ဖုန်းအော်က အမြဲတမ်း နှုတ်လုံပါတယ်

စာအိတ်ထဲမှ စာကို ထုတ်လိုက်သောအခါ အဖွင့်စာကြောင်းများက "ချစ်လှစွာသော အစ်ကိုကြီး၊ နှုတ်ခွန်းဆက်သပါသည်..." ဟု ရေးသားထားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွားသည်။ ဘာလို့ သူက ဒီလောက် တရားဝင်ဆန်ပြီး ပန်းနဲ့ပေါက်သလို စကားလုံးတွေ သုံးနေရတာလဲ။ ဒါက သူ့ညီလေးရဲ့ ပုံမှန်ဟန်ပန်နဲ့ သိပ်မကိုက်ညီဘူး။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဒါက များသောအားဖြင့် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်- သူ့ညီလေးက စာထဲမှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိနေသည်!

စာကြောင်းများကို တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း ဖတ်ရှုလိုက်သည်နှင့်အမျှ ချင်ဖုန်းက တဖြည်းဖြည်း ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပြသလာပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မထိန်းနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။

အဖြစ်မှန်မှာတော့ သူ့ညီလေးနှင့် ဓားရူးတို့ တောင်ပိုင်းဒေသတွင် လေ့ကျင့်နေစဉ် သူတို့က မင်းနေပြည်တော်သို့ ဦးတည်လာသော ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အုပ်စုတစ်စုနှင့် မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ ပြီးတော့ ကံကောင်းစွာပင် ထိုမိန်းကလေး က အဖွဲ့ထဲတွင် ပါဝင်နေခဲ့သည်!

လူတိုင်းသိကြသည့်အတိုင်း ဒီအသက်အရွယ်မှ ယောက်ျားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ တစ်ရက်ခွဲလျှင် သုံးနှစ်ကြာသလိုပင်။ သူတို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့သောအခါ မရပ်တန့်နိုင်သော မီးတောက်ကြီးတစ်ခုကို မီးညှိလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

မသင့်တော်သော မြင်ကွင်းများတော့ မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက အချစ်နယ်ပယ်ကို စတင်စူးစမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ရှက်တတ်သော စရိုက်ရှိသည့် ညီလေးက ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီခြေလှမ်းကို တိုက်ရိုက်လှမ်းရဲမှာလဲ။

သူတို့က အခြားသူများ၏ မျက်စိကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် လေ့ကျင့်ခြင်းကို အကြောင်းပြချက် အဖြစ်သာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း အတူတူ အချိန်ကုန်ဆုံးကာ သဘာဝ၏ အလှတရားကို ခံစားခဲ့ကြသည်။ ဒီလို အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုများတွင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးက တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာပုံရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုပြတင်းပေါက်စက္ကူလွှာကို ဖောက်ထွင်းရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့ညီလေး၏ သတ္တိက အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးသေးသော်လည်း အုပ်စုနှစ်စု လမ်းခွဲရမည့်အချိန်တော့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်က တောင်ပိုင်းဒေသတွင် မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများကို ဆက်လက်လေ့ကျင့် သတ်ဖြတ်ရန် လိုအပ်နေပြီး အခြားတစ်ဖက်ကတော့ မင်းနေပြည်တော်တွင် တက်ရောက်ရန် ကိစ္စများ ရှိနေသည်။

စာထဲတွင် အတိအလင်း မရေးထားသော်လည်း ဒုတိယညီ၏ နက်ရှိုင်းသော လက်မြှောက်အရှုံးပေးမှုနှင့် နှုတ်ဆက်မခွဲခွာလိုစိတ်ကို စာကြောင်းများကြားမှ ဖတ်ရှုနိုင်သည်။ သူလည်း သခင်မလေး နှင့်အတူ မင်းနေပြည်တော်သို့ ပြန်သွားရန် မျှော်လင့်နေမည်မှာ သေချာသည်။

စာ၏အဆုံးနားတွင် ဒုတိယညီက ရေးသားထားသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က မင်းနေပြည်တော်ကို အခုမှ ရောက်လာပြီး နေစရာနေရာ မရှိသေးတာကြောင့် ကျွန်တော်က သခင်မလေး ပိုင်ချိုးကို ချင်စံအိမ်တော်မှာ ယာယီတည်းခိုဖို့ ပြောထားခဲ့တယ်။ အချိန်ကျရင် အစ်ကိုကြီးက သူမကို ဂရုစိုက်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ပြီးတော့ သခင်မလေး ပိုင်ခိုးနဲ့ ကျတော့အကြောင်းကို အခုလောလောဆယ် အဖေနဲ့အမေကို ဘာမှမပြောပြပါနဲ့ဦး။ အစ်ကိုကြီးကို တောင်းပန်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက စာကို ခေါက်လိုက်သည်။ တောင်းပန်မှုနှစ်ခုက သူ၏ဒုတိယညီက ဒီစာကို ရေးနေစဉ် ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ရွံ့ပြီး အနေရခက်နေမလဲဆိုတာကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။ ဒီခံစားချက်က သူ့ကို သူ၏အတိတ်ဘဝမှ အစောပိုင်း အချစ်ဇာတ်လမ်းကို မလွှဲမရှောင်သာ သတိရသွားစေသည်။ မိဘများကြောင့် ပိတ်မိနေသည့် ခံစားချက်မျိုးလား။

ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ မေမေလေးက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဖုန်းအော်၊ စာထဲမှာ ဘာရေးထားလို့လဲ။ ဘာလို့ မင်းက အဲ့ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေရတာလဲ။"

ဖခင်ချင်က ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အန်းအော်က တမင်တကာ စာနှစ်စောင်ရေးတာဆိုတော့ အထဲက အကြောင်းအရာတွေက တခြားသူတွေ ကြည့်ဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ ချစ်ဇနီး၊ မင်း ဆက်ပြီး မစပ်စုသင့်တော့ဘူး။ ဒါ့အပြင် ငါထင်တာတော့ ဖုန်းအော်က အမြဲတမ်း နှုတ်လုံပြီး ဒီအကြောင်းကို ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက စာ၏အကြောင်းအရာများကို ဖော်ထုတ်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ဖခင်ချင်၏ ချီးကျူးမှုကို ခံလိုက်ရရာ သူ ပြန်လည်စဉ်းစားပြီး သူ၏စကားများကို ချုပ်တည်းလိုက်သည်။ အဖေ၊ အဖေ သားကို အခုထိ နားမလည်သေးဘူး...

ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းက သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပုရွက်ဆိတ်ပေါင်း သန်းချီ တွားသွားနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကို အလွန်အမင်း မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ဆိုလိုက်သည်။

"အဖေပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ညီလေးက စာထဲမှာ အကြောင်းအရာတွေကို မဖော်ထုတ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်စွာ တာဝန်ပေးထားမှတော့ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောတော့ပါဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖခင်ချင်နှင့် မေမေလေးနှစ်ဦးလုံး၏ အမူအရာများက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့ထံမှ လျှို့ဝှက်ထားရလောက်အောင် အရေးကြီးတဲ့ ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးများ ရှိနိုင်မှာလဲ။ မေမေလေး၏ စပ်စုချင်စိတ်က ပိုတိုးလာသည်။

စာအိတ်ကို မြင်သောအခါ ဖခင်ချင်၏ အမူအရာပင်လျှင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့နောက် ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"စကားမစပ် မေမေလေး၊ ညီလေးကို လက်ထပ်ဖို့ လာတောင်းတဲ့သူတွေ အမြဲရှိနေတယ် မဟုတ်လား။ သင့်တော်တဲ့သူများ ရှိနေပြီလား။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မေမေလေးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ပါးကို တို့ထိလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ခေတ်မှာ ငါတို့ ချင်မိသားစုရဲ့ အဆင့်အတန်းက မြင့်သထက် မြင့်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီ လက်ထပ်ဖို့ လာတောင်းတဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက်မှ ကျေနပ်စရာ မတွေ့မိဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းအဖေနဲ့အတူ သူတို့ကို ရှောင်နေခဲ့တာ။"

"ဒါပေမဲ့ အန်းအော်က အဝေးရောက်နေတာကြာပြီ။ နေစရာနေရာလည်း မတည်ငြိမ်ဘူး။ ဒီလက်ထပ်တဲ့ကိစ္စကို မြန်မြန်မစီစဉ်ဘူးဆိုရင် ငါ စိတ်မအေးနိုင်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"မေမေလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ညီလေးမှာ စိတ်ထဲမှာ ရှိတဲ့သူ ရှိနှင့်နေပါပြီ။ ဒီစာက..."

သူက သူ၏စကားကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ မပြောသင့်သော အရာတစ်ခုကို ပြောတော့မည့်အလား သူ၏ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဒီအပြုအမူက ဖခင်ချင်နှင့် မေမေလေးကို စာ၏အကြောင်းအရာများကို ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားစေသည်။

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ညစာစားပြီးရင် သား သိုင်းကျင့်တော့မယ်။ အဖေနဲ့အမေ စောစောအနားယူကြပါခင်ဗျာ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။ တမင်တကာဖြစ်စေ မတော်တဆဖြစ်စေ စာကတော့ စားပွဲပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ခန်းမဆောင်ထဲမှ လူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မည်သူကမှ အရင်စကားမပြောဝံ့သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများအားလုံးက စာအိတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်...

တောင်ပိုင်းဒေသမှ တောင်တန်းတစ်ခုတွင် ချင်အန်းက ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏နဖူးတွင် ချွေးစေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ မင်းနေပြည်တော်ရှိရာသို့ ငေးကြည့်နေသည်။ သူ သခင်မလေး ပိုင်ချိုးနှင့် အတူကုန်ဆုံးခဲ့သော နေ့ရက်များကို သတိရလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးမိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ပေ။

သူက သူ၏အစ်ကိုကြီးထံသို့ ပေးပို့ခဲ့သော စာကို တွေးမိပြီး နောင်တရစိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါသာ ငါ့အစ်ကိုကို အများကြီး မပြောပြခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။"

ခဏအကြာတွင် သူက မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့အစ်ကို့ကို သိသလောက်တော့ စာထဲက အကြောင်းအရာတွေက တခြားဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘဲ လုံခြုံနေလောက်ပါတယ်။"

ချင်အန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချင်ဖုန်းက သူ အမြဲတမ်း အထင်ကြီးလေးစားရသော အစ်ကိုကြီးဖြစ်ပြီး သဘာဝအတိုင်းပင် နည်းလမ်းတိုင်းတွင် ယုံကြည်သည်။ သို့သော် သူ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အမှားတစ်ခု ပြုလုပ်မိခဲ့သည်...

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ချင်မိသားစုက နံနက်စာအတွက် စားသောက်ခန်းမဆောင်တွင် စုဝေးကြသည်။ ချင်ဖုန်းက စားပွဲပေါ်မှ 'မဖွင့်ရသေးသော' စာကို တွေ့လိုက်ပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

သူက အခြားသူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ငါ မနေ့ညက အလျင်လိုနေတုန်း ဒီပစ္စည်းကို ချန်ထားခဲ့မိတယ်။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မကြည့်ကြဘူး မဟုတ်လား။"

လူတိုင်းက အပြစ်ရှိသလို မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ဘဲ ရှောင်လွှဲလိုက်ကြသည်။

ဖခင်ချင်က တင်းမာစွာ ဆိုသည်။

"ဖုန်းအော်၊ စိတ်ချပါ။ မနေ့ညက ချင်အော် ခန်းမဆောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်တုန်းက ငါ သူ့ကို မင်းဘက်က အထင်လွဲမှာစိုးလို့ ဒါကို မထိဖို့ အတိအကျ ပြောထားခဲ့တယ်။"

အခြားသူများကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး သူတို့၏ ပူနွေးနေသော ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်များကို ကောက်ယူရန် ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။"

ခဏအကြာတွင် သူတို့အားလုံး ဆန်ပြုတ်သောက်ရင်း ကိုယ်ပိုင်အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ် ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။

"တကယ်တော့ စာထဲမှာ မသင့်တော်တာ ဘာမှမပါပါဘူး။ ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်က သခင်ကြီးတစ်ယောက် မင်းနေပြည်တော်ကို လာလည်မယ်ဆိုတာပဲ။"

"သူ ဒီမှာရှိနေတုန်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ တည်းခိုလိမ့်မယ်။ ညီလေးနဲ့ အဲ့ဒီလူက မိတ်ဆွေဟောင်းတွေဆိုတော့ သူက ငါ့ကို သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတာ။"

လူတိုင်းက မှင်တက်သွားပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

"ဟမ်؟"

ဖခင်ချင်: "သူက ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က မဟုတ်ဘူးလား။"

မေမေလေး: "သူ့မိသားစုနာမည်က ပိုင် မဟုတ်ဘူးလား။"

လန်နင်ရွှမ်: "သူက ဘယ်လိုလုပ် သခင်ကြီး ဖြစ်ရမှာလဲ။ သူက ညီမလေး ပိုင်ချိုး မဟုတ်ဘူးလား။"

ချန်းဖေးလန်: "သူမက ချင်စံအိမ်တော်မှာ ယာယီတည်းခိုမယ်လို့ မဟုတ်ဘူးလား။"

လျိုကျန့်လီက ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏ဆန်ပြုတ်ကို တိတ်တဆိတ် မွှေနေသည်။ သူမက မစပ်စုတာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့လေးယောက်က သူမ၏ မေးခွန်းအားလုံးကို မေးနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ချင်ဖုန်းက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"စာထဲက အကြောင်းအရာတွေကို မဖတ်ရသေးဘူးဆို"

သွားပြီ၊ သူတို့ ထောင်ချောက်မိသွားပြီ! အခြားသူများက နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်နှာများက ရှက်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကျသည်။

...

ထိုစဉ် မင်းနေပြည်တော် နန်းတော်တွင် တတိယမင်းသား၏ အဆောင်တော်၌ အစောင့်တစ်ယောက်က သူ၏လက်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်သတင်းစကားတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း တတိယမင်းသားထံသို့ တစ်စုံတစ်ခုကို တင်ပြနေသည်။

တတိယမင်းသားက သူ၏လက်ချောင်းများကို စားပွဲပေါ်တွင် တောက်လိုက်ပြီး တွေးတောစွာ ဆိုသည်။

"ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က မင်းနေပြည်တော်ကို လာနေပြီ။ ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်က ဦးဆောင်လာတာ။"

"ငါ မှတ်မိသလောက်တော့ ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်က ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ယန်က ဓားမျိုးနွယ်ကြီးသုံးခုထဲမှာ အားအကောင်းဆုံးပဲ။ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က သူ့အပေါ်မှာ သယံဇာတတွေ လောင်းထည့် ပေးထားတာနဲ့ သူက ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်နှင့်နေပြီ။"

"ငါသာ ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်နဲ့ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါက ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ သယံဇာတတွေကို သွယ်ဝိုက်တဲ့နည်းနဲ့ ရရှိသလိုပဲ။ ဒါက နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါ့အစ်ကိုနဲ့ ထီးနန်းလုတဲ့အခါ ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်တယ်။"

ထိုစကားကြောင့် အစောင့်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသော်လည်း သူက စိုးရိမ်မှုတစ်ခုကို ဖော်ပြသည်-

"ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ယန်က အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတယ်။ သူက တော်ဝင်မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်ဖို့ ဆန္ဒရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

တတိယမင်းသားက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဓားဧကရာဇ်မှာ သမီးနှစ်ယောက် ရှိတယ် တစ်ယောက်က လျိုကျန့်လီလိုပဲ ကျော်ကြားပြီး 'ဓားအမွှာ' လို့ လူသိများတယ် နာမည်က ပိုင်၀ူရွှမ်းတဲ့"

"မကြာသေးခင်ကပဲ သူမကလည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အတည်ပြုခြင်းကို ဖြတ်သန်းပြီး နတ်ဘုရားသိုင်း တာအိုမျိုးဆက် တတိယအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။ သူမက တကယ်ပဲ ထူးချွန်တယ်။"

"ငါသာ သူမရဲ့ နှလုံးသားကို အနိုင်ယူပြီး သူမကို ငါ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ထားနိုင်မယ်ဆိုရင် ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်က ငါ့ဘက်ကို ဘယ်လိုလုပ် မယိမ်းယိုင်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစောင့်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"အရှင်မင်းသားက ပညာရှိလှပါတယ်။"

"ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ထား။ သူတို့ မင်းနေပြည်တော်ကို ရောက်တဲ့အခါ ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြား။"

"နားလည်ပါပြီ အရှင်မင်းသား။"