ဘေးအန္တရာယ်များသော နေရာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ မိုမိသားစုရွာ၏ အရှေ့ဘက်အဝင်၌၊ သစ်ပင်ငယ်များအုပ်အုပ်လေး၏ ဟိုဘက်တွင် ကျယ်ဝန်းသော လယ်တဲဝင်းတစ်ခုအတွင်း ကောယူလျန်၏ နဖူးပေါ်တွင် ပဲစေ့အရွယ်ခန့်ရှိသော ချွေးပေါက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ဘဝတွင် ယခုကဲ့သို့ စိတ်ဖိစီးမှုကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

လူငယ်သုံးဦးသည် သူ၏ဘေးတွင် အသက်မရှိဘဲ လဲလျောင်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဟိုဘက် ငါးမီတာအကွာရှိ ဝင်းအတွင်းတွင် မိုမိသားစုရွာကို ပိတ်ဆို့ရန် ကူညီပေးခဲ့သောသူများ၏ အလောင်းများသည် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေသည်။

ဈဆ

ဤဧရိယာသည် မူလက လုံခြုံသည်ဟု ယူဆထားပြီး ကောယူလျန်၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ ဤနေရာတွင် စောင့်ကြပ်ရုံသာဖြစ်ကာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးတာဝန်များကို ကြယ်သုံးပွင့်အောက် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများအား လွှဲအပ်ထားခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဝိညာဉ်တံတားသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲမှုအသစ်တစ်ကျော့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် ၎င်း၏စွမ်းအင် အားနည်းသွားသည်။

သို့သော် ဤပေါက်ကွဲမှုသည် အစွမ်းထက်သော ထူးဆန်းမှုအသစ်အချို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အနည်းဆုံး ကောယူလျန်၏အမြင်တွင်၊ ယခုကဲ့သို့သော ပြဿနာများသော ထူးဆန်းမှုကို သူတစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။

“ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒီအရာကို အစစ်အမှန်မဟုတ်တဲ့ ဝိညာဉ်လို့ သတ်မှတ်နိုင်လိမ့်မယ်” ဟု ဂေါ်ယူလျန်သည် တိတ်တဆိတ် ထင်မြင်လိုက်သည်။

“တကယ်သာ အစစ်အမှန်မဟုတ်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုရင်တောင် အဆင်ပြေပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီထူးဆန်းမှုက အရမ်းလှည့်ဖြားတတ်တဲ့ အမျိုးအစားဖြစ်နေတာကတော့ သိသာနေတယ်”

သူ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ၏ခြေထောက်ရင်းရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အလောင်းများကို မကြည့်မီ ဖွင့်ထားသောတံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်းပြင်ပရှိ အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကော ယူလျန်သည် ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖြစ် တိုးတက်လာပြီးကတည်းက သူ၏အာရုံကြောများ ယခုလောက် ဖိအားမျိုး တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဤလယ်တဲအိမ်၏ အတွင်းခန်းအိပ်ခန်းတွင် ဒဏ်ရာရထားသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှစ်ဦး၊ တစ်ဦးမှာ ကြယ်သုံးပွင့်နှင့် အခြားတစ်ဦးမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့်တို့သည် သတိမေ့မြောကာ လဲလျောင်းနေကြသည်။

သူတို့သည် ကောယူလျန် သူ၏နေရာမှ မရွေ့ရဲခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများပင် ဖြစ်သည်။

ဤထူးဆန်းမှုသည် သူ၏နားလည်မှုကို လုံးဝကျော်လွန်သွားသည်ဟု သူတစ်ခါမျှ မထင်ခဲ့မိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤထူးဆန်းမှုသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူ့မဟုတ်ရုံသာမက ၎င်းသည် အလွန်ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး အလွန်ကောက်ကျစ်လှည့်ဖြားတတ်သည်။

၎င်းသည် ကောယူလျန်နှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းထက် ပိုသိနေပုံရပြီး ၎င်း၏တိုက်ခိုက်မှုများကို သူ၏ဘေးနားရှိသူများထံသာ ဦးတည်သည်။

ဤသတ္တဝါ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရသူမည်သူမဆို၊ ကောယူလျန်ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် လူတစ်ဦးကို သတ်လိုက်တိုင်း၊ ဤအရာသည် အနည်းငယ်ချင်းစီ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

ဤအရာသည်လည်း ဝိညာဉ်တံတား၏ နောက်ဆုံး ပေါက်ကွဲမှုပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဂေါ်ယူလျန်၏လက်ထဲရှိ သံလိုက်ဓားသည် ကြယ်သုံးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများ၏ သံလိုက်ဓားများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။

ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သူ၏အတွင်းတွင် သံလိုက်စွမ်းအား ပမာဏအများအပြားကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းနှင့် အနည်းငယ်တူသည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း အသွင်ပြောင်းခြင်းနှင့် မတူသည်မှာ ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူသည် တန်ပြန်ထိုးနှက်မှုကို ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။

အရာအားလုံးသည် သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။

သံလိုက်စွမ်းအား လည်ပတ်မှုဖြင့် ကောယူလျန်၏ သံလိုက်ဓားသည် ၎င်း၏သံလိုက်ဓားသွားကို ချက်ချင်းပင် နှစ်မီတာ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ရှည်လျားအောင် ဆန့်ထုတ်နိုင်သည်။ ရုပ်ထုဝိညာဉ် အဆင့်အောက်ရှိ ထူးဆန်းမှုများ၊ ဆိုလိုသည်မှာ လေလွင့်ဝိညာဉ် များသည် အခြေခံအားဖြင့် တစ်စက္ကန့်အတွင်း သေဆုံးကြသည်။

သူသည် သံလိုက်စွမ်းအားတွင် အချိန်အကြာကြီး နှစ်မြှုပ်နေခဲ့သောကြောင့် ကောယူလျန်တွင် သာမန်နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများနှင့် မတူသော ထူးခြားသည့်စွမ်းရည်လည်း ရှိနေသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်များကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း မရှိသလို သူ၏ထူးခြားသောစွမ်းရည်ကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပြခြင်း မရှိပေ။

သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် ထူးဆန်းမှုများ သို့မဟုတ် လူသားများအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူနှင့် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူအကြား အခြေခံကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ယခုကဲ့သို့သော လူပုဂ္ဂိုလ်များသည် ဤလောကတွင် အလွန်ရှားပါးပြီး တိတ်ဆိတ်သော အပြန်အလှန်ထိန်းချုပ်မှုလည်း ရှိနေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကမ္ဘာကြီးသည် လုံးဝရှုပ်ထွေးမှုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ကောယူလျန်၏လက်ထဲရှိ သံလိုက်ဓားသည် ယခုအခါ တစ်မီတာကျော် ရှည်လျားနေပြီး ဓားသွားသည် ရှေးဟောင်းအဆိပ်လူးထားသော လက်နက်များနှင့်တူညီစွာ စိမ်းပြာရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။

သူသည် သူ၏ကိုယ်အထက်ပိုင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်ပြီး အခန်းတွင်းရှိ ပရိဘောဂများနှင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ သူ၏သံလိုက်ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

အခန်းသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး ထူးဆန်းသော လေထုသည် အိမ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားရုံသာမက ကောယူလျန်၏ နှလုံးသားထဲသို့လည်း စိမ့်ဝင်နေသည်။

သူ၏နှလုံးခုန်နှုန်းသည် အလွန်နှေးကွေးသည်။ သူသည် စိတ်ငြိမ်အောင် ထားရန်လိုသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဤထူးဆန်းသော ထူးဆန်းမှုကို မတော်တဆ လွတ်မြောက်သွားစေနိုင်သည်။

ကောယူလျန်သည် သူ၏ကိုယ်အထက်ပိုင်းကို လှည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေစဉ်တွင် သူ၏ခြေထောက်ရင်းရှိ အနီးဆုံးအလောင်းအောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုသည် အနည်းငယ်ဖောင်းကြွလာသည်။ မြွေတစ်ကောင် တွားသွားသကဲ့သို့ အဝတ်အစားအောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားနေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဂေါ်ယူလျန်၏ သံလိုက်ဓားသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အောက်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သေဆုံးသွားသော သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

ဓားသည် ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ပြီး မြေကြီးထဲသို့ လေးငါးလက်မခန့် ဝင်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

အလောင်းအတွင်းတွင် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုခု ရှိနေမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ဂေါ်ယူလျန်သည် သူ၏လက်များဖြင့် မထိဘဲ ဓားရိုးကို အသာအယာ လှည့်လိုက်သည်။ သံလိုက်အလင်းသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကိုယ်အထက်ပိုင်း၏ အရေပြားသည် မည်သည့်နေရာတွင်မှ မပျက်စီးကြောင်း သေချာစေရန်နှင့် အဝတ်အစားအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် မည်သည့်အရာမဆို လွတ်မြောက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မကြာမီတွင် ကောယူလျန်၏ မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။ သူဘာကိုမှ ထိမိသည်ဟု မခံစားရပေ။

ထိုအချိန်တွင် အနည်းငယ် ဝနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာဖြင့် တံခါးကို ကျော်ဖြတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူသည် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် “အစ်ကိုကြီး‌ ကော ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ တခြားလူတွေ အကုန်သေကုန်တာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“လူကျန့်လား” ကောယူလျန်သည် အသစ်ရောက်လာသူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း အပြင်မှာ သေပြီလို့ ငါထင်ခဲ့တာကွ”

လူကျန့်က “ကျွန်တော် သေခါနီးဖြစ်နေတာ။ တခြားလူတွေ ဘယ်မှာလဲ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

“ချန်ဖန်ရုံးတို့နဲ့ တခြားသူတွေ ဒဏ်ရာရပြီး အတွင်းခန်းထဲမှာ လဲလျောင်းနေတယ်။ အမြန်သွား။ မင်း အပြင်မထွက်ဖို့ ငါ့ရဲ့အမိန့်ကို မကြားခဲ့ဘူးလား” ဟု ကောယူလျန်သည် အလွန်အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။

လူကျန့်သည် ကောယူလျန်၏ သံလိုက်ဓားကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဓားသည် သူတို့လူတစ်ဦး၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် စိုက်နေတုန်းပင် ဖြစ်သည်။

လူကျန့်သည် အံ့သြသွားပုံရသော်လည်း သူသည် မည်သည့်မေးခွန်းမှ မမေးဘဲ ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး နောက်ကျောမှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ကောယူလျန်သည် သံလိုက်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ခြေထောက်ရင်းရှိ အလောင်းကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုရန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အရေပြားသည် မည်သည့်နေရာတွင်မှ မပျက်စီးပေ။ သို့သော် အရေပြားအောက်တွင် လှုပ်ရှားမှုသည် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို တိတိကျကျ ပြောရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒီအရေပြား…”

ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ကောယူလျန်၏ မျက်လုံးများသည် ပြူးသွားပြီး ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ မရွေ့မီ သူသည် သူ၏ညာဘက်လက်ဖြင့် သူ၏သံလိုက်ဓားကို အတွင်းခန်းဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

သံလိုက်ဓားသည် လေကိုဖြတ်၍ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပိတ်ထားသောတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်သွားကာ အတွင်းသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို နံရံတွင် ရိုက်နှက်လိုက်သကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားသော ကောယူလျန်သည် တစ်ခဏတာမျှသာ ဝင်လာခဲ့သော လူကျန့်သည် ယခုအခါ ရင်ဘတ်တွင် သံလိုက်ဓားဖြင့် လုံးဝ ထိုးဖောက်ခံထားရပြီး နံရံတွင် လေထဲ၌ ဆွဲထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ခြေထောက်များသည် မြေပြင်မှ ဆယ်စင်တီမီတာခန့် ကွာဝေးနေပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

ဒဏ်ရာရနေသော လူနှစ်ဦး မူလက လဲလျောင်းနေသည့် အိပ်ရာတွင်မူ သူတို့ထံမှ အသက်ရှင်ခြင်း လက္ခဏာ တစ်ခုမျှ မခံစားရတော့ပေ။

ဒေါသထွက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဂေါ်ယူလျန်သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ လျှို့ဝှက်ဆွဲသီးနှင့်တူသည့် အစိမ်းရောင် ဆွဲသီးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူကျန့်၏ ဦးခေါင်းကို ဖိနှိပ်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် လူကျန့်သည် သတိမေ့နေပုံရသည်။ အစိမ်းရောင် ဆွဲသီးလုံးလေးကို သူ့ထံ ဖိနှိပ်တော့မည်ဖြစ်စဉ်တွင် သူ၏ခေါင်းသည် အနည်းငယ် ရွေ့သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာအရေပြားသည် အလျင်အမြန် တွန့်လိမ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မူလက ကပ်နေသော စိုစွတ်သော မျက်နှာသုတ်ပဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ဆွဲခွာလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မျက်နှာသာမကဘဲ လည်ပင်း၊ ရင်ဘတ်နှင့် ကျောဘက်တို့တွင်ပါ — ကိုယ်အထက်ပိုင်းရှိ အရေပြားအားလုံးနီးပါးကို မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ဆွဲနေသည်။ မကြာမီတွင် အရေပြားတစ်ဝက်သည် လူကျန့်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ကွာသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် လူကျန့်သည် လူ‌ သေတစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ သိသာနေသည်။ အရေပြားသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဖော်ထုတ်လိုက်သည်မှာ ကြာရှည်စွာ သေဆုံးနေပြီဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းသည့် လူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

ဤခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းသည့် ပုံရိပ်သည် သူ၏ခေါင်းကို မော့နေသည်။ သံလိုက်ဓားဖြင့် နံရံတွင် ဆွဲထားဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အရေပြားသည် သူ့ထံမှ ကွာထွက်သွားပြီးနောက် ၎င်းသည် နံရံတစ်လျှောက် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။ တွန့်လိမ်နေသော အရေပြားများသည် ကြည့်ရသည်မှာ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အရေပြား၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် သံလိုက်ဓားဖြင့် ထိုးဖောက်ထားသော အပေါက်သည် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

ကောယူလျန်သည် နံရံမှ သံလိုက်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လူကျန့်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျစေလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အရေပြားသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အပြင်ဘက်နံရံတစ်လျှောက် ပြေးနေပြီဖြစ်သည်။

ကောယူလျန်သည် ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ကွေးလိုက်ကာ လိုက်လံရှာဖွေရင်း ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲဟဲ…”

အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသော ထူးဆန်းသော အရေပြားတစ်ဝက်သည် နံရံတွင် တွယ်ကပ်မနေတော့ဘဲ ထူးဆန်းသောအသံကို ထုတ်လွှတ်ပြီး နံရံမှ ကွာထွက်သွားကာ စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လေကိုဖမ်းယူလိုက်ပြီး လယ်တဲအိမ်၏ အမိုးပေါ်မှ ပျံသန်းကာ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကောယူလျန်သည် သာမန်လူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် မပျံသန်းနိုင်ပေ။ သူသည် သံလိုက်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း လမ်းပတ်ကာ အိမ်၏နောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

မိုမိသားစုရွာအပြင်ဘက်တွင် အရပ်ပုပြီး ပိန်သော ပုံသဏ္ဍန်တစ်ခုသည် ထူထပ်သော မြူခိုးများကြားမှ ရွာ၏အဝင်ဝသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

သူ၏မျက်ခုံးများသည် တွန့်ချိုးနေပြီး မျက်လုံးများက မှေးစင်းနေသည်။ သူသည် ထူထပ်သော မြူခိုးများကို ဖြတ်ကျော်၍ မြင်နိုင်ပုံရသည်။

ယန်ကျွန်းဇဲ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပါက သူသည် ၎င်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ချန်ကျင်းထင်၏ ဆရာဖြစ်သူ ယန်လုံပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ “အကြီးစားပြန်ရစ်ခြင်း” တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံး “အကြီးစားပြန်ရစ်ခြင်း” အတွင်း ယန်ကျွန်းဇဲသည် လိပ်ပြာသက်ရောက်မှု၏ လှိုင်းတစ်ခုကို ပြုပြင်ခဲ့သောကြောင့် ယန်လုံသည် ချန်ကျင်းထင်၏ ဝိညာဉ်ကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ချန်ကျင်းထင်သည် နာရေးအိမ်တွင် ထူးဆန်းသောကလေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ယန်ကျွန်းဇဲက လုံးဝ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် ယန်လုံသည် အနီရောင်ရင့်ရင့် သံလိုက်အိမ်မြှောင်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး ၎င်းနှင့် မြူခိုးဖုံးလွှမ်းနေသော ရွာကို အချိန်အခါအလိုက် တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ရွာအဝင်ဝအနီးရှိ ကြီးမားသော လယ်တဲဝင်းကို ရှောင်ကွင်းသည့် လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကောယူလျန်နှင့် ထူးဆန်းသောအရေပြားတို့သည် လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်။

သူ၏ခြေလှမ်းများကို လှမ်းလိုက်ပြီး မကြာမီပင် ယန်လုံသည် မြူခိုးများထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏လမ်းကို ပြန်ရှာနိုင်မလားဆိုသည်ကို စိုးရိမ်မှု မရှိပုံရသည်။

ရွာ၏ အတွင်းဆုံးနေရာတွင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများသည် မီးပုံးကိုင်အမျိုးသမီးနှင့် အနီရောင်ခေါင်းတလားတို့က ခိုင်မြဲစွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ ကောယူလျန်သည် အဆိုပါ ရှောင်တိမ်းနေသော အရေပြားတစ်ဝက်ကို လိုက်လံရှာဖွေရန် သူ၏စိတ်ကို လုံးလုံးလျားလျား သတ်မှတ်ထားသည်။ သူသည် သူ၏လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သောကြောင့် ၎င်းကို အသားတုံး အသားစ ဖြစ်အောင် ကြိတ်ပစ်ရန် သစ္စာဆိုထားသည်။

အဓိကလမ်းမှ ထွက်ပြီး ရွာ၏ဝင်ရောက်လမ်းသို့ ကွေ့လိုက်သောအခါ စီးနင်းလိုက်ပါမှု၏ ကြမ်းတမ်းမှုသည် ပိုမိုမကြာခဏ ဖြစ်လာသည်။

ယန်ကျွန်းဇဲနှင့် အခြားနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ ဆယ်ဦးတို့သည် ဗန်ကားနှစ်စီးတွင် ထိုင်လျက် ပြတင်းပေါက်များဘေးမှ ဆက်တိုက်ဖြတ်သန်းနေသော မြူခိုးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

သူတို့ ရွာနှင့်နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှေ့လမ်းသည် မြင်နိုင်မှုနည်းလာသည်။

သို့သော် ပိတ်ဆို့မှု၏ စတင်သည့်နေရာသည် မိုမိသားစုရွာမှ နှစ်ကီလိုမီတာခန့် ကွာဝေးသည်ဟု နားလည်ထားသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် သူတို့သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်ဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်မည့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့တွင် ယန်ကျွန်းဇဲကဲ့သို့ အပြင်မှ ငှားရမ်းထားသူ နှစ်ဦးနှင့် အဖွဲ့မှ အစစ်အမှန် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ ရှစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။

ဤအဖွဲ့ကို အစည်းအဝေးတစ်ခုပြီးနောက် အရေးပေါ် ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟော်ကျစ်စန်းကိုယ်တိုင်က အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့ရှိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့များသည် ဝန်ထမ်းအင်အား အလွန်လိုအပ်နေသည်။ အပြင်မှ ငှားရမ်းထားသူများပင် ပါဝင်သည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျွန်းဇီကဲ့သို့ စွမ်းရည်အချို့ရှိသူတိုင်းကို အရေးတကြီး ခေါ်ယူခဲ့သည်။ အဖွဲ့၏ ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများထဲမှ သုံးဦးသာ ရှိသည်။ နှစ်ဦးကို အခြားခရိုင်များမှ ငှားရမ်းထားပြီး လက်ရှိတွင် ပြန်လာနေစဉ်၊ တစ်ဦးမှာ ကောယူလျန်ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်တံတားဖြစ်စဉ်သည် မူလက တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ ရှိပြီးသား နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများ၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ထူးဆန်းမှုအများအပြားကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရုတ်တရက် အရေးပေါ်အခြေအနေသို့ ပြန်ဝင်ရောက်သွားမည်ကို မည်သူမျှ မမျှော်လင့်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့များက လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသောအရာ ဖြစ်သည်။

အခြားခရိုင်များမှ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများ ပိုမိုစေလွှတ်နေရသည်။

ယန်ကျွန်းဇီ၏အဖွဲ့သည် မိုမိသားစုရွာအတွင်းတွင် ဆက်သွယ်မှုအားလုံး ပြတ်တောက်နေသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့နှင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားရန် ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူများ ဖြစ်သည်။ သတင်းရသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် အပြင်ဘက်ရှိလူများကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားမည်ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့သည် မလိုအပ်သော စွန့်စားမှုများကို ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သူတို့၏အလုပ်မှာ သူတို့၏တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟော်ကျစ်စန်းသည် အရေးတကြီးဖြစ်နေသည်ကို သိရှိသည်။ အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများသည် ဘေးကင်းပြီး အားဖြည့်တပ်များကို စောင့်ဆိုင်းနေသရွေ့ ဤနှိုင်းယှဉ်၍ အားနည်းသော လူအဖွဲ့သည် အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားနေခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

၎င်းသည် စဉ်းစားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။

ဟုတ်‌ပေသည်။ယန်ကျွန်းဇီကတော့ သိပ်စဉ်းစားမနေခဲ့ပါချေ။ သူရောက်လာရခြင်းရဲ့ အဓိကအကြောင်းအရင်းကတော့ ဒီတာဝန်အတွက် တစ်သိန်းဆိုတဲ့ လစာမြင့်မားမှုအပြင် အခြားအကျိုးကျေးဇူးတွေလည်း ရှိနေတာကြောင့်ပါ။

ပြီးတော့ သူရက်အတော်ကြာအောင် အဆက်အသွယ်မလုပ်ရသေးတဲ့ ကျန်းရှောင်မိုကို စစ်ဆေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ကျောင်းပျက်ဖို့အတွက် တရားဝင်ဆင်ခြေလည်း ရတယ်။ ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ။

ဗန်ကားများသည် မကြာမီ ပိတ်ဆို့ထားရာသို့ ရောက်လာသည်။ သူတို့သည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လူတိုင်း ကားပေါ်မှ ဆင်းကြသည်။ ဂြိုလ်တုဖုန်းများကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ဗန်ကားများ ပြန်မလှည့်မီ သူတို့တစ်ဦးစီသည် ကျောပိုးအိတ်များကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။

သုံးရက်အတွင်း ဗန်ကားများသည် အခြားခရိုင်များမှ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများ ပိုမိုများပြားစွာနှင့်အတူ ပြန်လာကြမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွန်းဇဲသည် မြူခိုးဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူခြင်း သို့မဟုတ် “ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်များ၏ အာရုံခံခြင်း” ကို အသက်သွင်းခြင်းမပြုရန် သတိထားသည်။ ဤနေရာတွင် အာရုံခံစားမိခြင်းသည် ထူးဆန်းမှုများ ပွားများလာမည်ကို သူကြောက်ရွံ့နေသည်။

ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်များ၏ ပမာဏ များပြားလွန်းပါက မြေပုံကို ပေါက်ကွဲသွားစေနိုင်သည်။

သူသည် သိုးအုပ်ထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့်တူသည်။

ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်များဖြင့် ဝန်းရံနေသည်။

ဟုတ်ပေသည် ဤအချိန်သည် ပေါ့ဆရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။ အောက်တွင် ဝိညာဉ်တံတားရှိနေသောကြောင့် ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော အကြောင်းအရာများစွာ ရှိနေသည်။ သူသည် သူအား ခွဲဝေပေးထားသော ဝိညာဉ်ရှာဖွေစက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အခြားသူများကို လိုက်ကာ မိုမိသားစုရွာ၏ အဝင်ဝသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။