ရဲ့တည်နေရာကို အမြန်ရှာတွေ့ပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်က အဆောက်အအုံတွေဆီကို ကြည့်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ သူက “အထီးကျန်ခန်းမ” လို့ အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။

“အထီးကျန်ခန်းမ” ဆိုတဲ့ စာလုံးတွေကို မတူညီတဲ့စာလုံးအရွယ်အစားနဲ့ အရောင်နဲ့ အမှတ်အသားပြုထားပြီး တခြားခန်းမတွေနဲ့ သိသာစွာ ကွဲပြားနေသည်။

ဒါ့အပြင် “အထီးကျန်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အဲဒီမှာ ဝိညာဉ်ထိန်းသိမ်းမှု ပြုလုပ်မယ့်သူ မရှိဘူးဆိုတာကို သွယ်ဝိုက်ညွှန်ပြနေသည်။

တည်နေရာကို သတိပြုမိပြီးနောက် အပြင်ဘက်ကနေ ရုတ်တရက် အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ ထွက်သွားလို့မရဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပြီး အမြန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကာ စားပွဲအောက်ကို တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ပုံစံကို ပိတ်ဆို့ဖို့အတွက် ကုလားထိုင်တစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထိုင်ချလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ လူနှစ်ယောက် ရုံးခန်းထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။

သူတို့က အလျင်စလို ရောက်လာပြီး တစ်ယောက်က မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဆွဲထုတ်ဖို့အတွက် အံဆွဲကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တခြားတစ်ယောက်က စကားပြောနေရင်း ပရင်တာကနေ အခုမှ ပုံနှိပ်ထားတဲ့ စာရွက်အနည်းငယ်ကို ယူလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ။ တခြားဘယ်နေရာမှာမဆို ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေ သတိထားမိလား”

“ဒါရိုက်တာနဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူက ခန်းမတစ်ခုချင်းစီကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စစ်ဆေးနေတယ်။ တခြားဘယ်ပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်”

“အဲဒီအလောင်းနှစ်လောင်းကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ဖို့ အမြန်ပို့လိုက်ပါ။ အဲဒီအလောင်းနှစ်လောင်းက ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားလာနိုင်တယ်လို့ ငါ အမြဲတမ်း ခံစားနေရတယ်။ အစောပိုင်းတုန်းက ငါ အရမ်းကြောက်သွားလို့ သူတို့ရဲ့မျက်နှာကို မကြည့်ရဲခဲ့ဘူး”

“အခုလေးတင် ငါ မြင်လိုက်တယ်။ အဘိုးကြီးက အဲဒီလောက် မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့မေးစေ့ကတော့ နာရေးဖယောင်းနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတယ်၊ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်”

စကားပြောနေရင်းနဲ့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ရုံးခန်းကနေ အမြန်ထွက်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ခြေသံတွေက အဝေးကို တိုးတိတ်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက စားပွဲအောက်ကနေ တွားထွက်လာပြီး အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတာကို အတည်ပြုလိုက်သည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းကနေ ထွက်သွားကာ ညအမှောင်ထဲမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မကြာခင်မှာပဲ အရပ်ပုပု ပုံစံတစ်ဦးက ပြင်ပကနေ မှောင်မိုက်နေပုံရတဲ့ ခေါင်မိုးပြား အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲကို ဝင်သွားသည်။

အပြင်ဘက်ကနေဆိုရင်တော့ တံခါးပေါ်မှာ မှုန်မှိုင်းတဲ့မီးရောင်က အရမ်းမှိန်လင်းနေပြီး အနီးကပ်ကြည့်မှသာ မြင်နိုင်သည်။

လျှပ်စစ်မီးသီးရဲ့ဘေးမှာ သေချာမကြည့်ဘူးဆိုရင် “အထီးကျန်ခန်းမ” ဆိုတဲ့ စာလုံးတွေကို လွဲချော်သွားလိမ့်မည်။

အထီးကျန်ခန်းမရဲ့တည်ဆောက်ပုံက တခြားနာရေးခန်းမတွေနဲ့ ကွဲပြားသည်။ အတွင်းကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကျယ်ဝန်းပြီး မှုန်မှိုင်းနေတဲ့ စင်္ကြန်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရသည်။

လျှပ်စစ်မီးအား သက်သာအောင်လို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ၁၅ မီတာလောက်မှာ အပြင်ဘက်က မှုန်မှိုင်းတဲ့မီးလိုမျိုး မီးတစ်လုံး ရှိလိမ့်မည်။ ဒါက အထီးကျန်ခန်းမတစ်ခုလုံးရဲ့အတွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အသံတစ်ခုတောင်မှ မကြားရပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ထူးဆန်းတဲ့ကလေးရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမဲ့ သူက ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းဖြစ်နေရင်တောင်မှ ပတ်ဝန်းကျင်က သူ့ရဲ့အတွင်းထဲမှာ စိမ့်ဝင်လာတဲ့ ချမ်းစိမ့်မှုကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဘယ်သူမှ မလာရောက်တဲ့ အလောင်း ဒါမှမဟုတ် ဆွေမျိုးတွေ မတွေ့ရတဲ့အလောင်းတွေက အထီးကျန်ခန်းမရဲ့အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်တယ်လို့ သူ ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ ဒီလိုအလောင်းတွေကို ဒေသခံအာဏာပိုင်တွေက စုဆောင်းထားပြီး လူမှုဖူလုံရေးအစီအစဉ်တွေကနေ အခမ်းအနားကုန်ကျစရိတ်တွေကို ကာမိအောင် လုပ်ဆောင်ပေးပြီး နာရေးအိမ်ကို ဆောင်ရွက်ဖို့အတွက် ပေးအပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

မှုန်မှိုင်းနေတဲ့စင်္ကြန်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အကွေ့တစ်ခုကို လှည့်လိုက်တဲ့အခါ သူက ပွင့်နေတဲ့ခန်းမတစ်ခုရဲ့ရှေ့ကို ရောက်သွားသည်။

ခန်းမအတွင်းက အပြင်အဆင်က သေးငယ်တဲ့သာမန်ခန်းမတွေနဲ့ အများကြီး မကွာခြားပေ။ ကွာခြားချက်ကတော့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုထက်မက ပါရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခုစီကို အဖြူရောင်အဝတ်နဲ့ အုပ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုစီရဲ့ဘေးမှာတော့ မှိန်ဖျော့တဲ့မီးခွက်တစ်ခု ရှိသည်။

လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ် အလောင်း ၂၀ ကျော်လောက် ရှိပုံရသည်။

ခန္ဓာကိုယ် ၂၀ ကျော်လောက်ကို တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး နှစ်တန်းစီထားသည်။ သူတို့က သီးခြားရေခဲခေါင်းတလားတွေရဲ့ ဇိမ်ခံမှုကို မခံစားရပေ။ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခန်းမအတွင်းမှာ ချမ်းအေးမှုကို ခံစားနိုင်သည်၊ ဗဟိုလေအေးပေးစက် ရှိနေပြီး အပူချိန်ကို အတော်လေး နိမ့်အောင် သတ်မှတ်ထားသည်။

ဒါက အလောင်းတစ်ခုချင်းစီအတွက် သီးခြားရေခဲခေါင်းတလားတွေထက် ကုန်ကျစရိတ် ပိုသက်သာသည်။

သူက ခဏတာ ဝင်ပေါက်မှာ ရပ်နေပြီး ဝင်သွားလိုက်သည်။

သူ ပူးကပ်ထားတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက သူ့ကိုယ်ခန္ဓာ မဟုတ်ပေမဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က သူ့ရဲ့အရေပြားကို ယားယံစေသည်။

သူကအရပ်ပုတာကြောင့် နောက်ဘက်က အလောင်းတွေကို သိပ်ပြီး ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။ အဖြူရောင်အဝတ်တွေအောက်က လူတွေက အားလုံး ကောင်းမွန်စွာ လဲလျောင်းနေရဲ့လားဆိုတာကိုလည်း သူ မသိပေ။

ဒါ့အပြင် ဒီက မီးရောင်က တကယ်ကို မှုန်မှိုင်းသည်။

ရှင်းလင်းစွာမြင်ရဖို့အတွက် အနီးကပ် သွားရသည်။

ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီနဲ့ သူ ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး အတန်းထဲက ပထမဆုံးအလောင်းနှစ်ခုကို အမြန်ကျော်သွားသည်။

လျှောက်လမ်းက အလယ်မှာရှိပြီး သူ့ရဲ့ဘေးတစ်ဖက်စီမှာ အလောင်းတစ်ခုစီ ရှိသည်။ အလောင်းတွေရဲ့ခြေထောက်ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး မှုန်မှိုင်းနေတဲ့မီးရောင်ရဲ့အကူအညီနဲ့ သူ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အရာအားလုံးက ကောင်းမွန်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုရဲ့ လက္ခဏာ မရှိပေ။

သူက ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားသည်။

အလောင်းတစ်ခုစီမှာ သူက ရပ်လိုက်ပြီး ကိုင်းညွတ်ကာ ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

တချို့အလောင်းတွေက အနံ့ဆိုးတွေ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဆိုးရွားခြင်း မရှိပေ။ အနီးကပ်မှသာ အနံ့ခံရသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ပိုပြီး အေးစက်လာတယ်လို့ ခံစားနေရသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ထူးဆန်းတဲ့ကလေးကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အဲဒီအစား ခန်းမထဲက ဗဟိုလေအေးပေးစက်က အမြင့်ဆုံး ဖွင့်ထားပြီး အလောင်း ကောင်ကလေးက အင်္ကျီတစ်ထည်ကိုပဲ ပတ်ထားပြီး အောက်မှာ ဘာမှမရှိပေ။

အထူးသဖြင့် ပေါင်ခြံတစ်ဝိုက်မှာ အေးစိမ့်ပြီး ပေါက်ပြဲနေတယ်လို့ ခံစားနေရပြီး တစ်ခုခု ပျောက်ဆုံးနေသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ မဖွံ့ဖြိုးသေးဘူး။

အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူက ၁၁ တန်းကို ရောက်လာပြီးနောက် သူ ဆက်သွားလို့ မရတော့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယ်ဘက်က အလောင်းကို အဖြူရောင်အဝတ်နဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပြီး သာမန်ပုံရပေမဲ့ ညာဘက်က အလောင်းပေါ်က အဖြူရောင်အဝတ်ကတော့ လှုပ်ရှားမှုရဲ့လက္ခဏာတွေ ပြသနေသည်။

ဘယ်သူမှ မလာရောက်တဲ့ အလောင်းတွေအနေနဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို ချွေတာဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ခြေထောက်တွေကို အပြင်မှာ ထုတ်ထားသည်။

ရင်ခွဲရုံဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လွဲမှားမှုတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ခြေမမှာ နာမည်ပြားတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ထူးဆန်းစွာ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အလောင်းပေါ်က နာမည်ပြားကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် ပိုမိုနီးကပ်စွာ တက်လှမ်းလိုက်သည်။

“ကျန်းယီနန်၊ အမျိုးသားလား၊ အမျိုးသမီးလား”

အဖြူရောင်အဝတ်ရဲ့အပေါ်တစ်ခြမ်းက တွန့်လိမ်နေပြီး အလောင်းရဲ့လိင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

သူက တူကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အရပ်ကြောင့် မြေပြင်တစ်လျှောက် ဆွဲယူသွားသည်။ သတ္တုက ခြစ်မိတဲ့အသံက ကျန်းယီနန်လို့ အမည်ရှိတဲ့အလောင်းရဲ့ခေါင်းကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အထီးကျန်ခန်းမထဲက ခြစ်မိတဲ့အသံက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။

အလောင်းရဲ့မျက်နှာပြင်ပေါ်က အဖြူရောင်အဝတ်က လှုပ်ရှားနေပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ အဲဒီမှာ လဲလျောင်းနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အလောင်းရဲ့ဘယ်ဘက်ခြမ်းကို ရောက်သွားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ဘေးနားက အဖြူရောင်အဝတ်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး ဖြူဖျော့ပြီး ပါးလျတဲ့လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လက်က သူ့ကို ဆွဲကိုင်တော့မယ်လို့ ထင်ပြီး သူက ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကာ ဘေးကို လှမ်းလိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့တူကို ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူက မကြာခင်မှာပဲ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လက်က သူ့ဆီကို ရောက်မလာဘဲ လျှောထွက်သွားပြီး လေထဲမှာ ပျော့ပြောင်းစွာ တွဲလောင်းကျ‌ နေတာကို သူ သဘောပေါက်လိုက်လို့ ဖြစ်သည်။

အခုတော့ ကျန်းယီနန်လို့ အမည်ရှိတဲ့အလောင်းက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူ သေချာသွားသည်။

ပြုတ်ကျလာတဲ့ လက်နဲ့ လက်မောင်းက ပါးလျပြီး အရေပြားက နူးညံ့သည်။ ဒါက သူမဟာ အသက်ရှင်စဉ်က နူးညံ့တဲ့အရေပြား ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြနေသည်။

ကျန်းယီနန်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ရုံသာမက သူမ ကွယ်လွန်ချိန်မှာ ငယ်ရွယ်ရမည်ဆိုတာလည်း သိသာနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လက်မောင်းကို စစ်ဆေးနေတုန်းမှာပဲ သူ ကျောခိုင်းနေတဲ့ အလောင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထထိုင်လာသည်။

အလောင်းကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အဖြူရောင်အဝတ်က အရမ်းမြင့်တဲ့နေရာကို ပစ်တင်ထားတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီးနောက်မှာမှ အဝတ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောကျလာသည်။

အောက်မှာ ရှုပ်ပွနေတဲ့ ဆံပင်ဖြူနဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်က အရေးအကြောင်းတွေက ခဲတံတစ်ချောင်းကို ထိန်းထားနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းပြီး သူမရဲ့မျက်ခွံတွေက မျက်လုံးတွေကို ဖုံးလုနီးပါး ရှိနေသည်။

သူမက ထိုင်ပြီးနောက်မှာ သူမရဲ့တောင့်တင်းတဲ့ခေါင်းကို ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ခေါင်းရဲ့နောက်ကျောကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ကို သတိပေးဖို့ အသံမရှိဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲက အမျိုးသမီးအလောင်း ကျန်းယီနန်အပေါ်က အဖြူရောင်အဝတ်ကို သွားရောက်ဖယ်ရှားပြီး လိုအပ်ရင် တူနဲ့ရိုက်ချဖို့ စဉ်းစားနေသည်။

သူ့ရဲ့နောက်က အဘွားအိုရဲ့အလောင်းက ယန်ကျွင်းဇဲကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာအောင် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ရှေ့ကို ညာဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ သူ့ရဲ့ခေါင်းနောက်ဘက်ကို တစ်လက်မချင်းစီ နီးကပ်လာသည်။

“အာ”

ညည်းသံလိုမျိုး အသံတစ်ခုက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ခေါင်းနောက်ဘက်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပွဲတော်အတွက် ဆာလောင်နေတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ပျော်ရွှင်မှုကို မထုတ်ဖော်ဘဲ မနေနိုင်သလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ဦးရေပြားအနီးကို တစ်ခုခု ရောက်လာသလိုမျိုး သူ့ရဲ့ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှာ ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထသွားတယ်လို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဗီဇအတိုင်း သူက လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့မျက်နှာရှေ့မှာ အရေးအကြောင်းတွေ ထူပြောနေတဲ့ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပါးစပ်အဟောင်းသားက သူ့ရဲ့နှာခေါင်းကို ထိလုနီးပါး ရှိနေပြီး ကိုက်ခဲတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

ပုပ်စော်နံတဲ့ အနံ့က သူဆီကို ပြေးဝင်လာသည်။

ဒုန်း!

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့တူက အဘွားအိုရဲ့ခေါင်းနဲ့ တည့်တည့်ထိသွားပြီး သူမရဲ့ကိုယ်တစ်ဝက်ကို ရင်ခွဲရုံကုတင်ကနေ ဘေးကို လဲကျသွားစေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျန်းယီနန်ရဲ့အလောင်းကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အဖြူရောင်အဝတ်က အားကုန်ပစ်ချလိုက်ပြီး အဝတ်မပါတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့နောက်ကနေ ခုန်တက်လာသည်။

သူမက သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ထူထဲတဲ့ အဝါရောင်အချွဲတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ သွားအချွန်အတက်တွေကို ဖော်ပြနေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ပခုံးကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ချလိုက်သည်။

ချလင်!

ယန်ကျွင်းဇဲက တူကို နောက်ကနေ ကြိုတင်ရွယ်ထားတာကြောင့် ကျန်းယီနန်ရဲ့ကိုက်ချက်က တူရဲ့မျက်နှာပြင်ပေါ်ကို တည့်တည့်ကျရောက်သွားပြီး ရှင်းလင်းတဲ့အသံကို ထွက်ပေါ်စေသည်။

ထူးဆန်းတဲ့ကလေးရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ တူကို လွှဲရတာက လွယ်ကူသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လှည့်လိုက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ကိုက်ခဲဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ ကျန်းယီနန်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

ကျန်းယီနန်က မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက ဒုတိယနဲ့ တတိယအကြိမ် ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာထဲကနေ လူတစ်ဝက်အရွယ် အရိပ်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ထုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းယီနန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲက အရိပ်ကို ဆက်လက်ရိုက်နှက်နေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ခြေကျင်းဝတ်တစ်ဝိုက်မှာ တင်းကျပ်မှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေ ခံစားလိုက်ရသည်။ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ ခုနက ရိုက်ချလိုက်တဲ့ အဘွားအိုက တွားသွားပြီး သူ့ရဲ့ခြေကျင်းဝတ်လေးကို ကိုက်နေတာကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဒီကိုယ်ခန္ဓာက သူ့ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်တာကြောင့်နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကလေးက ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက ကိုက်ခဲမှုက သူ့ကို ထိခိုက်စေမယ်လို့ စိတ်မပူမိပေ။

သူက သူ့ရဲ့ခြေကျင်းဝတ်ကို ကိုက်နေတဲ့ အဘွားအိုရဲ့ခေါင်းပေါ်ကို တူနဲ့ ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူမကို မြေပြင်ပေါ်မှာ ဖိထားလိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူက တူကို မြှောက်လိုက်ပြီး လူတစ်ဝက်အရွယ် အရိပ်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဘွားအိုကတော့ ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“စတုတ္ထမြောက် တစ်ယောက်တောင် ရှိသေးတယ်!” ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။