ကောင်းတဲ့ဂေါ်ဖီထုပ်တွေအားလုံး ဝက်ဖြူလေးဆီရောက်သွားပြီ

လက်ရှိတွင် ယင်းဖုန်းသည် အရှင်မင်းကြီးကို အမီမလိုက်နိုင်သောကြောင့် သူ့အလုပ်အကိုင်ကို ဆုံးရှုံးရမှာကို စိုးရိမ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်ပိုင်သိမ်းငှက်ငယ်လေးကို ကိုင်ထားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤတိရစ္ဆာန်ကို သတ်ပစ်ချင်နေသော်လည်း စိတ်မပါသေးပေ။

“အဲဒါ အကြီးအကဲလီပဲ၊” ယင်းယွီသည် စိုးရိမ်တကြီးပြောလိုက်သည်။ “လူပေါင်းများစွာထဲကမှ ဘာလို့သူဖြစ်နေရတာလဲ။”

အကြီးအကဲလီသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာအောင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ကြိမ်မှ မနိုင်ခဲ့သော်လည်း အခက်အခဲများကြားမှ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ပင် မသတ်နိုင်ခဲ့သောလူကို ရန်စဖို့ လွယ်ကူပါသလား။

နဂါးအစောင့်များအားလုံး အသက်ကို တပြိုင်နက်တည်းရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။ မှိုင်းညို့သောတိမ်များသည် ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြေးလာချိန်တွင် ယင်းဖုန်းသည် သိမ်းငှက်ငယ်လေးကို ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်တွင် ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

ဟိုက်!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန်ပြေးလာပြီး သိမ်းငှက်ငယ်လေးကို သူမ၏လက်မောင်းများထဲသို့ လှမ်းဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ယင်းဖုန်းကို “မင်း သူ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ။” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

“အာဝူး၊” သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် အလွန်အမင်းနစ်နာခံစားရသည်ဟု ခံစားရပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လည်ပင်းဘေးသို့ သူ့ခေါင်းကို တိုးဝင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ အကြီးအကဲလီ..." ယင်းဖုန်း၏အမူအရာသည် နာကျင်နေပုံရသည်။

“ငှက်တစ်ကောင်က အကြီးအကဲလီရဲ့ခေါင်းပေါ်မှာ ချေးချတာကို မင်း ဘာလို့ သိမ်းငှက်ငယ်လေးကို အပြစ်တင်နေတာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

ဟမ်?

လူတိုင်းသည် တစ်ခုခု လွဲနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သိမ်းငှက်ငယ်လေး၏အတောင်ပံများကို ပွတ်သပ်ပြီး ယင်းဖုန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဖောက်ပြန်သူတွေတောင် အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ ဖမ်းမိရတာ။ မင်း သိမ်းငှက်ငယ်လေး ချေးချတာကို မြင်ခဲ့သလား။ သိမ်းငှက်တွေအားလုံး ပုံစံတူမနေဘူးလား။ သက်သေမရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆမပြောနဲ့၊ မင်း ဒီအဖိုးတန်လေးကို ကြောက်လန့်စေပြီ။”

"......" ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။

"........" ကျန်နဂါးအစောင့်များလည်း ဆွံ့အသွားကြသည်။ အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် သူတို့သည် အရှင်မင်းကြီး၏စကားများသည် လုံးဝဉာဏ်နီဉာဏ်နက်ရှိသည်ဟု အမြဲတမ်းခံစားခဲ့ရသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်က အကြီးအကဲလီကို သွားတွေ့ပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်မောင်းများအတွင်း သိမ်းငှက်ငယ်လေးနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒီည စောစောစား၊ ငါတို့ နန်းတော်အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ရမယ်။”

"အရှင်မင်းကြီး၊ အကြီးအကဲလီကို မကြည့်တော့ဘူးလား။" ယင်းလေက မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အအော်ခံရဖို့ ရှေ့တော်မှောက်သွားခစားပေးရဦးမှာလား။ ဒုတိယတပ်မှူးများအားလုံးက လူတွေကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေတဲ့ အရည်အသွေးပဲ ရှိကြတာလား။ ယင်းလေလို လူမျိုးလည်း ရှိနေပြန်တယ်။

“ယင်းလေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းလေကို အလေးအနက်ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ လုပ်စရာရှိတာတွေ လုပ်တဲ့အခါ အဓိကအချက်ကို အာရုံစိုက်ရမယ်။”

ယင်းလေသည် ခိုင်မာပြီး သန်မာသောခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ခေါင်းကိုကုတ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရှက်ရွံ့စွာပြုံးပြလိုက်ကာ သွားဖြူဖြူတန်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ "ဘ... ဘာအဓိကအချက်လဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်များ တုန်ယင်သွားပြီး သိမ်းငှက်ငယ်လေး၏အတောင်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ယင်းလေ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သူ၏ပြင်းထန်ပြီး ရဲရင့်သောမျက်နှာသွင်ပြင်များဖြင့် သူ့ကို အကြည့်တစ်ခုတည်းဖြင့် လူသတ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် အပြည့်အဝ လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ထူးခြားသောစွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်၊ သို့သော် လက်တွေ့တွင်လား။ ဒီလူက တုံးအတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ဘယ်လောက်စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်လဲ။

ယင်းဖုန်းသည် ယင်းလေကို တစ်ဖက်သို့ဆွဲလိုက်ပြီး "ခုနက အရှင်မင်းကြီးက အလုပ်လုပ်တာနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုပြောခဲ့တာလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အသံကို လျှော့လိုက်သည်။ “ငါ အမတ်ချုပ်ကြီး သူ့ရဲ့လျှို့ဝှက်ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို ဘယ်မှာထားလဲဆိုတာ ရှာတွေ့ပြီ။ ဒီည သူ့ရဲ့ရိက္ခာတွေကို ခိုးဖို့ သွားကြမယ်။”

ဟူးရှီးရှီးရှီ----

တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ရှူသွင်းသံသည် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်သွားစေခဲ့သည်။

“တကယ်လား။” ယင်းဖုန်းသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"တကယ်ပေါ့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ပုလဲတွေထက်တောင် ပိုစစ်သေးတယ်။ နေဝင်သွားတဲ့အခါ ငါတို့လှုပ်ရှားကြမယ်။ ငါတို့ရဲ့ဆောင်ပုဒ်က 'အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဆန်တစ်စေ့တောင်မထားခဲ့နဲ့' ဆိုတာပဲ။"

နဂါးအစောင့်များ ရုတ်တရက် အမတ်ချုပ်ကြီးသည် တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ အရှင်မင်းကြီး၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော ရန်ငြိုးသည် သွေးပင်လယ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေမည်မှာ သေချာသည်။

"လျှို့ဝှက်ထားကြ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဂါးအစောင့်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီး မသိစေရဘူး။" နဂါးအစောင့်များအားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို အဲလိုပြောဖို့ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ရှဲ့သားအဖတို့သည် ပြီးခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူတို့ကို သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့ပြီးနောက် သူတို့လည်း ထိုလူများအပေါ် သွေးပင်လယ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောရန်ငြိုးကို ထားရှိခဲ့ကြသည်။

“ဒီရိက္ခာဂိုဒေါင်က ဘယ်မှာလဲ။” ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာရင်း မေးလိုက်သည်။ အကြီးအကဲလီအတွက်ဆိုရင်… ဟဲဟဲ၊ အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။

..........

နန်းတော်တံခါးများတွင် အကြီးအကဲလီသည် သတိပြန်ရလာခဲ့သည်။ သူ၏တပည့်များသည် သူ့လက်ကို သန့်ရှင်းစွာဆေးကြောပေးပြီး အစွန်းအထင်းများရှိသော အရာရှိဦးထုပ်ကို ဖွက်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းကို စွန့်ပစ်၍မရသောကြောင့် သူတို့သည် အိမ်သို့ယူသွားပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် ဆေးကြောရမည်။ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ဖန်းထန်တို့သည် အင်ပါယာအစောင့်အချို့နှင့်အတူ တံခါးများအတွင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

"အဲဒီ၊ အဲဒီသိမ်းငှက်၊" အကြီးအကဲလီသည် လိုကျစ်ကွေ့ကိုမြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခုနက သူသည် အရှင်မင်းကြီးကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်သော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်အဖြစ် ယူဆနေခဲ့သေးသည်။ အဲဒီမင်းကြီးက သူ့အပေါ် ငှက်တစ်ကောင်ကို ချေးချစေခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့အပေါ်လည်း ငှက်တစ်ကောင် ချေးပါချခဲ့သည်ကို သူ မသိဘူးဟု မထင်လိုက်နဲ့။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အကြီးအကဲလီ၏ရှေ့တွင် ရပ်ပြီး သူ့ထက်တစ်လှမ်းစော၍ ရောက်ရှိနေသော တော်ဝင်သမားတော်ကို “အကြီးအကဲလီရဲ့အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။” ဟု မေးလိုက်သည်။

တော်ဝင်သမားတော်သည် အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ပြန်ဖြေကြားရရင်၊ အကြီးအကဲလီ မထိခိုက်ပါဘူး။ သူ့ကို မူးလဲသွားစေတဲ့ ယာယီစိတ်ဖိစီးမှုတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။”

ဖန်းထန်သည် ဤသမားတော်သည် ခက်ခဲသောအခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ဟု တကယ်ခံစားရသည်။ အကြီးအကဲလီသည် ငှက်ချေးကြောင့် စက်ဆုပ်ရွံရှာပြီး မူးလဲသွားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ အကြီးအကဲလီကို မတ်တတ်ထရပ်ဖို့ မကူညီသေးတာလဲ။" လိုကျစ်ကွေ့သည် အကြီးအကဲလီ၏အဖွဲ့ဝင်များကို မေးလိုက်သည်။ သူ၏စကားများကြောင့် သူတို့၏နဖူးတွင် ချွေးများထွက်လာခဲ့သည်။

"အဲဒီသိမ်းငှက် ဘယ်မှာလဲ။" အကြီးအကဲလီသည် မည်သူ့ကိုမှ သူ့ကိုထူခွင့်မပြုဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။ သူ့နောက်လိုက်အချို့က သူတို့ဆရာကို ဆက်ပြီး ရန်မလုပ်ဖို့ လိုချင်ခဲ့ကြသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူသည် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နှင့် သေတိုက်ပွဲတိုက်နိုင်သည်၊ သို့သော် အရှင်မင်းကြီးနှင့်လည်း ထိုသို့လုပ်၍မရဘူးလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ငုံ့လိုက်ပြီး အကြီးအကဲလီကို အတင်းဆွဲထူကာ သူ့ကို မတော်တဆ တမင်တာ တရွတ်တိုက်ဆွဲ၍ ထမ်းစင်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်၊ အကြီးအကဲလီပြောတာတွေကို သိပ်နားမလည်ဘူး။" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲလီသည် လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ခြင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်ရသောအားပင် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

“အဲဒီသိမ်းငှက်ကို အရှင်မင်းကြီးက မွေးမြူထားတာ၊” အကြီးအကဲလီသည် ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်သိမ်းငှက်မှ မမွေးမြူထားဘူး။” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီတစ်ကောင်ကို အရှင်မင်းကြီးကိုယ်တိုင် မွေးထားတာ။”

"တကယ်လား။ အဲဒါက ကျွန်တော်မျိုး မသိတဲ့ကိစ္စပဲ။"

အကြီးအကဲလီသည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် မတတ်နိုင်တော့ဘဲ သူ့စိတ်အခြေအနေ ပိုဆိုးလာခဲ့သည်။ “လိုကျစ်ကွေ့၊ အဲဒီနေ့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်အပေါ် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ဒီအဘိုးကြီး မသိဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား။”

“ခင်ဗျားမှာ ဘာသက်သေရှိလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် အကြီးအကဲလီကို အစိုးရထမ်းစင်ထဲသို့ တွန်းသွင်းလိုက်သည်။ သူ့လက်သည် တံခါးပေါ်တင်လျက် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားက အဲ့ဒီသေသင့်နေတဲ့ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကို လွတ်ခွင့်ပေးလိုက်ပြီးပြီလေ။ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကောင်းကင်အောက်မှာ သိမ်းငှက်ပေါင်းများစွာရှိနေတာ၊ အကြီးအကဲက သူတို့အားလုံးကို ဘယ်လိုခွဲခြားပြီး ဘယ်လိုဖမ်းနိုင်မှာလဲ။”

ဖန်းထန်၏ပါးစပ်သည် ဘေးတွင်ရပ်ပြီး နားထောင်နေစဉ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏စစ်သေနာပတိချုပ်သည် လူဆိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေပြီး လူများကို လက်ခံရန် တွန်းအားပေးနေသည်။ အကြီးအကဲလီသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် နင်တော့မလိုပင်။

“မနေ့ညက ကျွန်တော် အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်က မြေအောက်ခန်းမတစ်ခုထဲ ဝင်ခဲ့တယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် အကြမ်းဖျင်းရေးဆွဲထားသောမြေပုံတစ်ခုကို အကြီးအကဲလီ၏လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ “အဲဒါဟာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့အခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မြောက်ဘက်နံရံနောက်မှာ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခု အပြည့်အစုံရှိတယ်။”

အကြီးအကဲလီသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယုံနင်တွင် အမတ်များနှင့် ပညာရှင်အရာရှိများ၏အိမ်များတွင် ကိုယ်ပိုင်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်အခန်းများထားရှိခြင်းကို တားမြစ်ထားသောဥပဒေများရှိသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် ထိုဥပဒေများကို ဘယ်သူက လိုက်နာနေသလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့ ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒီနံရံပေါ်မှာ သွေးစွန်းအစွန်းအထင်းတွေ အများကြီးစုနေတယ်၊ အခန်းထဲမှာ အမျိုးမျိုးသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့ ကိရိယာတွေရှိတယ်။ သံသယဖြစ်စရာမလိုပါဘူး၊ အဲဒါကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ဖို့အတွက်ပဲ အသုံးပြုတာ။”

"မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။" အကြီးအကဲလီက မေးလိုက်သည်။

“ဒီညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့အခန်းကို ဖော်ထုတ်မယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ မှတ်တမ်းထဲက နောက်ထပ်ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုမဟုတ်ဘူးလား။"

"ဒါက ကလေးကစားတာပဲ၊" အကြီးအကဲလီသည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်အတုလုပ်တာက သူ့ကို တံခါးပိတ်ပြီး သူ့အမှားတွေ ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ပဲ လျှော့ချနိုင်ခဲ့တယ်။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့အခန်းတစ်ခန်းတည်းရှိနေတာက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို တစ်ခုမှ ထိခိုက်စေမှာမဟုတ်ဘူး။"

“ကျွန်တော်က စစ်သားတစ်ယောက်ပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က ရေထဲကခွေးကို နာကျင်အောင် ဘယ်လိုရိုက်ရမယ်ဆိုတာပဲ သိတယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို အိမ်မှာ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် ပြန်လည်သုံးသပ်စေတာ မကောင်းဘူးလား။”

အကြီးအကဲလီသည် သူတို့ကြားကအကွာအဝေးကိုပိတ်ဖို့ သူ့ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ငုံ့လိုက်ပြီး “မင်းက ဒီအဘိုးကြီးကို ရှဲ့ဝမ်ယွမ်အတွက် ဒုက္ခရှာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ မင်း ဘာစီစဉ်နေတာလဲ။”

"သေချာပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ဘဝကို အရှင်မင်းကြီးကို နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရာမှာ ကူညီဖို့အတွက် ရင်းနှီးရမှာပေါ့။" လိုကျစ်ကွေ့သည် တိုးတိုးလေးပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အကြီးအကဲလီသည် သူ့ကိုယ်ကို ထမ်းစင်တွင် သပ်ရပ်စွာထိုင်နိုင်ရန် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ပြီး “ဒီအဘိုးကြီး နားလည်ပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည်လည်း ထရပ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲလီကို အနည်းငယ်ဦးညွှတ်လိုက်ကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ်လို၊” အကြီးအကဲလီသည် သူ့ကို နောက်ဆုံးစကားအချို့ပြောခဲ့သည်။ “ဒီအဘိုးကြီးက မင်းရဲ့ဒီနေ့စကားတွေကို မှတ်မိနေမှာပါ။ စစ်သေနာပတိချုပ် လူတစ်ယောက်ရဲ့အောက်၊ လူပေါင်းသောင်းချီရဲ့အထက်မှာ ရပ်နေတဲ့အခါ မင်း ဒါတွေကို အနာဂတ်မှာ မမေ့နဲ့။”

အကြီးအကဲလီဘက်သို့ ကျောပေးလျက် လိုကျစ်ကွေ့သည် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နန်းဆောင်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

အကြီးအကဲလီသည် ထမ်းစင်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ကို နန်းတော်တံခါးများအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ သူ့ခြေကိုဆောင့်ကာ အချက်ပြလိုက်သည်။ “သွားတော့။”

လက်ရှိတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အခန်းထဲတွင် သိမ်းငှက်ငယ်လေးကို ဆုံးမနေပြီး ဘေးမှလောင်တက နားထောင်နေသည်။

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို နှိပ်စက်ချင်ခဲ့တာ၊” သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် အလွန်အမင်းနစ်နာသလိုခံစားနေရတုန်းပင်။ သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ခေါင်းပေါ်တွင် ချေးချပြီး ကောင်းတဲ့အလုပ်တစ်ခုလုပ်ခဲ့သော်လည်း သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မကောင်းတဲ့ပုံစံနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲလီကို အတူတူလုပ်ခဲ့သောအခါ သူသည် မကောင်းတဲ့ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့တာလား။ ဒါ ဘယ်လိုသတ်မှတ်တာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဆုံးမတာက နှိပ်စက်တာနဲ့ အတူတူမဖြစ်နိုင်ဘူး။" ဒါကြောင့် လူတွေက စာမတတ်သူများကို မရမ်းကားသင့်ဘူးလို့ ပြောကြတာပေါ့။

"ဒါဆို ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။" သိမ်းငှက်ငယ်လေးက မေးလိုက်သည်။

“တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တာကို ဆိုလိုတာ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ “မင်းကို မီးထဲမှာ လောင်ကျွမ်းတာ၊ အငတ်ထားတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဝါဂွမ်းထူတဲ့အနွေးထည်တစ်ထည်နဲ့ ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းထဲမှာ ထားခဲ့တာမျိုးတွေပေါ့။”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် သူ ဘာမှမမှားခဲ့ဘူးဟု ခံစားရတုန်းပင်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လောင်တသည် အကြီးအကဲလီကို ရှာပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ကြောင်ချေးချချင်နေသည်။

“အိုက်ယား!"နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အဲဒီအဘိုးကြီးက သူမကို လွှတ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားပုံမရဘူး။ သူမ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ လိုကျစ်ကွေ့ အခန်းထဲသို့ဝင်လာချိန်တွင်ပင် သူမသည် သက်ပြင်းချနေတုန်းပင်။

သူသည် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး “ဘာဖြစ်တာလဲ၊ အရှင်မင်းကြီး။” ဟု မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီး “ကျွန်တော် အကြီးအကဲလီက ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခန့်မှန်းမိနေလို့လေ။”

“သူက အဲလိုလုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သူ့ကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ဒီညသွားဖို့ ပြောလိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူလွှတ်ပေးမှာမဟုတ်တာက အမတ်ချုပ်ကြီးပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။”

“ဘာာာ? ဟားဟား၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်းရယ်လိုက်သည်။ “တကယ်လား။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။”

“ငါတို့ ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို ဒီည သွားမယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် တိတ်တဆိတ်ဖြင့် လောင်တကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးများပေါ်မှ မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ကော်လာပေါ်ရှိ လေထဲလွင့်နေသော ကြောင်မွေးများကို ခါလိုက်သည်။ “အကယ်၍ သတင်းပေါက်ကြားပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးကို အသိပေးလိုက်ရင် သူက မြို့စောင့်တပ်သားတပ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်လိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့တော်တံခါးကိုးပေါက် ခြေလျင်တပ်မှူးရဲ့လူတွေကိုတောင် စေလွှတ်လိမ့်မယ်။ သူတို့ ရောက်လာတဲ့အခါ ငါတို့ ရိက္ခာတွေကို ဘယ်လိုရွှေ့နိုင်မှာလဲ။ ငါထင်တာက အကယ်၍ အကြီးအကဲလီက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာရှိနေရင် သူက ငါတို့အတွက် အချိန်အနည်းငယ်ဆွဲပေးထားနိုင်လိမ့်မယ်။”

"အိုး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုကြည့်ရန် သူမ၏ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းလိုက်သည်။ သူမက သက်ပြင်းအသာချရင်း "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားက အတော်ဆိုးတယ်နော်။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ညင်သာသောလေပြေကဲ့သို့ အသံဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။ "ငါက ဆိုးတယ်လား?" ဟု သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်များကို သူ့လည်ပင်းကိုပတ်ကာ သူ့ကိုဆွဲငုံ့လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ မွ ဟူသောနူးညံ့သောအသံဖြင့် အနမ်းတစ်ခုကျဲလိုက်ပြီး "မဆိုးပါဘူး၊ တစ်စက်မှမဆိုးပါဘူး။ ကျွန်မ ကြိုက်တယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်အနမ်းခံလိုက်ရတာကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့၏အပြုံးကို တောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။ မဟုတ်ဘူး၊ စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ခဲသွားသည်ဟု ပြောခြင်းက ပိုမှန်လိမ့်မည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးအကဲလီက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို သူ့အိမ်တွင် နာကျင်ဖွယ်သင်ခန်းစာပေးနေစဉ် သူတို့ ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို လုံးဝဘယ်လိုရှင်းပစ်မယ်ဆိုတာကို စိတ်ကူးနေတုန်းပင်။ သူမ တွေးလေလေ အရှင်မင်းကြီးဉ်သည် ပိုပျော်လေလေဖြစ်သည်။ သူမသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို ဖက်ထားပြီး မွ၊ မွ၊ မွဖြင့် သူ့ကို အကြိမ်များစွာ နမ်းလိုက်သည်။ ထိုသို့သော အံ့သြဖွယ်မိတ်ဖက်တစ်ဦးကို သူမ ဆုချရမှာ သေချာပေါက်ပင်!

"ဒါ အံ့သြစရာကောင်းတယ်၊ ကျွန်မတို့ အရမ်းမကြာခင်မှာ ဆန်နဲ့ခေါက်ဆွဲရတော့မယ်။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမကို သေအောင်ကိုက်ချင်နေပုံရသော လောင်တကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားရင်း ခုံရှည်ပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီည ဘာညစာစားရမလဲဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

သူ့ကို နမ်းပြီးနောက် ချက်ချင်းထွက်သွားချင်တာလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ရှေ့က ပျော်ပါးနေသောမိန်းကလေး ထွက်ပြေးတော့မည်ကို မြင်သောကြောင့် သူမ၏လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဟမ်?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လား။"

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အံကြိတ်လိုက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ရောက်သည်အထိ ထိထိရောက်ရောက်ဆွဲယူလိုက်သည်။ ယောကျ်ားနှင့်မိန်းမကြားက အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းကို မေ့လိုက်တော့။ ငါတို့ အသားချင်းထိတွေ့မှုတွေကို အတူတူကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်လား။

ဤအရာကိုမြင်သောအခါ လောင်တသည် သူ့ကိုယ်တစ်ခုလုံး မအီမသာဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်မှခုန်ချပြီး ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ထွက်ပြေးသွားသည်။ အေးအေးဆေးဆေးနေရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာရမည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်က ရှောင်ယောင်းလို လူအတွေကို ကြိုက်ပုံရသည်ကို သူသိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ ကောင်းတဲ့ဂေါ်ဖီထုပ်တွေအားလုံးကို ဝက်စားခံရမယ့်ကံကြမ္မာတွေချည်းပါပဲလား။

"မင်း ဘာလို့ အဲလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ။" လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။ သင့်လျော်သောအဖြေများလိုအပ်သော မေးခွန်းအချို့ရှိနေသည်။

***