ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများကို တစ်နေရာတည်းတွင် ပေါင်းစည်းခြင်း

မင်းနေပြည်တော်အပြင်ဘက်တွင် လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်သံက တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိလာသည်။

ဒါက အနက်ရောင်နှင့် အပြာရောင် ဓားသမားဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စုဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက ဓားတစ်ချောင်းစီ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အလွန်အမင်း ကြည့်ကောင်းကြသည်။

ပြီးတော့ သူတို့မှာ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဒီကို ရောက်လာကြသော ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်မှ လူများမှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ!

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ပျံသန်းနေသော ဓားတစ်ချောင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူထံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်၏ အရှင်သခင် ပိုင်ယန် ပင်!

သူ့ဘေးတွင် ပိုင်ချိုးက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် မြို့ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အမူအရာက အကြောင်းမရှိဘဲ တင်းမာလာသည်။ သူမက မင်းနေပြည်တော်၏ ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သခင်လေး ချင်အန်း၏ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်နေသည်။

ဒီခံစားချက်က သတို့သမီးငယ်လေးတစ်ယောက် သူမ၏ ယောက္ခမများကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံရသည်နှင့် ဆင်တူသည်။ 'ငါတို့ ချင်စံအိမ်တော်ကို ရောက်သွားရင် သူ့မိဘတွေကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ။ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်လို့ ခေါ်သင့်လား။'

'ငါ့ဝတ်စုံက အရမ်းပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေလား။ မင်းနေပြည်တော်က အကောင်းစားဆိုင်တွေဆီ သွားပြီး အဝတ်အစားအသစ်တွေနဲ့ အလှကုန်တွေ ရွေးဝယ်သင့်လား။ အဲ့ဒီမှာ အမျိုးသမီးတွေအတွက် အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။'

'ပြီးတော့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်မှတော့ တရားဝင်ဆန်သွားအောင် လက်ဆောင်တချို့ ယူသွားသင့်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါသာ လက်ဗလာနဲ့ သွားတွေ့ရင် သူ့မိသားစုက ငါ့ကို အကျင့်စာရိတ္တမရှိဘူးလို့ ထင်သွားနိုင်တယ်။'

'သူတို့ ငါ့ကို ဘယ်လိုမြင်ကြမလဲ မသိဘူး...'

အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ အများကြီး ပြောင်းလဲတတ်တယ်လို့ ဆိုကြသည်။ တစ်နှစ်ကျော် ကုန်ဆုံးသွားပြီး ပိုင်ချိုး၏ အသွင်အပြင်က သူမ၏ နုပျိုသော အသွင်ကို စွန့်ခွာကာ ပို၍ပင် တောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလာသည်။ သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ ပိုင်၀ူရွှမ်းက မွေးရာပါ အလှတရားနှင့်အတူ မွေးဖွားလာပြီး သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ ပိုင်ချိုးကလည်း ထိုကဏ္ဍတွင် အားနည်းခြင်း မရှိပေ။

ပိုင်ချိုး၏ ရေရွတ်သံများကို နားထောင်ရင်း ပိုင်၀ူရွှမ်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ယာယီတည်းခေါ်တာပဲဟာ ဘာလို့ မင်းက ဒီလောက် စိုးရိမ်နေရတာလဲ။"

ပိုင်ချိုးက လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ နီရဲမှုတစ်ခု တွားသွားလာသည်။

"တခြားသူရဲ့အိမ်မှာ နေထိုင်တာက သေချာစဉ်းစားဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။"

ပိုင်၀ူရွှမ်းက သူမညီမ၏ အတွေးများကို မဖမ်းမိဘဲ ရယ်လိုက်သည်။

"ကဲပါ၊ ငါတို့ ချင်ဖုန်းကို မတွေ့တာလည်း ကြာပြီပဲ။ ငါ သူ့ကို နည်းနည်းလွမ်းနေမိတယ်။ အနန္တဓားဂိုဏ်းမှာ လမ်းခွဲခဲ့ပြီးကတည်းက ဒီလိုအစားအစာမျိုး မစားရတော့ဘူး။ သူ့မိန်းမကတော့ နေ့တိုင်း ဒီလိုအရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို ခံစားခွင့်ရလို့ တကယ်ပဲ ကံကောင်းတာပဲ။"

ခဏအကြာတွင် ပိုင်၀ူရွှမ်းက ထပ်ပြောသည်။

"စကားမစပ် ညီမလေး၊ မင်းက အစောကတွေ့ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီကောင်လေးကို တော်တော်လေး စိုးရိမ်နေပုံပဲ။ သူ့နာမည်က ချင်အန်း ဟုတ်တယ်မလား။ သူက ချင်ဖုန်းရဲ့ ညီလေးပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တော်တော်လေး လိုက်ဖက်ပုံပဲ။ သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ပါလား။"

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ငါလည်း ချင်မိသားစုရဲ့ စံအိမ်တော်ကို သွားပြီး သူတို့အစားအစာတွေကို စားဖို့ တရားဝင်အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရတာပေါ့။" ပိုင်၀ူရွှမ်းက သူမရှေ့တွင် ခင်းကျင်းထားသော အရသာရှိသည့် ဟင်းလျာများကို တွေးတောရင်း ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာထားကို မထိန်းနိုင်ပေ။ သူမက ထိုဟင်းလျာများအားလုံးကို ရွေးချယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ချိုး၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်များက တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပို၍နီရဲသွားသည်။ သူမက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ဆိုသည်။

"အစ်မ မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ မပြောပါနဲ့။ အစ်မက ချင်မိသားစုရဲ့ အစားအသောက်ကို အလကားစားချင်ရင် ဘာလို့ သူတို့မိသားစုထဲကို လက်မထပ်လိုက်တာလဲ။ အစ်မသာ အဲ့ဒီ စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့လူရဲ့ မိန်းမဖြစ်သွားရင် စားချင်တာမှန်သမျှ စားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်စွာပင် ပိုင်၀ူရွှမ်းက ငြင်းခုံခြင်းမပြုပေ။ အဲဒီအစား သူမက ပါးပြင်ကို တို့ထိပြီး အလေးအနက် စဉ်းစားနေပုံရသည်။

ပိုင်ချိုးက အလွန်စိုးရိမ်သွားသည်။

"အစ်မ၊ အစ်မ ဒါကို တကယ်ကြီး စဉ်းစားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"

"ဟမ်؟ ငါက မင်းနေပြည်တော်ကို ရောက်ရင် ဘာစားရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတာပါ။ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်က စားဖိုမှူးတွေအားလုံးက နန်းတွင်းစားဖိုမှူးဟောင်းတွေဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ချက်ပြုတ်စွမ်းရည်က အလွန်ကောင်းမွန်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ချင်ဖုန်းရဲ့ အသားကင်နဲ့ ဟော့ပေါ့ကိုလည်း လွမ်းနေတယ်။ ဆုံးဖြတ်ရတာ တကယ်ပဲ ခက်တယ်။" ပိုင်၀ူရွှမ်းက မလွှဲမရှောင်သာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လမ်းပြနေသော ပိုင်ယန်က သူ၏ဘေးမှ သမီးနှစ်ယောက်၏ စကားပြောသံကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်ခုံးများက ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ ပျံသန်းနေသော ဓားပင်လျှင် သူ၏အရှိန်အဝါ လှုပ်ခတ်မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။ ဒီလို မျှော်လင့်မထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်မှန်းသာ သူ ကြိုသိခဲ့လျှင် သူတို့ကို အစကတည်းက ခေါ်မလာခဲ့သင့်ဘူး!

'ငါတို့ မင်းနေပြည်တော်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဒီနှစ်ယောက်ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ထားရမယ်' ဟု ပိုင်ယန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ သူ ဒီလောက် အပင်ပန်းခံ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရသော သူ့သမီးနှစ်ယောက်ကို တခြားသူတွေက ဒီလိုမျိုး လုယူသွားတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။

ဒါက သူ့အမှားပဲ။ သူက ကျင့်ကြံနည်းလမ်းတွေနဲ့ ဓားသိုင်းပညာကိုပဲ သင်ပေးချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြင်က ယောက်ျားတွေကို သတိထားတတ်ဖို့ သူ့မိန်းမကို သင်ပေးခိုင်းဖို့ သူ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေကို ခုခံကာကွယ်ရတာက ဓားတစ်ချောင်းကို ခုခံကာကွယ်ရတာထက် အဆတစ်ရာ ပိုခက်တယ်! ဒါကို သူ အတွေ့အကြုံအရ သိသည်။

...

ချင်စံအိမ်တော်အတွင်းတွင် ချင်ဖုန်းက ခြံဝင်းထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး သူ၏စိတ်က နတ်ပင်လယ်ထဲတွင် နစ်မျောနေသည်။ တော်ဝင်စာမေးပွဲအပြီးတွင် ကျောင်းသားများစွာက သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ အချို့က နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြပြီး အချို့ကတော့ မင်ဧကရာဇ်၏ အမိန့်အရ ဆင်းရဲသားနောက်ခံမှ ကျောင်းသားများကို အသိပညာ မျှဝေပေးရန် အခြား ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်များတွင် သာယာပညာသင်ကျောင်း၏ ဌာနခွဲများ တည်ထောင်ရန် တာဝန်ပေးခြင်း ခံရသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူက ပညာသင်ကျောင်းတွင် မနက်တိုင်း စာသင်ပေးရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အချိန်ပိုများစွာကို မြှုပ်နှံနိုင်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက နယ်မြေကို နားလည်ပြီး စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် နတ်ပင်လယ်ကို တကယ့်လောကကြီးထဲသို့ ပုံဖော်ရန် ကြိုးစားစပြုခဲ့သည်။

သူ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို မရေမရာ သိသော်လည်း တကယ့်လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုက သူ စိတ်ကူးထားတာထက် အများကြီး ပိုခက်ခဲသည်။ ဒီအချိန်မှာပင် သူ၏အရှိန်အဝါက မြင့်တက်နေပြီး ခရမ်းရောင် မိုးကြိုး တိမ်ပင်လယ် ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဒါက ကြာရှည်မခံပေ။ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ် အလွန်အကျွံ ကုန်ဆုံးမှုကြောင့် ဒါဟာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျရှုံးမှုသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ဒါဟာ နတ်ပင်လယ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် လှုပ်ခတ်နေမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး စီနီယာ ရွှမ်းယီ၏ အရိပ်ဖြူက ပေါ်လာသည်။ သူက ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဆိုသည်။

"မင်းထဲက မိုးကြိုး ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်က ပထမ မူလနတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်နဲ့ စတုတ္ထအဆင့် ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်တို့နဲ့ သန့်စင်ပြီးနောက်မှာ နယ်ပယ်တူ စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ကို အများကြီး သာလွန်နေတယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့အခြေအနေက တော်တော်လေး ထူးခြားတယ်။ မင်းရဲ့ နတ်ပင်လယ်ထဲမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကံကြမ္မာကြယ်ဖြူတွေ ရှိနေတယ်။"

စီနီယာ ရွှမ်းယီက မှတ်ချက်ပေးသည်။

"ဒါကြောင့် မင်းက နတ်ပင်လယ်ကို တကယ့်လောကကြီးထဲကို ပုံဖော်ပြီး နယ်မြေကို နားလည်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒါက ကောင်းကင်ကို တက်ရသလောက် ခက်ခဲတယ်။"

ထိုစကားကြောင့် ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက တင်းမာသွားသည်။

"စီနီယာပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒါက ကျွန်တော် တတိယ နယ်ပယ်ကို ရောက်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

စီနီယာ ရွှမ်းယီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မသေချာပါဘူး။ အခု ငါတို့ ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ရှာတွေ့ပြီဆိုတော့ သော့ချက်က ဖြေရှင်းနည်း ရှာဖို့ပဲ။"

"ဥပမာအားဖြင့် ဒီများပြားလှတဲ့ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာတွေကို တစ်ခုချင်းစီ ပုံဖော်ရတာကတော့ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ပိုခက်ခဲတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းသာ ဒီကံကြမ္မာကြယ်တာရာတွေကို အတူတကွ ပေါင်းစည်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ပုံဖော်ရတဲ့ အခက်အခဲက သဘာဝအတိုင်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ကံကြမ္မာကြယ်တာရာတွေကို အတူတကွ ပေါင်းစည်းတယ် ဟုတ်လား။ ဒီလိုအရာမျိုးက ဖြစ်နိုင်လို့လား။"

"ငါ့မှတ်ဉာဏ်က မပြည့်စုံပေမဲ့ ငါ့မှာ မရေမရာ ထင်မြင်ချက်တချို့တော့ ရှိနေသေးတယ်။ အစောပိုင်းကာလတွေတုန်းက လောကကြီးမှာ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာ တစ်လုံးပဲ ရှိခဲ့တယ်။"

"အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လောကကြီး ပြောင်းလဲလာတော့ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာတွေ ပိုပိုပြီး များပြားလာပြီး တာအိုကျင့်ကြံသူတွေက အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်။"

"တကယ်တော့ အစပိုင်းမှာ ငါလည်း တာအိုစည်းမျဉ်းကို လိုက်နာပြီး နတ်ပင်လယ်ထဲက ကံကြမ္မာကြယ်တာရာတွေကို ခွဲခြမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ငါ အောင်မြင်ခဲ့တယ်။"

"ပြီးတော့ မင်း ပေါင်းစည်းတယ်လို့ ခေါ်တာက ခွဲခြမ်းတဲ့နည်းလမ်းကို ပြောင်းပြန်လုပ်လိုက်ရုံပဲ။"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး တပည့်ကို သင်ကြားပေးပါ စီနီယာ။"

စီနီယာ ရွှမ်းယီက များများစားစား မပြောဘဲ ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အရိပ်ဖြူက နတ်ပင်လယ်အပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ သူ့ပတ်လည်မှ အရှိန်အဝါဖြူများက စိတ်ကူးယဉ် ကြယ်တစ်စင်းအဖြစ်သို့ စုစည်းသွားပြီး သဘာဝအတိုင်းပင် ကံကြမ္မာကြယ်တာရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် စိတ်ကူးယဉ် ကံကြမ္မာကြယ်တာရာက နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီးနောက် သုံးခုအဖြစ်သို့ ကွဲထွက်ကာ ဆက်လက်၍ ပွားများလာသည်။ အရေအတွက်က အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ကွဲထွက်သွားသော ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများက ပြန်လည်ပေါင်းစည်းစပြုလာသည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ချင်ဖုန်းက စီနီယာ ရွှမ်းယီ၏ ချီစွမ်းအင်အပေါ် ထိန်းချုပ်မှုနှင့် လမ်းညွှန်မှုကို လေ့လာနိုင်သည်။ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများအားလုံး ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားသောအခါ စီနီယာ ရွှမ်းယီက ထပ်မံ ဆိုသည်။

"ဒီနည်းလမ်းကလည်း စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အတော်လေး ကုန်ဆုံးစေတယ်။ မင်း ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ ဆက်လှမ်းသင့်တယ်။ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အောင်မြင်ဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့။"

ချင်ဖုန်းက နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တပည့် နားလည်ပါပြီ။"