မှန်ထဲကလူ ( ၄)

[တာဝန်အမည်- မှန်ထဲကလူ;]

[တာဝန်အဆင့်- ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း (မြင့်);]

[တာဝန် နောက်ခံ- ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးမှာ ထူးဆန်းမှုတွေ မဖြစ်ခင်မှာ သူမက ကြောက်စရာ ပုံပြင်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေမှု စွန့်စားခန်းတွေကို အရမ်းနှစ်သက်ပါတယ်။ ထူးဆန်းမှုတွေ စတင်ဖြစ်ပွားပြီးနောက် သူမက တစ်နေရာမှာ ပုံပြင်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီး အဲဒီပုံပြင်ထဲမှာ သန်းခေါင်ယံ ၁၂:၁၂ နာရီမှာ လူတစ်ဦးတည်းက မှန်ရှေ့မှာ ဆံပင်ကို ဆယ့်နှစ်ကြိမ်ဖြီးပြီး “ထွက်လာခဲ့” လို့ သုံးကြိမ်ပြောလိုက်ရင် မှော်ဆန်တဲ့ မှန်ဝိညာဉ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဆုတောင်းပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်ရမှာကတော့... သူမ ဘယ်လိုသေသွားတယ်ဆိုတာ မသိဘဲ မှန်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ဆံပင်ဖြီးနေတာကိုပဲ မှတ်မိပြီးနောက် သူမက ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါ;]

[တာဝန် ဖော်ပြချက်- သူမကို မှန်ထဲကနေ လွှတ်ပေးပါ;]

[တာဝန် ဆုလာဘ်- ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင် ၉၀၀ မှတ်;]

[တာဝန် အပြစ်ဒဏ်- သင်က မှန်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်;]

[တာဝန် အကြံပြုချက်- ၁။ ဒီနတ်ဆိုးကို ချုပ်နှောင်၍ မရပါ; ၂။ သင့်ရဲ့နောက်မှာရှိတဲ့ တကယ့် မှန်ဝိညာဉ်ကို သတိထားပါ;]

[မှတ်ချက်- သူမရဲ့စွဲလမ်းမှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့အတွက် သင့်မှာ စာဖတ်မှတ်တမ်း ကောင်းကောင်း ရှိဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။]

ယန်ကျွင်းဇဲက ပေါ်လာတဲ့ တာဝန်အကြောင်းအရာကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ တာဝန်ရဲ့အမည်က မှန်ထဲကလူ ဖြစ်ပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ရင် မှန်ထဲက ထူးဆန်းမှုက တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။

ပြီးတော့ သူ့ရှေ့က မှန်ထဲက အမျိုးသမီးက တာဝန်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ မှန်ထဲကလူ ဖြစ်ပြီး ဒီမှန်ထဲမှာတော့ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ မှန်ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

အခုတော့ မှန်ဝိညာဉ်အတွက် သတ်မှတ် တာဝန်မရှိတာကြောင့် သူ့ရဲ့စွဲလမ်းမှုက ဒီနေရာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရသည်။ သူက ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ စွဲလမ်းမှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့သာ လိုအပ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ သူက မှန်ဝိညာဉ်ကို သေချာပေါက် သတိထားရမည်။

“ဟယ်ကျန်း ခုနက သူ့ဘာသာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တွေ ဘာလို့ ပြောနေတာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ဒီအမျိုးသမီးက ပုံပြင်တွေကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ ဖြစ်နေတာကိုး” ယန်ကျွင်းဇဲက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဒီဆိုင်ထဲကို မဝင်ခင်ကတည်းက သူက အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်းကို စတင်ထားပြီးပြီဖြစ်လို့ အခုချိန်မှာ သူက ဘာကိုမှ မစိုးရိမ်တော့ပေ။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက သားရေခုံပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး မှန်ထဲက အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ပုံပြင်တွေ၊ အထူးသဖြင့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တွေကို နားထောင်ရတာ ကြိုက်ပါတယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက မှန်ထဲက အမျိုးသမီးကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ငါလည်း ကြိုက်တယ်” အမျိုးသမီးက ပြုံးနေပုံရသည်။

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူမက သူမရဲ့ မီးခိုးဖြူရောင် လက်တွေကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ဆံပင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်ကာ သူမရဲ့နားနောက်မှာ ထိုးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ မြင်လိုက်ရတာကလည်း ဘာအင်္ဂါရပ်မှ မပါဝင်တဲ့ မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ် ပေသည်။

ဟယ်ကျန်း အလှပြင်စားပွဲရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး မိတ်ကပ်လိမ်းနေတာကို အစောပိုင်းက မြင်ခဲ့ရတာကြောင့် ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ဟယ်ကျန်းလိုပဲ သူက မှန်ထဲက အမျိုးသမီးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေရပေမဲ့ တကယ့်တကယ်တော့ သူက သူ့ကိုယ်သူပဲ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေတာဖြစ်ကြောင်း သံသယဝင်ဖို့ အကြောင်းပြချက် အပြည့်အဝ ရှိသည်။

ပြီးတော့ မှန်ထဲက အမျိုးသမီးက မိတ်ကပ်ပစ္စည်းအချို့ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ စတင်လိမ်းခြယ်သည်။ လိမ်းခြယ်နေရင်းနဲ့ သူမက “တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်စီ ပြောကြမယ်။ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ တိုတိုနဲ့ ထိထိမိမိ ဖြစ်ပြီး အဆုံးသတ်မှာ စိတ်ကူးမထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်း ပါရမယ်။ ငါ အရင်စမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ” ယန်ကျွင်းဇဲက အတိုချုပ် ပြန်ဖြေသည်။

မှန်ထဲက အမျိုးသမီးက သူမရဲ့မိတ်ကပ်ကို အချိန်ယူပြီး လိမ်းခြယ်ကာ “ဒီပုံပြင်ရဲ့ခေါင်းစဉ်က အဆောင် ဖြစ်တယ်။ တက္ကသိုလ်တစ်ခုရဲ့ အဆောင် ၂၁၅ မှာ မှတ်ပုံတင်ဖို့ ရောက်လာတဲ့ ကျောင်းသားအသစ်တွေက ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ မရင်းနှီးကြသေးပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိပ်မသိကြသလို ညဘက်မှာလည်း စကားတွေ အများကြီး မပြောကြပေ။ ဒါပေမဲ့ လင်ကတော့ ခြွင်းချက် ဖြစ်တယ်။ အဆောင်က အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေတာကို မြင်တော့ သူက သူ့အိပ်ရာပေါ်ကနေ ဆင်းလာပြီး ထိုင်လိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်တယ်- ‘မင်းတို့ သတိထားမိကြလား။ ဒီအထပ်မှာ အဆောင် ၂၁၄ မရှိဘူး။ အဆောင် ၂၁၃ ကနေ ငါတို့အခန်း ၂၁၅ ကို ရောက်သွားတယ်’"

“အခန်းထဲက ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ပြန်မဖြေပေ။ လင်က ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောတယ်- ‘မင်းတို့ သိမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ အဆောင် ၂၁၄ မှာ လူအချို့ သေဆုံးသွားတယ်လို့ ငါ ကြားခဲ့ရတယ်။ သူတို့က လျှို့ဝှက်စွာ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး ပါဝါဖြတ်ဖို့ မေ့သွားခဲ့လို့ သန်းခေါင်ယံမှာ မီးလောင်မှု ဖြစ်ခဲ့ပြီး အဲဒီအခန်းထဲကလူ အားလုံး မီးလောင်သေဆုံးသွားခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ မင်းတို့ မှားပြီး တခြားအခန်းထဲကို ဝင်မိဖူးလားတော့ မသိဘူး။

ဒီအဆောင်အခန်းတွေက တူနေတာပဲ။ ခုနက ငါ ပြန်လာတုန်းက အခန်း ၂၁၃ ကို မှားဝင်မိခဲ့သေးတယ်’"

“သူ ပြောနေတုန်းမှာတောင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ပြန်မဖြေပေ။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ခေါင်းတွေကို တိတ်တဆိတ် မြှောက်လိုက်ပြီး လင်ကို စိုက်ကြည့်ကြတယ်။ လင်က တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဒီကမ္ဘာအရပ်ရပ်က လာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဘာလို့ စကားမပြောကြတာလဲလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ လင်က တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး သူ့ရဲ့မျက်ခုံးတွေက တင်းတင်းကြုတ်သွားတယ်...”

“အဲဒါ အဆုံးသတ်လား” မှန်ထဲက အမျိုးသမီး ရုတ်တရက် စကားရပ်သွားတာကို သတိထားမိတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ” အမျိုးသမီးက မိတ်ကပ်ဆက်လိမ်းနေတုန်းပဲ ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးနဲ့ မျက်ခုံးမွှေးတွေကို ဆွဲပြီးပြီ ဖြစ်ကာ အခုတော့ သူမရဲ့နှာတံကို ဆွဲနေသည်။

“ဒီပုံပြင်က အရမ်းကောင်းတယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ “အဲဒါက ကြောက်စရာကောင်းပြီး အဆုံးသတ်မှာ အလှည့်အပြောင်း ပါတယ်”

“မင်းရဲ့အလှည့်ပဲ” မှန်ထဲက အမျိုးသမီးက ပြောသည်။

ထျန်မုန့် သိပ္ပံတက္ကသိုလ်မှာ ထူးဆန်းမှုအဖွဲ့အစည်းကို ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့အတွေ့အကြုံကတည်းက ယန်ကျွင်းဇဲက အချိန်မရွေး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်အချို့ကို ပြောနိုင်တာက ဒီခေတ်မှာ အခြေခံ ရှင်သန်မှု စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူ ပြောခဲ့တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တွေက သူ့ရဲ့အတွေ့အကြုံတွေအပေါ် အခြေခံထားပြီး ထူးဆန်းမှုအဖွဲ့အစည်းကို ဝင်ရောက်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ သိပ်အ လုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက အတွေ့အကြုံအချို့ ရရှိခဲ့သည်။

ဒါနဲ့ အဲဒီနောက်မှာ သူက ထူးဆန်းမှုတွေအတွက် ရည်ရွယ်တဲ့ ဝဘ်ဆိုက်အချို့ကို သီးသန့် ရှာဖွေခဲ့သည်။ အများစုက စာသားအခြေခံ ဖြစ်ပြီး သူက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်အချို့ကို သေချာမှတ်သားထားသည်။ ဒီပုံပြင်တွေက ထူးဆန်းမှုတွေအကြောင်းပဲ အားလုံး မဟုတ်ပေမဲ့ သူတို့အားလုံးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေ ပါဝင်ပြီး အခုချိန်မှာ ထက်ပိုပြီး လက်ထဲမှာ အလွယ်တကူ ရှိမနေနိုင်တော့ပေ။

“ကျွန်တော့်ပုံပြင်ရဲ့နာမည်က အမေ ဖြစ်တယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက လည်ချောင်းရှင်းပြီး ပုံပြင်ကို စတင်ပြောပြသည်။ “လင်မယားတစ်စုံ ရှိတယ်။ သူတို့က အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်ကြပြီး နေ့ရောညပါ ခိုက်ရန် ဖြစ်ကြတယ်။ ရန်ပွဲတွေ ပြင်းထန်လာတဲ့အခါ သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရိုက်ပုတ်ကြလေ့ ရှိတယ်။ တစ်နေ့မှာ ရန်ပွဲတွေက အထူးသဖြင့် ပြင်းထန်လာပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူ့ရဲ့ဇနီးကို မတော်တဆ သတ်မိသွားတယ်။ သူက သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်ဖေးခြံထဲမှာ မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ ဘဝကို ဆက်သွားတယ်”

“ဒါပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူ့ရဲ့ခြောက်နှစ်အရွယ် သမီးလေး ထူးဆန်းနေတာကို သတိထားမိတယ်။ သူမက သူမရဲ့အမေကို ရက်အတော်ကြာ မတွေ့ရပေမဲ့ စိုးရိမ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မပြပေ။ ဒါနဲ့ သူက သူ့သမီးကို မေးလိုက်တယ် ‘သမီးရဲ့အမေ အိမ်မှာ မရှိတာ ရက်အနည်းငယ်ရှိပြီ၊ သမီး ဘာလို့ မစိုးရိမ်တာလဲ ဒါမှမဟုတ် သူ ဘယ်သွားတာလဲလို့ အဖေကို မမေးတာလဲ။’

သမီးက ပြန်ဖြေတယ် ‘သမီး မစိုးရိမ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ထူးဆန်းတယ် အဖေ။ အဖေက အမေကို ကျောပေါ်မှာ ဘာလို့ သယ်ထားရတာလဲ။’"

ယန်ကျွင်းဇဲ ပြောနေချိန်မှာ မှန်ထဲက အမျိုးသမီးရဲ့ မိတ်ကပ်လိမ်းနေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူမ ဆွဲနေတဲ့ နှာတံက ကောက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပုံပြင်ရဲ့အဆုံးသတ်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး အာရုံပျံ့လွင့်နေတာကြောင့် သူမက အဲဒါကို မှန်မှန်ကန်ကန် မဆွဲနိုင်ခဲ့ပေ။

ပိုပြီး နီးကပ်စွာ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမ ဆွဲထားတဲ့ မျက်လုံးတွေက အလွန်ရင်းနှီးပြီး သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆင်တူနေတာကို သူ သဘောပေါက်လိုက်မိသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရူးသွပ်စွာ ခန့်မှန်းကြည့်သည်။

“ဒီပုံပြင်က... မဆိုးပေ” မှန်ထဲက အမျိုးသမီးက လွဲမှားစွာ ဆွဲထားတဲ့ နှာခေါင်းကို ဝါဂွမ်းနဲ့ သုတ်လိုက်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီခုံပေါ်မှာ သူ ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး သူ မြင်နေရတာက တကယ့်အဖြစ်အပျက် မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ယုံကြည်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိနေသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက ဟယ်ကျန်းလိုပဲ သူက သူ့ကိုယ်သူ ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေရုံသာ ဖြစ်ပြီး မှန်ထဲက အမျိုးသမီးက မိတ်ကပ်လိမ်းနေတာကို အတုအယောင် မြင်နေရပေမဲ့ တကယ့်တကယ်တော့ သူကပဲ လိမ်းနေတာ ဖြစ်သည်။

အခုတော့ သူက သူ့ကိုယ်သူ ဝက်ခေါင်းပုံ ဖြစ်အောင် မလုပ်မိဖို့သာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

“ကျွန်တော့်အလှည့် ပြန်ရောက်ပြီလား” ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ပြန်မဖြေဘဲ သူမရဲ့နှာခေါင်းကို စတင် ပြန်ဆွဲနေရင်း နောက်ပုံပြင်ကို စတင်ပြောပြသည်။

“ဒီပုံပြင်ကို မွေးနေ့ လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက သားလေးရဲ့ တတိယမြောက် မွေးနေ့ ဖြစ်တယ်။ သူ့ရဲ့မိဘတွေက အရမ်းပျော်ရွှင်နေကြပြီး သူ့အတွက် မွေးနေ့ပွဲလေးတစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ကြတယ်။ ပါတီကို အသေးစိတ် ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ကြီးမားတဲ့ ရေမွေ့ရာ၊ ဘလောက်တုံးတွေနဲ့ အမျိုးမျိုးသော ကစားစရာ အရုပ်တွေ ပါဝင်တယ်။ သားလေးကလည်း အရမ်းပျော်ရွှင်နေပြီး မွေ့ရာပေါ်မှာ ခုန်နေတယ်။ သူ့ရဲ့မိဘတွေက ဒီအဖိုးတန်တဲ့အချိန်ကို ရိုက်ကူးဖို့အတွက် သူ့ကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ဗီဒီယိုရိုက်ကူးနေကြတယ်။ ရုတ်တရက် သားလေးက ခြေချော်ပြီး မွေ့ရာအောက်ကို ပြုတ်ကျသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ခေါင်းက အစွန်းချွန်တဲ့ ဘလောက်တုံးအချို့ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားပြီး ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား သူ သေဆုံးသွားတယ်”

“မိဘတွေက စိတ်မချမ်းသာနိုင်အောင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေကြတယ်။ သူတို့ ပြန်ကောင်းလာဖို့ လနဲ့ချီ ကြာခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့သားကို လွမ်းဆွတ်လွန်းလို့ သူတို့က သူ သေဆုံးတဲ့နေ့က ဗီဒီယိုကို ပြန်ထုတ်လာပြီး အဲဒါကို ကြည့်ဖို့ သတ္တိကို စုဆောင်းလိုက်ကြတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံးက တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ပြီး ကြည့်နေကြတယ်။

အဲဒီနောက် ဗီဒီယိုထဲမှာ တစ်ခုခုကို သူတို့ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့ရဲ့သားက ရေမွေ့ရာပေါ်မှာ ခုန်နေတုန်းမှာ သွေးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က မွေ့ရာဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သူတို့ရဲ့သားရဲ့ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး အထက်အောက် အကြိမ်ကြိမ် ဆွဲနေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်တယ်”

“ဖူး” ယန်ကျွင်းဇဲက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဒါက ပုံပြင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ အဖြစ်မှန် မဟုတ်ပါစေနဲ့” လို့ ပြောသည်။

“မင်းရဲ့အလှည့် ပြန်ရောက်ပြီ” မှန်ထဲက အမျိုးသမီးက သူမရဲ့နှာခေါင်းကို ဆွဲပြီး သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းကို စတင် ဆွဲနေစဉ်မှာ ပြောသည်။

မှန်ထဲမှာ မျက်နှာက ပြီးခါနီးပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက အမျိုးသမီးက သူ့ရဲ့မျက်နှာကို ဆွဲနေတာကို သေချာနီးပါး သိနေသည်။

သူက ခဏတာ ရပ်လိုက်ပြီး “ဒီပုံပြင်ကို အလွန်နီးစပ်သော်လည်း အလွန်ဝေးကွာ လို့ ခေါ်တယ်” လို့ ပြောသည်။ “အခုမှ ငှားရမ်းထားတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲကို ပြောင်းလာတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရှိတယ်။

အခန်းက အရမ်းကျယ်ပြီး အဆောက်အအုံတွေက ခေတ်မမီတာ မဟုတ်ပေ။ အဲဒါက တစ်ယောက်တည်းနေဖို့အတွက် ပြီးပြည့်စုံပြီး သူကလည်း အဲဒါကို ကျေနပ်နေတယ်။ တစ်နေ့လုံး ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် သူက ညနေဘက်မှာ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို စတင် စီစဥ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့အိပ်ရာကို စီစဥ်ပြီးတဲ့နောက် သူက သူ့ရဲ့အိပ်ရာဘေးက နံရံပေါ်မှာ လက်သည်းထိုးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဘာမှ ချိတ်ဆွဲဖို့ မကြီးတဲ့ အပေါက်ငယ် ခြောက်ခု ဒါမှမဟုတ် ခုနစ်ခုလောက် ရှိနေတာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိတယ်။ သူတို့က ဘာအတွက်လဲဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မသိခဲ့ဘူး”

“အဲဒီအချိန်မှာ သူက ဘေးခန်းကနေ အသံတွေ သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အသံက အရမ်းတိုးနေလို့ ဒါမှမဟုတ် လူတွေက တီးတိုးပြောနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူ ဘာပြောတယ်ဆိုတာကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။ စိတ်ဝင်စားလို့ လူငယ်လေးက ပိုနီးကပ်စွာ သွားပြီး နံရံကို နားကပ်ကာ အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်လိုက်တယ်။ ခဏအကြာမှာ သူက စကားလုံးအချို့ကို နောက်ဆုံးမှာ ခွဲခြားသိနိုင်ခဲ့တယ်။ ‘နီးနေပြီ၊ အသင့်ဖြစ်ပြီ’ လို့ တစ်ခုခု ပြောတာမျိုး”

“လူငယ်လေးက သူက ရွှေတွင်းတူးဖော်မိပြီလို့ တွေးခဲ့တယ်။ အဲဒီကို ရောက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာပဲ ဘေးခန်းကနေ မသင့်လျော်တဲ့ အသံတွေ ကြားရသလိုပဲ။ သူက ဘာတစ်ခုမှ မလွတ်စေချင်လို့ သူ့ရဲ့နားကို နံရံမှာ ကပ်ထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အကြာကြီးကြာတော့လည်း အဲဒီစကားစုအချို့ပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတယ်။ ‘နီးနေပြီ၊ နီးနေပြီ၊ မကြာခင် ဖြစ်လိမ့်မယ်’"

“သူက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ တစ်ယောက်တည်းနေတဲ့ကောင်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေက သူ့ကို လက်မလျှော့စေခဲ့ဘဲ သူ ဆက်လက် အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်နေတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူက ‘ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီနေရာမှာပဲ’ လို့ အသံက ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီစကားတွေ ပြောပြီးတာနဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ခေါင်း နံရံကို ထိနေတဲ့နေရာကနေ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းစာ အကွာမှာ ချွန်ထက်ပြီး သေးသွယ်တဲ့ သံမဏိအပ်တစ်‌ ချောင်းက ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး ရပ်မသွားခင်မှာ နံရံကနေ လက်မအနည်းငယ် ထိုးထွက်နေခဲ့တယ်”

“လူငယ်လေးက လုံးဝ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေတယ်။ အပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆွဲထုတ်သွားတဲ့အခါ သူက မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက ဘေးခန်းကနေ အသံက ‘ဒီလိုမျိုး အရမ်းနီးနေပေမဲ့ ဝေးကွာသွားတာ အရမ်းစိတ်မကောင်းစရာပဲ’ လို့ ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတယ်”