မိုမိသားစုရွာ (၃)

မကြာမီပင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော သာမန်ထူးဆန်းမှု လေးငါးခု ပေါ်လာပြီး လီမန်ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားလာကာ လက်များကို ဆန့်တန်းထားပြီး ရယ်မောသံများ ထွက်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီမန်သည် ဒူးထောက်ပြီး မလှုပ်မယှက်လဲလျောင်းလိုက်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။

မကြာမီတွင် ထိုထူးဆန်းမှုများသည် လီမန်ထံသို့ ရောက်လာပြီး ငုံ့ကာ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို တစ်ကိုက်ချင်း စတင် ကိုက်ဖဲ့စားသောက်နေကြသည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံး လီမန်သည် သေဆုံးနေသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

“အဲဒီအမျိုးသမီးက သစ်တောထဲမှာ ပေါ်လာတော့ ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး” ကျန်းရှောင်မိုသည် သူမ၏ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏အမူအရာသည် မှေးမှိန်နေသည်။

ကျန်းရှောင်မို၏ အခန်းမှ မီတာခုနစ်ရာခန့်တွင် အခြားအခန်းတစ်ခန်း ရှိသည်။

ဤနေရာတွင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ ငါးဦး ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ နှစ်ဦးသည် ကြယ်သုံးပွင့်ဖြစ်ပြီး ကျန်သုံးဦးမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့် ဖြစ်သည်။

မျက်ခုံးထူထူနှင့် မျက်လုံးကြီးကြီးရှိသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ သူ၏အကြည့်ကို တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလိုက်ပြီး အခန်းအတွင်းရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကြယ်နှစ်ပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ သုံးဦးအနက် နှစ်ဦးမှာ ဒဏ်ရာရရှိထားကြသည်။ တစ်ဦးမှာ လက်ကျိုးနေပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ သတိမေ့မြောနေကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။

မကြာသေးမီက ထွက်ခွာသွားသော လီမန်သည် ဤအဖွဲ့မှ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လီမန် သူ့ဘာသာသူ ခိုးထွက်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျန်းယောင်ဖေးဟုခေါ်သော လူငယ်၏ သဘောတူညီချက် ရယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အချက်ပြမှုများအားလုံး ပိတ်ဆို့ခံထားရသောကြောင့် သူတို့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ မည်သူမျှ မပြေးနိုင်ပါက ဦးလေးကောကို လာရောက်ကယ်ဆယ်ရန် အကြောင်းကြားနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ဤလူများအားလုံး ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ကျန်းယောင်ဖေး၏အဖွဲ့သည် အဖွဲ့ဝင်ပိုမိုများပြားပုံရသော်လည်း သူတို့၏အခြေအနေသည် ကျန်းရှောင်မို၏အဖွဲ့ထက် ပိုမိုဆိုးရွားသည်။

နေရာသည် မိုမိသားစုရွာ၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းဖြစ်သည်။ ဤလယ်တဲအိမ်အနီးတွင် သူတို့သည် ထူးဆန်းမှုများအားလုံးကို ရှင်းလင်းထားခဲ့သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ယံရှိ ဝိညာဉ်တံတားသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧရိယာတစ်ခုလုံးတွင် ထူးဆန်းမှုများ ပြန်ပေါ်လာနိုင်ခြေ ထပ်မံ တိုးလာသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ မူလက နှစ်နှစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်သုံးရာအကြာက ပေါ်လာခဲ့သော လူသေများသည် ယခုအခါတွင် နှစ်ငါးရာ သို့မဟုတ် နှစါရှစ်ရာအထိ တိုးလာခဲ့သည်။

မိုမိသားစုရွာတစ်ခုလုံးတွင် နှစ်ပေါင်း ရှစ်ရာကျော် သက်တမ်းရှိ ရှေးဟောင်းထူးဆန်းမှုများသည် ကျပန်း ပေါ်လာနိုင်တော့သည်။

မီးပုံးကို ကိုင်ဆောင်ပြီး သစ်တောအတွင်း ကင်းစောင့်နေသော အမျိုးသမီးသည် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်းယောင်ဖေး၏အဖွဲ့သည် ပို၍ပင် ပြဿနာရှိသော ထူးဆန်းမှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ သူ၏နေရာမှ ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ခုက မြင်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆွဲဆောင့်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအသံကို နားထောင်ရုံဖြင့် လေးလံသောအရာတစ်ခုကို မြေပြင်တစ်လျှောက် ဆွဲဆွဲယူသွားသည်ကို စိတ်ကူးမိသည်။ ညို့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ဆွဲဆောင့်ခြင်း၏ လေးလံသော အသံမှလွဲ၍ အခြားအသံများ မရှိဘဲ အထူးတလည် စိတ်ပျက်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

မကြာမီတွင် သေးငယ်ပြီး လှပစွာ ထွင်းထုထားသော အနီရောင်ခေါင်းတလားငယ်တစ်လုံး လမ်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းတလားသည် သာမန်ခေါင်းတလား၏ တစ်ဝက်ခန့် အရွယ်အစားရှိပြီး ထူးဆန်းစွာပင် ခေါင်းတလား၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် စုတ်ပြဲနေသော အပေါက်နှစ်ခု ရှိသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ခေါင်းတလားကို ရွာလမ်းတစ်လျှောက် ဆွဲယူသွားရန်အတွက် ဘေးတစ်ဖက်စီမှ ခြောက်သွေ့နေသော ခရမ်းရောင်လက်နှစ်ဖက်သည် ဤအပေါက်များမှတဆင့် ထိုးထွက်ကာ မြေပြင်ကို ထောက်ထားသည်။

လေးလံသော ဆွဲဆောင့်သံသည် ဤနည်းဖြင့် ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ပွတ်တိုက်သံမှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

မိနစ်ဝက်ခန့်အကြာတွင် အနီရောင်ခေါင်းတလားသည် ကျန်းယောင်ဖေး ပုန်းအောင်းနေသော အိမ်ဧရိယာကို လုံးဝဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ဤအနီရောင်ခေါင်းတလားသည် မီးပုံးကိုင်အမျိုးသမီးနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ နယ်မြေမှာ ကျန်းယောင်ဖေးတည်ရှိရာ ဧရိယာသို့သာ ကန့်သတ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းရှောင်မို၏အဖွဲ့သည် ၎င်းကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ကျန်းယောင်ဖေးသည် အနီရောင်ခေါင်းတလား ပေါ်လာသည့်နေရာတိုင်းတွင် ထူးဆန်းမှုများအားလုံးသည် ၎င်းကို ရှောင်ရှားနေကြသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။

၎င်းသည် သူ မခံစားနိုင်သော ထူးဆန်းမှုများမှ ဖိအားတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အခြားထူးဆန်းမှုများသည် မရင်ဆိုင်ရဲလောက်အောင် အလွန်အားကောင်းသည်ဟု အချက်အလက်များက သက်သေပြခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အလွန်ပေါ့ဆ သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း မိုက်မဲခြင်းမရှိလျှင် ကျန်းယောင်ဖေးသည် ၎င်းကို တိုက်ရိုက်မရင်ဆိုင်ရဲသလို အနီရောင်ခေါင်းတလားရှေ့တွင် သူ့ကိုယ်သူ မထုတ်ဖော်ရဲပေ။

ကျန်းယောင်ဖေးသည် ပေါ့ပါးစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း “ဦးလေးကော၊ ဦးလေးတို့ မကြာခင် လာကယ်တင်တာမျိုး မရှိရင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံး ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်လေသည်။