အရှင်မင်းကြီးတွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်၏အရည်အသွေးများရှိသည်

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်လူကို ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းသားဖူဖြစ်သော နဉ်ကွမ်းရွှင်းသည် ကိုယ်ဝန်ခုနစ်လမှ ရှစ်လရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဗိုက်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူ့ဝတ်ရုံများအောက်တွင် သူသည် အဆီများသာမရှိခဲ့ပါက နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူသည် ရေဖျင်းရောဂါရှိသည်ဟု သံသယဝင်မိလိမ့်မည်။ အမျိုးသမီးများသည်သာ ဤကမ္ဘာတွင် အလှအပကို အရေးထားသော သတ္တဝါများဖြစ်သည်ဟု မယူဆလိုက်ပါနှင့်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ဗိုက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မရပ်သောအခါ နဉ်ကွမ်းရွှင်းသည်ပင် သူ့မျက်နှာကို မတည်ငြိမ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့ဗိုက်ကို ချပ်ချင်ခဲ့ပါသော်လည်း ထိုသို့လုပ်ရန် စွမ်းရည်မရှိခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုမင်းသားဖူသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး “အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ဆိုတဲ့ဘေးအန္တရာယ်အကြောင်း မစဉ်းစားဘူးဆိုရင် ဒီကျွန်တော်မျိုးကို စိုက်ကြည့်နေတာ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။” ဟု အော်လိုက်သည်။ နဉ်ကွမ်းရွှင်း ဒေါသထွက်တိုင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါလိမ့်မည်။ သူ့အသက်ရှူသံကလည်း လေမှုတ်စက်သုံးနေသကဲ့သို့ပင်။

"အာ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းမွန်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပဲ၊ ဟားဟား။ အရမ်းကောင်းတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပဲ။"

နဉ်ကွမ်းရွှင်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သတ်ပစ်ချင်စိတ် ရုတ်တရက်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“……..” ခန်းမထဲက တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ အမှန်ပင်၊ အရှင်မင်းကြီးသည် တခြားသူများကို ထိခိုက်စေရာတွင် အရမ်းတော်တဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးပါပဲ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤဆွေမျိုးများသည် ကိုယ်ကျိုးရှာပြီး ကိုင်တွယ်ရန်ခက်ခဲသော အမျိုးအစားများဖြစ်သည်ကို သိထားသောကြောင့် သူက "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီညီလာခံကို ရပ်လိုက်ရင်ကော။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်မယ်?" နဉ်ကွမ်းရွှင်းက မေးလိုက်သည်။ "ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ကိစ္စကို ဒီလိုပဲဆုံးဖြတ်ပစ်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုအတွက် အသေးအဖွဲရလဒ်ပဲ ထားခဲ့မှာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာဖြစ်စေချင်တာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

နဉ်ကွမ်းရွှင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်အတုလုပ်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုအကြောင်းကို အရှင်မင်းကြီး မရှင်းလင်းဘူးလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ကိုယ်သူ ရှင်းပြပြီးသားပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာလေ၊" နောက်ထပ်ဆွေမျိုးတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ကျန်မျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံး ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် လတ်ဆတ်စွာကျနေသောနှင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့၏အတားအဆီးကိုကျော်ဖြတ်ရန် သူတို့ကို မျက်နှာပိတ်ပြီး ဖြတ်သန်းသွားနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ နဉ်ကွမ်းရွှင်းက အေးစက်စွာရယ်လိုက်ပြီး "အရှင်မင်းကြီးက အခုအချိန်မှာတောင် ခင်ဗျားရဲ့မယ်တော်ဘက်က မျိုးနွယ်ကို ကာကွယ်ချင်နေတုန်းလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော ကျယ်ပြန့်ပွင့်နေသောတံခါးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒီလိုတွေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ခင်ဗျား ဘာလို့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို လူတစ်ချို့ခေါ်ပြီး သွားသတ်ပစ်ဖို့ မစဉ်းစားတာလဲ။"

နဉ်ကွမ်းရွှင်းသည် သူမ၏စကားများကြောင့် လည်ပင်းနင်သွားသည်။ သူ အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဘာနဲ့သတ်ရမှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။" ဟု ပြောလိုက်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးရန်အတွက် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က "ဒီတစ်ယောက်က မင်းသားဖူပဲ။"

"မင်းသားဖူ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ကျန့် မင်းကို အခုပဲ အမိန့်တော်ပေးလိုက်မယ်။ လူတစ်ချို့ခေါ်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးကို သွားသတ်လိုက်၊ ဘယ်လိုလဲ။"

နဉ်ကွမ်းရွှင်းသည် သူတို့ကို သေအောင်ရိုက်တာတောင်မှ ထိုအမိန့်တော်ကို လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ ငါ့ကို အော်နေတာက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ သူက တကယ့်ယောကျ်ားတစ်ယောက်ဆိုရင် ဒီကိစ္စကို သူ့ဘာသာသူ ဖြေရှင်းသင့်တယ်။ နဉ်ကွမ်းရွှင်း၏အသားစိုင်ပြည့်နေသောမျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် စိမ်းလိုက်နီလိုက် ဖြစ်နေသည်။

"မင်းတို့၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နန်းတွင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း "မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို သတ်ဖို့နည်းလမ်းရှိရင် ကျန့်ရဲ့ နဂါးပလ္လင်တော်ကို သူ့ကို ပေးအပ်လိုက်မယ်။" မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူမသည် သူမ၏ဧကရာဇ်ရာထူးကို အရေးမပါသောအရာတစ်ခုလို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်ကို ပွေ့ပိုက်ရင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ သူတို့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး အိမ်ပြန်လိုက်ကြရင်ကော။" ဤအရူးများသည် ပြောရုံသာရှိပြီး ဘာအလုပ်မှမလုပ်ကြပေ၊ သူမသည် သူတို့ကို အားကိုးလို့မရပေ။

"အရှင်မင်းကြီး၊" အကြီးအကဲလီက အော်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏စိတ်ရှည်မှု ဆုံးရှုံးစပြုနေသည်။ သူမ ရပ်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားကလည်း အမတ်ချုပ်ကြီးကို သတ်ချင်တာလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

အကြီးအကဲလီသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီအဘိုးကြီးက အသုံးမကျပြီး အဲဒီရှဲ့လူလိမ်ကို သေဒဏ်မပေးနိုင်ဘူး။"

"ဒါဆို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပြောပါ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က အတူတူ အလုပ်လုပ်ရဦးမှာ။ ခင်ဗျားက အမတ်ချုပ်ကြီးကို 'အဲဒီရှဲ့လူလိမ်' လို့ ကျိန်ဆဲရင် သူက အချင်းချင်းမျှတစေဖို့ 'အဲဒီလီလူလိမ်' လို့ ပြန်ခေါ်ရမှာပေါ့။"

"အရှင်မင်းကြီး!" အကြီးအကဲလီ၏တပည့်များ မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည်။

"ငါတို့အားလုံး ခဏလောက် ရပ်ကြစို့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းကို နဂါးပလ္လင်တော်မှ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ယူခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် အမတ်များကို "အချင်းချင်းတိုက်ခိုက်နေတာ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါဆို ဒီကျွန်တော်မျိုးတို့အတွက် ရာထူးလစာ..."

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ သွားကြစို့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်ကို ပွေ့ပိုက်ပြီး ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ရာထူးလစာ၊ မင်းရဲ့နှမပဲ!

အရှင်မင်းကြီးသည် လေကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး မင်းသားရှီကို သူ့ဝါကျမပြီးဆုံးစေဘဲ ထားခဲ့သည်။ မင်းသားရှီတစ်ယောက် နင်တော့မလိုပင်ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ။ ဒီလိုဧကရာဇ်မျိုး ရှိဖူးလို့လား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ ထွက်ပြေးခြင်းမပြုဘဲ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်များကို သူ့နောက်တွင် ချိတ်ကာ ခန်းမထဲတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏အေးစက်သောစိုက်ကြည့်မှုသည် နန်းတွင်းမျိုးနွယ်ဝင်များအားလုံးကို ဖြတ်ပြီးနောက် သူ လှည့်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊" နဉ်ကွမ်းရွှင်းသည် သူ့နောက်မှ ခေါ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက အခု အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်ပါးစေလား။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်သော်လည်း နောက်သို့မလှည့်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက "ကိုယ့်ရဲ့အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်မင်းအပေါ် သစ္စာခံတာ ဘာမှားနေလို့လဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ကွမ်းရွှင်းသည် သူ့မျိုးနွယ်စုဝင်အဖော်ကို ပြန်မပြောနိုင်အောင် တားဆီးရန် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အဖွဲ့ကို ရွေးချယ်ပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို အခြားတစ်နည်းပြောဆိုဖို့ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

..........

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုက်ဟွာခန်းမမှ ထွက်ခွာလာသောအခါ သူ့ကို ကြည်လင်သောမိုးကောင်းကင်နှင့် နွေဦး၏ထူးခြားတောက်ပသောအရောင်များက ကြိုဆိုနေခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နေဘက်သို့ကျောပေးလျက် ဘေးစင်္ကြန်တစ်ခုတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကို အလျင်အမြန်လာရန် ခုန်ပေါက်ကာ လက်ယမ်းခေါ်နေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ သူမထံသို့ရောက်ရှိပြီးနောက် သူမ၏နဖူးကို ထိရန် လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်သည်- သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ၏လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"အမလေး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့်အတူတကွ ဖုတ်ကောင်များမှ ထွက်ပြေးနေသကဲ့သို့ လှေကားများအောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဒီမင်းသားတွေက ကျွန်တော့်ကို ငွေတောင်းနေတာ မကြားဘူးလား။" သူမသည် သူတို့ပြေးနေစဉ်တွင်ပင် စကားဆက်ပြောနေခဲ့သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ ငွေ ဘယ်လိုရှိမှာလဲ။ ထွက်ပြေးကြစို့၊ မြန်မြန်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို ဆွဲခေါ်နေသောကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် စကားပြောရန်အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ပေ။ နဂါးအစောင့်များသည် သူတို့နောက်မှလိုက်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏အလွန်ပေါ့ပါးသောနည်းစနစ်များနှင့် အရှိန်ကြောင့် အရှင်မင်းကြီးသည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့်အတူ သူတို့၏မျက်မှောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၏ခြေထောက်များသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အရူးအမူးပြေးနှုန်းကြောင့် မြေပြင်မှ လုံးဝနီးပါး မြှောက်တက်သွားခဲ့သည်။်

"ဒါ၊" ယင်းယွီသည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆရာက ဘယ်သူလဲ။" သူ တကယ်ပြေးနိုင်တာပဲ။

ယင်းဖုန်းသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းထက် ပိုမပြေးနိုင်ခြင်းသည် သူ့ကို အတော်လေးတုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ မင်းရဲ့သခင်က မင်းထက်ပိုပြီး ပြေးနိုင်ရင် ဘာလို့သူက မင်းကို သူ့ကိုကာကွယ်ဖို့ လိုအပ်မှာလဲ။

"စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အပြည့်အဝမပျောက်သေးဘူး၊ ဒါဆို သူက အဲလိုဘယ်လိုပြေးနိုင်တာလဲ။" နောက်ဆုံးတွင် ဒါက ယင်းဖုန်း ပြောခဲ့သော တစ်ခုတည်းသောစကားပင်။ နဂါးအစောင့်များအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အကြီးအကဲတပ်မှူးက စစ်သေနာပတိချုပ်အတွက် စိတ်ပူနေပြီး အရှင်မင်းကြီးက အရမ်းမြန်မြန်ပြေးနေတယ်လို့ အပြစ်တင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကတော့ မမှန်ဘူးလေ။

.........

"ဟမ့်။" ထိုက်ဟွာခန်းမအတွင်းတွင် နဉ်ကွမ်းရွှင်းသည် အကြီးအကဲလီကို အေးစက်စွာဟမ့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့နန်းတွင်းမျိုးနွယ်စုဝင်အဖော်များနှင့်အတူ အဆောက်အအုံမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အကြီးအကဲလီ ဖြည်းဖြည်းချင်းထွက်လာသောအခါ ခန်းမရှေ့က အစောင့်များမှလွဲ၍ လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

"ဆရာ။" တပည့်တစ်ဦးက အကြီးအကဲလီကို လက်မောင်းမှထောက်ကူလိုက်ပြီး လှေကားများအောက်သို့ ဦးတည်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲလီသည် လှေကားများ၏ထိပ်တွင်ရပ်နေပြီး တော်ဝင်မောင်းမဆောင်သို့ ဦးတည်သောလမ်းကို ကြည့်နေသည်။ အဖြူရောင်ကျောက်ခင်းလမ်းသည် လူများလုံးဝမရှိဘဲ နွေဦးနေရောင်ခြည်အောက်တွင် ရွှေရောင်ဝါထိန်နေသည်။ လမ်းသည် ကုန်းစောင်းပေါ်တွင်တည်ရှိပြီး အဆုံးမရှိရှည်လျားနေပုံရသောကြောင့် အဆုံးအစွန်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော ကောင်းကင်ဘုံသို့သွားရာလမ်းနှင့် ဆင်တူနေသည်။

"ဆရာရရဲ့လား။" တခြားတပည့်အချို့က အကြီးအကဲလီ မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ မေးလိုက်ကြသည်။ သူသည် ဒေါသထွက်နေပုံမရပေ။

"အရှင်မင်းကြီးမှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်တဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်၏အရည်အသွေးတွေရှိတယ်၊" အကြီးအကဲလီသည် ရုတ်တရက် ရွှေရောင်လမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လူကြီးအချို့သည် သူ့စကားများကြောင့် မှင်တက်သွားခဲ့ကြသည်။ အကြီးအကဲလီသည် သူ့ကိုထောက်ကူနေသော တပည့်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး လှေကားများအောက်သို့ ယိမ်းထိုးလျက် လမ်းလျှောက်ဆင်းသွားသည်။ ထူးချွန်သောမင်းများ အောင်မြင်ရန်အတွက် မယှဉ်နိုင်သော စာပေဗဟုသုတများ သို့မဟုတ် သင်ယူမှုများပိုင်ဆိုင်ရန် မလိုအပ်ပေ။ အရာအားလုံးကိုသိပြီး အစွမ်းကုန်တော်တတ်နေရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။ အကယ်၍ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တစ်ဦးက ထိုမျှလောက်အစွမ်းထက်ခဲ့ပါက သူသည် အရပ်ဖက်နှင့်စစ်ဘက်အရာရှိများပြည့်နေသော နန်းတော်တစ်ခုကို ဘာလို့လိုအပ်မှာလဲ။ အကြီးအကဲလီ၏စိတ်ထဲတွင် ဧကရာဇ်တစ်ဦးသည် ပြည်သူများ၏ဆင်းရဲဒုက္ခကို နှလုံးသားထဲတွင်ထားရှိပြီး ဆိုးရွားသောအခက်အခဲများတွင် အကောင်းဆုံးဖြေရှင်းနည်းကိုရှာဖွေရန် ရက်ရောသောသဘောထားဖြင့် အရာအားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေသရွေ့ သူသည် ထူးချွန်သောမင်းတစ်ပါးဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လုပ်ရပ်များနှင့် အမူအကျင့်များသည် ဤလိုအပ်ချက်များအားလုံးကို ပြီးခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြည့်မီခဲ့သည်။

"ဆရာ၊" လူအချို့က သူ့နောက်သို့ လိုက်လာကြသည်။

"သူ ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့အမှားတွေကို သိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့မြင့်မားတဲ့သစ်ပင်ကို အမြစ်ကနေ မဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊" အကြီးအကဲလီသည် သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် အရှင်မင်းကြီးက သူရှေ့ဆက်နေစဉ်မှာပဲ ဘယ်လိုနောက်ဆုတ်ရမယ်ဆိုတာ သိခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ဒုက္ခသည်တွေကိုကူညီဖို့ နန်းတော်ထဲက သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရောင်းထုတ်ခဲ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အဲဒီကိစ္စကို ဂရုစိုက်ချင်လို့ပဲ။"

"ဒုက္ခသည်အနည်းငယ်ကို ကယ်တင်ရုံနဲ့လား။" လူတစ်ဦးက တိတ်ဆိတ်စွာမေးလိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့တည်ရှိမှုကိစ္စကို အဲဒါက ဘယ်လိုဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာလဲ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့တစ်ဦးတည်းသောကြိုးစားမှုတွေက ရေတစ်ခွက်နဲ့ မီးလောင်နေတဲ့ထင်းလှည်းကို ငြှိမ်းသတ်ဖို့ ကြိုးစားတာနဲ့တူတူပဲ– လုံးဝမလုံလောက်ဘူး။"

"အနည်းဆုံးတော့ အရှင်မင်းကြီးက ဒုက္ခသည်တွေကို တွေးနေသေးတယ်၊" အကြီးအကဲလီသည် ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ တခြားလူအနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။ အရှင်မင်းကြီး၏အုပ်ချုပ်မှုမတိုင်မီက ဧကရာဇ်သုံးပါးထဲမှ တစ်ပါးမှ ဒုက္ခသည်များကို စိတ်ပင်မပူခဲ့ကြပေ။ အကယ်၍ သူတို့ စိတ်ပူခဲ့ကြပါက ဒုက္ခသည်များသည် ယခုအချိန်တွင် ရာပေါင်းများစွာအထိ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဒီအဘိုးကြီးက အရှင်မင်းကြီးကို ထပ်ခါတလဲလဲ မရိုမသေလုပ်ခဲ့တယ်၊" အကြီးအကဲလီက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ဒီအဘိုးကြီးကို အစအဆုံး ပြင်းထန်တဲ့အမူအရာမပြခဲ့ဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက မနှစ်မှ ၁၄ နှစ်ပြည့်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့သူ့ရဲ့စွမ်းရည်က ဒီအဘိုးကြီး ချီးကျူးရလောက်တဲ့အရာတစ်ခုပဲ။"

"ဆရာပြောတာ မှန်ပါတယ်၊" လူများက သံပြိုင်ပြောလိုက်ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘာတစ်ခုကိုမှ စိတ်မပူခဲ့သော အရင်ဧကရာဇ်ထက် အများကြီး ကွဲပြားခြားနားခဲ့သည်။

"နောက်ထပ်စည်းကမ်းကောင်းတွေနဲ့ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးဟာ ထူးချွန်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး သေချာပေါက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊" အကြီးအကဲလီသည် ရုတ်တရက် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိပြီး အားအင်ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။ ကျွန်တစ်ယောက် ဘာတောင်းဆိုသလဲ။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တစ်ဦးနှင့်တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုသာ!

နောက်ထပ်စည်းကမ်းကောင်းတွေလား။ စုဝေးနေသောအမတ်များသည် အကြီးအကဲလီ၏စကားများကြောင့် လဲကျချင်စိတ်ပေါက်သွားကြသည်။ ခင်ဗျားက အရှင်မင်းကြီး စိတ်မဆိုးဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား။

သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် အကြီးအကဲလီ၏ခေါင်းအထက်မှ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ အာယောင်သည် ကြီးကျယ်ပြီး အင်အားကြီးသောဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်လာမှာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဘိုးကြီးက သူမကို ဆက်ပြီးနှိပ်စက်ချင်နေတုန်းပဲလား။ သူသည် အဘိုးကြီးကို သူ့လူများနှင့်အတူ နန်းတော်တံခါးဝမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်ကြည့်နေပြီး အဘိုးကြီးသည် သူ၏ဝမ်းစင်ပေါ်သို့တက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤအချိန်တွင် သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် အကြီးအကဲလီ၏အရာရှိဦးထုပ်ပေါ်သို့ ချေးပါချပစ်လိုက်တော့သည်။

“…….”

"အာဝူး၊" သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် နန်းတော်၏နံရံများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အကြီးအကဲလီသည် သူ၏ဦးထုပ်ကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက် ငှက်ချေးများပြည့်နေသော သူ့လက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့လောက် ခိုင်မာမှုမရှိခဲ့ပေ၊ ထို့အပြင် မသန့်ရှင်းခြင်းကို အလွန်ကြောက်တတ်သူလည်းဖြစ်သည်။ သူ၏လက် တုန်ယင်သွားပြီး အန်ချင်သွားသော်လည်း အကြိမ်အနည်းငယ် လေသာအန်ပြီးနောက် သူသည် ရိုးရိုးလေးပဲ မူးလဲသွားခဲ့သည်။

"အာ၊ ဆရာ!"

"အကြီးအကဲလီ!"

"ဆရာ မူးလဲသွားတာလား။"

"လူတစ်ယောက်ယောက် လာပါ၊ မြန်မြန်-- "

"တော်ဝင်သမားတော်!"

... ...

နန်းတော်တံခါးများရှေ့က မြင်ကွင်းပေါ်မှာ ရှုပ်ထွေးကုန်တော့လေသည်။

.......

"ဟက်ချူး!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုက်ဟွာခန်းမအတွင်းတွင် ထိုင်နေစဉ်တွင် နှာချေလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို "အမတ်ချုပ်ကြီးက မကောင်းတာတွေပြောနေတာမဟုတ်ရင် မယ်တော်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို ကျိန်ဆဲနေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ရှိတွင် သူ့အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိရန် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ကိုယ်ခံပညာ မည်မျှပင်အားကောင်းနေပါစေ သူသည် မျိုးရိုးဗီဇအရပြောင်းလဲထားသော လူသား၏ပြေးနှုန်းနှင့်ယှဉ်၍ မရသေးပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ဗိုက်ထဲသို့သောက်လိုက်ပြီး တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်ကို လိုကျစ်ကွေ့ဆီသို့ ပစ်လိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ မယ်တော်ကြီးတို့က အခု နာခံလိမ့်မယ်လို့ ထင်လား။" လိုကျစ်ကွေ့သည် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်ကို သပ်ရပ်စွာ တစ်ဖက်သို့ထားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့အတွက် ခွက်တစ်ခွက်ကိုငှဲ့လိုက်ပြီး "တိုက်ပွဲတွေက ပြီးဖို့ အတော်လေးဝေးသေးတယ်နဲ့တူတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုမြှောက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများကို စိုစွတ်စေလိုက်သည်။ "နန်းတွင်းက စစ်မြေပြင်တစ်ခုလိုပဲ။ မင်းပြောတာ မမှားဘူး။"

"တကယ်လား။ ဒီလိုစကားမျိုးရှိတယ်လား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်နှာအမူအရာတစ်ခုဖြင့် "ကျွန်တော်က စာအုပ်တွေအများကြီးမဖတ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မညာနဲ့" ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောနေသည်။

“……” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ တိုက်ပွဲတွေအကြောင်း ပထမဆုံးပြောခဲ့တာလဲ။

"မေ့လိုက်တော့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး တခြားတစ်ငုံနှစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ "ဒီလက်ဖက်ရည်အိုးက သိပ်မဆိုးဘူး။ ဒါက တန်ဖိုးရှိလား။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကိုယ်သူ ခက်ခဲသောအခြေအနေတစ်ခုတွင် ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့ဘဝတွင် လေလံပွဲတစ်ခုသို့ တစ်ခါမှမဝင်ခဲ့ဖူးပေ။

"ဖွီး၊" လိုကျစ်ကွေ့ စကားပြောရန်အခွင့်အရေးမရခင် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ နောက်မှပြောလို့ရတယ်။ ဒီည ကျွန်တော်တို့ ညစာစောစောစားပြီး ကိစ္စကြီးတစ်ခုကို အပြီးသတ်မယ်။" ရိက္ခာခိုးယူခြင်းက ပိုအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပဲ။

"ဘ... ဘာကိစ္စကြီးလဲ။" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး!" ဖန်းထန်သည် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး "မကောင်းတော့ဘူး! သာ့ဖုန်းရဲ့ သိမ်းငှက်ငယ်လေးက အကြီးအကဲလီရဲ့ခေါင်းပေါ်မှာ ချေးချလိုက်တယ်။ အခု အကြီးအကဲလီက နန်းတော်ရှေ့မှာ မူးလဲနေတယ်!" ဟု အော်လိုက်သည်။

“…….” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် သူမ ဆက်ကစားလို့ရသေးလား။

***