တောင်ပိုင်းဒေသမှ ထူးဆန်းမှု

ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တစ်သမတ်တည်း နေ့ရက်များက အမြဲတမ်း လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သုံးလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဇနီးနှစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်သည့်အပြင် ချင်ဖုန်းက နတ်ပင်လယ်ထဲမှ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများကို ပေါင်းစည်းရင်း အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ မရပ်မနား ကြိုးစားအားထုတ်မှုများမှတစ်ဆင့် ချင်ဖုန်းက နောက်ဆုံးတွင် နတ်ပင်လယ်၏ ကံကြမ္မာကြယ်တာရာများ၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်အစွမ်းက ယခင်ကထက် အများကြီး သာလွန်သွားပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းအင် ပညာရပ်ကိုပင် အချိန်ပိုကြာကြာ ခံနိုင်ရည်ရှိလာသည်!

ငါတို့အားလုံး သိကြသည့်အတိုင်း အစွမ်းအစဆိုသည်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အားသာဆုံး လက်နက် အမြဲပင်!

စင်္ကြံမှ ပျင်းရိသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"လုံးဝမဆိုးဘူး။ မင်း အခုရှိနေတဲ့ အရှိန်အဝါက ငါတို့ နောက်ဆုံးလမ်းခွဲတုန်းကထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းနေတယ်။"

ချင်ဖုန်းက အသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကို ပေါ်လွင်စေသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်နက်များက ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ခါးအထိ စီးကျနေသည်။ ချန်းမုက တိုင်ကို မှီနေပြီး သူမ၏ ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်ဝန်းများတွင် နောက်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

တကယ်တော့ စီနီယာ ပိုင်ရန်နှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် နဂါးမျိုးနွယ်က မင်းနေပြည်တော်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာတော့ သဘာဝအတိုင်းပင် ချန်းဖေးလန် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နဂါးမျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင် ချန်းကျုံး၏ သမီးတော်နှင့် နဂါးမျိုးနွယ်အကြီးအကဲ ချန်းရွှမ်း၏ မြေးတော်တစ်ပါးအနေဖြင့် ဖေးလန်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် နဂါးမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံး၏ အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ခံရသည်။ ဒါ့အပြင် နဂါးပြာမျိုးဆက်အတွက် မျိုးဆက်သစ်ရရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းမှာ နဂါးမျိုးနွယ်အတွက် အောင်ပွဲခံစရာ အကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူသားများအတွက် ပွဲတော်အခါသမယနှင့် ဆင်တူသည်။

နဂါးမျိုးနွယ်က ချင်စံအိမ်တော်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သော အချိန်ကို ပြန်အမှတ်ရရင်း ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ တကယ်ပဲ သူ အများကြီး ဒုက္ခခံခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ နဂါးမျိုးနွယ်က ကောင်းကင်ဘုံရေကန်နှင့် အချိန်အကြာကြီး ခွဲခွာနေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ မျိုးနွယ်ဝင်အများစုက လျင်မြန်စွာ ပြန်သွားကြပြီး ချန်းကျုံးနှင့် ချန်းမုတို့သာ ချန်းဖေးလန်၏ နေ့စဉ်ဘဝကို ဂရုစိုက်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တကယ်တော့ အကြီးအကဲ ချန်းရွှမ်းကလည်း နေချင်သေးသော်လည်း နဂါးမျိုးနွယ်၏ အမြင့်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားတစ်ခုအနေဖြင့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အကျပ်အတည်းများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူက ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ကို စောင့်ကြပ်ရမည်။

ချင်ဖုန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဖေးလန် ဘယ်မှာလဲ။"

"သူမ အခန်းထဲမှာပဲ။ ပုံမှန်ဆို အလေးအနက်ထားတတ်တဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးက အခုတော့ တူမလေးကို အရမ်းချစ်နေတာ။ သူ့လက်ဖဝါးထဲက ရတနာတစ်ခုလိုကို ကိုင်ထားတာ"

ချင်ဖုန်းက သူ၏ယောက္ခထီး၏ အလွန်အမင်း တင်းမာနေသော အကြည့်ကို စိတ်ကူးကြည့်မိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အားမတုနိုင်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ဖေးလန်၏ အခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ အခန်းထဲတွင် ချန်းကျုံးက အလေးအနက် ဆိုသည်။

"ဖေးလန်၊ ဒီလက်ဖက်ရည်က နည်းနည်းပူနေတုန်းပဲ နောက်ကျမှ သောက်ဖို့ အေးသွားအောင် စောင့်လိုက်ဦး။"

"ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းပျင်းစရာကောင်းတယ် ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ပြီး လေဝင်လေထွက်နည်းနည်း လုပ်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"

"ဗိုက်ဆာနေလား။ ငါ မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ပြီး မင်းစားဖို့ တစ်ခုခုလုပ်ပေးရမလား။"

"ဒါနဲ့ အဲ့ဒီကောင်ရော။ တစ်မနက်လုံး သူ့ကို မတွေ့မိဘူး။ ဒါက မင်း အဖော်အလိုအပ်ဆုံးအချိန်ဆိုတာကို သူ မသိဘူးလား။ သူက မျက်နှာလိုက်ပြီး တခြားတစ်ယောက်နဲ့အတူ နေနေတာများလား။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချန်းကျုံးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းကို ရှာဖွေကာ ရှင်းလင်းရန် လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ချန်းဖေးလန်က သူ့ကို တားလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"အဖေ၊ သမီးက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး။ သမီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်တယ်။ အဖေသာ ဒီလိုဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံရေကန်ကိုသာ ပြန်လိုက်တော့။ အဒေါ် ချန်းမုက သမီးကို ကြည့်ရှုဖို့ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်းကျုံးက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါ ငါ့အမှားပါ။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။"

အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ချင်ဖုန်းက ဆူညံသံကို ကြားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။ သူက ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချထားရမလား ပြန်ယူရမလား မသိတော့ပေ။ သူ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ထိုစဉ် ချင်စံအိမ်တော်က သဟဇာတဖြစ်မှုကို ခံစားနေစဉ် တောင်ပိုင်းဒေသတွင် ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။ တောင်ပိုင်းအစွန်အဖျားမှ ခရိုင်အများအပြားမှာ တစ်ညတည်းနှင့် အပျက်အစီးများအဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားပြီး အလောင်းများက လယ်ကွင်းများတွင် ပြန့်ကျဲနေကာ သွေးများက နေရာတိုင်းတွင် စီးဆင်းနေသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ကင်းလှည့်အရာရှိများက အခြေအနေကို တွေ့ရှိသောအခါ သူတို့က သူတို့၏ အထက်လူကြီးများထံသို့ ချက်ချင်း သတင်းပို့ခဲ့ရာ အရပ်ရပ်မှ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျယ်ပြန့်သော ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ တောင်ပိုင်းဒေသ၏ တပ်မှူးဖြစ်သူ နန်ထျန်းလုံက သူ၏တပ်များကို အပျက်အစီးတစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်စုံစမ်းခဲ့သည်။ သူက ပျက်စီးမှုကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်။

လီလော့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။

"ဒီကာလအတွင်းမှာ တောင်ပိုင်းနယ်မြေက တစ္ဆေဒုက္ခတွေ အများကြီး လျော့ကျသွားတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ငါခံစားခဲ့ရတာ။ ဒီလိုအပြောင်းအလဲတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

"ဒီလောက်များတဲ့ ခရိုင်တွေကို တစ်ညတည်းနဲ့ ချေမှုန်းပစ်ဖို့က ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုမိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေက လုပ်ဆောင်နေတာလဲ။ ဒီအန္တရာယ်က အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိရမယ်။"

"သခင်ကြီး၊ ဘယ်အဖွဲ့အစည်းက တာဝန်ရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျား ပြောနိုင်မလား။"

နန်ထျန်းလုံက မဖြေဘဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အပျက်အစီးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ လေထုက သွေးနံ့များနှင့် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းနံ့များဖြင့် ထူထပ်နေသည်။ သူ၏ညာလက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော လေတစ်ချက်က တက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်းများကို မှောက်လှန်သွားစေသည်။ အလောင်းတစ်လောင်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် နှလုံးသား ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် သွေးစွန်းနေသော အပေါက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

နန်ထျန်းလုံက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ချီစွမ်းအင်က ကမ်းခြေကို ရိုက်ခတ်သော လှိုင်းများကဲ့သို့ သူ့ပတ်လည်တွင် မြင့်တက်လာသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို ပြင်းထန်သော လေက သယ်ဆောင်သွားပြီး မျက်နှာများ အပေါ်သို့မူကာ တစ်တန်းတည်း ချထားလိုက်သည်။

လီလော့က အလေးအနက်ထားသော အမူအရာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေက လူသားတွေကို စားသုံးဖို့အတွက် မြို့ကို သတ်ဖြတ်ကြတာ။ ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ နှလုံးတစ်ခုတည်းကိုပဲ စားပြီး ကျန်အလောင်းတွေကို ထားခဲ့ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

နန်ထျန်းလုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရှိန်အဝါကို ခံစားကာ တောင်စောင်းတစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ညာလက်ကို အမူအရာတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်နှင့် မီးလျှံတောက်နေသော အမွေးတစ်ချောင်းက သူ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။ အမွေးမှာ နီညိုရောင်ဖြစ်ပြီး အဆုံးတွင် ဘယ်တော့မှ မငြိမ်းသော မီးတောက်ငယ်တစ်ခု တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသည်။

ဒီမီးလျှံတောက်နေသော အမွေးကို မြင်သောအခါ နန်ထျန်းလုံ၏ အမူအရာက မည်းမှောင်သွားပြီး ရှင်းလင်းစွာပင် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားစေသည်။ လီလော့က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ ဒါက ဘာလဲ။"

"ဂဠုန်မျိုးနွယ်ရဲ့ အမွေးတွေပဲ။"

...

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဓားရူး ကျန်းထျန်းယီနောက်သို့ လိုက်ကာ တောင်ပိုင်းဒေသတွင် လေ့ကျင့်နေသော ချင်အန်းက အနည်းငယ် ပျင်းရိနေသလို ခံစားနေရသည်။ ပထမအချက်မှာ သူ ပိုင်ချိုးကို လွမ်းနေသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာများနှင့် ဝိညာဉ်များ မရှိသောကြောင့်ပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တောင်ပိုင်းဒေသမှ အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများက လအနည်းငယ်လောက်ကတည်းက တစ်ညတည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရပြီး သူ၏ဆရာကို မေးကြည့်လျှင်တောင် သူက အကြောင်းရင်းကို မသိပေ။ ညအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ တောင်တန်းများက အိပ်စက်နေသော ဘီလူးကြီးများကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ လရောင်က သစ်ရွက်များကြားမှ အက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့် စစ်ထုတ်ကျဆင်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြောက်ကျားအရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

ဘုန်း!

မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထွန်းလင်းသွားစေသည်။ သားရဲအသားကို ကင်နေစဉ် ချင်အန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ တပည့် ဘယ်တော့မှ ဓားသဘောတရား ပဉ္စမအဆင့်၊ နတ်ဘုရားပေါင်းတစ်သောင်း နယ်မြေကို နားလည်နိုင်မှာလဲ။"

ကျန်းထျန်းယီက သူ၏ဓားသွားကို လက်ဖဝါးဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း အများကြီး လိုသေးတယ်။ မင်းစိတ်က တခြားအနှောင့်အယှက်တွေမရှိဘဲ ဓားအပေါ်မှာပဲ တစ်ခုတည်း အာရုံစိုက်နေမှပဲ မင်း ပိုမြန်မြန် နားလည်နိုင်လိမ့်မယ်။"

ချင်အန်းက သူ၏ခေါင်းနောက်ကို ကုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူက သူ၏ဆရာ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။ ဒီကာလအတွင်းမှာ သူ၏ စိတ်မတည်ငြိမ်မှုကြောင့် လေ့ကျင့်မှုတွင် အမှန်တကယ်ပဲ ပေါ့ဆခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် သစ်ပင် ပင်စည်ကို မှီနေသော စီနီယာ ယွီမေက စကားပြောလာသည်။

"မင်းဆရာပြောတာကိုပဲ နားမထောင်နဲ့။ မင်းနှလုံးသားထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိရင် မင်းရဲ့ဓားသိုင်းက မြန်ရင်တောင်မှ အပေါ်ယံပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မင်းမှာ ကာကွယ်စရာတစ်ခုခု ရှိမှပဲ မင်းရဲ့ဓားက တကယ်ပဲ မရပ်တန့်နိုင် ဖြစ်လာမှာ"

ကျန်းထျန်းယီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါက ငါ့တပည့်ကို လေ့ကျင့်ပေးနေတာ။ သူ့စိတ်ထဲကို ထူးဆန်းတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ မဖြည့်နဲ့။ ဒါ့အပြင် မင်းက ဓားမြှောင်သုံးတာလေ။ ဓားသုံးတဲ့သူကို ဘယ်လိုလုပ် သင်ပေးနိုင်မှာလဲ။"

ယွီမေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

"ဓားမြှောင်ဖြစ်ဖြစ် ဓားဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါက အမှန်တရားကိုပဲ ပြောနေတာ။"

သူတို့ ပုံမှန်အတိုင်း ငြင်းခုံနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်အန်းက ထရပ်လိုက်ပြီး စိတ်နှစ်ခွဖြစ်ကာ ဘယ်လို ကြားဝင်ဖြန်ဖြေရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ကျန်းထျန်းယီနှင့် ယွီမေတို့က တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက ပြောင်းလဲသွားသည်။

အားမာန် ချီစွမ်းအင်က သူ့ပတ်လည်တွင် မြင့်တက်လာပြီး မီးကို တိုက်ရိုက် ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ သူမ၏ ဓားမြှောင်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဓားစွမ်းအင်က ထွက်ပေါ်လာကာ ကျန်ရှိနေသော မီးခဲများကို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိသော ချင်အန်းက သူ၏ဆရာက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ချုံပုတ်ထဲသို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းထျန်းယီနှင့် ယွီမေတို့က သူတို့၏ အသက်ရှုသံကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ တောင်စောင်းကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကြီးမားသော ခေါင်းတစ်လုံးက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ပင်များကို ကြေမွသွားစေကာ ဖုန်မှုန့်များကို လှိုင်းထစေသည်။ ချင်အန်းက သေချာကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကျယ်သွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ပေ။ ဒါက ဖားနက်ကြီးတစ်ကောင်၏ ခေါင်း ဖြစ်နေသည်!