မီးဖိုချောင်ထဲမှာ သူခိုးရှိတယ်

ညက တိတ်ဆိတ်နေပြီး ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်း မုန်တိုင်းက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ လျိုကျန့်လီက ချင်စံအိမ်တော် ကန်ရေပြင်ဘေးမှ အဆောင်တွင် သူမ၏ လက်ဖဝါးကိုတွေတွေငေးငေး ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ ချီစွမ်းအင်က သူမပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို အဆက်မပြတ် ထိန်းချုပ်ကာ သူမ၏လက်ထဲတွင် ပုံဖော်ပြသနေသည်။ သို့သော် အကြိမ်ဆယ်ကြိမ်ခန့် ကြိုးစားပြီးတိုင်း ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည် - ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်က သူမ၏ စိတ်ဆန္ဒကို မလိုက်နာဘဲ သူ့အလိုလို ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ပြိုကျသွားသည်။ သို့သော် ဒီပြဿနာကို ဘာက ဖြစ်စေနိုင်သလဲဆိုတာကိုတော့ သူမ ဘယ်လိုမှ မသိခဲ့ပေ။

ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စီနီယာအစ်မ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

လျိုကျန့်လီက အသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စိုးရိမ်သော အမူအရာနှင့် ပိုင်ချိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လျိုကျန့်လီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ညနက်နေပြီ ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ။"

ရှိုက်~

ပိုင်ချိုးက တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားရင်း သူမ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် သန့်စင်အောင် မသုတ်ရသေးသော အချဉ်ရည်အချို့ ရှိနေသည်ကိုတော့ သူမ သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

"ကျွန်မ အိပ်မပျော်လို့ လျှောက်သွားနေတာပါ။ စီနီယာအစ်မ ဒီမှာရှိနေတာတွေ့တော့ နှုတ်ဆက်ဖို့ လာခဲ့တာ။"

"စီနီယာအစ်မ၊ ဒီည ကျွန်မအစ်မနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာတွေကြောင့် စိတ်ပူနေတာလား။"

"တကယ်တော့ ကျွန်မ အဖေ့ကို အတိအကျ မေးကြည့်ခဲ့တယ်။ သူပြောတာက အရင်က ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်ဖူးတယ်တဲ့။ သူ ဘီးလည်ဓားသိုင်းကွက်ကို သုံးရက်သုံးညလုံး လေ့လာနေတုန်းကပေါ့။ သူက အကျပ်အတည်းတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ ဓားသိုင်းကွက်ကို အောင်မြင်အောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူးတဲ့။"

"စီနီယာအစ်မရဲ့ မိုင်ပေါင်း သုံးသောင်း ဓားသိုင်းကွက်က ဒဏ္ဍာရီနီးပါးပဲလေ။"

ပိုင်ချိုးက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အဖေပြောသလိုပဲ ဒါက အကျပ်အတည်းတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရလို့ ဒီပြဿနာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

"အကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားပြီးသွားရင် ဒီပြဿနာတွေ ပြေလည်သွားနိုင်ကောင်းရဲ့။"

လျိုကျန့်လီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

"အင်း။"

သို့သော် ခုနက စမ်းသပ်မှုအပြီးတွင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ပြဿနာက မိုင်ပေါင်း သုံးသောင်း ဓားသိုင်းကွက်တွင် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ မဟုတ်ရင် သူမက ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ပြီးတော့ သူမက ဖုံးကွယ်ထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာလည်း အခြားသူများ သူမအတွက် စိတ်မပူစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျိုကျန့်လီက တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"အချိန်မစောတော့ဘူး။ မင်း အခန်းပြန်ပြီး စောစောအနားယူသင့်တယ်။ ငါလည်း ငါ့အခန်းကို ပြန်တော့မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ စီနီယာအစ်မလည်း စောစောအနားယူပါနော်။"

သူတို့နှစ်ဦး ကန်ရေပြင်ဘေးမှ အဆောင်မှ ထွက်ခွာပြီး လမ်းခွဲခါနီးတွင် လျိုကျန့်လီက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ ချိုးအော်၊ မအိပ်ခင် ရေချိုးဖို့ မမေ့နဲ့နော်။"

"မင်းရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်မှာ အချဉ်ရည်တွေ ရှိနေသေးပြီး မင်းကိုယ်ထဲမှာလည်း အစားအသောက်နံ့တွေ ရနေတယ်။"

"ဟမ်؟"

ပိုင်ချိုး၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။

...

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ချင်ဖုန်း အိပ်ရာထသောအခါ ချင်းအော်က အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ဝင်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် အလေးအနက် ဆိုသည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်မတို့ စံအိမ်တော်ထဲမှာ သူခိုးရှိနေပုံပဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများက ကြုတ်သွားသည်။

"သူခိုးတွေ ဟုတ်လား။ တစ်စုံတစ်ယောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ပျောက်သွားလို့လား။ ချင်စံအိမ်တော်က တစ်ယောက်ယောက်လား ဒါမှမဟုတ် ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က တစ်ယောက်ယောက်လား။"

ချင်းအော်က လျင်မြန်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် အဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီမနက် မီးဖိုချောင်နားက ဖြတ်သွားတော့ အဲ့ဒီက လူတွေ ပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ မနေ့ညက တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးဖိုချောင်ထဲကို ခိုးဝင်ပြီး လုံးဝကို မွှေနှောက်သွားတယ်တဲ့။ အချဉ်ရည်ဆမ်းထားတဲ့ ဝက်ခြေထောက် ပန်းကန် ဆယ်ပွဲနီးပါးကို ဟင်းရည်တစ်စက်မှ မကျန်အောင် လျက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ပေါက်စီပေါင်းအိုးတစ်အိုးလုံး တစ်လုံးမှ မကျန်တော့ဘူးတဲ့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက ထူးဆန်းသွားသည်။ သူက သံသယရှိသူကို ဖော်ထုတ်ပြီးနှင့်နေပြီ။

"အင်း။"

မဟုတ်ဘူး ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် သံသယရှိသူ လုံးဝမရှိဘူး။ သူတို့ကို တရားခံများအဖြစ် တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်လိုက်တာက ပိုသင့်တော်သည်။

...

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ညစာကို လုံးဝ မစားဘဲ ကျော်သွားခဲ့ရာ ပိုင်ချိုး၏ အစာစားချင်စိတ်နှင့် ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်မှာလဲ။ ထိုမိန်းကလေးက မီးဖိုချောင်ထဲမှ အရာအားလုံးကို စားသုံးပစ်လောက်အောင် ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ...

"ဒီမင်းနေပြည်တော်က ကြီးမားတယ်။ တကယ်ပဲ လူအမျိုးမျိုးနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ သခင်လေး၊ သူတို့က ဘာလို့ အိမ်ကိုရှောင်ပြီး စံအိမ်တော်ထဲကို ခိုးဝင်ကာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်း ဘာတစ်ခုမှ မယူဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲက အစားအသောက်ကိုပဲ အတိအကျ ပစ်မှတ်ထားရတာလဲလို့ ထင်လဲ။ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။"

ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ 'သူတို့' လို့ ပြောပြီး 'သူ' လို့ မပြောရတာလဲ။"

"သခင်လေးက နောက်နေတာပဲ။ လူတစ်ယောက်တည်းက ဒီလောက်အများကြီး ဘယ်လိုလုပ် စားနိုင်မှာလဲ။ သူတို့က ဝက်တွေမှ မဟုတ်တာ။"

ချင်ဖုန်းက ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။"

"သခင်လေး၊ အဲ့ဒီသူခိုးတွေ ဒီည ပြန်လာမယ်လို့ ထင်လား။ ကျွန်မတို့ အစောင့်တွေကို အကြောင်းကြားပြီး အပြင်ဘက်က ကာကွယ်ရေးတွေကို အားဖြည့်ထားသင့်လား။"

ချင်ဖုန်းက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

"ငါတော့ အဲ့ဒါ မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နေ့ရောညပါ သူခိုးတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲပြီး အစားအစာခိုးတဲ့ သူခိုးတွေက ချင်စံအိမ်တော်အတွင်းကပဲ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိရာ ချင်းအော်တော့ မျှော်လင့်ထားမည် မဟုတ်ပေ။ သူက ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"ငါ နောက်ကျရင် မီးဖိုချောင်ကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။ မင်းကတော့ မင်းအလုပ်ကိုပဲ ဆက်လုပ်။"

"နားလည်ပါပြီ သခင်လေး။"

အိမ်မှ ထွက်ခွာလာစဉ် ချင်ဖုန်းက တောက်ပသော နေရောင်ခြည်ထဲသို့ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်ခံစားချက်ကတော့ လေးလံနေသည်။ သူက မနေ့ညက လျိုကျန့်လီ၏ အခြေအနေကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဖြစ်ခင် အကြောင်းရင်းကို အမြန်ဆုံးရှာပြီး သူမကို ကုသပေးရန် မျှော်လင့်နေသည်။

'ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ သွေးတွေ စုခဲပြီး ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို ဆွဲဆောင်တယ်... ဒါက မိစ္ဆာစွဲကပ်ခြင်း ကိစ္စများလား။'

'ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အခြေအနေက အဲ့ဒီလိုနဲ့ သိပ်မတူဘူး။ ငါ့ကျင့်ကြံမှုက နတ်ဘုရားသိုင်း ဓလေ့ကို မလိုက်နာဘူး။ ဒါကြောင့် အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေဖို့က လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။'

'မဟုတ်ဘူး။ စီနီယာ ပိုင်ရန်နဲ့ အဖေနှစ်ယောက်လုံး မနေ့ညက ဒီမှာရှိခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီပြဿနာက ငါမျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြင်းထန်နိုင်တယ်။'

အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ် သူ၏ခြေထောက်တွင် အမွေးပွပွအရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ စုထျန်းယွဲ့၏ အမြီးမွေးမှ ပြောင်းလဲထားသော အနီရောင်ဆံပင်နှင့် မြေခွေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက်တွင် သူမက တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို ပုတ်ခတ်လိုက်သည်။

"အပေါ်တက်ခဲ့။"

ထိုစကားများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် မြေခွေးငယ်လေးက ချင်ဖုန်း၏ လက်မောင်းထဲသို့ ခုန်တက်လာသည်။ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ချင်ဖုန်းက မြေခွေးငယ်လေး၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်ဖြင့် သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။

"ကျစ် ကျစ်!"

မြေခွေးငယ်လေးက ချက်ချင်း သာယာသော အသံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အော်၊ ဒီမြေခွေးငယ်လေးက တော်တော်လေး ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။"

သူတို့ အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုင်ဝူရွှမ်း ဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဒီနေ့ နန်းတော်ကို သွားပြီး မင်းနေပြည်တော်မှာ ဌာနခွဲဖွင့်ဖို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ မင်းက ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။"

ပိုင်ဝူရွှမ်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီလို စိတ်ရှုပ်စရာကိစ္စတွေကို ငါ့အဖေနဲ့ တခြားသူတွေက ကိုင်တွယ်လို့ရတယ်။ ငါ ထွက်သွားဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဒီနေ့အချိန်ဇယားက တော်တော်လေး ကျပ်တယ်။"

"မင်း ဘာတွေနဲ့ အလုပ်များနေလို့လဲ။"

"မင်းနေပြည်တော်မှာ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ငါ ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေရမလဲဆိုတာ မသိဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ အချိန်ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချရမှာပေါ့။"

"ငါ ကြိုတင်စုံစမ်းထားတယ် မင်းနေပြည်တော်မှာ အကျော်ကြားဆုံး စားသောက်ဆိုင်နှစ်ဆိုင် ရှိတယ်- လရောင်ခြည်ပြခန်းနဲ့ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်တဲ့ ဒါဆို မင်း ဒီနေ့ အဲ့ဒီစားသောက်ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ကို ငါ့ကို လိုက်ပို့ပေးလို့ရမလား။"

များများစားစား မစဉ်းစားဘဲ ချင်ဖုန်းက ငြင်းလိုက်သည်။

"ငါ အလုပ်များတယ်"

သူက သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုများကို ကျင့်ကြံရန် အာရုံစိုက်ရုံသာမက သူ၏ဇနီး၏ ကျန်းမာရေးပြဿနာများကိုပါ ဖြေရှင်းနည်း ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။ ဒီလို အချိန်ဖြုန်းတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် သူ ဘယ်မှာ အချိန်ရှာနိုင်မှာလဲ။ ဒါ့အပြင် သူက ပိုင်ဝူရွှမ်းနှင့် သီးသန့် အပြင်ထွက်သွားသည်ကို သူ၏ဇနီးနှစ်ယောက်သာ သိသွားလျှင် ဘယ်လိုအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။

ပိုင်ဝူရွှမ်းက ထပ်ပြောသည်။

"ငါ မင်းကို အလကား လိုက်ပို့ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို ဆုချမယ်။"

ဆုလာဘ်များအကြောင်း ပြောလာသောအခါ ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုပေ။ သူက ကိုယ်ကျိုးအတွက် မျက်စိကွယ်သွားမည့် ယောက်ျားမျိုး မဟုတ်ပေ။

ပိုင်ဝူရွှမ်းက ထပ်ပြောသည်။

"အရင်က ငါ့အဖေနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းကို အန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးဖို့ မင်းရဲ့ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ တံဆိပ်ပြားထဲကို ဓားစွမ်းအင်နှစ်ခု ထည့်သွင်းပေးခဲ့တယ်။ အချိန်အတော်ကြာပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီဓားစွမ်းအင်နှစ်ခုက မင်း သုံးလို့ ကုန်သွားလောက်ပြီ ဟုတ်တယ်မလား။ မင်းသာ ငါ့ကို အစားအသောက် လိုက်ကျွေးဖို့ ကတိပေးမယ်ဆိုရင် ငါ့အဖေကို မင်းရဲ့ တံဆိပ်ပြားထဲကို ဓားစွမ်းအင်တွေ ထပ်ထည့်ခိုင်းပေးမယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ဒီလိုကမ္ဘာကြီးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းများစွာ ရှိခြင်းက သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အကျိုးရှိသည်။ ဒါ့အပြင် ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ရန်က ဒုတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို လူတိုင်းသိကြရာ ထိုဓားစွမ်းအင်များ၏ အစွမ်းက သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းလိမ့်မည်။ သို့သော် ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုတည်းအတွက် သူ၏အစောပိုင်းစကားများကို ချိုးဖောက်ရမည်ကို တွေးမိသောအခါ သူ အရှက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပိုင်ဝူရွှမ်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဓားစွမ်းအင်သုံးခု"

ချင်ဖုန်းက ခိုင်မာစွာ ဆိုသည်။

"သဘောတူတယ်"

"???"

သူ၏လက်မောင်းထဲမှ မြေခွေးငယ်လေးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မထီမဲ့မြင်အကြည့်တစ်ခု ပြသလိုက်သော်လည်း ပိုင်ဝူရွှမ်းက ၎င်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပိုင်ဝူရွှမ်းက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ချောင်းများကို တို့ထိကာ စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ မြေခွေးက ဘယ်လိုအရသာရှိလဲတော့ ငါမသိဘူး။"

စုထျန်းယွဲ့ "???"