သခင်မလေး... ဖြစ်နိုင်မလား... ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား

တတိယမင်းသား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပိုင်ဝူရွှမ်းက သူမ၏အပြုံးကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ပြသလိုက်ပြီး တီးတိုးဆိုသည်။

"ငါ ခုနက မင်းကို မျက်နှာသာတစ်ခု ရအောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဆဋ္ဌမထပ်မှာ ညစာစားဖို့ အခွင့်အရေးကိုတောင် စွန့်လွှတ်ခဲ့သေးတယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မင်းက ငါ့ကို လျော်ကြေးအနေနဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ လိုက်ကျွေးရမယ်။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါသာ အခု မင်းနေရာမှာဆိုရင် သူ့ကို သဘောတူလိုက်ပြီးတော့ ဆဋ္ဌမထပ်မှာ ရက်ရက်စက်စက် ညှစ်ယူမှာပဲ။ အဲ့ဒီက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက လောကကြီးမှာ ရှားပါးပြီး တစ်ခုချင်းစီက တော်တော်လေး ဈေးကြီးတယ်။"

ပိုင်ဝူရွှမ်းက ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။

"ငါသာ သဘောတူခဲ့ရင် မင်း စိတ်ဆိုးမှာမဟုတ်ဘူးလား။ ငါသိသလောက်တော့ ယောက်ျားတွေက သူတို့မျက်နှာကို အရမ်းဂရုစိုက်ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် မိန်းမတွေရှေ့မှာပေါ့။ ငါ့အဖေက အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ။"

သူမ၏ မျှော်လင့်မထားသော မှတ်ချက်ကြောင့် ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ပိုင်ဝူရွှမ်းက ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် အဲ့ဒီကောင်နဲ့ အတူရှိနေရတာက ငါ့ရဲ့ အစာစားချင်စိတ်ကို ပျက်စီးသွားစေနိုင်တယ်။ အစားအသောက်က ဘယ်လောက်ပဲ အရသာရှိရှိ ငါ အများကြီး စားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့စာရင် မင်းနဲ့အတူစားရတာက ပိုအဆင်ပြေတယ်။"

'သွားပြီ၊ ငါ နည်းနည်းလေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသလိုပဲ...' ချင်ဖုန်းက လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ။"

ပိုင်ဝူရွှမ်းက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက မင်းလောက် မချောဘူးလေ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့။"

"ဟမ်؟ ဘယ်သွားမလို့လဲ။ ငါ မစားရသေးဘူးလေ။"

ချင်ဖုန်းက အလွန်တက်ကြွစွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ဆဋ္ဌမထပ်ကို ခေါ်သွားပြီး စားသောက်ပွဲကြီး ကျင်းပပေးမယ်။"

...

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ချင်ဖုန်းက အိမ်မှ အစေခံများနှင့် အိမ်စေမများက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေကြသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သို့သော် ဘာမှားနေလဲဆိုတာကိုတော့ သူ တိတိကျကျ ပြောမပြနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက သူ့ထံသို့ လှည့်လာရာ ချင်ဖုန်းကို မှင်တက်သွားစေသည်။ စီနီယာ ပိုင်ရန်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်နေသည်။ သူ ပုံမှန်အားဖြင့် ဓားသေတ္တာထဲတွင် ထားလေ့ရှိသော ဓားကို ဒီနေ့တော့ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထုတ်ယူထားပြီး လက်လှမ်းမီရာတွင် ထားရှိသည်။

ဖခင်ချင်နှင့် မေမေလေးတို့က ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေကြပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။ ချန်းဖေးလန်၏ ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်ဝန်းများက အေးစက်သော ရေကန်တစ်ကန်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အေးစက်နေသည်။ ပိုင်ချိုးကလည်း လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သွားကြိတ်ထားသည်။

အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူ၏အတွေ့အကြုံက ဒီနေရာတွင် အချိန်ကြာကြာ မနေသင့်ကြောင်း ချင်ဖုန်းကို သတိပေးနေသည်။ သူက ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီနေ့ သိပ်ပြီး အစာစားချင်စိတ် မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် မနက်စာ မစားတော့ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ထွက်သွားသော်လည်း ရှင်းပြမရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ထိုင်ခုံသို့ တိုက်ရိုက် တွန်းပို့လိုက်သည်။ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လျိုကျန့်လီက လျစ်လျူရှုနေပုံရပြီး သူမ၏ရှေ့မှ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မနေ့က မင်း ဘယ်သွားခဲ့လဲ။"

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက နားလည်သွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သေချာသည်မှာ ဒီအခြေအမြစ်မရှိသော ကောလာဟလများက ချင်မိသားစု၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဝန်ခံသူများအပေါ် သက်ညှာပြီး ခုခံသူများအပေါ် တင်းမာခြင်း ဟူသော နိယာမကို လိုက်နာလျက် ချင်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"မနေ့က ကိုယ် သခင်မလေးဝူရွှမ်းကို လရောင်ခြည်ပြခန်းနဲ့ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ကို ညစာအတွက် ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားဘယ်နေရာကိုမှ မသွားခဲ့ဘူး။"

"ဒီအကြောင်းကို ပိုင်ချိုး သက်သေခံနိုင်မှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မနေ့က နေ့လယ်တုန်းက သခင်မလေးဝူရွှမ်းက သူမကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာပဲ။"

ရုတ်တရက် အခေါ်ခံလိုက်ရသော ပိုင်ချိုးက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သတိရသွားသည်။

"အာ؟ အမ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီလို ဖြစ်ခဲ့ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ နေဦး။ ရှင့်အစ်မနဲ့ ရှင်နဲ့က ဘယ်လို ပတ်သက်နေတာလဲ။ ဘာလို့ အပြင်မှာ ညစ်ညမ်းတဲ့ ကောလာဟလတွေ အများကြီး ထွက်နေရတာလဲ။ အစ်မက... အစ်မက..."

သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို ချုပ်တည်းထားဆဲဖြစ်သော ပိုင်ရန်က ဒီစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏လက်ထဲမှ ဓားက အော်ဟစ်မိခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ကြည်လင်သော ဓားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်း၏ ဦးရေပြားက ကျဉ်တက်သွားပြီး သူ ရှင်းပြတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ပိုင်ဝူရွှမ်းက ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး အားရပါးရ နှာရှုံ့လိုက်သည်။

"အင်း၊ အနံ့လေးက မွှေးနေတာပဲ။"

မျက်လုံးအားလုံးက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ လှည့်သွားသည်။ သူမ၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံအောက်တွင် သူမ၏ခါးက သွယ်လျပြီး ဗိုက်က ပြားချပ်နေရာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် မတူပေ။

ချင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး ဆိုသည်။

"သခင်မလေးဝူရွှမ်း အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။ သူတို့ကို မြန်မြန်ပြောပြလိုက်ပါ။ မင်းနဲ့ငါ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဖြူစင်သန့်ရှင်းပြီး ဘာပြဿနာမှ လုံးဝမရှိဘူးဆိုတာကို။"

နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်များမှာ သူတို့၏ နာမည်ကို ရှင်းလင်းသည့် လုပ်ငန်းစဉ်များသာဖြစ်ပြီး ကံကောင်းစွာနဲ့ပင် မှားယွင်းသော အချက်ပေးသံတစ်ခုအဖြစ် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ညီမလေးက ဒီကောလာဟလများကို ပြန်ပြောပြသည်ကို ကြားသောအခါ ပိုင်ဝူရွှမ်းက ဂရုမစိုက်စွာပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မနေ့က လရောင်ခြည်ပြခန်းမှာ ကြားရကတည်းက ငါ ဒါကို ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက တစ်ရက်လေးအတွင်းမှာ ပွားများလာလိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။"

"အစ်မ၊ ဒီကောလာဟလတွေက အစ်မရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ညှိုးနွမ်းစေနေတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစ်မက ဒါကို ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေနိုင်သေးတာလဲ။"

ပိုင်ဝူရွှမ်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပယ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ပန်းကန်ထဲမှ ဆန်ပြုတ်ကို လျင်မြန်စွာ အပြီးသတ်ကာ နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ယူလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက အတုတွေပဲဟာ။ သူတို့ ပြောချင်တာ ပြောပါစေ။"

အထင်လွဲမှားမှုကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သော်လည်း ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ရန်ကတော့ သတိကြီးစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏အကြည့်အောက်တွင် တိုး၍တိုး၍ မသက်မသာ ခံစားလာရသော ချင်ဖုန်းက အစပြု၍ မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာပိုင်၊ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က မင်းနေပြည်တော်မှာ သိုင်းခန်းမဆောင် ဆောက်မယ့်အစီအစဉ်က လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်မှာ ရှိနေသေးရဲ့လား မသိဘူး။"

ပိုင်ရန်က လျစ်လျူရှုစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သဘောတူပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ အမြစ်တွယ်နိုင်ဖို့အတွက် သင့်တော်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ငါတို့ ရှာရဦးမယ်။ ဒါ့အပြင် မြို့တော်မှာ သိုင်းခန်းမဆောင်တွေနဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို အသုံးချပြီး သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ချင်တဲ့ စိန်ခေါ်သူတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။

" ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်များမှာ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်တွင် တာအိုခန်းမဆောင် တည်ထောင်စဉ်က မရှားပါးလှဘဲ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ကတော့ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။

"အပင်မြင့်လေ လေတိုက်ခံရလေ" ဆိုသည့် နိယာမကို ဘယ်သူက နားမလည်ဘဲ ရှိမှာလဲ။

ပိုင်ဝူရွှမ်းက သူမ၏ပါးစပ်ထဲမှ ပေါက်စီကို မျိုချလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဆိုသည်။

"အော်၊ စကားမစပ် အဖေ၊ မနေ့ညက ချင်ဖုန်းနဲ့ ကျွန်မ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်မှာ ညစာစားနေတုန်း တတိယမင်းသားနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို မင်းနေပြည်တော်မှာ နေခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပြီး ကျွန်မတို့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ လူတွေ စီစဉ်မယ်တဲ့။ ကျွန်မ သဘောတူခဲ့တယ်။"

ပိုင်ရန်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်လား။ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က တတိယမင်းသားနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူး။ သူက ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက အခြေအနေကို အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ ပိုင်ရန်၏ အမူအရာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။ သူ၏ဘဝအတွေ့အကြုံနှင့်အတူ တတိယမင်းသား၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သူ အလွယ်တကူ ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သည်။ ဒါက အိမ်ရှေ့စံရာထူးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရန်အတွက် ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်နှင့် ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့တို့နှင့် ဆက်သွယ်ရန် ပိုင်ဝူရွှမ်းကို အသုံးချရန် ကြိုးပမ်းခြင်းမှလွဲ၍ အခြားဘာမှ မဟုတ်ပေ။

မထီမဲ့မြင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပိုင်ရန်က ဆိုသည်။

"လာချင်ရင် လာခဲ့လိုက်။ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဒါကို ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"စကားမစပ် စီနီယာ၊ ကျွန်တော်က နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ပါတယ်။ ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ သိုင်းခန်းမဆောင်အတွက် နေရာ ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးကို တာဝန်ယူနိုင်ပါတယ်။"

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပိုင်ရန်က သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့။"

အုပ်စုက သူတို့၏ အစားအစာကို စားသုံးရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုကြရာ အငွေ့အသက်က တော်တော်လေး သဟဇာတဖြစ်နေသည်။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းဘေးမှ လျိုကျန့်လီက ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို ကုန်းလိုက်ပြီး သူမ၏ပါးစပ်ကို ညာလက်ဖြင့် အုပ်ထားကာ မသက်မသာဖြစ်နေပုံရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ။"

အခြားသူများကလည်း စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လျိုကျန့်လီက မျက်ခုံးအနည်းငယ် မြှင့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာလို့မှန်းမသိဘူး။ ကျွန်မ စားချင်စိတ်မရှိဘူး။ ဒီအစားအသောက်နံ့က ကျွန်မကို ပျို့အန်ချင်စေတယ်။"

ပိုင်ဝူရွှမ်းက ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား။ ငါတော့ ဒီဆန်ပြုတ်က တော်တော်လေး အရသာရှိတယ်လို့ ထင်တာပဲ။"

ပိုင်ချိုးက ဝင်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ် စီနီယာအစ်မ၊ မနေ့ညက အိပ်ရေးပျက်လို့များ ခန္ဓာကိုယ်က မကောင်းဖြစ်နေတာလား။"

ချင်ဖုန်းက လျိုကျန့်လီ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဒါဟာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော သူ၏ဇနီးနှင့် မကြာသေးမီက အပြောင်းအလဲများနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ထိုစဉ် မေမေလေး၊ ဖခင်ချင်နှင့် ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ရန်တို့က အတွေ့အကြုံရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များပီပီ မယုံနိုင်သော အမူအရာများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့က တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ သံသယဝင်နေကြသည်။

မေမေလေးက သူမ၏တွေဝေမှုမှ လွတ်မြောက်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျန့်လီ၊ သမီး အခု မူးဝေပြီး အားနည်းနေလား။ အစာစားချင်စိတ်ပျောက်ပြီး အစားအသောက်နံ့ရရင်တောင် ပျို့အန်ချင်နေလား။"

လျိုကျန့်လီက ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။

"အမေ ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

မေမေလေးက မဖြေဘဲ ဖခင်ချင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုသည်။

"သခင်ကြီး၊ အားလုံးက အတူတူပဲ။ အရင်တုန်းကအတိုင်းပဲ။"

ဓားဧကရာဇ် ပိုင်ရန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

"မင်း ဝူရွှမ်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက ဒီလို မျှော်လင့်မထားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး။ ဒီလိုဖြစ်နေတာကိုး။"

ဘေးမှကြည့်ရှုသူသက်သက်ဖြစ်သော ချင်ဖုန်းက ဒီစကားများကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ လန်မိသားစု အဘွားကြီး၏ သင်ကြားမှုများဖြင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လွှမ်းမိုးမှုခံထားရသော လန်နင်ရွှမ်က နောက်ကျမှ တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

"သခင်မလေး၊ ဖြစ်နိုင်မလား... ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား။"

ချန်းဖေးလန်က ဆိုသည်။

"အမ်؟" သူမ၏လက်ထဲမှ တူများက တချွင်မြည်သံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားသည်။