ယိုသန်း၏ လက်ဆောင်

"မင်းသွားတွေကို ရုတ်လိုက်၊" အဘိုးဟွေ့က ယိုကွမ့်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် သူ့နောက်က ကြွက်ငယ်လေးကို ပြောလိုက်သည်။ "ယိုသန်း၊ ရှောင်ယောင်းကို မင်းရောဂါ ကြည့်ခိုင်းလိုက်။ မကြောက်နဲ့၊ ရှောင်ယောင်းက ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ။"

"ဟီးဟီး၊" အုပ်စုထဲက တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသော နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ အဘိုးဟွေ့က သူမကို 'ငါတို့ကြွက်တွေထဲက တစ်ကောင်' လို့တော့ မပြောခဲ့ဘူး။

ယိုသန်းသည် အဘိုးဟွေ့နောက်မှ ထွက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်နေရင်း ကြောက်ရွံ့စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ ရှောင်ယောင်း။ ငါ့နာမည်က ယိုသန်းပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယိုသန်းကို သူမလက်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ရင်း သူ့အမြီးပေါ်က အကျိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ထိတွေ့ရသည်မှာ မာကျောနေပြီး ကောင်းသောသတင်းမဟုတ်ပေ။

"ရှောင်ယောင်း၊ ဒီရောဂါကို ကုသလို့ရပါ့မလား။" ယိုကွမ့်က စိုးရိမ်စွာမေးလိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှိဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ ဓားတစ်ချောင်းမတွေ့နိုင်သောကြောင့် ကတ်ကြေးတစ်လက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ "ငါ မကုသနိုင်တဲ့ရောဂါဆိုတာ မရှိဘူး။"

"မင်းက ယိုသန်းရဲ့ရောဂါကို ကုသနေရင် ဘာလို့ ဓားကိုသုံးနေတာလဲ။"

ဓား?

ယိုသန်းသည် သေမတတ်ကြောက်လန့်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ကြည့်ရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "ယိုသန်း၊ မင်းရှေ့မှာ မြေပဲတစ်စေ့ရှိတယ်။"

ယိုသန်းသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့လှည့်လိုက်သည်။ "မြေပဲ? ဘယ်မှာလဲ။"

အဘိုးဟွေ့နှင့် ယိုကွမ့်တို့သည်လည်း ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မြေပဲ၏ဆွဲဆောင်မှုသည် အလွန်အစွမ်းထက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယိုသန်း၏ အာရုံလွဲနေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ့အကျိတ်ကို ညှပ်ဖြတ်လိုက်ပြီး သူ့အမြီးတစ်ဝက်ကိုပါ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"ကျွိ!" နာကျင်မှုကြောင့် ယိုသန်းသည် သနားစရာကောင်းသော စူးရှသည့်အော်သံတစ်ချက်ပေးလိုက်ရာ အတွင်းအပြင်က တိရစ္ဆာန်အားလုံး သေမတတ်ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ရာသောအကြောင်းကြောင့် ပြတင်းပေါက်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လေသည်လည်း အခန်းတံခါးကို မှုတ်ဖွင့်လိုက်ရာ ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်နှင့် စားပွဲတင်ဗန်းကိုင်ဆောင်ထားသော နန်းတွင်းအပျိုတော်တစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားကြသည်။ နန်းတွင်းအပျိုတော်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်ကာ သူမလက်ထဲကဗန်းကို ဘေးသို့ပစ်ချလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကတ်ကြေးကို ဘေးသို့ပစ်ချကာ ယိုသန်း၏ဖြတ်တောက်ထားသောအမြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကသွေးတိတ်စေလိုက်ပြီး၊ တစ်ဖက်ကတော့ တံခါးအပြင်ဘက်က အတွဲကို ကြောင်တောင်တောင်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။

"အရှင်...အရှင်မင်းကြီး၊ ကရုဏာထားတော်မူပါ၊" နန်းတွင်းအပျိုတော်ငယ်လေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်ကာ သူမကို ဦးခိုက်လိုက်သည်။ ဆွံအနေသော အထိန်းတော်သည် သူမ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် သစ်သားတုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီးရပ်နေသည်။ သွေးများသည် အရှင်မင်းကြီး၏မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားအောင် စင်ကျလာပြီး သူမ၏ညာဘက်လက်ထဲက ကတ်ကြေးများကိုလည်း စွန်းထင်းသွားစေခဲ့သည်။ သူမ၏ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် သွေးစိုရွှဲနေသော ကြွက်သေတစ်ကောင်ရှိနေသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ကြွက်များကို သွေးအေးအေးဖြင့် သတ်ဖြတ်နေတာလား။

"ငါ မင်းကို ကြည့်တာမှားသွားလို့လား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက နန်းတွင်းအပျိုတော်ငယ်လေးကို မေးလိုက်ပြီး သူမမျက်နှာမှာ သွေးတစ်ဝက်ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

နန်းတွင်းအပျိုတော်ငယ်လေးသည် စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ငိုကြွေးနေသည်။ အရှင်မင်းကြီးက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘာကျသွားသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ၎င်းသည် လက်ဖက်ရည်သာဖြစ်သည်။ အစားအစာသာဖြစ်လျှင် သူမ ပို၍ဝမ်းနည်းမိပေလိမ့်မည်။

"တခြားဘာမှမရှိရင် မင်းတို့ ဆုတ်ခွာလို့ရပြီ။ ငါ ဒီမှာသောက်ဖို့ရေ လုံလောက်အောင်ရှိတယ်။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နန်းတွင်းအပျိုတော် ဘာလို့ငိုနေသည်ကို နားမလည်သလို မေးရန်လည်း အချိန်မရှိပေ။ ဒါကြောင့် သူမက သူမကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်သည် အလျင်အမြန် နန်းတွင်းအပျိုတော်ကို ကူညီခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အင်္ကျီလက်ဖြင့် သူမမျက်နှာပေါ်က သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမလက်ချောင်းများကိုဖွင့်ကာ ယိုသန်း၏အမြီးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သွေးတိတ်သွားပြီး အကျိတ်ကို သန့်ရှင်းစွာညှပ်ဖြတ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဤခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သန့်ရှင်းသောလက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကိုယူကာ ယိုသန်း၏ ကုသနေဆဲအမြီးကို ပတ်တီးစည်းပေးပြီးနောက် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာချထားလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မင်းအမြီးကို နောက်ရက်အနည်းငယ် ရေနဲ့ဝေးဝေးထား။ သုံးရက်ကြာရင် ပြန်လာခဲ့၊ ငါ နောက်တစ်ခါကြည့်ပေးမယ်။"

သူ့ကို အမြဲတမ်းဆွဲချနေသော အလေးချိန်သည် နာကျင်မှုနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယိုသန်းသည် ပျော်ရွှင်လွန်း၍ ကခုန်ချင်နေသည်။ အဘိုးဟွေ့သည် ကုတင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့မျက်လုံးစေ့များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်က စွန့်ပစ်ထားသောအကျိတ်ကို ပိုမိုစစ်ဆေးရန် ကောက်ယူတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးဟွေ့၏အခြေအနေကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမသည် ကြိုတင်၍ သူမအမှားများကိုဝန်ခံကာ "အဲဒါလေ၊ ကျွန်မ မြေပဲတွေကို မပြင်ဆင်ရသေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းက မယ်တော်ကြီးကို ကျိန်ဆဲတယ်လို့ကြားတယ်?" အဘိုးဟွေ့က မေးလိုက်သည်။

"အင်း။" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူက မင်းမယ်တော်ပဲ၊" အဘိုးဟွေ့သည် အလွန်လေးနက်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ သူမ၏ကံဆိုးမှုအားလုံးက သူမ၏ဤမယ်တော်ထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်း သူ့ကို သူ့ရဲ့သီလစောင့်ထိန်းမှုအကြောင်းအရာပေါ်မှာ ဆဲဆိုလို့မရဘူး၊" အဘိုးဟွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆုံးမလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးစပ် တွန့်သွားသည်။ သူမက ပိုဆိုးတဲ့အရာအချို့ကိုတောင် မပြောခဲ့သေးဘူး။

"နားလည်ပြီလား?" အဘိုးဟွေ့က မေးလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နားမလည်သည့်တိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကြွက်သည် အကြီးအကဲလီကဲ့သို့ပင် သူမ မစော်ကားနိုင်သောသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးကလည်း ရှောင်ယောင်းကို ကျိန်ဆဲနေတယ်၊" ယိုသန်းက စကားစပြောလိုက်သည်။

"ဟင်?" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်၊ "ယိုသန်း၊ မင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ နေတာလား။"

"ငါက မွှေးရနံ့ပိုးထည်လမ်းကြားက ဘယ်ဘက်ခြမ်းက တတိယမြောက်အိမ်ကြီးမှာနေတာ၊" ယိုသန်းက ပြန်ဖြေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြို့တော်နှင့် မရင်းနှီးသောကြောင့် ခေါင်းခါရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

လောင်တသည် သူ့နှုတ်ခမ်းမွှေးများကို လျက်လိုက်သည်။ "မွှေးရနံ့ပိုးထည်လမ်းကြား၊ ဘယ်ဘက်က တတိယအိမ်၊ အဲဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်က အစေခံချုပ်က သူ့မယားငယ် ယန်ဟုန်ကို ထားတဲ့နေရာဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

"ဟုတ်တယ်၊" ယိုသန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ အစေခံချုပ်တစ်ယောက်တောင်မှ မယားငယ်ရှိသေးတယ်? အဲဒါက ကောင်းရောကောင်းရဲ့လား။

"ရှောင်ယောင်း၊" ယိုသန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "အဲဒီအစေခံချုပ်က အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းကို သူ့စံအိမ်မှာ ငတုံးလို့ခေါ်တယ်လို့ပြောတယ်။"

"အဲဒီအဘိုးကြီးယုတ်မာ! ငါ သူ့ကို ကိုက်သတ်ပစ်မယ်!" လောင်တ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည်လည်း သူ့ဒေါသကိုဖော်ပြရန် သူ့တောင်ပံများကို ပြင်းထန်စွာခတ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ "သူကမှ ငတုံးပဲ။ သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးက ငတုံးတွေပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယိုသန်းက မေးလိုက်သည်၊ "ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက နန်းတော်ကပစ္စည်းတွေကို ရောင်းဖို့ယူထုတ်ခဲ့ပြီး အဲဒီငွေနဲ့ ဒုက္ခသည်တွေအတွက် ဆန်ဝယ်ခဲ့တာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

"အစေခံချုပ်က ပြောခဲ့တာ၊" ယိုသန်းက ပြန်ဖြေသည်။ "သူက အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းကို နာမည်ကျော်ကြားမှုနဲ့ ချီးကျူးမှုတွေကို မျှားနေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် လူတွေရဲ့နှလုံးသားတွေကို မင်းဘက်ကိုရောက်အောင် လာဘ်ထိုးတာ၊ ပြီးတော့ ငါမမှတ်မိတော့တဲ့ တခြားအရာတွေကို ရပ်တန့်ဖို့ အမိန့်ပေးပြီးပြီလို့လည်း ပြောတယ်။ ကျွိကျွိ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမလက်ချောင်းများကို သူမလက်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကောင်းတယ်၊ ဒါဆို အမတ်ချုပ်ကြီးက သူမက ယင်းဖုန်းနဲ့ ကျန်သူတွေကို တော်ဝင်အမှတ်တံဆိပ်တွေ ခြစ်ထုတ်ထားတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းဖို့လွှတ်လိုက်တာကို သိပြီးသွားပြီပေါ့။ နန်းတော်က လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းရှိရဲ့လား။

"ရှောင်ယောင်းက ကောင်းမှုတွေလုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။" ယိုကွမ့်က မေးလိုက်သည်၊ "ဘာလို့ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူမကို ကျိန်ဆဲနေတာလဲ။"

"အမတ်ချုပ်ကြီးက ဒုက္ခသည်တွေ အရမ်းများတယ်၊ ပြီးတော့ ရှောင်ယောင်းက သူတို့အားလုံးကို မကျွေးမွေးနိုင်ဘူးလို့ပြောတယ်၊" ယိုသန်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ပြီးတော့ အမတ်ချုပ်ကြီးက မြို့တော်က ဆန်ဆိုင်အားလုံးကို ရှောင်ယောင်းကို နောက်ထပ်ဘယ်ဆန်မှမရောင်းဖို့ အမိန့်ပေးပြီးပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း သွေးအန်ချင်သွားသည်။ အဲဒီအဘိုးကြီးရဲ့လက်က မြို့တော်က ဆန်ဆိုင်တွေအထိတောင် ရောက်နေတာလား။ သူက သဘာဝရဲ့စည်းမျဉ်းတွေကို ဆန့်ကျင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများပင် မှင်တက်သွားကြသည်။

ယိုသန်းသည် သူ့တစ်ဝက်ပြတ်နေသောအမြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ "ရှောင်ယောင်း၊ ငါ မင်းကို လက်ဆောင်တစ်ခုပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မလိုပါဘူး" ဟုသာ ပြန်ဖြေနိုင်တော့သည်။

"ငါ အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်ဂိုဒေါင်တည်နေရာကို သိတယ်၊" ယိုသန်းက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမခေါင်းကို ဆတ်ခနဲမော့လိုက်ပြီး သူမမျက်လုံးများမှ အလင်းရောင် တစ်ဖန်ပြန်တောက်ပလာသည်။ "လျှို့ဝှက်ဆန်ဂိုဒေါင်?"

"အင်း၊" ယိုသန်းက ပြောလိုက်သည်၊ "အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့စစ်တပ်အတွက် လျှို့ဝှက်ပြင်ဆင်ထားတာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နောက်ထပ်စကားမပြောချင်တော့ပေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်တောင် ရှိသေးတာလား။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့၊" အဘိုးဟွေ့က ပြောလိုက်သည်၊ "အဲဒီစစ်သားတွေက အုပ်စိုးနေတဲ့မင်းဆက်ပိုင်ဆိုင်တာ။"

ယိုသန်းသည် အဘိုးဟွေ့ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ပုံရသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် "ဒါပေမဲ့ အဲဒီတပ်ဖွဲ့တွေအားလုံးက အမတ်ချုပ်ကြီးပြောတာကို နားထောင်ကြတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးဟွေ့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း စကားဆက်ပြောနေတုန်းပဲလား။"

"ကောင်းပြီ¡ကောင်းပြီ¡ကောင်းပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အဘိုးဟွေ့၏နောက်ကျောက အဖြူရောင်အမွေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ အဲဒီကြောင်းအသေးစိတ်တွေကို နောက်မှဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်။ ယိုသန်း၊ ဆန်ဂိုဒေါင်က ဘယ်မှာလဲ။"

"မြို့တော်ရဲ့အရှေ့ဘက်အစွန်အဖျား၊ ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းမှာ၊" ယိုသန်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အဲဒီအဘိုးကြီးရှဲ့က တော်တော်စွမ်းတာပဲ၊ သူ့ဆန်တွေကို ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းဘေးမှာ ဝှက်ထားတယ်။

"အစေခံချုပ်မှာ သော့ရှိတယ်၊" ယိုသန်းက အပြင်ဘက်သို့ ပြေးရင်းပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ယောင်း၊ ငါ့ကို ခဏစောင့်ပေး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အဘိုးဟွေ့ကို မေးလိုက်သည်၊ "ယိုသန်းက သော့ကိုပါ ပြန်ယူလာတော့မှာလား။"

"သူလာတုန်းက သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ တစ်ချောင်းပါလာတယ်၊" အဘိုးဟွေ့က ပြန်ဖြေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိတ်ထဲတွင် ယိုသန်းကို 'like' တစ်ခုပေးလိုက်သည်။ အစွမ်းထက်လိုက်တဲ့ ယိုသန်း!

မကြာမီပင် ယိုသန်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် သော့တစ်ချောင်းနှင့်အတူ ပြန်ခုန်ဝင်လာခဲ့သည်။ "အင်း၊ ဒါက ဒီတစ်ချောင်းပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သော့ကို သူမလက်ထဲသို့ယူလိုက်ပြီး သူမမျက်လုံးများသည် နွေးထွေးသောမျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ သူမလက်ထဲမှာ နောက်ဆုံးတော့ ဆန်နည်းနည်းပါးပါးရှိလာပြီ! အမတ်ချုပ်ကြီးက ဆန်မရှိဘဲ သူ့တပ်ဖွဲ့တွေကို ဘယ်လိုထောက်ပံ့မလဲဆိုတာကတော့ သူစိုးရိမ်ရမယ့်ကိစ္စပဲ။ အဲဒါက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

ယခု သိမ်းငှက်ငယ်လေး စကားစပြောလိုက်သည်။ "အစေခံချုပ်က သော့ပျောက်သွားရင် အမတ်ချုပ်ကြီးက သော့ခလောက်တွေပြောင်းမှာလား။"

"ဒါက ယန်ဟုန်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ပွားထားတဲ့သော့ပဲ၊" ယိုသန်းက ပြောလိုက်သည်၊ "သူက ဆန်ဂိုဒေါင်ကို စောင့်ကြပ်တဲ့ တပ်မှူးချုပ်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေးရှိတယ်။ သူတို့က အစေခံချုပ်ကိုမပြောဘဲ ဆန်တွေကို လျှို့ဝှက်ခိုးယူပြီး ငွေအတွက်ရောင်းဖို့ ကြံစည်နေကြတာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရုတ်တရက် သူမလက်ထဲကသော့က အလွန်လေးလံနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းနောက်ကွယ်မှာ အချစ်၊ အမုန်း၊ စိတ်အားထက်သန်မှုနဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုဇာတ်လမ်းတစ်ခုတောင် ရှိနေသေးတယ်။

"ဒီကိစ္စကို လုပ်လို့ရတယ်၊" အဘိုးဟွေ့က ပြင်းထန်စွာပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကုတင်ကိုရိုက်ကာ "ကောင်းပြီ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမက ဆန်တွေကိုမခိုးရင် သူမက တကယ့်အရူးဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

"ဒါဆို ရှောင်ယောင်း၊ မင်း အမြန်လုပ်ရမယ်။ ဆန်ဂိုဒေါင်ထဲက ဆန်တွေက ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ရွှေ့ပြောင်းခံရတော့မှာ၊" ယိုသန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေဖဝါးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယိုသန်းကို သူမလက်ထဲတွင်ကိုင်ဆောင်ကာ မတ်တပ်ထရပ်ရင်း ယိုသန်း၏ခေါင်းကိုကုတ်ကာ သူ့ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အရှင်မင်းကြီးနဉ်က ကတိတစ်ခုပေးလိုက်သည်။ "ယိုသန်း၊ ငါ မင်းကိုလည်း မြေပဲတစ်အိတ်ပေးမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊" ယိုသန်းသည် ပျော်ရွှင်လွန်း၍ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသည်။

"အဆီတုံးလေး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို ခေါ်ရန်လှည့်လိုက်သည်။

"ငါပြောနေတယ်လေ၊ ငါ့နာမည်က လောင်တ၊" လောင်တက အော်လိုက်သည်။

"ယိုသန်း၊ မင်း အဆီတုံးလေးကို ဆန်ဂိုဒေါင်ကို သွားကြည့်ဖို့ခေါ်သွား၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယိုသန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သူ့တည်နေရာကို သိဖို့လိုတယ်။ ယိုသန်း၊ မင်း ငါ့အိမ်က အဆီတုံးလေးကို အဲဒီကိုခေါ်သွားလို့ရမလား။"

လောင်တသည် မူလက သူ့နာမည်အတွက် ရပ်တည်ချင်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းက 'ငါ့အိမ်က အဆီတုံးလေး' ဟု ပြောသည်ကိုကြားပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် တစ်ဖန်ပြန်လည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူက အခု ရှောင်ယောင်းရဲ့အိမ်မွေးကြောင်ဖြစ်သွားပြီလား။

ယိုသန်းသည် လောင်တကို ကြောက်ရွံ့စွာကြည့်ကာ "သူက ငါ့ကိုစားမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

"သူ မင်းကိုစားရင် ငါ သူ့အရေခွံကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်!" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

လောင်တသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအငွေ့အသက်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊" ယိုသန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြတင်းပေါက်သို့လျှောက်သွားပြီး သကြားလုံးနှစ်လုံးကိုထုတ်ကာ ယိုသန်း၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကို လောင်တ၏ခေါင်းပေါ်တွင်တင်ကာ ကြောင်၏မေးစေ့အောက်ကို ကုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အဆီတုံးလေး၊ မင်း ယိုသန်းကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ရမယ်။ သူက ဒဏ်ရာရနေသေးတယ်။"

လောင်တသည် သေလောက်အောင် အကျပ်ရိုက်သွားသည်။ ကြောင်တစ်ကောင်ကို ကြွက်ငယ်တစ်ကောင်ကို ဂရုစိုက်ခိုင်းတယ်၊ ဒီငတုံးက မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ဘူး!

"မင်း ဒါကို တစ်ယောက်တည်းမစီမံနိုင်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။" လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်သည်းတစ်ဖက်ပြလိုက်သည်။ "မင်းက စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ ဆွေးနွေးမှာမဟုတ်လား။"

"တည်နေရာကို အရင်ဆုံးရှာဖွေလိုက်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမမေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်လိုက်သည်။ "ပြီးရင် ငါ စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုရှာပြီး ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးမယ်။"

......

"ဟချိုး!" စာသင်ခန်းထဲတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လောင်တတို့ လက်ရှိဆွေးနွေးနေသော လိုကျစ်ကွေ့သည် နှာချေလိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး သူ့ထိုင်ခုံမှ ထိုင်လိုက်သည်။ "အဲလိုဆိုရင် လောင်ဟော့နဲ့ ကျန်သူတွေ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရမှာမဟုတ်ဘူးလား။"

"သူတို့ ဒုက္ခခံရလိမ့်မယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ့နှာခေါင်းကိုဖိလိုက်ပြီးနောက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ သူတို့အသက်အတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး။ အများဆုံးတော့ ငါက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို တစ်ရက်ကြာရင် သူတို့ကိုလွှတ်ပေးခိုင်းမယ်။"

"တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်အတွက်လား။" စုန့်ကျင်းက မေးလိုက်သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် စုန့်ကျင်း၏မေးခွန်းကိုမဖြေဘဲ "လောင်ဟော့နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ ညဘက်မှာ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ရှာဖွေတဲ့အခါ တိုက်ပွဲမရှိဘဲ ဖမ်းဆီးမခံရအောင် သေချာလုပ်ခိုင်းလိုက်။ သူတို့ကို ငါ့အတွက် စံအိမ်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခိုင်းလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းသည် မတွေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ သူတို့က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးရင် မြို့တော်မှာကျန်နေသေးတဲ့ သူတို့လူတွေထဲက ဘယ်နှစ်ယောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှာလဲ။

"ဆက်လုပ်ပါ၊ ငါပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်၊" စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် စုန့်ကျင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်သားများသည် အမိန့်များကိုလိုက်နာရန် အမြဲတမ်းတာဝန်ရှိကြသည်။

စုန့်ကျင်းသည် အမိန့်များကို ဟုတ်ကဲ့ဟုလက်ခံပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ့လက်ချောင်းကို စားပွဲပေါ်တွင် ညင်သာစွာခေါက်လိုက်သည်။ တစ်ရက်အကြာတွင် ကျင်းပမည့် အသေးစားညီလာခံသည် သေချာပေါက် အလွန်စည်ကားလိမ့်မည်။