မိုမိသားစုရွာ

ယန်ကျွင်းဇဲက ငိုရှိုက်နေသော အမျိုးသမီးထံသို့ လျှောက်သွားကာ “မင်းက ဟယ်ယွင်လား” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးသည် စားပွဲပေါ်မှ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် နီရဲနေသော်လည်း မျက်ရည်များကို သုတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ မှတ်တမ်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဆက်သွယ်ရေးမှူးအနေဖြင့် သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို အလိုအလျောက် မှတ်မိသည်။

သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။ “သူ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ ဖြစ်လာပြီးတည်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပေမဲ့ ကျွန်မလက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိသေးပါဘူး။ ဟယ်ကျန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ” ဟုဆိုသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါ အဲဒီရောက်တဲ့အချိန်မှာ အရမ်းနောက်ကျနေပါပြီ၊ သူဟာ မှန်ထဲကလူကနေ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ခံထားရပြီး မှန်ကမ္ဘာထဲကို စုပ်ယူခံလိုက်ရပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ငါ သတ္တိ မွေးပြီး မှန်ကမ္ဘာထဲ ဝင်သွားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကိုရော ထူးဆန်းမှုဖြစ်စေတဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးကိုပါ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တဲ့အခါ ဟယ်ကျန်းက သေနေပြီဆိုတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ မှန်ကမ္ဘာထဲကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်ကစပြီး သူသေသွားတာပါ” ဟု ပြန်ပြောသည်။

“သူက အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်တတ်တယ်၊ ကျွန်မစကားကို တစ်ခါမှ နားမထောင်ဘူး” ဟယ်ယွင်က အော်ငိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်မောင်းများထဲတွင် ခေါင်းကို ထပ်မံမြုပ်နှံကာ ငိုရှိုက်စပြုလာသည်။

“သူသေတာ ကျွန်မအပြစ်၊ အကုန်လုံး ကျွန်မအပြစ်ပါ” ဟုဆိုသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူလာရာလမ်းတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် နှစ်သိမ့်စကား မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများကို ယာယီတာဝန်ပေးအပ်ခြင်းသည် ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာတွင် အဆန်းမဟုတ်သလို၊ ရည်ရွယ်ချက်က ထူးဆန်းမှုများကို ဖယ်ရှားရန် ဖြစ်ပြီး အလျင်အမြန် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းမှုများအတွက် အကျိုးရှိသည်။

သို့သော်လည်း မှန်ဝိညာဉ်သည် အလွန်အားကောင်းပြီး ဟယ်ကျန်းသည် အလွန်ပေါ့ဆလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“ဝိညာဉ်တံတားမှာ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ သူ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သိတာကြောင့် သူဝင်တာကို ကျွန်မအမြဲတမ်း တားဆီးခဲ့တယ်။ အတွင်းထဲမှာ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ သတိမထားရင် မင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဘယ်သူကများ ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားမှာလဲ…” ဟယ်ယွင်က ငိုရှိုက်ရင်း ပြောသည်။

သူမဘေးမှ ဆံပင်တိုတို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “ဝမ်းမနည်းပါနဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားက ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ ဖြစ်နေပါပြီ၊ ပြီးခဲ့တဲ့လက ဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ဘူး…” ဟုဆိုသည်။

“ဟာ၊ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဘာကိုမှ ကြိုတင်မှန်းဆလို့ မရဘူး” နောက်ထပ် ဆက်သွယ်ရေးမှူးဖြစ်သူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လူအများအပြား ဟယ်ယွင်ကို နှစ်သိမ့်လာသည်ကို မြင်ရပြီး သူ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းပြောနေသော အရပ်ရှည်ရှည်မျိုးသမီးတစ်ဦးက မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖုန်းချလိုက်ကာ လူတိုင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ဆံပင်တိုတို ဆက်သွယ်ရေးမှူးက သူမ စိတ်မချမ်းမြေ့သည့်ပုံကို တွေ့ရသောအခါ မေးလိုက်လေသည်။

“ဝိညာဉ်တံတားမှာ… တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ” ဟု အရပ်ရှည်ရှည်အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။

“ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ ၁၃ ဦးလုံးနဲ့ တူညီတဲ့ ရာထူးရှိသူတွေ အားလုံး အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတယ်၊ ဦးလေးကောလည်း အပါအဝင်” ဟုဆိုသည်။

“ဟာ” အမျိုးသမီးအားလုံး အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

စားပွဲပေါ် မှီနေခဲ့သော ဟယ်ယွင်ပင် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ကာ ထိုအရပ်ရှည်ရှည် ဆက်သွယ်ရေးမှူးကို ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပြီး “ဦးလေးကော… ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ကောယူလျန်၊ ကျွန်မတို့ ခရိုင်က ကြယ်လေးပွင့်နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ အနည်းငယ်ထဲက တစ်ယောက်ပါ” ဟု ဆံပင်တိုတိုအမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။

သူမ၏စကားများ အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့် ကျယ်ဝန်းသော ရုံးခန်းရှေ့ရှိ နံရံပေါ်တွင်ရှိသော အီလက်ထရွန်နစ်မျက်နှာပြင်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် လင်းလာပြီး အနီရောင် ကြေညာချက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်တံတားရှိ ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်ကို အဆင့် A သို့ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။ ပဉ္စမထပ်ရှိ အစည်းအဝေးခန်းတွင် ငါးမိနစ်အတွင်း တွေ့ဆုံရန် ဝန်ထမ်းအားလုံးကို တောင်းဆိုသည်။ အစည်းအဝေးကို တျန်မုန့်ခရိုင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟော်ကျစ်စိန်က ခေါ်ယူမည်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး ရပ်လိုက်ကြကာ မှတ်စုစာအုပ်နှင့် ဘောပင်များကို ဆွဲကိုင်၍ ပဉ္စမထပ်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဟယ်ယွင်ကို “ပြင်ပဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီအစည်းအဝေးမှာ ကျွန်တော် တက်ရောက်နိုင်ပါသလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အခြေအနေက အရမ်းအရေးပေါ်နေတာ၊ အတွင်းပိုင်းဖြစ်ဖြစ်၊ ပြင်ပဖြစ်ဖြစ် ဘာထူးလို့လဲ။ အတူတူ သွားရအောင်” ဟယ်ယွင် အဖြေပေးရန် အခွင့်အရေး မရမီ ဆံပင်တိုတို ဆက်သွယ်ရေးမှူးက ပြောလိုက်သည်။

တျန်မုန့်ခရိုင် အနောက်မြို့ပြင်၊ မိုမိသားစုရွာ။

အနောက်မြို့ပြင်ရှိ အဓိကလမ်း၏ စတုတ္ထမြောက် လမ်းဆုံတွင် မိုမိသားစုရွာဘက်သို့ ခြောက်ကီလိုမီတာခန့်တွင် လမ်းကို ရဲစည်းရိုးများဖြင့် အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့ထားပြီး နက်နဲလှသော ပုဂ္ဂိုလ်အချို့က ၂၄ နာရီပတ်လုံး စောင့်ကြပ်နေသည်။

စည်းရိုးများမှစ၍ နှစ်ကီလိုမီတာ ပို၍သွားသောအခါ ရှေ့ရှိလမ်းသည် ထူထပ်သော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ဦးသည် မြူထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မသွားရောက်ပါက နောက်ထပ်မြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ဤဧရိယာကို တျန်မုန့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့က “သေခြင်း တားမြစ်နယ်မြေ” ဟု ကြေညာထားသည်။

မိုမိသားစုရွာသည် အိမ်ခြေခုနစ်ဆယ်ခန့်ဖြင့် သိပ်မကြီးပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ရွာသည် သေခြင်း နယ်မြေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထူထပ်သော မြူခိုးများအတွင်း လေးကီလိုမီတာခန့် ထပ်မံသွားသောအခါ မိုမိသားစုရွာ၏ တည်နေရာကို တွေ့ရသည်။

မြေပြင်သည် ညီညာပြီး ပြန့်ကျဲနေသော အိမ်များ၊ လယ်ကွင်းများနှင့် သေးငယ်သော သစ်တောများဖြင့် အဆောက်အအုံတစ်ခုစီကြားတွင် တည်ရှိသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရွာထဲ၌ လမ်းများပေါ်တွင်ဖြစ်စေ၊ ကျေးလက်လမ်းများပေါ်တွင်ဖြစ်စေ၊ အိမ်များအတွင်း၌ဖြစ်စေ ဒေသခံရွာသားများ၏ အလောင်းများ ရှိနေကြသည်။

အလောင်းတစ်လောင်းစီသည် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော အပုပ်အနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

လယ်အိမ်တစ်အိမ်တွင် အဖွဲ့မှ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ လေးဦး စုဝေးနေကြသည်။

ဤအိမ်၏ ပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးများ အားလုံးကို ပိတ်ထားသည်။ လူလေးဦးသည် နံရံနှင့် မျက်နှာမူလျက် ပင်မတံခါးဘေးတွင် စုရုံးနေကြပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ နှစ်ဦးသည် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတဆင့် အပြင်ဘက်ကို ချောင်းကြည့်နေကြသည်။

ကျန်နှစ်ဦးသည် ဘေးတွင် ထိုင်နေကြပြီး အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ ဤနှစ်ဦးမှာ ကျန်းရှောင်မိုနှင့် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကျန်းဒီတို့ ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသော အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် ပိုမိုအသက်ကြီးပြီး နှစ်ဦးစလုံးသည် ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤလူလေးဦးထဲတွင် လက်ရှိတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးမှာ ကျန်းဒီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ကော်ဖီဆိုင်တွင် ကျန်းရှောင်မိုနှင့်အတူ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့နောက်တွင် ဖန်ကျွင်း၊ ထို့နောက် ကျန်းရှောင်မိုနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်ဒင်ကျိုးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဖန်ကျွင်းနှင့် ယွမ်ဒင်ကျိုးတို့ သတိထား၍ ကြည့်ရှုနေသော ဘက်တွင် လေထဲ၌ အနက်ရောင် ဗဟိုတံတားကွေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် မှောင်မိုက်သော မြူခိုးများဖြင့် လုံးဝဖွဲ့စည်းထားပြီး အပေါ်မှတဆင့် ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ မိုမိသားစုရွာတစ်ခုလုံး၏ သုံးပုံနှစ်ပုံနီးပါးကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ခဏကြာအောင် ကြည့်ပြီးနောက် ယွမ်ဒင်ကျိုးက သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ဝိညာဉ်တံတားက အားနည်းလာပုံရတယ်။ ကျွန်တော့်အထင်မှားတာ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်တယ်” ဟုဆိုသည်။

“ဒါဆို ကျွန်မတို့ အခုအပြင်ကို ထွက်လို့ရပြီလား” ကျန်းရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။