အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာများ၏ အစ

သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားပြီး ချင်ဖုန်းက ထိုညများတွင် အိပ်မက်ဆိုးများ မမက်တော့သော်လည်း သူ စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ရွှေရောင်တောင်ပံနှင့် ပန်ငှက်ကြီးက ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်၏ သန့်စင်မှုကို ခံယူပြီးနောက် သူ၏ရွှေရောင်အမွေးများက ရုတ်တရက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ချင်ဖုန်းကို သူ၏အတွေးများမှ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

သူက တောက်ပနေသော ရွှေရောင်တောင်ပံနှင့် ပန်ငှက်ကြီးကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ရွှေရောင်တောင်ပံနှင့် ပန်ငှက်ကြီးက သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ခဏတာ သေချာခံစားကြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်ကာ ဖြေသည်။

"ဘာလို့မှန်းမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကြားမှာ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အရမ်းအကျိုးပြုတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ငါခံစားနေရတယ်။"

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို လည်ပတ်လိုက်တိုင်း ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အရှိန်အဝါက ငါ့ဆီကို ဆွဲဆောင်ခံရသလိုပဲ။"

"အဲ့ဒီအရှိန်အဝါက... ပျော့ပြောင်းသွားတဲ့ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်နဲ့ ဆင်တူတယ်။"

"ငါ့မှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဋ္ဌမ ကပ်ဘေးသံသရာရဲ့ နယ်ပယ်က လက်တစ်ကမ်းအကွာမှာပဲ။"

ရွှေရောင်တောင်ပံနှင့် ပန်ငှက်ကြီး၏ အစွမ်းအစ တိုးတက်လာမည့် ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ချင်ဖုန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ဒီပျော်ရွှင်မှုကို ကျော်လွန်နေသည်။ အခုတလော ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ အရမ်းများပြားနေပြီး သူ ၎င်းတို့ကို မဆက်စပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

နေက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားပြီး ကြယ်များက မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ရုတ်တရက် ချင်စံအိမ်တော်၏ တံခါးကို ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တံခါးစောင့်က တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ အပြင်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အော်လိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး၊ ခင်ဗျား ပြန်လာပြီလား။"

ချင်အန်း၏ အပြုံးက အနည်းငယ် အားတင်းထားပုံရသည်။

"အင်း။"

...

ချင်စံအိမ်တော်၏ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် မိသားစုတစ်စုလုံး စုဝေးနေကြသည်။ ချင်အန်းက သူ၏အစ်မတော်နှစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် မှင်တက်သွားသော်လည်း ထို့နောက် သူက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုခဲ့သည်။

ညစာစားပွဲတွင် မေမေလေးက ဒုတိယညီ၏ တောင်ပိုင်းဒေသမှ အတွေ့အကြုံများကို စစ်မှန်သော စိုးရိမ်မှုဖြင့် စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့သည်။ ဒုတိယညီက မင်းနေပြည်တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏ စမ်းသပ်မှုများနှင့် ဒုက္ခများကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ပြီး တောင်ပိုင်းဒေသတွင် သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အခက်အခဲများနှင့် အန္တရာယ်များကို သူ၏လစဉ်စာများတွင် ပါဝင်နိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်၍ အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့သည်။

ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ဒုတိယညီက ချင်ဖုန်းနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုချင်သော်လည်း သူက အစ်မနှစ်ယောက်၏ ဖောင်းကားနေသော ဗိုက်များကို မြင်လိုက်တိုင်း စကားလုံးတစ်ထောင်က ပြန်လည်မျိုချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဒီပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို ချင်ဖုန်းနှင့် ဖခင်ချင်တို့ထံမှ ဘယ်လိုလုပ် ဖုံးကွယ်နိုင်မှာလဲ။ အထူးသဖြင့် ချင်ဖုန်းက ထူးဆန်းသော အိပ်မက်များ မက်ခဲ့ပြီး တောင်ပိုင်းဒေသမှ မကြာသေးမီက လှုပ်ခတ်မှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ဒုတိယညီ ရုတ်တရက် ပြန်လာခြင်းမှာ သူ ထိုနေရာတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟုသာ သူ ယူဆလိုက်သည်။

ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးခါနီးတွင် ချင်အန်းနှင့် စီနီယာ ယွီမေတို့က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမဆောင်မှ ခွင့်တောင်းကာ တောင်ပိုင်းဒေသမှ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများကို ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကို အကြောင်းကြားရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

စင်္ကြံတွင် ယွီမေက မေးလိုက်သည်။

"မင်း မလာခင်က ဒီအကြောင်းကို မင်းအစ်ကိုကြီးနဲ့ ပြောချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဘာလို့ အခု တွန့်ဆုတ်နေတာလဲ။"

ချင်အန်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဗျူဟာက ဘယ်သူနဲ့မှ မတူအောင် ကောင်းပြီး သူ အရင်ကလည်း အကျပ်အတည်းပေါင်း များစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒီကိစ္စအကြောင်း ကြားပြီးရင် သူ သေချာပေါက် အကြံဉာဏ်တချို့ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။"

"ဒါပေမဲ့ အစ်မနှစ်ယောက်လုံးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး အခု အဖော်လိုအပ်နေတယ်။"

"ငါသာ အစ်ကိုကြီးကို တောင်ပိုင်းနယ်မြေက အခြေအနေအကြောင်း ပြောပြလိုက်ရင် သူ့ရဲ့စရိုက်ကို သိတဲ့အတိုင်း သူ သေချာပေါက် လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ငါတို့နဲ့အတူ တောင်ပိုင်းဒေသကို ပြန်လိုက်လာဖို့ အရမ်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး။"

"အရင်တုန်းက အစ်ကိုကြီးက အမြဲတမ်း ရှေ့ထွက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ့အလှည့် ဖြစ်သင့်တယ်။"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် မိုးကြိုးဖြူတစ်ချက်က လျှပ်စီးအရှိန်ဖြင့် သူ့ကို ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ ချင်အန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ချီစွမ်းအင်များ မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ညာလက်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့ ကြည်လင်သော ဓားရှည်တစ်ချောင်း ပေါ်လာပြီးနောက် သူက ပြင်းထန်စွာ လွှဲလိုက်ရာ ဓားချီစွမ်းအင်က မိုးကြိုးဖြူကို ချက်ချင်း မျိုချလိုက်သည်။

ချင်အန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ။"

ယွီမေက ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"နတ်ဘုရားသိုင်းပညာ စတုတ္ထအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ဓားသဘောတရားကို စတုတ္ထအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားတာနဲ့ မင်း ဒီလောက် ယုံကြည်မှုရှိနေတာ အံ့ဩစရာမရှိဘူး။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ မင်းရဲ့အတွေးတွေက အဲ့ဒီမိန်းကလေး ပိုင်ချိုးအပေါ်မှာပဲ အားလုံး အာရုံစိုက်မနေလို့။ မဟုတ်ရင် မင်း ဒီလိုအစွမ်းကို ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

မိန်းမတွေက ဓားဆွဲနှုန်းကိုပဲ သက်ရောက်မှုရှိနိုင်တာလေ။ စီနီယာ ဓားရူးက ဓားပညာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းရတဲ့အကြောင်းရင်းက အဲ့ဒီလူတုံးကြီးက အဆင့်မြင့် ကင်ဆာရောဂါသည်ဖြစ်ပြီး စီနီယာ ယွီမေရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ဘယ်တော့မှ မမြင်နိုင်လို့ပဲ... ချင်ဖုန်းက သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

ချင်အန်းက အသံကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ။"

"မင်းတို့ စီနီယာယွီနဲ့ စကားစပြောကတည်းက ငါ ဒီမှာရှိနေခဲ့တာ။"

"ငါတို့ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းက မင်း စိုးရိမ်နေတာကို ငါခံစားမိခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တကယ်ပဲ..."

"ငါ့ကို ပြောစမ်း။ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး ဝင်မပါတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အစ်မနဲ့ တခြားသူတွေ..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ချင်ဖုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မမေ့နဲ့၊ ငါက စာပေသူတော်စင် အစဉ်အလာကို ကျင့်ကြံပြီး ဗေဒင်ပညာရပ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ မင်း ငါ့ကို မပြောပြရင်တောင် ငါ ဒါကို ရှာဖွေနိုင်တယ်။ အချိန်ကုန်တာပဲ ရှိတာပေါ့။ ဒါ့အပြင် မင်းက ငါ့ကို မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးလို့ သတ်မှတ်နေသေးမှတော့ မင်းကို အန္တရာယ် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခိုင်းဖို့ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။"

ချင်ဖုန်း၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို နားထောင်ရင်း ချင်အန်းက စိတ်လှုပ်ရှားမိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သူက ထူးခြားသော သတ္တဝါနှစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

"...သမင်ဖြူက သူ့ကို နွံအိုင်သခင်လို့ ခေါ်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်ပြောတာကို နားထောင်ရသလောက်တော့ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်နဲ့တူတယ်။"

"သူက ငါတို့အသက်ကို မထိခိုက်ခဲ့ဘဲ ဒီကိစ္စကို မင်းနေပြည်တော်ကို ပြန်ယူသွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကို အကြောင်းကြားဖို့ ငါတို့ကို ညွှန်ကြားခဲ့တယ်။"

ချင်ဖုန်း မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာက တွေးတောသော အမူအရာတစ်ခု ပြသနေသည်။

"ခုနစ်ရောင်ခြယ် ဦးချိုနဲ့ သမင်ဖြူ..."

သူ မှတ်မိသလောက်တော့ ပိဖန်း မီးအဆိပ် သောင်းကျန်းတုန်းက မုယုံ့ချန်က ၎င်း၏ တည်ရှိမှုကို ပြောပြခဲ့သည်။ မုယုံ့ချန်ကို ကျင့်ယန်မြို့မှ အကူအညီတောင်းရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်မှာ ဒီသမင်ဖြူပင်ဖြစ်ပြီး ပိဖန်း သေဆုံးပြီးနောက် ပိုကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျော်လွန်တဲ့ လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်က လောကကြီးမှာ အရမ်းရှားပါးတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ နွံအိုင်သခင်ပြောတာကို နားထောင်ရသလောက်တော့ ကောင်းကင်ဘုံအောက်မှာ ဒီလိုသတ္တဝါတွေ အများကြီး အိပ်စက်နေတုန်းပဲလား။"

ထိုအတွေးကြောင့် ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လူသားမျိုးနွယ်ကြားတွင် သိရှိထားသော လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်မှ အစွမ်းထက်သူများမှာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်တို့သာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လောကကြီးမှာ တခြား လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေ အများကြီး ရှိနေပြီး သူတို့က လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်က သူတို့ကို ခုခံဖို့ ဘာကို အားကိုးနိုင်မှာလဲ။ နားလည်ထားရမှာက အစွမ်းအစက ဒီလိုနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားသည်နှင့် ကွာဟချက်ကို အရေအတွက်တစ်ခုတည်းနဲ့ ဖြည့်ဆည်းလို့ မရနိုင်တော့ဘူး!

ငါ့မိန်းမ ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ဘုရားသခင်က ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုစမ်းသပ်မှုမျိုး ပေးရတာလဲ... ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်ခုံးအလယ်ကို ဖိညှစ်လိုက်ပြီး မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"စီနီယာ ကျန်းထျန်းယီရော သူ မင်းနဲ့အတူ မလာဘူးလား။"

"ဒီကိစ္စက အရေးကြီးလွန်းလို့ ဆရာက တောင်ပိုင်းဒေသ တပ်မှူးကို သတင်းပို့ဖို့ သွားခဲ့တယ်။"

ထိုစကားကြောင့် ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ညီငယ်က ထပ်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကို၊ ငါ့အမြင်မှာတော့ အိမ်ကလူတွေ စိတ်မပူအောင် ဒီကိစ္စအကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

"အေးပေါ့ ဒါက သဘာဝကျပါတယ်။"

ထိုစကားများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် ပြင်းထန်သော လေတစ်ချက် တိုက်လာသည်။ အစွမ်းထက်သော ဖိအားတစ်ခုက သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်း ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံပြင်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ချင်အန်းကတော့ ဖိအားကို ခုခံရန် ကြိုးပမ်းရင်း အရိုးဖြင့်သွန်းလုပ်ထားသော ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ဒီရုတ်တရက်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖိအားရှေ့တွင် သူတို့၏ ခုခံမှုက အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ခြေထောက်များက ခဲများဖြင့် ပြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ အရပ်အမောင်းက ချက်ချင်း ကျုံ့သွားသည်။

ချင်အန်းက သွားကြိတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ဒီလောက် အားကောင်းနေရတာလဲ။"

"မင်းက စတုတ္ထအဆင့် နယ်ပယ်ထဲကို အခုမှ ဝင်ရုံရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ထူးခြားတဲ့ ကြုံတွေ့မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ရဲပြီး မင်းမိသားစုကိုတောင် အကြောင်းမကြားဘဲ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတယ်။ မင်းကို ကျားမကြောက်တဲ့ နွားပေါက်လေးလို သတ္တိရှိတယ်လို့ ငါပြောရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ရှင်ခြင်းနဲ့သေခြင်းကို မသိတဲ့ အကောင်လို့ ငါပြောရမလား။"

ခေါင်မိုးပေါ်မှ ချင်အန်းအတွက် ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေသော နက်ရှိုင်းပြီး တင်းမာသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ့အဖေက အစကတည်းက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာ သေချာတယ်။ သူ့လိုပဲပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူက သူ့လို ခမ်းနားတဲ့ ဝင်ရောက်မှုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်မှာလဲ။

"အဖေ၊ နောက်ပြောင်မနေနဲ့တော့။ ဖိအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့။"

ဝှစ်!

ထိုစကားများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ အဖေချင် မဟုတ်ပါလား။

ချင်အန်း၏ မျက်လုံးများက မယုံနိုင်စွာ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

"ဟမ်؟"

သူက ဖခင်ချင်ကို ခဏတာ မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းထံသို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ အဖေက ခုနက ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တာလား။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဖခင်၏ အထောက်အထားကို အမှန်အတိုင်း ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ချင်အန်းက "မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်း" ဟူသော စကားလုံးသုံးလုံးကို ကြားသောအခါ သူ၏ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အယုံကြည်ရဆုံး ဖခင်က ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ နာမည် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကူးနိုင်မှာလဲ။ သိထားရမှာက မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းဆိုတာ နန်ထျန်းလုံလို ကျော်ကြားတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ တပ်မှူးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မဟာချန်တိုင်းပြည်တစ်ဝှမ်းလုံးမှာ ကျော်ကြားတဲ့သူတစ်ယောက်!

ဘေးတွင် ယွီမေ၏ အမူအရာကလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမနှင့် ကျန်းထျန်းယီတို့က ဖခင်ချင်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်မဟုတ်ကြောင်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိခဲ့သော်လည်း မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်း၏ နာမည်ကတော့ သူတို့၏ စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်နေဆဲဖြစ်သည်။ အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုပြီးနောက် ချင်အန်းက နောက်ဆုံးတွင် ဒီအဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အဖြစ်မှန်ကို ယုံကြည်လိုက်သည်...

ချင်အန်းက သူ အပြင်လူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံနေရသည်ဟု ခံစားရပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဒါဆို အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက အဖေ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နာမည်ကို အစကတည်းက သိခဲ့တာပေါ့။ ဒီအိမ်မှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ အမှောင်ထဲမှာ ထားခံခဲ့ရတာလား။"

"ငါ အရင်က သံသယတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ တကယ့်အတည်ပြုချက်ကတော့ ငါတို့ အနောက်ပိုင်းဒေသကို ခရီးထွက်ပြီးမှ ရခဲ့တာ။ မင်းနဲ့ငါကလွဲလို့ ကျန့်လီနဲ့ ဖေးလန်ပဲ အဖေ့ရဲ့ အထောက်အထားကို သိတာ။"

ချင်ဖုန်းက အလေးအနက် ဆိုသည်။

"ဒါ့အပြင် အဖေ့ရဲ့ ပုံမှန်အပြုအမူကို စဉ်းစားကြည့်စမ်း။ ဘယ်သူက သူ့ကို မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းနဲ့ ဆက်စပ်မိမှာလဲ။ ငါတောင် ဒီအဖြစ်မှန်ကို လက်ခံဖို့ အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရတယ်။"

ဖခင်ချင်က ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟမ်؟"

ချင်အန်းက ခဏစဉ်းစားပြီး သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။"

ဖခင်ချင်က ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် အလေးအနက် စကားပြောလာသည်။

"ဒီကိစ္စကို ငါ နိုင်ငံတော် ဆရာကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ချင်စံအိမ်တော်မှာ ကောင်းကောင်းအနားယူကြ။"

ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူက သဘာဝအတိုင်းပင် သူ၏သားနှစ်ယောက်ကို အသက်စွန့်စားခွင့် မပေးချင်ပေ။ လောကကိုကျော်လွန်သူကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူ့လို ဒုတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်တောင် အထိအခိုက်မရှိ ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုလျှင် စတုတ္ထအဆင့် နှစ်ယောက်ကတော့ ပြောစရာတောင်မလိုဘူး မဟုတ်လား။

ချင်အန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ဖခင်၏ အတွေးများကို ခံစားမိသော ချင်ဖုန်းက သူ့ကို တားရန် လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

"အဖေ သွားလိုက်ပါ။ အိမ်ကကိစ္စတွေကို သား တာဝန်ယူလိုက်ပါ့မယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

...

ဖခင်ချင်၏ အစွမ်းအစဖြင့် ချင်စံအိမ်တော်မှ မဟာစာပေအကယ်ဒမီထိပ်မှ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်သို့ ခရီးသွားရန် တစ်ခဏသာ အချိန်ယူခဲ့သည်။ ဖခင်ချင်၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက များများစားစား မပြောဘဲ ခေါင်းအသာ ညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏အမူအရာအရ သူက အရာအားလုံးကို သိနှင့်ပြီးသားနှင့်တူသည်။

ဖခင်ချင်ကလည်း စကားလုံးများ မဖြုန်းတီးဘဲ လေသံနက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဆိုသည်။

"မင်း ဘာတွေကြံစည်နေလဲဆိုတာကို ငါမသိနိုင်ပေမဲ့ နောက်ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့သားနှစ်ယောက်ကို မပတ်သက်စေနဲ့။ မဟုတ်ရင် မင်းနဲ့ငါကြားမှာ ကောင်းကောင်း အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။

"အရေပြားမရှိဘဲ အမွေးက ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မှာလဲ။"

"ငါ့ကို ဒီလို အဆင့်မြင့် နိယာမတွေနဲ့ လာမသင်နဲ့။ ငါက သိုင်းလေ့ကျင့်တဲ့ လူကြမ်းတစ်ယောက်ပဲ။ တွက်ချက်တာတွေ ကြံစည်တာတွေက မင်းအလုပ်ပဲ။"

ဖခင်ချင်က သူ၏စကားများနှင့် အပြုအမူများက ဒီအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိကြောင်း သိသော်လည်း ဖုန်းအော်၏ အိပ်မက်များနှင့် ချင်အန်း ယူဆောင်လာသော သတင်းများက သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်စေသည်။ သူက ဖုန်းအော်၏ သေဆုံးသွားသော မိခင်ကို တွေးမိပြီး အဲ့ဒီတုန်းက သူ၏အင်အားမရှိမှုကို မုန်းတီးမိသည်။ သူ အဲ့ဒီလို ထပ်ဖြစ်ခွင့် ဘယ်တော့မှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။

အမျိုးသားနှစ်ဦးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အငွေ့အသက်က အနည်းငယ် လေးလံလာသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက အရင်ဆုံး အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"မင်း စဉ်းစားဖူးလား။ ငါ သူတို့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဆန္ဒကို ငါမပြောင်းလဲနိုင်ဘူးဆိုတာကို။ သူတို့ကိုယ်တိုင် သွားချင်တယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"မင်း ငါ့သားနှစ်ယောက်ကို မကြံစည်သမျှကာလပတ်လုံး ကျန်တာကို ငါကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူမယ်။ သူတို့ နားမထောင်ဘူးဆိုရင် ရိုက်တစ်ချက်လောက်ဆို ရလောက်တယ်။ ရိုက်တာနဲ့ မရဘူးဆိုရင် သူတို့ရတဲ့အထိ ငါ ဆက်ရိုက်နေမှာပဲ။"

ဖခင်တစ်ယောက်က သူ့သားတွေကို ဆုံးမတာက သဘာဝမကျဘူးလား။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းကို ကတိပေးတယ်။"

အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် ဖခင်ချင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသိသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ကတိပေးပြီးမှတော့ သူက ဖုန်းအော်နှင့် အန်းအော်ကို ဒီအကျပ်အတည်းကနေ လွတ်မြောက်အောင် သူ့စွမ်းအားရှိသမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်မှာတော့ နောက်ပြန်သွားပြီး ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို အန္တရာယ်ထဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထည့်ရန် သတိပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဖခင်ချင်က သူ၏စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူ ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသော ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ရုတ်တရက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ မင်းကရော"

ထိုစကားကြောင့် ဖခင်ချင်၏ ပုံရိပ်က ခဏရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာက ရုန်းကန်မှုကို ပြသနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ငါ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်မယ်။"

ဒီလို ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုမှာ ဘယ်သူမှ ဝင်မစွက်ဖက်ဘူးဆိုရင် ဒါက နောက်ဆုံးမှာ မဟာချန်တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်မှုရှိလိမ့်မည်။ သူ၏အစွမ်းအစက လူသားမျိုးနွယ်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်! ထို့အပြင် နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည် - ဖုန်းအော်၏ အိပ်မက်နှင့် နန်ထျန်းလုံ၏ စကားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် မင်းနေပြည်တော်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး ဖုန်းအော်၏ မိခင်ကို သတ်ခဲ့သော ဒရမ်က တောင်ပိုင်းနယ်မြေတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာရန် အလွန်ဖြစ်နိုင်ချေများသည်။ သူက အဲ့ဒီအချိန်က နောင်တကို အဆုံးသတ်ချင်သည်!

ညလေက တိုက်ခတ်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ ဆံပင်ဖြူများကို လွင့်တိုက်သွားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ဗလာကျင်းနေသော ထိပ်ဆုံးထပ်တွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်က ညအမှောင်ထဲသို့ တက်သွားသည်။ ရှေးခေတ်ကတည်းက ပြောင်းလဲရန် အခက်ခဲဆုံးအရာမှာ လူ့နှလုံးသားပင်။

တကယ်တော့ ဘာတွက်ချက်မှုမှ မလိုအပ်ပေ။ ချင်ကျန့်အန်းက သူ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်မည်ဟု ပြောလိုက်သည့်အခိုက်တွင် ကံကြမ္မာက သူ၏လမ်းကြောင်းကို သတ်မှတ်ပြီးနှင့်နေပြီ။ ဖခင်များက သူတို့၏သားများကို အန္တရာယ်မစွန့်စားစေချင်သော်လည်း သားများကလည်း ဘာမှမခြားနားပေ။

...

မှေးမှိန်နေသော လတစ်စင်းက တိမ်မည်းများ ပြန့်ကျဲနေသော ကောင်းကင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဒါဟာ အမှောင်နှင့် လေထန်သော ညတစ်ညပင်။

တောင်ပိုင်းဒေသမှ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်အပြင်ဘက် ကျားမင်မြို့တွင် ကြီးမားသော မျက်လုံးနက် ဝရဇိန်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း တောင်ဝှေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြို့ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် တိုက်ပွဲခရာသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြို့၏ ကာကွယ်ရေးအတားအဆီးက ကြေမွသွားပြီး လူကိုယ်နှင့် ငှက်တောင်ပံများရှိသော ဂဠုန်က ညကောင်းကင်ယံတွင် သူ၏တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများက သွေးဆာသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မြို့ထဲမှ လူများက နိုးထလာကြပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိဘဲ အလျင်အမြန် သူတို့၏စောင်များကို ပြန်ဆွဲကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ညကောင်းကင်ယံမှ မီးတောက်နေသော တိမ်များက အရမ်းတောက်ပနေသည်။

"မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေက မြို့ကို ကျူးကျော်နေပြီ။" လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိုသို့သော အတွေးများ ရှိနေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုက သူတို့၏ နှလုံးသားများကို တစ္ဆေလက်များကဲ့သို့ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ဒီလို ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲနှင့်အတူ ကျားမင်မြို့ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သားများနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက သဘာဝအတိုင်းပင် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ကြသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ကျန်းမင်၊ ကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲမှ တစ်ဦး၊ တစ္ဆေတစ်ရာ တာအိုမျိုးဆက်၏ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ချက်ချင်း အရုပ်အရိပ် ပညာရပ်ကို အသုံးပြုပြီး အမှောင်လက်တစ်ဖက်ကို ပေါ်ထွက်စေကာ သူ့ကိုယ်သူ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

သူက ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံမှ မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများကို ကြည့်ပြီး သူတို့ကို ဂဠုန်မျိုးနွယ်မှ အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် မှတ်မိသောအခါ သူ၏အမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘာလို့ ဂဠုန်မျိုးနွယ်က ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းကနေ ထွက်လာတဲ့အကြောင်း ဘာသတင်းမှ မရှိရတာလဲ။"

သူ၏အံ့အားသင့်မှုထဲတွင် ကျန်းမင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းသေပြီးရင် တခြားတစ်ယောက်ကို မေးလိုက်ပေါ့။"

ကျန်းမင်၏ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက အသံလာရာ လားရာသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြှားတစ်စင်းက ညအမှောင်ကို ထိုးဖောက်လာပြီး သူ၏ဦးခေါင်းခွံကို ထွင်းဖောက်သွားသည်။ တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်း၏ အော်ဟစ်သံများက ကျားမင်မြို့တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။