ကျွန်မက အစားနည်းတယ်ဆိုတာ ရှင့်အသိဆုံးပါ

ချင်ဖုန်း ကျင့်ကြံခြင်းတွင် နစ်မျောနေစဉ် အချိန်က လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ စီနီယာ ရွှမ်းယီ သင်ကြားပေးခဲ့သော နည်းလမ်းများက တကယ်ပဲ ထိရောက်ခဲ့သည်။ သူက ကံကြမ္မာကြယ်တာရာ တစ်ရာနီးပါးကို ပေါင်းစည်းပြီးနေပြီဖြစ်သည်။

ပေါင်းစည်းထားသော ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများက ဆံခြည်မျှင်တစ်မျှင်ကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ ချင်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများ ပိုမိုပေါင်းစည်းလေ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပိုမိုထုတ်လွှတ်လေ ဖြစ်မည်ကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပေ။ သူ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကဲ့သို့ ပလက်တီနမ်ရောင် ကံကြမ္မာကြယ်တာရာတစ်ခုကိုပင် စုစည်းနိုင်ကောင်းရဲ့!

ချင်ဖုန်းက ဒါဟာ လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူ၏ နတ်ပင်လယ်ထဲမှ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ရာကို ပေါင်းစည်းရန် သူ့ကို တစ်ရက်နီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့အားလုံးကို အတူတကွ ပေါင်းစည်းရန် အချိန်ဘယ်လောက်ကြာမည်ကိုတော့ သူ မသိပေ။ သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ဘယ်တော့မှ တစ်ညတည်းနှင့် ပြီးမြောက်သည့် အလုပ် မဟုတ်ဘဲ ချင်ဖုန်းကတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သူက သူ၏အသိစိတ်ကို နတ်ပင်လယ်ထဲမှ ရုပ်သိမ်းလိုက်သောအခါ အနည်းငယ် မောပန်းစွာဖြင့် သူ၏နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာကြယ်တာရာတွေကို စုစည်းရတာက စီနီယာရွှမ်းပြောသလိုပဲ စိတ်စွမ်းအင်ကို အများကြီး ကုန်ဆုံးစေတာပဲ။ ဟစ်~ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်က အရင်ကထက် ပိုအားကောင်းလာသလို ခံစားနေရတာလဲ။"

ချင်ဖုန်း ဒီခံစားချက်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ မစူးစမ်းမီမှာပင် မီးသွေးခေါင်းက သူ့ကို ရှာရန် ခြံဝင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။

"သခင်လေး၊ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူတွေ ရောက်လာပါပြီ။"

"ဟမ်؟ သူတို့ ငါထင်ထားတာထက် စောရောက်လာတာပဲ။"

...

ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်မှ လူများက မင်းနေပြည်တော်၏ မြို့စွန်သို့ သူတို့၏ ဓားများပေါ်တွင် ပျံသန်းလာကြရာ သဘာဝအတိုင်းပင် မရေမတွက်နိုင်သော ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သတင်းက လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူများ ရောက်လာသည်နှင့် သူတို့က ချင်မိသားစု၏ စံအိမ်တော်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားကြရာ ချင်စံအိမ်တော်အပြင်ဘက် ဧရိယာက ပွဲကြည့်ပရိသတ်များဖြင့် ပြည့်ကျပ်သွားသည်။ သူတို့အားလုံးက ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ခမ်းနားမှုကို မြင်တွေ့လိုကြသည်။

"အဲ့ဒီ ဓားကိုင်ထားတဲ့ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို ကြည့်စမ်း။ သူက ချောမောပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထုတ်လွှတ်နေတယ်။ သူက ကောလာဟလတွေမှာ ပြောနေကြတဲ့ ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ရန်များလား။"

"ဒီလောက် ခမ်းနားမှုနဲ့ဆိုရင် သူကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။"

"ပြီးတော့ သူ့ဘေးက အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ပဲ အံ့မခန်းလှတယ်။ ငါ့ခန့်မှန်းချက် မှန်တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီနှစ်ယောက်က ဓားဧကရာဇ်ရဲ့ သမီးတွေ ဖြစ်ရမယ်။"

"အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ တစ်ယောက်ကတော့ သခင်လေးချင်ရဲ့ ဇနီး လျိုကျန့်လီနဲ့အတူ မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ ဓားအမွှာလို့ လူသိများတဲ့ ပိုင်ဝူရွှမ်း ဖြစ်ရမယ်။ ဒီနေ့ သူတို့ကို မြင်ရတော့ တကယ်ပဲ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ကောင်းတာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ငါနားမလည်တာက ဘာလို့ ဒီလူတွေက မင်းနေပြည်တော်ကို ရောက်ရောက်ချင်း ချင်မိသားစု စံအိမ်တော်ကို အလျင်စလို သွားကြတာလဲ။"

အတွင်းသတင်းအချို့ သိသော တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေသည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး မေ့နေကြပြီလား။ သခင်လေးချင်ရဲ့ ဇနီး လျိုကျန့်လီက အနန္တဓားဂိုဏ်းက တပည့်လေ။"

ဒီဖော်ထုတ်မှုကြောင့် လူတိုင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဓားဂိုဏ်းကြီးသုံးခုက တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ဒီလူတွေက လျိုကျန့်လီ၏ အနန္တဓားဂိုဏ်းနှင့် ဆက်ဆံရေးကြောင့် လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်ကြည့်ကြ။ ချင်စံအိမ်တော်ရဲ့ တံခါးတွေ ပွင့်နေပြီ။"

လူတိုင်းက ဝင်ပေါက်တွင် စုဝေးနေသော ချင်မိသားစုကို တွေ့မြင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ကို ဦးဆောင်နေသူမှာ သခင်ကြီးချင် ဖြစ်သည်။ သူက ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ရန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး သူတို့က စကားလုံးများမပါဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်စွာ အသိအမှတ်ပြု ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

မေမေလေးက ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူအုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက တစ်ချိန်က ချင်စံအိမ်တော်တွင် ခဏတာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော ဒီအမျိုးသမီးငယ်လေး ပိုင်ချိုးကို မှတ်မိနေသည်။

ချင်အန်း၏ စာကို ဖတ်ပြီးနောက် မေမေလေးက ပိုင်ချိုးကို ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ချွေးမလောင်း တစ်ယောက် အဖြစ် စတင်စဉ်းစားနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအတွေးကြောင့် သူမ ပျော်ရွှင်မိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ပေ။

ချင်ဖုန်းကလည်း ပိုင်ချိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်မိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တွေးလိုက်သည်။

'ဝိုး၊ ဒါက တကယ်ပဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် ဖူးပွင့်လာတဲ့ ကိစ္စပဲ။ အရင်က ကောင်မလေးက အခုတော့ ဒီလောက်လှတဲ့ အလှပဂေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး သူ့အစ်မ ပိုင်ဝူရွှမ်းနဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူနေတာပဲ။' ဒီအတွေးနှင့်အတူ သူက ပိုင်ဝူရွှမ်းဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

အနန္တဓားဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်မှာ တစ်နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူမက အရင်ကလိုပင် လှပသော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာက မီးရောင်အောက်တွင် နူးညံ့သော အလင်းရောင်ကို ထင်ဟပ်နေသည်။ ပွယောင်းယောင်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံက သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ သူမကလည်း သူ့ကို မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ယဉ်ကျေးမှုအရ ချင်ဖုန်းက သူမကို နှုတ်ဆက်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် သူမ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ချင်ဖုန်း၊ ငါ မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေတာ..."

ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများက ပိုင်ဝူရွှမ်း၏ နှုတ်မှ ထွက်ကျလာသည်!

"အမ်؟"

ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ နေရာတွင်ပင် မှင်တက်သွားသည်။

ဖူး~

ညလေ တိုက်ခတ်သွားသောအခါ လမ်းမက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပ်တစ်ချောင်းကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်သည်။

ပွဲကြည့်ပရိသတ်များသာမက ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များပင်လျှင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ပိုင်ရန်၏ လက်က သူ၏ဓားအိမ်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး နဖူးပေါ်မှ သွေးကြောများက ထောင်ထနေသည်။ ဒီကောင်စုတ်လေးက သူ့သမီးကို ဘယ်တုန်းက လှည့်စားသွားတာလဲ။

ပိုင်ချိုးက သူမ၏ အစ်မတော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်လေးက အနည်းငယ် ဟနေကာ လှပသော မျက်လုံးများက မယုံနိုင်စွာ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ ထိုစဉ် ချင်မိသားစုမှ အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးက ချင်ဖုန်းထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တောက်!

ဒါက ချွေးစေးများ ကျဆင်းသွားသည့်အသံ ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ကျောတွင် ဆူးတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်နေသလို၊ လည်ချောင်းထဲတွင် ငါးအရိုးတစ်ချောင်း နင်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လျိုကျန့်လီက ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။ ချန်းဖေးလန်၏ မျက်ခုံးများက ကြုတ်သွားပြီး သူမ၏ ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်ဝန်းများက အေးစက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လန်နင်ရွှမ်က မှင်တက်နေပြီး သူမ၏ သခင်လေးက အနန္တဓားဂိုဏ်းမှာတုန်းက ထိုတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုများ ပိုးပန်းခဲ့လဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

ဂွီ~

ပိုင်ဝူရွှမ်းက သူမ၏ဗိုက်ကို ပွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စကား၏ ဒုတိယတစ်ဝက်ကို ဆက်ပြောသည်။

"...မင်းလုပ်တဲ့ အသားကင်နဲ့ ဟော့ပေါ့အတွက်လေ။ အချိန်လည်း မစောတော့ဘူး။ မင်းတို့ စားချိန် မရောက်သေးဘူးလား။"

တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားပြီး ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် သူက ငရဲတံခါးဝကနေ ဖြတ်သန်းလွတ်မြောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီအစားအသောက်သမားက အရာအားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်း ပြောလို့မရဘူးလား။

ရှက်စရာဖြစ်နေသော အငွေ့အသက်ကို ဖြိုခွဲရန် မေမေလေးက အလျင်အမြန် ဆိုသည်။

"ရှင်တို့ ဒီလောက်ခရီးဝေးက လာရတာ ပင်ပန်းနေရောပေါ့။ မီးဖိုချောင်ကို ညစာပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မယ်။ မြန်မြန်ဝင်ကြပါ။"

...

ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူများက မနည်းလှပေ။ နေရာထိုင်ခင်းများ စီစဉ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ညစာစားချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဖခင်ချင်နှင့် မေမေလေးတို့က သူတို့၏တူများကို ကိုင်ထားပြီး အခြားစားပွဲကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အကြောင်းမှာ ပိုင်ဝူရွှမ်း၏ စားသောက်ပုံက အရမ်းကြမ်းတမ်းပြီး သူမ၏ အံ့မခန်း အလှတရားနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ အစားအစာအပြည့်နှင့် စားပွဲတစ်လုံးက သူမ၏ မရပ်တန့်နိုင်သော အစာစားချင်စိတ်ကြောင့် လျင်မြန်စွာ ကုန်သွားသည်။

အိမ်စေမလေး ချင်းအော်က ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘဲ ပြောစရာစကားပင် မရှိအောင် ဖြစ်နေသည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ချင်ဖုန်းက ဒီအခြေအနေကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီး မီးဖိုချောင်ကို ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားခဲ့သည်...

ပိုင်ရန်က အားမတုနိုင်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ဓားကလွဲရင် ကျွန်မသမီးရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဝါသနာက စားတာပါပဲ။ သူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။"

မေမေလေးက ခေါ်လိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူက စားရတာကြိုက်ရင် ပိုစားပါစေ။ ချင်းအော်၊ မီးဖိုချောင်ကို သွားပြီး ကျန်တဲ့ဟင်းတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလားလို့ မေးလိုက်။"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့၊ ချင်းအော် အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်။"

ပိုင်ဝူရွှမ်းလောက် အစားအသောက်သောင်းကျန်းသော ပိုင်ချိုးကတော့ ဒီညမှာ ထူးထူးခြားခြား ချုပ်တည်းနေသည်။ သူမက သူမအမ၏ ရှက်စရာဖြစ်မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းပင်ငုံ့ထားသည်။ သူမက မူလက သခင်ကြီးချင်နှင့် မေမေလေးရှေ့တွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ပုံဖော်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အစ်မက သူမကို မျက်နှာပျက်စေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထိုအခိုက်တွင် ပိုင်ဝူရွှမ်းက သူမ၏ အစာကို မျိုချလိုက်ပြီး စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ချိုးအော်၊ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီးနဲ့ ဘာလို့ မင်းက ဘာမှ မထိရသေးတာလဲ။ ဒါက မင်းနဲ့မတူဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင် ငါသာ နည်းနည်းလေး နှေးသွားရင် ပန်းကန်အလွတ်ကို လျက်နေရရော။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖခင်ချင်နှင့် မေမေလေးနှစ်ဦးလုံးက ပိုင်ချိုးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုတစ်ယောက်က အလျင်အမြန် လက်ခါလိုက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

"အစ်မ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အဲ့ဒီလို မနောက်ပါနဲ့။ အစ်မနဲ့ အစားလုမစားဘူးဆိုတာ အသိဆုံးပါ။ ကျွန်မက အစားနည်းတယ်ဆိုတာ အမ အသိဆုံးနော်။"

ထိုစကားကြောင့် ပိုင်ရန်၏ မျက်နှာက တွန့်သွားသော်လည်း သူ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်သည်။

"ဖူး"

ချင်ဖုန်းက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံကို အခုမှ သောက်လိုက်ရုံရှိသေးသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောကာ လက်ဖက်ရည်များ ပန်းထွက်သွားတော့သည်...