မှန်ထဲကလူ (၁)

အခြားဆိုင်တွေက ဆက်လက် ဖွင့်နေပေမဲ့ ဟယ်ကျန်းက ဘာကိုမှ လှည့်မကြည့်ဘဲ စတုတ္ထထပ်ကို ချက်ချင်း ဓာတ်လှေကားနဲ့ တက်သွားသည်။

စတုတ္ထထပ်တစ်ခုလုံးက ပရိဘောဂတွေ ရောင်းတာဖြစ်ပြီး ဆိုင်ပိတ်ချိန် နီးနေတာကြောင့် ဝယ်သူတွေ သိပ်မရှိတော့ပေ။

ဓာတ်လှေကားကနေ ထွက်လာပြီးနောက်မှာ ဟယ်ကျန်းက ဒီအထပ်အတွက် လုံခြုံရေးအစောင့်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အသက် လေးဆယ်ကျော်အရွယ် လုံခြုံရေးအစောင့်က ညဆိုင်း အလုပ်လုပ်နေပြီး လုံခြုံရေးအခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း အသင့်စား အစားအစာတစ်ဘူးကို စားနေသည်။

ဟယ်ကျန်းက အပြင်မှာ ရပ်ပြီး မှန်ကို ခေါက်လိုက်သည်။

အစောင့်က အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်ပြီး “ဘာကိစ္စလဲ” လို့ မေးလိုက်လေသည်။

ဟယ်ကျန်းက “ကျွန်တော် ဒီပရိဘောဂစင်တာရဲ့ မန်နေဂျာကို ရှာနေတာ။ သူ့ကို လာဖို့ ပြောပေးပါ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

အစောင့်က သူ့ရဲ့ဇွန်းနဲ့တူကို ချလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“မစ္စတာလျန်က ဒီနေ့ မရှိဘူး။ ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့ရတယ်၊ သူ ပြန်လာရင် ကျွန်တော် သတင်းပေးလိုက်မယ်”

ဟယ်ကျန်းက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး “ကျွန်တော်က နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူပါ။ ဒီက ထူးဆန်းမှုတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လာတာ။ အဲဒါက ‘အိပ်ခန်းဖော်’ ပရိဘောဂဆိုင်မှာ ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဪ” အစောင့်က အံ့အားသင့်စွာ အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ တံခါးအပြင်ကို အမြန် ထွက်လာသည်။ “ဒီလိုဆို ခင်ဗျားက နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူပဲ။ မစ္စတာလျန်ဆီကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို ထူးဆန်းမှုတွေ ဖြေရှင်းပေးဖို့ လာမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ သော့ရှိတယ်၊ ခင်ဗျားကို အိပ်ခန်းဖော်ရဲ့တံခါးကို ဖွင့်ပေးလို့ရတယ်”

ဟယ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သွားကြစို့။ တံခါးဖွင့်ပြီးရင် ခင်ဗျား ပြန်သွားပြီး ဆက်စားလို့ရတယ်။ ကျွန်တော် ထူးဆန်းမှုကို ကိုင်တွယ်ပြီးမှ ခင်ဗျားကို အသိပေးလိုက်မယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ” လို့ အစောင့်က ပြောပြီး သူ့ရဲ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှေ့က ဦးဆောင်သွားသည်။

“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အဲဒီ ‘မှန်ထဲကလူ’ က အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ခင်ဗျား ရောက်လာတာ ကောင်းတယ်။ ကျွန်တော် အိပ်ခန်းဖော်ကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါတိုင်း ရင်ခုန်နေရတယ်”

“တကယ်လား။ ခင်ဗျား ဒီထူးဆန်းမှုကို မြင်ဖူးလား” လို့ ဟယ်ကျန်းက မေးလိုက် လေသည်။

အစောင့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ၊ ကျွန်တော့် ပြောပါရစေ။ ခင်ဗျား အိပ်ခန်းဖော် ပရိဘောဂဆိုင်ထဲကို ရောက်တာနဲ့ အဲဒီက မှန်တွေထဲမှာ ခင်ဗျား မြင်ရတာ ဘာကိုမှ မယုံပါနဲ့၊

ခင်ဗျားကိုယ်ပိုင်ပုံရိပ်ကိုတောင် မယုံပါနဲ့”

ဒီမှာတော့ အစောင့်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တုန်ယင်သွားပြီး “အိပ်ခန်းဖော်ရဲ့အတွင်းမှာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဆိုင်ရှေ့ကို ဖြတ်သွားရင်တောင် မှန်တွေကို မြင်ရတယ်ဆိုရင် အဲဒီမှာ ရပ်မနေဘဲ အမြန် ထွက်သွားလိုက်ပါ” လို့ ထပ်ပြောလိုက် လေသည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ” ဟယ်ကျန်းက အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်က ပရိဘောဂဆိုင်ရဲ့ရှေ့ကို ရောက်လာသည်။ လှိမ့်တံခါးက ပိတ်ထားပြီး ဆိုင်ရဲ့နာမည် ‘အိပ်ခန်းဖော်’ ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိနေပေမဲ့ ဆိုင်းဘုတ်က မီးမလင်းပေ။

ဒီဆိုင်တစ်ဝိုက်မှာ အခြားဆိုင်ခန်းတွေကလည်း ပိတ်ထားသည်။ မှောင်စပြုတာနဲ့ ဒီအထပ်က ပရိဘောဂဆိုင်တွေက တစ်ဆိုင်ပြီးတစ်ဆိုင် ပိတ်လေ့ရှိပြီး ည ၉ နာရီနောက်ပိုင်းအထိ ဖွင့်ထားတာ ရှားသည်။

ဟယ်ကျန်း လမ်းလျှောက်လာစဉ်က သူက ဓာတ်လှေကားနဲ့ လှေကားနားက ဆိုင်တွေကပဲ မပိတ်သေးတာကို သတိထားမိသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ဝင်ပေါက်နားမှာ ရှိပြီး အနီးနားမှာ လုံခြုံရေးအခန်း ရှိလို့ ဖြစ် ပေသည်။

တခြားအတွင်းပိုင်းဆိုင်တွေကတော့ ပိတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အိပ်ခန်းဖော်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ဆိုင်တွေအားလုံးက ပိတ်ထားပြီး လှိမ့်တံခါးတွေ မပိတ်ထားဘဲ မှန်တံခါးတွေပဲ ပိတ်ထားတဲ့ ဆိုင်ခန်းနှစ်ခုတောင် ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ ဟယ်ကျန်းက လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူတို့က ဗလာဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးက ပြောင်းရွှေ့သွားတာ ဖြစ်ရမည်။

အစောင့်က သော့တွဲတစ်ခုကို ထုတ်ပြီး မှန်ကန်တဲ့တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေကာ သော့ခလောက်ထဲကို ထည့်လိုက်ပြီး နှစ်ခါ လှည့်လိုက်တဲ့အခါ သော့ခလောက် ပွင့်သွားတဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက လှိမ့်တံခါးကို မဖွင့်ဘဲ ပြုံးပြပြီး “ဆောရီး၊ ဒီတံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ကျွန်တော် အရမ်းကြောက်တယ်။ ခင်ဗျား ဖွင့်ပေးလို့ရမလား။ ဪ၊ ကျွန်တော် လုံခြုံရေးအခန်းကို ပြန်လိုက်မယ်” လို့ ပြောရင်း ရပ်လိုက်သည်။

ဟယ်ကျန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဘာမှ မပြောဘဲ အစောင့် သူ့လမ်းသူ သွားတာကို ထောင့်တစ်နေရာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ကြည့်နေသည်။

ပြီးနောက် သူက သူ့ရဲ့အာရုံကို ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

မီးလုံးတွေအပြင် ဒီနေရာက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသံတစ်သံမှ မကြားရပေ။ အနီးနားမှာ ဆိုင်ရှစ်ဆိုင်လောက် ရှိပေမဲ့ အိပ်ခန်းဖော်မှာ ထူးဆန်းမှုတွေ စတင်ဖြစ်ပေါ်ကတည်းက အဲဒီဆိုင်တွေက လုံးဝ မဖွင့်တော့ပေ။

ဟယ်ကျန်းက လှိမ့်တံခါးတွေ မပိတ်ထားတဲ့ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ရဲ့အတွင်းဘက် အမှောင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာက သူ့ကို ကြည့်နေသလို အထင်အမြင်မှားမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

သူက ဝိညာဉ်ရှာဖွေစက်လို့ခေါ်တဲ့ အမည်းရောင်ပြားပြားဝိုင်းဝိုင်း ပုံစံရှိတဲ့ပစ္စည်းကို ထုတ်ပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။ အဲဒီပစ္စည်းက လျင်မြန်စွာ ဒီနေရာတစ်ဝိုက်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ အနီးအနားမှာ ထူးဆန်းမှု တစ်ခုတောင် မတွေ့ရပေ။

ဝိညာဉ်ရှာဖွေစက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဟယ်ကျန်းက အဲဒီအရာက ပုံမှန်အားဖြင့် မှန်တွေရဲ့အတွင်းဘက်၊ မတူညီတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ ပုန်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တာကြောင့် ဝိညာဉ်ရှာဖွေစက်က မဖော်ထုတ်နိုင်တာ ဖြစ်မယ်လို့ တွေးလိုက်မိသည်။

ဒါကလည်း လှိမ့်တံခါးတွေ မပိတ်ထားတဲ့ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ရဲ့အတွင်းဘက် အမှောင်ထဲမှာ ထူးဆန်းမှုတွေ မရှိဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေသည်။ ဒါတွေအားလုံးက ဟယ်ကျန်းရဲ့စိတ်ကူးတွေသာ ဖြစ်သည်။

သူက ဝိညာဉ်ရှာဖွေစက်ကို ထည့်လိုက်ပြီး ကုန်းလိုက်ကာ လှိမ့်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အိပ်ခန်းဖော်ရဲ့အတွင်းပိုင်းက အမှောင်ထဲမှာ ရှိနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဝင်ပေါက်နားမှာ ရှိတဲ့ပရိဘောဂတွေကလွဲလို့ ကျန်နေရာတွေက အမှောင်ထုက ဝါးမျိုသွားသလို ဖြစ်နေသည်။

သူက သူ့ရဲ့ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ခေါ်ဆိုမှုမျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့နံပါတ်ကို ကြည့်ပြီး နှိပ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ခဏကြာတော့ သူက သူလာတဲ့လမ်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ လာတာ မတွေ့ရပေ။ သူက သူ့ရဲ့လက်မကို ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ကနေ ဖယ်လိုက်ပြီး ခေါ်ဆိုမှုမျက်နှာပြင်ကို ပိတ်လိုက်ကာ ဖုန်းမီးကို ဖွင့်ပြီး အိပ်ခန်းဖော်ထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်။

တံခါးနားမှာ သူက မီးခလုတ်ကို စမ်းလိုက်ပေမဲ့ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

ဆိုင်က ပိတ်ထားတာ ကြာနေတာကြောင့် လျှပ်စစ်နဲ့ရေဖိုး မဆောင်ရသေးတာ ဖြစ်နိုင်တာကြောင့် မီးဖြတ်ခံထားရတာ ဖြစ်နိုင်သည် ။

ဟုတ်ပေသည်။ ထူးဆန်းမှုတွေကလည်း အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ဟယ်ကျန်းက သူ့ရဲ့ဖုန်း မီးကို အသုံးပြုပြီး ဆိုင်ရဲ့အတွင်းပိုင်းထဲကို ဆက်သွားဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ဝင်ပေါက်ကနေ အစမှာတော့ ဓာတ်မီးရောင်ခြည်က အမှောင်ထဲကို ဆက်သွားနေတာကို မြင်နိုင်သေးသည်။

ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာတော့ အလင်းက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မမြင်ရတော့ပေ။

ဆိုင်ရဲ့နာမည်က အိပ်ခန်းဖော် ဖြစ်ပေမဲ့ ရောင်းချတဲ့ပရိဘောဂအများစုက ကုတင်တွေ မဟုတ်ပေ။ အများစုက မှန်တွေပါတဲ့ အဝတ်လဲခန်းတွေနဲ့ ဗီရိုတွေကို ရောင်းကြသည်။