ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသား

မြေခွေးငယ်လေးက လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။ အားလုံးကတော့ ချင်ဖုန်းက နောက်ပြောင်ပြီး "သူက ညစ်ပတ်နေလောက်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဝူရွှမ်းက ချစ်စရာကောင်းသော မြေခွေးငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသလိုက်သည်။

"သူက အနံ့ဆိုးတယ်လား။"

သူမ မသိလိုက်သည်မှာ အခြားတစ်ဖက်ရှိ စုထျန်းယွဲ့က ဒီစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် စွမ်းအင်များ စီးဆင်းသွားပြီး သူမရှေ့မှ စားပွဲက အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားသည်။

နေ့လယ်တွင် ပိုင်ဝူရွှမ်းက သူမ၏ညီမ ချိုးအော်ကို အတူတူသွားရန် ဖိတ်ခေါ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ထိုတစ်ယောက်က ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

လရောင်ခြည်ပြခန်းသို့ သွားရာလမ်းတွင် ပိုင်ဝူရွှမ်းက ဒီအကြောင်းကို ဆက်လက်ပြောဆိုနေသည်။

"ငါ့ညီမက မင်းနေပြည်တော်ကို ရောက်လာကတည်းက ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ငါအမြဲတမ်း ခံစားနေရတယ်။"

"အရင်တုန်းကဆိုရင် သူသာ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားရင် ဘယ်တော့မှ ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူး။"

'မင်းက အချစ်ရဲ့ စွမ်းအားကို မသိသေးပါဘူး...'

ထိုစကားကြောင့် ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်သွားသည်။ ချင်စံအိမ်တော်မှ မထွက်ခွာမီ သူက ပိုင်ချိုးနှင့် မေမေလေးတို့ စကားပြောရယ်မောနေကြသည်ကို အမှန်တကယ် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ဒါက မျက်နှာသာရအောင် ကြိုးစားနေတာ ရှင်းနေတာပဲ!

မြို့တော်ဖြစ်သည်နှင့်အညီ မင်းနေပြည်တော်၏ သာယာဝပြောမှုမှာ အခြားနေရာများနှင့် ယှဉ်နိုင်ဖွယ်မရှိပေ။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကုန်သည်များ သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချနေသည့် အော်ဟစ်သံများကို လမ်း၏တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အဆက်မပြတ် ကြားနေရသည်။ ဒီအံ့မခန်း အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြင်သောအခါ ပိုင်ဝူရွှမ်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။

သူမ၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက ရယ်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏မျက်ခုံးများက ကြုတ်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်က လမ်းထောင့်တစ်နေရာတွင် စူးစိုက်နေသည်။

ဒါက ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဖြင့် ပြည့်နေသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ အဝါရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် ပျော်ရွှင်သော အမူအရာရှိသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး စည်ကားနေသော လူအုပ်ကို လေ့လာကာ ရံဖန်ရံခါ အော်ဟစ်ရင်း အခြားကုန်သည်များနှင့် အတူတူ ချောမွေ့စွာ ရောနှောနေသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဘက်စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ခဏတာ သေချာစောင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူ၏ သွေးနှင့် စွမ်းအင်တွင် ဘာမှ ထူးခြားတာ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

"ငါ့စိတ်အထင်မှားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ထိုစဉ်မှာပင် လူသန်ကြီးတစ်ယောက်က ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသား၏ ဆိုင်သို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ ဈေးနှုန်းများကို စုံစမ်းလိုက်သည်။ ကုန်သည်က အလေးအနက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက ဆက်မနေတော့ဘဲ ပိုင်ဝူရွှမ်းနှင့်အတူ လူအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လူသန်ကြီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီဆေးပင်က တစ်ပင်ကို ကြေးနီပြားနှစ်ဆယ် ကျတယ်။ မင်း ငါ့ဆိုင်ကို ရိုက်ခွဲစေချင်နေတာလား။"

ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားက သူ၏စကားကြောင့် မတုန်လှုပ်ဘဲ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒီဆေးပင်ကို နေကြာပျိုးပင်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက တောင်မြင့်တွေရဲ့ ချောက်ကမ်းပါးတွေပေါ်မှာပဲ ပေါက်ပြီး နတ်ဘုရားသိုင်းစစ်သည်တော်တွေကို သူတို့ရဲ့ သွေးနဲ့ စွမ်းအင်ကို သန့်စင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့အစွမ်းသတ္တိတွေက ထူးခြားတယ်။ ပြီးတော့ ရိတ်သိမ်းရခက်တာနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် တစ်ပင်ကို ကြေးနီပြားနှစ်ဆယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ တော်တော်လေး ဈေးသက်သာတယ်။"

လူသန်ကြီးက ပြန်ပြောသည်။

"မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ။ ဒါက ဘယ်လိုဆေးပင်မျိုးလဲ။ ငါ မင်းရှင်းပြတာကို မလိုအပ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါမင်းကို ပြောနေတာ ဈေးက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်လို့။"

အနီးအနားမှ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖွင့်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ထိုလူသန်ကြီးကို မှတ်မိပြီး အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

"ညီလေး၊ မင်းက ဒီနေရာကို အသစ်ရောက်လာတာပဲ ဒီလူက လမ်းတွေကို ကင်းလှည့်ဖို့ တာဝန်ယူထားတာ။ မင်း သူ့ကို ဒီဆေးပင်တွေအတွက် ရိုးသားတဲ့ဈေးတစ်ခု ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။"

လူသန်ကြီးက တော်တော်လေး မောက်မာပုံရကာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသား၏ အပြုံးက မှေးမှိန်သွားသည်။

"အော် ဒီလိုကိုး။ဒါဆို မင်းထင်တာ သင့်တော်တဲ့ဈေးက ဘယ်လောက်လဲ။"

"ငါတော့ တစ်ပြားမှတောင် မတန်ဘူးလို့ ထင်တယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လူသန်ကြီးက ဆိုင်မှ နေကြာပျိုးပင်အားလုံးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ကုန်သည်ကို မထီမဲ့မြင်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကျန်ကုန်သည်များက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သနားသော အမူအရာများ ပြသကြသည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း "မင်းနဲ့တွေ့ရတာ လွယ်ပေမဲ့ တစ္ဆေငယ်လေးတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ ခက်တယ်"

ဒီအောက်ခြေအရာရှိတွေအားလုံးက လူကို အရိုးပါမကျန် စားသုံးတဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေပဲ။ သူတို့ကို သည်းခံနိုင်ရင် သည်းခံလိုက်ပါ။

...

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ကုန်သည်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ညီလေး၊ အရမ်းစိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ဆုံးရှုံးပြီး ကံဆိုးတာတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ ဒီလူက ဒီနေ့ မင်းဆေးပင်တွေကို ယူသွားပြီဆိုတော့ အနည်းဆုံး တစ်လလောက်တော့ သူ မင်းကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အော် ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒါကို ကျင့်သားရနေကြပြီနဲ့တူတယ်။"

နောက်တစ်ယောက်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ကျင့်သားမရဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ငါတို့သာ ခုခံရင် သူတို့က ငါတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်မှာ မလွဲမသွေပဲ ပြီးတော့ ငါတို့ စီးပွားရေးတောင် လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီဆုံးရှုံးမှုတွေအားလုံးက ခွေးတွေကို အစာကျွေးလိုက်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို တွေးလိုက်ရင်တော့ နည်းနည်းတော့ နေလို့ကောင်းသွားလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ငါထင်တာတော့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် နေ့ရက်တွေက ပိုကောင်းလာမှာပါ"

ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ"

" သခင်လေးချင်ရဲ့ သာယာပညာသင်ကျောင်းကြောင့်ပေါ့။ အရင်တုန်းက အရာရှိတွေအားလုံးက အခွင့်ထူးခံ မိသားစုတွေက မွေးဖွားလာကြတာ။ ဒီတော့ သူတို့က ငါတို့လို သာမန်ပြည်သူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဂရုစိုက်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တော်ဝင်စာမေးပွဲမှာ ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်လုံးက သခင်လေးချင်ရဲ့ သာယာပညာသင်ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေပဲ။ သူတို့ အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါ အဂတိလိုက်စားတဲ့ အရာရှိတွေကို သေချာပေါက် အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် သာမန်ပြည်သူတွေအတွက် ကောင်းတဲ့အချိန် မဟုတ်ဘူးလား။"

ခေါင်းစဉ်က သခင်လေးချင်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်နှင့် အုပ်စု၏ စကားဝိုင်းက မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။ ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားက ဝင်မနှောင့်ယှက်ဘဲ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသည်။

သူက ချင်ဖုန်းကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် အထူးသဖြင့် မင်းနေပြည်တော်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး အသူရာမျိုးနွယ်နှင့် တိုက်ပွဲတွင် လျိုကျန့်လီနှင့် ချင်ဖုန်းနှစ်ဦးလုံးက နတ်ဘုရား ပညာရပ်ကို ပြသခဲ့သည်! နတ်ဘုရား လမ်းစဉ်၏ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဒီလောကကြီးတွင် ပထမ မူလနတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်ကို ဆွဲဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်!

သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် သူ့ဘေးမှ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက စကားပြောလာသည်။

"ညီလေး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေရတာလဲ။ ခုနက ဖြစ်ခဲ့တာကို အခုထိ စိတ်ထဲထားနေတုန်းလား"

"ဟူး... အဲ့ဒါကို စိတ်ထဲထားနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီလိုလူတွေက သဘာဝအတိုင်းပဲ ကံကြမ္မာရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ ငါတို့ကတော့ ကိုယ့်ဘဝကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး နေကြရအောင်။"

ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်၏ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းနေသော မျက်လုံးများက အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်သွားသည်။

"ကံကြမ္မာရဲ့ အပြစ်ပေးမှုလား။ ငါကတော့ ဒီလိုအရာတွေကို ဘယ်တော့မှ မယုံဘူး"

အခြားသူများက အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ သူတို့ကလည်း ဒီလိုအရာတွေကို မယုံကြည်ကြပေ။ သို့သော် ဒါက သူတို့ကိုယ်သူတို့ နှစ်သိမ့်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် လူသန်ကြီးက သူ၏အကျင့်ဟောင်းအတိုင်း အခြားကုန်သည်များကို အနိုင်ကျင့်နေသည်။ သို့သော် ကုန်သည်က ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြေးဖြစ်သော ငွေကို ပေးတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် လူသန်ကြီး၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် သွေးများဖြင့် နီရဲလာသည်။ ထို့နောက် သူ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး နောက်သို့ လဲကျသွားကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းနေသည်။

ရုတ်တရက် အလှည့်အပြောင်းက ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ကုန်သည်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါ်လိုက်သော်လည်း လူသန်ကြီးထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ သတ္တိရှိသော ဘေးမှကြည့်ရှုသူတစ်ဦးက လူသန်ကြီး၏ နှာခေါင်းကို လှမ်းစမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်တကြား နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

"အ... အသက်မရှိတော့ဘူး။"

...

လရောင်ခြည်ပြခန်း အတွင်းတွင်တော့ သဘာဝအတိုင်းပင် လူများ ပြည့်ကျပ်နေပြီး သီးသန့်အခန်းများပင်လျှင် ပြည့်နေသည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ စားပွဲတစ်လုံးက လွတ်သွားပြီး စားပွဲထိုးက ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖော်အတွက် အလျင်အမြန် နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့ ထိုင်ลงပြီး မကြာမီမှာပင် ဟော့ပေါ့အိုးက ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ပိုင်ဝူရွှမ်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး သူမ၏ အမူအရာကို မထိန်းဘဲ တူများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုတစ်ယောက် မတော်တဆ သေရည်သောက်ပြီး မလိုအပ်သော ထိခိုက်သေဆုံးမှုများ မဖြစ်စေရန်အတွက် ချင်ဖုန်းက သေရည်ပုလင်းကို သူ၏ရှေ့တွင် တမင်တကာ ယူထားလိုက်သည်။ သူက သေရည်ကို ငှဲ့ပြီး ခွက်ကို မြှောက်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆူညံနေသော ခန်းမဆောင်အလယ်မှ အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် သူ၏အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

"မနေ့က ချင်မိသားစုမှာ ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ မင်းတို့သိလား။"

ထိုစကားကြောင့် ချင်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများက တွန့်သွားသော်လည်း သူ သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်လိုက်ပေ။ ဒီလူ ခေါ်နေသော ကိစ္စကြီးမှာ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များက ချင်စံအိမ်တော်တွင် ယာယီတည်းခိုနေခြင်းမှလွဲ၍ အခြားဘာမှ မဟုတ်ပေ။

မင်းနေပြည်တော်တွင် သတင်းပျံ့နှံ့မှု အရှိန်ကို ထောက်ထားလျှင် ဒီကိစ္စက အများသိပြီးသား ဖြစ်လောက်ပြီ။ ဒီလူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရယ်မောပြီး ဆိုသည်။

"မင်းက ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့အကြောင်း ပြောနေတာလား။ သခင်လေးချင်ရဲ့ ဇနီး လျိုကျန့်လီက အနန္တဓားဂိုဏ်းက တပည့်ပဲ။ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူတွေက မင်းနေပြည်တော်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာရင်း ချင်စံအိမ်တော်မှာ ယာယီတည်းခိုတာက ကိစ္စကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။"

စကားပြောသူက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ငါက ဘာလို့ ဒီလိုသတင်းမျိုးကို လူတိုင်းနဲ့ မျှဝေဖို့ အလုပ်ရှုပ်ခံနေမှာလဲ။ ငါ ပြောချင်တာက ဓားဧကရာဇ်ရဲ့ သမီး ပိုင်ဝူရွှမ်းနဲ့ ချင်ဖုန်းကြားက လျှို့ဝှက်ဆက်ဆံရေးအကြောင်းပဲ။"

"အဟွတ် အဟွတ်"

မမျှော်လင့်ဘဲ ချင်ဖုန်းက သူ၏သောက်လက်စက သီးသွားသည်။ ခန်းမဆောင်ထဲမှ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကလည်း စကားပြောသူထံသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်သူက အတင်းအဖျင်း မကြိုက်ဘဲ နေမှာလဲ။