သာမန်ထက်ထူးကဲခြင်း

"မဟာချန်ရာဇဝင်ကျမ်း" အရ တောင်ပိုင်းဒေသတွင် သာမန်ထက် အဆများစွာပိုသော မြေဆွဲအားရှိသည့် ရေနက်ချောက်နက်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုအတွင်း၌ သတ္တမ ကပ်ဘေးသံသရာအဆင့်ရှိ ရေနက်ဖားပြုတ်ဟု လူသိများသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် နေထိုင်သည်။ ၎င်း၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မည်းနက်နေပြီး တောင်တစ်လုံးအရွယ်အစားရှိကာ ဗုံတီးသံကဲ့သို့ ဖားအော်သံတစ်ချက်တိုင်းတွင် မြေဆွဲအားကို အဆရာပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ထောင်ပေါင်းများစွာ တိုးမြှင့်နိုင်ပြီး ကျန့်တစ်ရာရှိသော တောင်များကို တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြားချပ်သွားစေနိုင်သည်။

ဒီမိစ္ဆာ၏ အစွမ်းထက်မှုကြောင့်နှင့် ၎င်းက ရေနက်ကန်ထဲတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်ပြီး လူများကို အန္တရာယ်မပြုသောကြောင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ရေနက်ချောက်နက်ကို အမြဲတမ်း တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ရေနက်ဖားပြုတ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် တွေးတောင်မတွေးဝံ့သူများမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးက ရေနက်ဖားပြုတ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် လှုပ်ရှားခဲ့လျှင်တောင် သူတို့ အောင်ပွဲခံခဲ့လျှင်ပင် တိုက်ပွဲက လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ဆိုလျှင် ချဲ့ကားရာ ရောက်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာသားရဲ၏ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းက ချင်အန်းနှင့် သူ၏အဖော်များရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်!

ကျန်းထျန်းယီက နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယွီမေက ကြယ်တာရာ သုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်နှင့်အညီ သဘာဝအတိုင်းပင် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်အာရုံခံစားမှုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူတို့က တောင်တန်းများ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ သူတို့၏ ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်သွားစေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားမိနိုင်သည်။

ဖားနက်ကြီးကို သတ်ဖြတ်သော သတ္တဝါမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါ၏ သခင်ပင်! ချင်အန်းက စကားပြောပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို မေးမြန်းလိုသော်လည်း ကျန်းထျန်းယီ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် သူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းထျန်းယီက တောင်ပိုင်းနယ်မြေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကင်းလှည့်ခဲ့ပြီး ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

ဒီကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တည်ရှိမှုရှေ့တွင် သူက တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရန် သတ္တိမရှိသလို ဖြစ်နေသည်! တောင်ပိုင်းနယ်မြေ တပ်မှူးပင်လျှင် သူ့ကို ဒီလိုခံစားချက်မျိုး မပေးနိုင်ခဲ့!

"အင်း؟"

နက်ရှိုင်းပြီး တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က တောင်တန်းများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ဖားနက်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လက်မောင်းကို ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသောကြောင့် မထင်မရှားဖြစ်နေသော်လည်း လက်ပေါ်တွင်တော့ အနက်ရောင်အမြှေးပါးများဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသော ကြီးမားသည့် လက်ချောင်းလေးချောင်း ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ကြားတွင် မြင်နိုင်သော ကွာဟချက်များ မရှိပေ။

ကြီးမားသော လက်က ဖားနက်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ပြန်လည်ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခဏလေးအတွင်းမှာပင် မြေကြီးက တုန်ခါသွားကာ အဆက်မပြတ် ကြိတ်ဝါးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းထျန်းယီနှင့် ယွီမေတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာများက အလွန်အမင်း ထိန်လန့်သွားသည်။ သူတို့က ဒီကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တည်ရှိမှုမှာ အဋ္ဌမ ကပ်ဘေးသံသရာ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ပြိုင်ဘက်၏ လက် ပေါ်လာသည့်အခိုက်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားများက ခုန်ခြင်း ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ဒီအစွမ်းက ရှင်းလင်းစွာပင် အဋ္ဌမအဆင့်ကို ကျော်လွန်နေပြီး ဒါဟာ ကောလာဟလတွေမှာ ပြောနေကြတဲ့ လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်ပင်!

တောင်ပိုင်းဒေသတွင် ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သတ္တဝါက ဘယ်တုန်းက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တာလဲ။ မှတ်သားထားရမည်မှာ မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်ဟု အတည်ပြုထားသော ပုဂ္ဂိုလ်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် နဂါးမျိုးနွယ်မှ ချန်းရွှမ်း၊ အသူရာဘုရင်၊ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက် ယွီယီနှင့် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာတို့ပင်!

လောကကြီးတွင် နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော သတ္တဝါများအကြောင်း ကောလာဟလများ မကြာခဏ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့က များသောအားဖြင့် ကောလာဟလများအဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေတတ်သည်။ သို့သော် အခုတော့ ဒဏ္ဍာရီက သူတို့သုံးယောက်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ဘာကို မျှော်လင့်ရမှန်း ဘယ်သူမှ မသိပေ။

မကြာမီမှာပင် ဝါးစားသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျန်းထျန်းယီနှင့် သူ၏အဖော်များအတွက် ခဏလေးဟု ထင်ရသောအရာက ထာဝရ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရသည်။ တောင်တန်းများထဲမှ ကြီးမားသော သတ္တဝါက သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို သတိပြုမိသလားဆိုတာကို သူတို့ မသိပေ။

ကြီးမားသော မျက်လုံးတစ်စုံက တောက်ပလာပြီး သူ၏ အကြည့်က သူတို့ထံသို့ စူးစိုက်လာသည်အထိပင်။

ဒုတ်! ဒုတ်! နှလုံးခုန်သံနှင့် အသက်ရှူသံများကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။

ကျန်းထျန်းယီက သူ၏လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သတင်းစကားတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဆိုသည်။

"အားတင်းထားကြ။ ငါ သူ့ကို မင်းတို့အတွက် အစွမ်းကုန် နှောင့်နှေးအောင် လုပ်ပေးမယ်။ တတ်နိုင်သလောက် ဝေးဝေးပြေးကြ"

သူက သူတို့ကို ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေးငယ်လေးတစ်ခု ပေးရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို စတေးချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် လေဟာနယ်က တုန်ခါသွားပြီး အလင်းဖြူတစ်တန်းက အရှိန်ပြင်းသော ကြယ်တံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

၎င်း၏ အရှိန်က အရမ်းပြင်းလွန်းပြီး အကြွင်းအကျန်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ရာ တစ်ခုချင်းစီက ကြယ်တစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ ဒါဟာ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ဦးချိုနှင့် သမင်ဖြူတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ကျန်းထျန်းယီက ၎င်းကို မြင်သောအခါ သူ၏ဓားလက်ကိုင်ပေါ်မှ ဆုပ်ကိုင်မှုက အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော အားမလိုအားမရဖြစ်မှုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်မှ သတ္တဝါနှစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လွတ်မြောက်ခြင်းမှာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ!

သမင်ဖြူက လူစကားဖြင့် ဆိုသည်။

"နွံအိုင်သခင်၊ ခင်ဗျား နိုးလာပြီကိုး"

နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်ခုက ပြန်ဖြေသည်။

"ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ။"

"နှစ်ပေါင်းငါးထောင်"

"အချိန်အတော်ကြာသွားပြီပဲ။ မြေအောက်ကမ္ဘာ ပွင့်လာပြီး နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ယိုစိမ့်လာတာနဲ့ ဒီကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက နောက်ဆုံးမှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပဲ"

သမင်ဖြူက မေးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ခင်ဗျား ဘယ်ဘက်ကို ထောက်ခံမှာလဲ။"

အမှောင်ထဲမှ မထီမဲ့မြင် နှာမှုတ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ငါ ဘယ်ဘက်ကိုမှ ထောက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ ဆင်းသက်လာတာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။"

သမင်ဖြူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက်ပေးသည်။

"လူသားမျိုးနွယ်သာ ပျက်သုဉ်းသွားပြီး ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ တံဆိပ်ကွဲသွားရင် ခင်ဗျားအတွက် အေးချမ်းစွာ အနားယူဖို့ နေရာရှာရခက်သွားနိုင်တယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ညက သေမလောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နွံအိုင်သခင်က ထပ်မံစကားပြောလာပြီး သူ၏လေသံထဲတွင် လက်မြှောက်အရှုံးပေးမှုနှင့် အထီးကျန်မှုတို့ ရောနှောနေသည်။

"ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေဘုရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရားဘုရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဘုံသုံးဘုံလုံးမှာ ဘယ်သူမဆို ဒါကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"နောက်ဆုံးမှာတော့ သေခြင်းက မလွဲမသွေပဲ။ အေးအေးချမ်းချမ်း သေသွားတာ ပိုကောင်းတယ်။"

ညည်းညူသော အသံက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး လေဟာနယ်က နွံအိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ တွန့်လိမ်စပြုလာသည်။

ကျန်းထျန်းယီနှင့် သူ၏အဖော်များက ကြီးမားသော ပုံရိပ်တစ်ခု တွန့်လိမ်နေသော လေဟာနယ်ထဲသို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်သွားပြီး ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါက ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။ သို့သော် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ သူတို့ ကြားခဲ့ရသော စကားဝိုင်းပင်။ ဒီကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက ဘယ်လို စမ်းသပ်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရတာလဲ။

လောကကြီးမှာ ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သတ္တဝါတွေက ဘာလို့ နိုးထလာခဲ့ကြတာလဲ။ သူတို့ အရမ်းစဉ်းစားရန် မစောင့်ဆိုင်းဘဲ သူတို့သုံးယောက်လုံးက သမင်ဖြူက သူတို့ကို ကြည့်နေရုံမျှဖြင့် ကြီးမားသော ရန်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီနေ့ရဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို မင်းနေပြည်တော်က ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကို သတင်းပို့လိုက်ပါ။"

"နှစ်တစ်ထောင်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှာ ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့ရပြီ။"

"ဒါက မင်းတို့ဆိုလိုတဲ့ 'သေလမ်းသို့ရောက်မှ အသက်ရှင်လမ်းတွေ့ခြင်း' ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်မလား..."

ပေါ့ပါးသော စကားလုံးများက သမင်ဖြူ၏ သန့်စင်သော တောက်ပမှုနှင့်အတူ ညထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်အန်းက သူ၏ဆရာနှင့် စီနီယာ ယွီမေကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး အလေးအနက်ထားသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။ ချင်အန်းက စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"ဆရာ..."

ကျန်းထျန်းယီ၏ အသံက နက်ရှိုင်းသည်။

"ငါတို့ ခဏလောက် လမ်းခွဲရတော့မယ်နဲ့တူတယ်။ ဘာမတော်တဆမှုမှ မဖြစ်အောင် ဒီနေ့ရဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို ငါကိုယ်တိုင် တပ်မှူးကို အကြောင်းကြားမယ်။ ယွီမေ၊ ဒီကောင်လေးကို မင်းနေပြည်တော်ကို ခေါ်သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနဲ့ တွေ့ကိုတွေ့အောင် သေချာလုပ်"

"နားလည်ပါပြီ"

...

ကောင်းကင်ဘုံရေကန်တွင် အဘိုးကြီး ချန်းရွှမ်းက မှန်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသော သူ၏ အဖိုးတန်မြေးမလေး၏ အနည်းငယ် ဖောင်းနေသော ဗိုက်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ရှည်လျားသော မျက်ခုံးများက လှုပ်ခတ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအကြောင်းများက စုပုံနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် မျိုးနွယ်ဝင်တစ်ဦးက အလျင်စလို ပြေးလာပြီး သတင်းပို့သည်။

"အဘိုးကြီး၊ နဂါးချောက်နက်မှာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။"

ချန်းရွှမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူ လျင်မြန်စွာ စိတ်အေးသွားသည်။ မှန်၏အခြားတစ်ဖက်မှ ချန်းဖေးလန်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် သူက အဖိုးတန်မှန်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ပုံရိပ်က လင်းလက်သွားပြီး ကောင်းကင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မင်နက်ရောင် ချောက်နက်တစ်ခုရှေ့တွင် ပေါ်လာသည် - ဒါဟာ နဂါးချောက်နက်ပင်!

နဂါးချောက်နက်က ကြီးမားပြီး ၎င်း၏အလျားနှင့်အနံကို မသိနိုင်ဘဲ အဆုံးကို မြင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် နစ်မြုပ်နေသော ကြီးမားသည့် ကြေးခေါင်းတလားကြီးတစ်ခုက ကန်၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထောင့်တစ်နေရာကို ဖော်ပြထားပြီး အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဘုန်း! ဘုန်း ဘုန်း! ကြေးခေါင်းတလားက တုန်ခါသွားပြီး နဂါးချောက်နက်တစ်လျှောက် တုန်ခါလှိုင်းများ လှိုင်းထသွားစေသည်။

ချန်းရွှမ်းက လေသံနက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး..."

...

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး သူတို့က သူ့ကို မရှာဖွေဖြစ်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်းကလည်း သူ၏လူပျိုဘဝကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ဒီလောက် ညနက်ချိန်တွင် အိပ်မောကျနေသင့်သော လူတစ်ယောက်က ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လူးလွန့်နေသည်။ ညက လေတိုက်နေသော်လည်း အရမ်းတော့ မပူပေ။

သို့သော် ချင်ဖုန်း၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ၏အိပ်မက်ထဲတွင် ပတ်ဝန်းကျင်က မည်းနက်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားပြီး သူ့ကို မျက်စိကျိန်းသွားစေသည်။

ဟိန်းဟောက်နေသော လေက အနံ့ဆိုးများနှင့် ရောနှောကာ တိုက်ခတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မီးဖိုကဲ့သို့ ပူလောင်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဆောင်းရာသီ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာကဲ့သို့ အရိုးထဲထိ အေးခဲစေသည်။ ဒီရေခဲနှင့် မီးတို့ အလှည့်ကျဖြစ်နေစဉ် နေ့နှင့်ညကြားမှ လျင်မြန်သော နေရာလွတ်တွင်၊ ချင်ဖုန်းက သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်ကိုသာ ခံစားနိုင်သည်။