ဖယောင်းတိုင်နဂါး

ချင်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်ချင်သော်လည်း ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုက သူ့ကို လှုပ်ရှားခြင်းမှ တားဆီးထားသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ဘဲ သူ၏နှလုံးသားပင်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တည်ရှိမှုတစ်ခုက တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

သတ္တုတစ်စက ကျောက်ပြားတစ်ချပ်ကို ခြစ်ဆွဲနေသကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မူလ ချီစွမ်းအင်..."

ထိုအသံထဲတွင် တင်းမာမှု၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် မကြုံစဖူးသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ ပါဝင်နေသည်!

ဒါက ဘာလဲ။ ဒါက အတိအကျ ဘာလဲ။

ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လှုပ်စမ်း! လှုပ်စမ်း!

သူ၏အာရုံကြောအားလုံး တင်းမာနေလျက် ချင်ဖုန်းက သူ၏ခေါင်းကို လှည့်ရန် အားတင်းကြိုးစားလိုက်သည်။ နေကဲ့သို့ စူးရှတောက်ပသော ကြီးမားသည့် မျက်လုံးတစ်လုံးက သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် လင်းလက်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်...

နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ကာ အသက်ကို မရှူနိုင်မရှိုက်နိုင် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ကျောက ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ နေရောင်ခြည်က မျက်စိကျိန်းလှပြီး သူ၏အိပ်မက်ထဲမှ ကြီးမားသော မျက်ဆံနှင့် များစွာ ဆင်တူသည်။

တစ်ညသာ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ထာဝရကာလတစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရသည်။

ချင်းအော်က အခန်းကို ကြည့်နေပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ချင်းအော်က သခင်လေးကို နှိုးလိုက်မိလို့လား"

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏နှာခေါင်းရင်းကို ဖိညှစ်လိုက်သည်။

"မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး ငါ အိပ်မက်ဆိုး မက်သွားလို့ပါ။"

သို့သော် ဒါဟာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်မှ အိပ်မက်ပုံရိပ် ထင်ဟပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ သိသည်။ ဒါဟာ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်း ထုတ်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားပြီး ကံကောင်းခြင်းကို ရှာဖွေရန် ဆဋ္ဌမအဆင့် ဗေဒင်နယ်ပယ်၏ ပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

"အိပ်မက်ထဲက သတ္တဝါ... ဒါက ဘယ်လို တည်ရှိမှုမျိုးလဲ။"

ချင်ဖုန်းက အိပ်မက်ထဲမှ ပုံရိပ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားသည်။ ကြီးမားသော မျက်လုံး၏ ပိုင်ရှင်မှာ သူ အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော မည်သည့်မိစ္ဆာနှင့် တစ္ဆေများထက်မဆို အများကြီး သာလွန်ပြီး အနောက်ပိုင်းဒေသမှ နိုးထလာသော မောက်ယင်ပင်လျှင် မယှဉ်နိုင်ပေ။

အရာအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ဒါဟာ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိနိုင်သည်- ဒီတည်ရှိမှုက ဒဏ္ဍာရီလာ လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ဆင်တူသည်!

...

ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် မိသားစုက ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနေကြသည်။ ဇနီးနှစ်ယောက်က ဆန်ပြုတ်ကို သောက်သုံးနေကြပြီး သူတို့ဘေးတွင် မပူလောင်စေရန် အဆက်မပြတ် သတိပေးနေသူများ ရှိနေသည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူက အဆုံးမရှိ စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းတွင် သူမ၏အတွေ့အကြုံကို မျှဝေနေသည်။

"ကလေးက သားအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းက အာဟာရ၊ အနားယူမှုနဲ့ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တွေကို အာရုံစိုက်ရမယ်။ ဘာတစ်ခုမှ ပေါ့ဆလို့မဖြစ်ဘူး။"

"လူတွေက ကျန့်လီ ဒီကောင်မလေးက လျိုမိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ်ကြောင့် ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကျန့်လီကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်တုန်းက ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခခံခဲ့ရလဲဆိုတာကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။"

မေမေလေးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ချစ်လှစွာသော ခမည်းခမက် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏မနက်စာကို စားသုံးရင်း သူ၏ရှေ့မှ နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်နှာက အပြုံးများဖြင့် ဝင်းပနေသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ၏ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော သခင်ကြီးချင်က ဒါကို သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်သည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက သူ၏မိသားစုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ၏လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ခြံဝင်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏စိတ် မတည်ငြိမ်မှုကြောင့် အတိတ်က သူကျွမ်းကျင်ခဲ့သော ကံကြမ္မာကြယ်တာရာ ပေါင်းစည်းခြင်းမှာ အခုတော့ အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးနေသည်။

သူ၏နတ်အသိစိတ်ကို နတ်ပင်လယ်ထဲမှ ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းရဲ့အမူအရာကို ကြည့်ရတာ မင်းလေ့ကျင့်မှုမှာ တစ်ခုခုမှားနေလို့လား။"

အသံကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချင်ဖုန်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အဖေ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

ဖခင်ချင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေလဲဆိုတာကို ငါမသိပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အလျင်စလိုလုပ်တာက မင်းကို ဘယ်နေရာကိုမှ ရောက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်တာက လမ်းမှန်ပဲ။ မင်း စာပေသူတော်စင် မျိုးဆက်ထဲကို ဝင်တာ နှစ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ပြီးတော့ မင်းအောင်မြင်ခဲ့တာတွေက အရင်က မကြုံစဖူးပဲ။ အရင်တုန်းက မင်းအဖေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒါက နည်းနည်းလေးပဲ နိမ့်ကျတယ်။ ဒီလောက် စိတ်စောနေစရာ မလိုပါဘူး။"

ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်သွားသည်။

"အဖေ၊ ဒီမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ။ ကြွားနေစရာ မလိုပါဘူး။"

ဖခင်ချင်က ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"မင်းကောင်စုတ်လေး၊ စကားပြောတာ ဆင်ခြင်ဦး။ မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာကို ငါမြင်လို့ပဲ ဒီလိုပြောနေတာ။ ဒီတော့ ပြောစမ်း၊ မင်းကို ဘာက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနေတာလဲ။ ငါ မင်းရဲ့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချပေးနိုင်ကောင်းရဲ့။"

'ဖခင်တစ်ယောက်က သူ့ကလေးကို နားလည်တာနဲ့ ဘာမှမယှဉ်နိုင်ဘူး။'

အဖေ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက သူ၏အာရုံစိုက်မှု အနည်းငယ် ပြောင်းသွားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုက သက်သာသွားသည်ကို အမှန်တကယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ မူလကတော့ သူက သူ၏ကျင့်ကြံမှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သူ၏အိပ်မက်ထဲမှ အဖြစ်အပျက်များကို ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကို ပြောပြရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တော့ သူ၏အဖေနှင့် ဆွေးနွေးလိုက်ရုံနဲ့ မထိခိုက်နိုင်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ဖခင်မှာ မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းဟု လူသိများကတည်းက သူက သဘာဝအတိုင်းပင် ကြွယ်ဝသော ဘဝအတွေ့အကြုံများနှင့် ကျယ်ပြန့်သော အသိပညာများ ရှိသည်။ သူက သူ၏အိပ်မက်ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သတ္တဝါ၏ နာမည်ကို သိကောင်းသိနိုင်သည်။ ဒီလိုစိတ်ထဲတွင် တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက စတင်ပြန်ပြောပြလိုက်သည်...

"အသက်တစ်ချက်ရှူရုံနဲ့ အအေးနဲ့အပူကြားမှာ ပြောင်းလဲနိုင်တာ၊ ဒီလိုစွမ်းရည်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေကတော့ သေချာပေါက် သာမန်သတ္တဝါတွေ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ နေ့နဲ့ညကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အဲ့ဒီ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသလိုပဲ။ အဖေ၊ ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်လိုမိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေက ဒီလို နားလည်ရခက်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားလဲဆိုတာ အဖေသိလား။"

ထိုစကားများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ စူးစမ်းစွာဖြင့် ချင်ဖုန်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အဖေ၏ အမူအရာက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဖေ... အဖေ؟"

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက်ခေါ်ပြီးနောက် ဖခင်ချင်က နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချင်ဖုန်းကို တွေဝေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက စကားပြောချင်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"အဖေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲ့ဒါ ဘယ်လို သတ္တဝါမျိုးလဲဆိုတာ အဖေသိလို့လား။"

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ဖခင်ချင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"မင်းအမေ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါမင်းကို ပြောခဲ့တာကို မင်းမှတ်မိလား..."

ချင်ဖုန်းက ခဏတာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"မှတ်မိတယ် အဖေ အရင်တုန်းက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေနဲ့ တူတဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်က မင်းနေပြည်တော်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သေဆုံးမှုတွေနဲ့ ဒဏ်ရာရမှုတွေ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အမေက အဲ့ဒီဘေးအန္တရာယ်မှာ ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်လို့ အဖေပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။"

ဖခင်ချင်က လေသံနက်ဖြင့် ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီမိစ္ဆာကို ဒရမ်လို့ ခေါ်တယ်။ လူခေါင်းနဲ့ နဂါးကိုယ်နဲ့ပေါ့။ သူက နတ်ဘုရားညစာစားပွဲက မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေထဲမှာ အားအကောင်းဆုံးပဲ။ သူက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ ကျောရိုးတွေကို စားသုံးပြီး ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရရှိကာ လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်ထဲကို ခြေချခဲ့တယ်။"

"သူ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ရင် မြေကြီးကို လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ မီးပြင်းလိုပဲ။ ပြီးတော့ သူ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ရင် မိုင်ပေါင်းများစွာကို အေးခဲစေနိုင်တဲ့ လေပြင်းလိုပဲ။"

သူ၏စကားကြောင့် ချင်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများက ကြုတ်သွားသည်။

"ဒါဆို အဖေ၊ အဖေဆိုလိုချင်တာက သား အိပ်မက်ထဲမှာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ တည်ရှိမှုက ဒီဒရမ်လား။"

ဖခင်ချင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒရမ်က အားကောင်းပေမဲ့ သူက နေ့နဲ့ညကို တစ်ခဏအတွင်းမှာ ပြောင်းလဲအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားညစာစားပွဲနေ့တုန်းက မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေ အများအပြား စားသုံးခဲ့ကြတဲ့ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကတော့ ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တယ် - အဲ့ဒါက ဖယောင်းတိုင်နဂါးပဲ။"

"သူ့မျက်လုံးတွေက နေ့ဘက်မှာ ပွင့်ပြီး ညဘက်မှာ ပိတ်တယ်။ လူမျက်နှာနဲ့ မြွေကိုယ်နဲ့ပေါ့။ သူ့ရဲ့တည်ရှိမှုက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ တားမြစ်ချက်ပဲ။"

ချင်ဖုန်းက တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မျိုချလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီဖယောင်းတိုင်နဂါးက မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေ စားသုံးတာခံရပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူ ဘယ်လိုလုပ်..."

သူ၏အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးလျှသွားပြီး သူ၏အမူအရာက အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူက ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်များကို တွေးလိုက်ရင်း မီးလျှံကူကို တွေးလိုက်ပြီး မောက်ယင်ကို တွေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးနှစ်ဦးလုံးက နတ်ဘုရားညစာစားပွဲညတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး နှစ်ဦးလုံး သေဆုံးနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အစကတည်းက ဒီမိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား။

ထိုအတွေးကြောင့် ချင်ဖုန်း၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

"အဖေ၊ သေဆုံးသွားတဲ့ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေက ပြန်ရှင်သန်နိုင်လို့လား။"

ဖခင်ချင်က ချက်ချင်းမဖြေဘဲ အဲဒီအစား တောင်ပိုင်းဒေသရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာက မယုံနိုင်လောက်အောင် အလေးအနက်ထားနေသည်။

...

မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ထိပ်တွင် ကြယ်တာရာကြည့်စင်က ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါစပြုလာသည်။ ခဏအကြာတွင် အရာအားလုံးက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို တည်ငြိမ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် တိမ်ဖုံးနေသည်။ တောင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရင်း အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဆံပင်ဖြူနှင့် နိုင်ငံတော် ဆရာက တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာက နားကိုပိတ်ပြီး ခေါင်းလောင်းခိုးတာနဲ့ ဘာမှမခြားဘူး။"

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ထပ်မံ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူ မရှင်သန်နိုင်ခင်မှာ သူ့ကို သေလမ်းသို့ တွန်းပို့ခြင်း..."