မှန်ထဲကလူ (၅)

ဤအချိန်တွင် မှန်ထဲက အမျိုးသမီး၏ မိတ်ကပ်သည် နှုတ်ခမ်းအထိ ဆွဲထားပြီးဖြစ်၍ ပြီးခါနီးပြီဖြစ်သည်။ ထိုမျက်နှာမှာ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ရုပ်ပုံနှင့် အလွန်တူနေပြီး မေးစေ့နေရာတွင်သာ အနည်းငယ် ကျန်တော့သည်။

သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲက ပုံပြင်ကို “စိတ်မကောင်းစရာပဲ၊ နောက်တစ်ပုဒ်လောက်ဆို” ဟူသည့် စကားလုံးဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်သည့်အခါ အထူးသဖြင့် ပုံပြင်၏ နိဂုံးချုပ်တွင် အမျိုးသမီး၏လက်သည် ထပ်မံ လှုပ်ယိမ်းသွားပြီး ထိခိုက်မိသည်မှာ သိသာသည်။

မေးစေ့မှ စတင်၍ မျက်နှာတစ်လျှောက် အပေါ်သို့ ရှည်လျားသော အနက်ရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်း ဆွဲလိုက်ပြီး မျက်လုံးထောင့်နားသို့ ရောက်မှသာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဤလုပ်ရပ်သည် ထိုအချိန်က မှန်ထဲက အမျိုးသမီးပေါ်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မျက်နှာနှင့်တူနေသည့် မိတ်ကပ်အားလုံးကို လုံးဝ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

မှန်ထဲက အမျိုးသမီးသည် လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏လက်များသည် မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲကို မျက်နှာမူကာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများကို ကိုင်ထားပြီး သားရေခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မှန်ထဲက အမျိုးသမီးက ပိတ်ဆို့ထားသော်လည်း ယခုအခါတွင် မှန်ထဲကလူသည် သူ့ကိုယ်တိုင် ပြန်ဖြစ်သွားပြီး အမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် တာဝန်၏ အချက်အလက်များကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ သူသည် ပိတ်ထားသည့် မှန်အတွင်းရှိ ကြီးမားသော ဗီရိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုဗီရိုအတွင်းတွင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ ဟယ်ကျန်း အပါအဝင် လူသုံးဦး လွန်ခဲ့သော ခုဏက ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ တကယ့်ကမ္ဘာတွင် ထိုကြီးမားသော ဗီရိုအတွင်း၌ မည်သူမျှ မရှိပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အန္တရာယ်ယူရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ အချိန်ကို ပြန်ရစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အပြင် လက်ရှိ ပြန်ရစ်ချိန်သည်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် အန္တရာယ်ယူရန် လုံလောက်သည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလှပြင်စားပွဲမှ ဘီးတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး တာဝန်တွင် ဖော်ပြထားသည့် မှန်ဝိညာဉ်ကို ခေါ်ယူသည့် နည်းလမ်းကို သတိရကာ သူ့ဆံပင်ကို စတင်ဖြီးလိုက်သည်။

ည ၁၂:၁၂ နာရီ မဟုတ်သော်လည်း ထူးဆန်းမှုများ ပြန့်ပွားနေသဖြင့် ယခင်အခြေအနေများသည် ထူးဆန်းမှုတစ်ခု ပေါ်လာမည်၊ မလာမည်ကို တိုင်းတာနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူ့ဆံပင်ကို ဆယ့်နှစ်ကြိမ် ဖြီးပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် “ထွက်လာခဲ့၊ ထွက်လာခဲ့၊ ထွက်လာခဲ့” ဟုလည်း စတင်ရွတ်ဆိုသည်။

ကောင်းပြီ၊ အရေးကြီးသော အရာများကို သုံးကြိမ် ပြောရမည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆံပင်ဖြီးခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ဘီးကို စားပွဲပေါ်တွင် ပြန်တင်ထားကာ မှန်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။

ဗီရို၏ နောက်ကျောတွင် ကိုယ်လုံးပြ မှန်တစ်ချပ် ရှိနေသောကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့နောက်ကျောမှ သူ့ ပုံရိပ်ကို ကိုယ်လုံးပြ မှန်မှတဆင့် မှန်ပေါ်တွင် မြင်နိုင်သည်။

ဘီးကို ချပြီးနောက် သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်လုံးပြ မှန်ထဲရှိ သူ့ပုံရိပ်သည် ထိုင်မြဲအတိုင်းရှိနေပြီး သူ့နောက်ကျောသည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားဖူးသကဲ့သို့ ပုံရိပ်ထင်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခဏတာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရမိသည်။

သူ့ကိုယ်ခန္ဓာပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေသည် ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မစီးဆင်းတော့ပေ။ သို့သော် အသက်ရှူရခက်စေခြင်း မရှိပေ။

နောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး မှန်ကို နောက်ကျောပေးကာ ကိုယ်လုံးပြ မှန်ကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။ သူသည် မှန်ကို နောက်ကျောပေးကာ ထိုင်နေသည့် ပုံရိပ်သည် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

“ငါက အခု… မှန်ကမ္ဘာထဲမှာလား” ယန်ကျွင်းဇဲက တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ကြီးမားသော ဗီရိုပေါ်ရှိ ကိုယ်လုံးပြ မှန်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ပုံရိပ်သည် မှန်ကို မျက်နှာမူပြီး ထိုင်နေဆဲဖြစ်ကာ အလွန် ထူးဆန်းပုံရသည်။

သူသည် ဗီရိုသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အေးစိမ့်သော အအေးဓာတ်တစ်ခု သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။

ဗီရိုတံခါးများရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဗီရို၏လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မှန်များ၏ နောက်ဘက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက်၏ အရေပြားကို တွန့်လိမ်သွားစေသည်။

ထို့အပြင် ထိုအသံသည် ပိုမိုနီးကပ်လာပုံရပြီး သူ့ဘက်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဗီရို၏ ကြီးမားသော တံခါးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဗီရိုအတွင်းတွင် ဟယ်ကျန်းအပါအဝင် အမျိုးသားသုံးဦးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် မလှုပ်မယှက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။

သူ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ့ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဗီရို၏အခြားတံခါးကို ဆွဲကိုင်ကာ ထပ်မံဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုတံခါးဘက်ခြမ်းအတွင်း၌တော့ လူတစ်ဦးတည်းသာ ရပ်နေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမျိုးသမီး၌ နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ဆံပင်သည် ကျနေသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာကို လုံးဝ မဖုံးအုပ်ထားပေ။ ထူးခြားသော လက္ခဏာရပ်များ မပါဝင်သည့် ရိုးရိုးမျက်နှာတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများသည် အမျိုးသားသုံးဦး၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ပင် ပွင့်နေသော်လည်း လူသေတစ်ဦးကဲ့သို့ တောက်ပမှုမရှိပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဟယ်ကျန်းသည် မှန်ကမ္ဘာသို့ အသစ်ရောက်လာသော်လည်း အခြားလူများနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားဘဲ သေဆုံးပြီးဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်သည်မှာ သေချာလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

နောက်ထပ် တူညီသောအချက်မှာ ၎င်းတို့သည် သေဆုံးပြီးဖြစ်သော်လည်း မှန်ကမ္ဘာတွင် ပိတ်မိနေပြီး မည်သည့်အခါမျှ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်စေသော တိုက်ခိုက်သံသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး ဗီရို၏နောက်ဘက်မှ လာပုံရသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် ထိုလူများကို ထုတ်ပစ်ရမည်။

ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် မည်သည့်အရာ ချဉ်းကပ်လာသည်ဖြစ်စေ ဟယ်ကျန်းနှင့် အခြားအမျိုးသားတစ်ဦး၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဗီရိုထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဤနှစ်ဦးသည် အသက်ရှင်ခြင်း လက္ခဏာများ မပြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ယန်ကျွင်းဇဲကို အခက်အခဲမရှိ လိုက်ပါလာပြီး ဗီရိုထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

အလှပြင်စားပွဲဘေးရှိ မှန်ဆီသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် မှန်ကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ့လက်သည် တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ ချက်ချင်း လှည့်လိုက်ပြီး ဟယ်ကျန်းကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲကာ မှန်ထဲသို့ အားဖြင့် တွန်းထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အလားတူ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို လိုက်နာကာ အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးကို အတွင်းသို့ တွန်းထည့်လိုက်သည်။

လျင်မြန်စွာ လှည့်ပြန်ပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော အမျိုးသားကို ဆွဲထုတ်ရန် ဗီရိုသို့ ပြန်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ချက်ချင်း သူ့နောက်သို့ လိုက်လာပြီး ဗီရိုထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူမသည်လည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဗီရို၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ အမျိုးသမီး ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် နေရာအနီးတွင် မာကျောပြီး ချွန်ထက်သော လက်သည်းများပါရှိသည့် နက်မှောင် ခြောက်သွေ့သော လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သူ၏ခေါင်းကို ဖော်ပြတော့မည့်အလား ဗီရို၏ အစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထိုခေါင်းကို မြင်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ မည်သို့ပင် တွေးတောနေစေကာမူ အနက်ရောင်လက်၏ ပိုင်ရှင်သည် သေချာပေါက် မှန်ဝိညာဉ်ဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းနိုင် ပေသည်။