ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း သို့မဟုတ် တစ်ဦးတည်းသွားခြင်း
Vol. 16 Ch. 228
မွန်းလွဲပိုင်းမှာ အတန်းမရှိတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက အခွင့်အရေးယူပြီး အပြင်ထွက်ကာ သူ့ရဲ့တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ဦးစွာဆေးခန်းကို သွားရောက်ပြီး နင်ရှန်းရှန်းဆီကနေ သွေးတစ်ထုပ်ကို ယူခဲ့သည်။ ခဏတာ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် သူက ထွက်လာပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းနေရာတစ်ခုကို ရှာကာ သွေးကို သောက်ခဲ့သည်။
ထို့နောက်မှာတော့ မြို့လယ်ကို ဦးတည်တဲ့ ဘတ်စ်ကားတစ်စီးကို စီးခဲ့သည်။
သူက ထိုင်ခုံတစ်ခုမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ချိန်မှာ သူ့ရဲ့ဖုန်းက မြည်လာသည်။ အဲဒါက ကျိုးတာ့လီ ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီကောင်က ထျန်မုန့် အားကစားတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
အဲဒီတက္ကသိုလ်က ခြေထောက်ရှည်တဲ့ ကောင်မလေးတွေက သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ကို ခိုးယူသွားတာ ဖြစ်ရမည်။ ဒါကြောင့် ဒီမှာရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ညီအစ်ကိုကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့သည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။
ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု စတင်လိုက်တဲ့အခါ ကျိုးတာ့လီရဲ့အော်ဟစ်သံက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက ဖုန်းကို သူ့ရဲ့နားကနေ အမြန် ခွာထားရသည်။
ကျိုးတာ့လီရဲ့စိတ်ထားကို မသိဘူးဆိုရင် တစ်ဖက်မှာ ရန်ဖြစ်နေတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခု ဖြစ်နေတာမျိုးလို့ ထင်နိုင် ပေသည်။
“ကျွင်းဇဲလေး၊ ငါ့ကို လွမ်းလား”
“ငါ့ဖင်... လွမ်း” ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို လွမ်းတယ်။ မင်းနဲ့ မတွေ့တာ ကြာပြီ။ ဒီနေ့ ညစာထွက်စားကြမလား” ကျိုးတာ့လီက “ဘယ်လောက် နောက်ကျနေပါစေ ငါ မင်းကို စောင့်နေမယ်” လို့ ပြောသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက ခဏတာ ရပ်သွားပြီး ရယ်လိုက်သည်။ “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါ မြို့လယ်ကို သွားတဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ် အခုမှ ရောက်လာတာ၊ မင်း ဘယ်မှာလဲ”
“ငါ ဒီနေ့ ပိတ်ရက်ဆိုတော့ ဈေးဝယ်နေတယ်” ကျိုးတာ့လီက ရယ်လိုက်သည်။ “အတိအကျပြောရရင် ငါ့ချစ်သူနဲ့ ဈေးဝယ်နေတာ”
“ချစ်သူ” ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်ပြီး “မင်း နောက်နေတာလား” လို့ မသေချာစွာ မေးလိုက်သည်။
“ကျွင်းဇဲလေး” ကျိုးတာ့လီရဲ့လေသံမှာ နာကြည်းမှုအရိပ်အယောင်လေး ပါဝင်နေသည်။ “တာ့လီက ဒီလောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှု မရှိဘူးလား။ မင်းကို ပြောပြမယ်၊ သူမက အတန်းရဲ့အလှပဂေးပဲ။ မင်း ဒီကို ရောက်ရင် တွေ့ရလိမ့်မယ်”
“ဆက်ပြောနေစရာ မလိုဘူး။ မင်းအတန်းမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ လောင်းရဲတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်။
“မနောက်ပါနဲ့တော့။ ငါတို့ မြောက်မြို့ခရိုင်က ချန်ဟွာလမ်းမှာ မင်းကို စောင့်နေတယ်။ မင်း ရောက်ရင် ငါ့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်” ကျိုးတာ့လီက ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။
တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ စုဝေးမယ့်နေရာက မြောက်မြို့ခရိုင်မှာပဲ ဖြစ်နေသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ဒီလိုဖြစ်နေတာကြောင့် သူက ဦးစွာ ကျိုးတာ့လီနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး ညနေပိုင်းမှ ခရောင်းပရိဘောဂစီးတီးက “အိပ်ခန်းဖော်” ပရိဘောဂဆိုင်ကို သူ့ရဲ့တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် သွားရောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ရှိနေတုန်း သူက ဟယ်ယွမ်ကို ဖုန်းခေါ်ပြီး ဒီနေ့ ကိုင်တွယ်မယ်ဆိုတာကို ပြောပြသည်။ ဒါပေမဲ့ ညစာစားပြီးမှ လုပ်မယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။ သူက ပရိဘောဂစီးတီးကို သူ့အတွက် တံခါးတစ်ပေါက်ကို ကြိုတင်ဖွင့်ထားပေးဖို့ ပြောပြခဲ့သည်။
ဒါက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းခြင်းနဲ့ မတူဘဲ ကလေးတစ်ယောက် ညနက်ပိုင်းမှာ အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ မိဘတွေက တံခါးကို စောပြီး ပိတ်မှာ ကြောက်သလို ခံစားရစေသည်။
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးလိုက်မိသည်။
သူက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ခဏတာ မှေးစက်သွားပြီး နိုးလာတဲ့အခါ နောက်ဆုံးမှတ်တိုင်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက ဆင်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်း တက္ကစီတစ်စီးကို ငှားကာ ချန်ဟွာလမ်းကို သွားခဲ့သည်။
ဟယ်ယွမ်က ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ဖုန်းပြောတာကို အဆုံးသတ်ပြီး မကြာမီမှာပဲ သူမရဲ့ရုံးဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ လူတစ်ယောက်ရဲ့အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အစ်မ၊ ကွမ်ရေကန်က ထူးဆန်းမှုကို ကိုင်တွယ်ပြီးသွားပြီ။ အဲဒါက သိပ်ခက်ခဲတဲ့ စိန်ခေါ်မှုတော့ မဟုတ်ဘူး။ လက်ထဲမှာ တခြားတာဝန်တွေ ရှိသေးလား။ ကျွန်တော် အခု မြောက်မြို့ခရိုင်မှာ ရှိနေတယ်”
ဒီလူရဲ့အသံက နည်းနည်းလေး မြင့်နေပြီး သေချာနားထောင်မယ်ဆိုရင် ဟယ်ယွမ်ရဲ့စကားပြောဟန်နဲ့ သိပ် မကွာခြားပေ။
ဟယ်ယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့လေသံမှာ ဆူပူသံ ပါဝင်နေသည်။ “ဟယ်ကျန်း၊ မင်း တစ်ရက်တည်း ငြိမ်ငြိမ်နေလို့ မရဘူးလား။ ကွမ်ရေကန်က ထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်ရပ်က F အဆင့်ပဲ၊ ကိုင်တွယ်ရတာ မခက်ခဲဘူး”
“အစ်မ၊ မေ့သွားပြီလား” ဖုန်းပေါ်က ဟယ်ကျန်းလို့ ခေါ်တဲ့လူက ချေပလိုက်သည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကိတ်မုန့်ဆိုင်က ထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်ရပ်က ဘယ်အဆင့်လဲ။ E အဆင့် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်ရှေ့က ကြယ်နှစ်ပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူက မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ရောက်လာပြီးမှ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား”
“မင်း ကံကောင်းသွားရုံသက်သက်ပါ” လို့ ဟယ်ယွမ်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မ” ဟယ်ကျန်းက အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က အစ်မရဲ့ မောင်အရင်း၊ အခု ကျွန်တော်က ကြယ်နှစ်ပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ ဖြစ်နေပြီ။ တာဝန်အချို့လောက် ထပ်ပေးပါ။
ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူအတွက် လိုအပ်တဲ့ စွမ်းရည်အမှတ် ရောက်တာနဲ့ ကျွန်တော် ရာထူးတိုးနိုင်တယ်။ အစ်မ ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုပဲ ထာဝရ နေစေချင်တာလား”
ဟယ်ယွမ်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဟယ်ကျန်းက ဆက်ပြောသည်။ “ထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်ရပ်တွေက တိုးလာနေတယ်။ အချု့ကိုတော့ အဆင့်တစ်ခုတည်းနဲ့ အတိအကျ သတ်မှတ်လို့မရဘူး၊ အဲဒါက ရှုပ်ထွေးတယ်။ အစ်မ၊ အစ်မက ကျွန်တော့်ထက် ပိုသိပါတယ်။ တစ်နေ့တာလုံး ကျွန်တော်လုပ်တာက လျှိုဝှက်ဆွဲသီးတွေ ပစ်ချတာပဲ။ ကြယ်နှစ်ပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ဆီက ဓါတ်ရောင်ခြည်သက်ရောက်မှုတွေကို ကျွန်တော် ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒါက ရေရှည်အတွက် အဖြေတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော်လည်း တိုးတက်ချင်တယ်”
“ဟယ်၊ ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူက အန္တရာယ်မရှိဘူးလို့ ထင်လား” ဟယ်ယွမ်က ပြောသည်။ “အခု ဝိညာဉ်တံတားမှာ ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ ၁၀ ဦးကျော် ရှိနေတယ်။ အဲဒီက အခြေအနေက ပိုပြီး အန္တရာယ်များပြီး ရှုပ်ထွေးနေတယ်”
“အစ်မ၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးရမယ်” ဟယ်ကျန်းက သူမရဲ့စကားကို မကြားပုံရဘဲ “ကျန်တဲ့တာဝန်တွေက ခက်ခဲရင်တောင် အစ်မက တခြားနတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အတူတွဲ လုပ်ခိုင်းလို့ရတယ်။ ကျွန်တော် စွမ်းရည်အမှတ်တွေ ရသရွေ့ အများကြီးပဲဖြစ်ဖြစ် နည်းနည်းပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး” လို့ ပြောသည်။
ဟယ်ယွမ်က စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ “ဒီမှာ မြောက်မြို့ခရိုင်က ရှင်းမင်လမ်းက ခရောင်းပရိဘောဂစီးတီးမှာ မှန်ထဲကလူတာဝန်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါကို တခြားလူတစ်ယောက်ကို ပေးထားပြီးပြီ။
မင်းနဲ့မတူဘူး၊ သူက တရားဝင်နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းထက်တော့ ပိုပြီး သန်မာတယ်။ ဒါကြောင့် သူက တာဝန်တွေ လုပ်ဆောင်တဲ့အတွက် စွမ်းရည်အမှတ်တွေ မရဘူး။ စွမ်းရည်အမှတ်တွေက မင်းရဲ့ဟာတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့နဲ့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“ရတယ်” ဟယ်ကျန်းက ချက်ချင်း သဘောတူပြီး “ဒီထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်ရပ်က ဘယ်အဆင့်လဲ...” လို့ မေးလိုက်သည်။
“ပျောက်ဆုံးနေတဲ့သူ နှစ်ဦးရှိနေတာကြောင့် D အဆင့်လို့ ယာယီသတ်မှတ်ထားတယ်” ဟယ်ယွမ်က ပြောသည်။ “ငါ သူ့ကို အခု အသိပေးလိုက်မယ်။ မင်း ရောက်ရင် ရှင်းမင်လမ်းမှာ သူ့နဲ့တွေ့နိုင်ပြီးမှ ဆက်လုပ်နိုင်တယ်”
“ရပြီ။ သူက ကျွန်တော့်ထက် ပိုပြီး သန်မာတယ်ဆိုရင် သူ့စကားကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် နားထောင်ပါ့မယ်” ဟယ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အစ်မ၊ တာဝန်အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေနဲ့ အဲဒီလူရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ကို ကျွန်တော့်ဆီကို အရင်ပို့ပေးလိုက်”
ယန်ကျွင်းဇဲက ချန်ဟွာလမ်းမှာ ရှိတဲ့ ကျိုးတာ့လီနဲ့ သူ့ရဲ့ချစ်သူကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေတုန်းမှာ ဟယ်ယွမ်ရဲ့ခေါ်ဆိုမှုက သူ့ဆီကို ရောက်ရှိလာသည်။
ထို့နောက် ဖုန်းပေါ်က အသံက သူတို့ကို ကြည့်နေတဲ့ အာရုံကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။
“ဘာလဲ။ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူအသစ်တစ်ယောက် ပါလာတယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့အသံကို နိမ့်လိုက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ “ဒါက ကျွန်တော် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူတွေအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် တာဝန်ထမ်းဆောင်တာ၊ အစ်မက ကျွန်တော် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မယုံဘူးလား” လို့ မေးလိုက်သည်။
ဟယ်ယွမ်က ရှင်းပြသည်။ “အဲလို မဟုတ်ဘူး။ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူတွေက တာဝန်တွေအတွက် မကြာခဏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လေ့ ရှိတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်ပဲ ဒီလို ဖြစ်တာ။
လူနှစ်ယောက်နဲ့ဆိုရင် ထူးဆန်းတဲ့ဖြစ်ရပ်ကို အမြန်ဆုံး နှုန်းနဲ့ နှိမ်နင်းနိုင်တယ်”
ယန်ကျွင်းဇဲက စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။
ဟယ်ယွမ်ပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာကို သူ သိသည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူနှစ်ဦး အတူတူလုပ်ဆောင်တာက ထူးဆန်းမှုတွေကို လျင်မြန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေအားလုံးက ပုံမှန်ထူးဆန်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားတာအပေါ် အခြေခံတာ ဖြစ်သည်။
ယန်ကျွင်းဇဲကတော့ ထူးဆန်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားပြီး ဒိုင်မေးရှင်း စွမ်းအင်တွေ ရရှိဖို့အတွက် တစ်ဖက်လူရဲ့စွဲလမ်းမှုတွေကို ဖြေရှင်းတာအပေါ် မှီခိုသည်။
ဒီလို နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တာက သူ အမြဲတမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက်အဖြစ်ဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူ သိရှိသလောက် ပထမဆုံးတာဝန်မှာပဲ ဒီလိုအရာနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
“ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်အောင် ချိန်ညှိပေးလို့ မရဘူးလား” ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါက ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ကိစ္စပါ” ဟယ်ယွမ်က လျင်မြန်စွာ ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပဲ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ဖုန်းက စာသားမက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိသည်။ သူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမယ့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူက ကြယ်နှစ်ပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ ဟယ်ကျန်းဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ဖုန်းနံပါတ်လည်း ပါဝင်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ အဲဒီလူကို မခေါ်ဆိုခဲ့ပေ။
သူက ညစာစားပြီးမှ တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်မယ်ဆိုတာကို ဟယ်ယွမ်ကို ပြောပြထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် အဲဒီလူကို စောင့်ခိုင်းထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့အာရုံကို ကျိုးတာ့လီနဲ့ သူ့ရဲ့ချစ်သူဆီကို ပြန်လည်လှည့်လိုက်သည်။
သူ တကယ်မှန်အောင် ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ ထျန်မုန့် အားကစားတက္ကသိုလ်က ကျိုးတာ့လီရဲ့ချစ်သူအသစ်က တကယ်ကို အရပ်ရှည်ပြီး တာ့လီထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ပဲ ပိုနိမ့်သည်။ သူမရဲ့အသားအရေက ကျန်းမာရေးနဲ့ညီညွတ်တဲ့ ဂျုံရောင်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူမရဲ့ခြေထောက်တွေက ၁.၈ မီတာလောက် ရှည်လျားသည် (ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း)။
ဒီအမျိုးသမီးရဲ့နာမည်က ရှန်းချွေ့ချွေ့ ဖြစ်ပြီး ကျိုးတာ့လီထက် တစ်နှစ်ကြီးသည်။ သူမက တတိယအဆင့် အမျိုးသားအားကစားသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တိုင်ခုန်ခုန်ခြင်းကို အထူးပြုသည်။
ဒါကြောင့် သူမရဲ့အားကစားမှာ ခြေထောက်ရှည်တာက အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။
လမ်းတစ်ဝိုက်မှာ ခဏတာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်မှာ သူတို့သုံးယောက်က စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို ရှာပြီး ဝင်သွားကြသည်။
ညစာစားဖို့အတွက် အနည်းငယ် စောနေသေးပေမဲ့ သူတို့က အခု စားလို့ရသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက ဧည့်ခံသူဖြစ်ပြီး ရှန်းချွေ့ချွေ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဧည့်ခံခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ဟင်းပွဲကောင်းအချို့ကို မှာယူပြီး ကျိုးတာ့လီနဲ့ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်။
စကားပြောနေစဉ်မှာ ထျန်မုန့်တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တဲ့ ကျိုးကျားကျဲနဲ့ ပေါင်ကျယ်အကြောင်းကို မေးတဲ့အခါ ကျိုးတာ့လီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သူတို့နှစ်ယောက်က အရင်ကလိုပဲ ရန်ဖြစ်လိုက် ပြန်ချစ်လိုက်ပဲလို့ ငါ ကြားတယ်။ ကျိုးကျားကျဲက အဲဒီမှာ ငါးတစ်ကောင် ရေထဲရောက်သွားသလိုပဲ၊ မိန်းကလေးအများကြီးရဲ့စိတ်ကို ဖမ်းစားထားနိုင်တယ်။ ပေါင်ကျယ်ကတော့ သူ့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေတယ်”
“မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။
“ငါ ကျန်းရွီရှင်းနဲ့ ဖုန်းပြောနေတုန်း အစ်မမျက်လုံးကြီးက ပြောပြခဲ့တယ်။ ပေါင်ကျယ်က သူမကို ညတိုင်း ဖုန်းဆက်ပြီး တိုင်တန်းလေ့ရှိတယ်၊ တစ်ခါတလေ ငိုတယ်လို့လည်း ပြောတယ်” ကျိုးတာ့လီက ရှန်းချွေ့ချွေ့အတွက် ထမင်းပန်းကန်တစ်လုံးကို ထည့်ပေးနေရင်းနဲ့ သူမရဲ့ပန်းကန်ထဲကို အစားအစာတွေ ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့ဩသွားသည်။ “သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက ကောင်းနေသလိုပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်နိုင်တာလဲ”
“အဲဒါတော့ ငါလည်း မသိဘူး” ကျိုးတာ့လီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ပထမတော့ သူက ပေါင်ကျယ်ကို ကြိုက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပေါင်ကျယ်နဲ့ ထပ်မံတွေ့ရတဲ့အခါ အရင်ကလို စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိတော့ပေ။ အခုတော့ သူ့ရဲ့အချစ်တွေအားလုံးက သူ့ဘေးနားက ၁.၈ မီတာ ရှည်လျားတဲ့ခြေထောက်တွေဆီကို လွှဲပြောင်းသွားပြီး တခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့စိတ်အ
ကြောင်းကို စဉ်းစားဖို့အတွက် နေရာ မရှိတော့ပေ။
ယန်ကျွင်းဇဲက ကျိုးတာ့လီကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အသားအရေလည်း ညိုနေတာကို သတိထားမိသည်။ ထို့နောက် ရှန်းချွေ့ချွေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ရှန်းချွေ့ချွေ့၊ ကျွန်တော့်စကားကို မရိုင်းဘူးလို့ ခွင့်လွှတ်ပါ။ မင်းက မျက်စိအနီးမှုန်လား။ ကျွန်တော့်လိုပေါ့” လို့ မေးလိုက်သည်။
သူ ပြောပြီးတာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့နှာခေါင်းပေါ်က မျက်မှန်ကို ထိလိုက်သည်။
“မရှိဘူး” ရှန်းချွေ့ချွေ့က အံ့အားသင့်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အနီးမှုန်မဟုတ်ရင် ဒီကောင်ကို ဘယ်လိုများ သဘောကျတာလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်လိုက်သည်။
“မင်း ကောင်စုတ်လေး၊ အစားအစာ စားနေတုန်းတောင် မင်း ပါးစပ်ပိတ်လို့ မရဘူးလား” ကျိုးတာ့လီက ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။
ရှန်းချွေ့ချွေ့က သူမရဲ့ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ပြီး တခစ်ခစ် ရယ်နေသည်။
ခဏကြာတော့ သူမက ယန်ကျွင်းဇဲကို ရုတ်တရက် ပြောသည်။ “ပြောရရင်၊ ကျွန်မရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အခု တစ်ကိုယ်တည်းပဲ။ သူ့ကို မင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလို့ရတယ်၊ စဉ်းစားကြည့်မလား”
ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့အားသင့်သွားပြီး “သူမရဲ့အရပ်အကြောင်း မေးလို့ရမလား၊ မင်းရဲ့အရပ်လောက် ရှိလား” လို့ ပြောသည်။
“အင်း၊ အတူတူလောက်ပါပဲ” ရှန်းချွေ့ချွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မလိုတော့ဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ချိန်းတွေ့ရင်တောင်မှ အမြဲတမ်း မော့ကြည့်နေရတာ ဘယ်လို အတွေ့အကြုံမျိုး ဖြစ်မှာလဲ”
ကျိုးတာ့လီနဲ့ ရှန်းချွေ့ချွေ့က ဟာသမြောက်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ဒီအချိန်မှာပဲ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ဖုန်းက မြည်လာသည်။ သူက မသိတဲ့နံပါတ်ဖြစ်တာကြောင့် ဖုန်းချပစ်ဖို့ လုပ်လိုက်ပေမဲ့ သေချာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နံပါတ်ကို သိနေသလိုဖြစ်ပြီး ဖုန်းကို ဖြေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဒါ ယန်ကျွင်းဇဲလား။ ကျွန်တော်က ဟယ်ကျန်း၊ ကြယ်နှစ်ပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူပါ။ ရှင်းမင်လမ်းက ခရောင်းပရိဘောဂစီးတီးကို ရောက်နေပြီ။ ခင်ဗျား ဒီကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
ယန်ကျွင်းဇဲက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော် ညစာစားနေတုန်းပဲ၊ ခဏကြာဦးမယ်” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် စောင့်နေမယ်”
ဖုန်းချပြီးနောက် ဟယ်ကျန်းက တစ်ဖက်လမ်းမှာ ရပ်နေပြီး သူ့ရှေ့က စီးပွားရေးအဆောက်အအုံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အဆောက်အအုံရဲ့အပေါ်ပိုင်းမှာ “ခရောင်းပရိဘောဂ” ဆိုတဲ့ စာလုံးတွေကို ထင်ရှားစွာ ရေးထားသည်။ စီးပွားရေးစင်တာက လုပ်ငန်းတွေ ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်ပေမဲ့ ခရောင်းပရိဘောဂတည်ရှိတဲ့ စတုတ္ထထပ်ကတော့ လူမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဆယ်မိနစ်အောက်သာ ရပ်နေပြီးနောက် ဟယ်ကျန်းက အချိန်ကို စစ်ဆေးပြီး သူ့ကိုယ်သူ “စာရင်းမှာ မပါတဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ၊ ဘယ်လို အပြုအမူလဲ။ ငါ ဘယ်တစ္ဆေမှ စောင့်နေတာ မဟုတ်ဘူး” လို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဒါနဲ့ သူက ပလက်ဖောင်းကနေ ဆင်းပြီး စီးပွားရေးစင်တာရဲ့ဝင်ပေါက်ကို ဝင်သွား လေတော့သည်။