မိုမိသားစုရွာ (၂)

“မလုံခြုံသေးဘူး” ဖန်ကျွင်းက ပိရိသောမျက်နှာထားဖြင့် လှည့်လာကာ သူ၏ဆံပင်များမှာ ဖြူနေပြီး

သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မီးပုံးကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက အဲဒီသစ်တောထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်၊ သူ့ကို ဆယ်မိနစ်အကြာက နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်တာ” ဟုဆိုသည်။

ကျန်းရှောင်မိုက “အဲဒီအမျိုးသမီးက နှစ်ပေါင်းရှစ်ရာကျော် သေနေတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ” ဟု ရေရွတ်သည်။

ဖန်ကျွင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သူမရဲ့ အခြေအနေက တည်ငြိမ်မှု မရှိဘူး။ အကယ်၍ အဖြူရောင် မီးပုံးအခြေအနေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို ချုပ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိမယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ အာမခံနိုင်တာကတော့…” ဟုဆိုသည်။

“ဟိုမှာကြည့်” ယွမ်ဒင်ကျိုးက တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတဆင့် အပြင်ဘက်ကို ချောင်းကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် ဖန်ကျွင်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းက အပြင်ဘက်သို့ အနီးကပ်ကြည့်ရှုရန် စုဝေးလာကြသည်။ အနက်ရောင်ဂျာကင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တောအုပ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူသည် ရွာအပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သော လမ်းဆီသို့ ဦးတည်နေသော သေးငယ်သော သစ်တောများကို ဖြတ်ကျော်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပုံရသည်။

“အဲဒါ လီမန်မဟုတ်ဘူးလား” ကျန်းရှောင်မိုက အလွန် အံ့သြသွားသည်။

“လီမန်နဲ့ ကျန်းယောင်ဖေးက အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တည်း၊ ကျွန်မတို့နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ပိတ်မိနေတယ်၊ လယ်တဲအိမ်တစ်ခုခုမှာ ပုန်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ကျန်းဒီက ပြောသည်။

“သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ” ယွမ်ဒင်ကျိုးက သံသယရှိသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက… သူ မခံနိုင်တော့ဘူး၊ သူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားချင်တယ်” ဟု ဖန်ကျွင်းက လီမန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် အကောင်းမြင်ပုံ မရဘဲ လေသံနှိမ့်ကာ ပြောသည်။

“ကျန်းယောင်ဖေးက အဲဒီကောင်ကို မတားဘူးလား” ကျန်းရှောင်မိုသည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ညင်သာစွာ နှိပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများကို လက်သီးဆုပ်ကာ ဂျာကင်ဝတ် အမျိုးသား တောအုပ်ဆီ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့ကို တားဆီးလို့ မရဘူး၊ သူတို့ အစားအစာတွေ နှစ်ပတ်လောက်ကတည်းက ကုန်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အနီးနားက လယ်တဲအိမ်တွေမှာ မပုပ်သိုးနိုင်တဲ့ အစားအစာတွေ မရှိခဲ့ရင် သူတို့ အခုချိန်အထိ မခံနိုင်ဘူး” ဟု ကျန်းဒီက ဆန်းစစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂျာကင်ဝတ် အမျိုးသား လီမန်သည် သစ်တောထဲသို့ လုံးဝ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သို့သော် သေးငယ်သော သစ်တောများရှိ သစ်ပင်များသည် ကျဲပြီး စိမ်းလန်းစိုပြေခြင်း မရှိသောကြောင့် လူတိုင်း၏ အမြင်ကို သိပ်မဖုံးကွယ်ထားဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သေးသည်။

လီမန် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မကြာမီတွင် ရှေးခေတ် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာက ကြွေရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖျော့တော့နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အဖြူရောင် မီးပုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ လီမန်ရှိရာသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

အမျိုးသမီးက အလွန်ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေသော်လည်း မြေပြင်မှ လွင့်မျောနေပုံရပြီး လီမန်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

လီမန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူ မည်သည့်လမ်းသို့ သွားသွား ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“သူမရဲ့ မီးပုံးက အဖြူရောင်၊ ဖြစ်နိုင်တာက လီမန်မှာ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်တယ်” ဟု အက်ကွဲကြောင်းမှတဆင့် ကြည့်နေသော ယွမ်ဒင်ကျိုးက ပြောသည်။

ကျန်သူများက စကားမပြောဘဲ လီမန်သည် အခြားလူတိုင်းထက် မိုမိသားစုရွာကို ထွက်ခွာနိုင်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ သတင်းပို့နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။

လီမန်သည် သူ၏ သံလိုက်ဓားကို အလျင်အမြန် ထုတ်လိုက်သော်လည်း ချဉ်းကပ်၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ဓားကို သူ၏နောက်ကျောတွင် ဖွက်ထားသည်။ မီးပုံးကိုင်အမျိုးသမီး ချဉ်းကပ်လာသောအခါတွင် သူသည် သူမနှင့် စကားစတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူတို့က အလွန်ဝေးလွန်းသဖြင့် နှစ်ဦးသား ဘာပြောနေသည်ကို မကြားရသော်လည်း စကားပြောဆိုမှုသည် ချောမွေ့နေပုံရသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက၊ တကယ် အခွင့်အရေးရှိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ဖန်ကျွင်းသည်လည်း စကားစပြောလာကာ သူ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် လင်းလက်လာပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူလည်း ကြိုးစားရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပုံရသည်။

မီးပုံးကိုင်အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်မာကျောနေပုံရပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သစ်သားကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေသည်။ ထူးဆန်းမှုနှင့် ခဏတာ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံပြီးနောက် အမျိုးသမီးသည် လှည့်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းသွားသည်။

လီမန်သည် သိသိသာသာ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သံလိုက်ဓားကို သူ၏လက်စွပ်ထဲတွင် ဝှက်ထားကာ အနည်းငယ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

မီးပုံးကိုင်အမျိုးသမီး ဘေးသို့ လျှောက်သွားသောအခါ သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်စွပ်ထဲမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အမျိုးသမီး၏ နောက်ကျောကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

“ဒီလူက တုံးအ လိုက်တာ၊ သူ ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးရနေတာပဲ။ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဖန်ကျွင်းက အံ ကြိတ်လိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက သူ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူမကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ကျန်းရှောင်မိုက ပြောသည်။

“သူ သူမကို ဖယ်ရှားပစ်လို့ မရဘူး၊ ငါတို့ ဘယ်သူမှလည်း ဖယ်ရှားလို့ မရဘူး” ကျန်းဒီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ ဦးလေးကောကိုပဲ စောင့်ရတော့မယ်” ဟုဆိုသည်။

“ဒီကောင် ရူးနေတာဖြစ်ရမယ်” ယွမ်ဒင်ကျိုးကလည်း “ဦးလေးကောက ဒီနေရာအကြောင်း မသိဘူးဆိုရင် အခုအချိန်ဟာ လီမန်အတွက် သစ်တောကို ဖြတ်ပြီး ဦးလေးကောကို ငါတို့ ဒုက္ခ ရောက်နေကြောင်း သတင်းပေးဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါမှ သူ လာကယ်ဆယ်နိုင်မှာ” ဟု ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီမန်သည် လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူးကို နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ပုံရပြီး သူ၏ သံလိုက်ဓားကို ထပ်မံ သိမ်းလိုက်ကာ လှည့်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားရန် စတင်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်ကို မလုပ်ခဲ့ဘူး” ဖန်ကျွင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ကြည့်လိုက်ဦး” ကျန်းဒီက “အဲဒီမီးပုံးကိုင်အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်၊ အဆင်မပြေတော့ဘူး” ဟုဆိုသည်။

လူတိုင်းက ချက်ချင်း နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထွက်ခွာတော့မည့် မီးပုံးကိုင်အမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏နောက်ကျောသည် လီမန် ထွက်ခွာသွားသောဘက်သို့ လှည့်ထားသည်။

သူမသည် မီးပုံးကို ကိုင်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ ထို့နောက် အဖြူရောင်ဖြစ်နေသော မီးပုံးသည် တဖြည်းဖြည်း အရောင်ပြောင်းလာပြီး အဖြူရောင်ဖျော့ဖျော့မှ သွေးရောင်နီသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် သူမ၏လက်ထဲရှိ အဖြူရောင်မီးပုံးသည် လုံးဝနီရဲသွားပြီး သွေးရောင်စိုစွတ်နေသည့် သဘာဝမကျသော တောက်ပသည့် အရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

စတင်ထွက်ခွာ ခဲ့သော လီမန်သည် ရုတ်တရက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သစ်တောအဆုံးသို့ ဦးတည်ကာ စတင်ပြေးလွှား လိုက်သည်။

“အာ!”

အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ကျယ်လောင်သောအသံသည် အနီရောင်မီးပုံးကို ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးထံမှ လာပြီး သေခြင်း နယ်မြေ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည် အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲမှ အနီရောင်မီးပုံးသည် အချို့သော အင်အားကြောင့် ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှေ့သို့ လွင့်မျောကာ ထွက်ပြေးနေသော လီမန်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

သူမ၏ အရှိန်သည် လေကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်လူသား၏ ပြေးခြင်းနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။

အနီရောင်ပုံသဏ္ဍာန်သည် မှုံဝါးနေသော လီမန်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး မကြာမီပင် မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဖန်ကျွင်းက ကျန်းရှောင်မိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယွမ်ဒင်ကျိုးသည်လည်း ကျန်းဒီကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖန်ကျွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူလေးဦးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ခြောက်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် သွေးလွမ်းသောအော်သံတစ်သံသည် သစ်တောမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြပြီး သူတို့၏အမူအရာများမှာ ခါးသီးနေသည်။

“သူ့ရဲ့ ခွန်အားအကုန်သုံးပြီး လီမန်က ခြောက်စက္ကန့်ပဲ ခံနိုင်ခဲ့တယ်” ဟု ယွမ်ဒင်ကျိုးက နာကျင်သောအမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီတွင် လီမန်၏ပုံသဏ္ဍာန်သည် ပြန်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ၏ခြေလှမ်းများသည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး အရက်မူးနေသလို သို့မဟုတ် သတိမေ့နေသလို နောက်ပြန်လျှောက်လာနေသည်။ သူသည် သစ်တောမှ ထွက်လာပြီး လမ်းဘေးတွင် ယိမ်းထိုးလျက် ရပ်နေလေသည်။