လုယက်ခြင်းနှင့် အလုခံရခြင်း

နဉ်ယွီသည် ရိက္ခာဂိုဒေါင်အကြောင်း ဘာမှမသိဟူသောအချက်ကို ဂုဏ်ပြုပြီးမကြာမီ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်ကို သတိရသွားသည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် သူ့စားပွဲပေါ်က စာရင်းစာအုပ်ကို ထုလိုက်သည်။ ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏တုံ့ပြန်မှုကိုမြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။

“ဒီည မင်းသွားတဲ့အခါ လူပိုနည်းနည်းခေါ်သွား၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်ကို အမိန့်ပေးလိုက်ရာ သူသည် အလျင်အမြန်သဘောပေါက်ကြောင်းပြောခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ဒီည တစ်ခုခုဖြစ်မှာလား။” အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်တွင် လူတိုင်းနီးပါးသည် အရှင်မင်းကြီးနှင့် သူတို့၏အမတ်ချုပ်ကြီးတို့ အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်ကို သိကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က လူအင်အားပိုခေါ်သွားရန်ပြောသောအခါ အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် ချက်ချင်းပင် အရှင်မင်းကြီးကို တွေးမိသွားသည်။

“တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ အသက်စွန့်စရာမလိုဘူး။ ပြန်လာခဲ့လိုက်။ သူတို့ခိုးချင်တယ်ဆိုရင် ဒီအဘိုးကြီးက သူတို့ကို ဆန်တစ်စေ့တောင်ခိုးဖို့ ခက်ခဲအောင်လုပ်ပေးမယ်။”

ရှဲ့မျိုးနွယ်ဝင်သုံးဆက်သည် အနောက်ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးရှိ ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။ သိုလှောင်ဧရိယာအတွင်းတွင် ရေနံဆီများဖြင့်ပြည့်နေသော ဆည်မြောင်းစနစ်တစ်ခုနှင့်ချိတ်ဆက်ထားသော ခလုတ်တစ်ခုရှိသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ပေါက်နားကခလုတ်ကို ထိလိုက်ပါက ရေနံဆီသည် မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ဂိုဒေါင်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အဘိုးသည် ထိုစနစ်ကို အတိတ်တုန်းက တပ်ဆင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်သည် စစ်တပ်ရိက္ခာများကို လျှို့ဝှက်သိုလှောင်နေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက သူတို့သည် သေဒဏ်မှလွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ မီးသည် သက်သေအားလုံးကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်သည်။ ဂိုဒေါင်သည် ရှဲ့မျိုးနွယ်ဝင်သုံးဆက်လုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမခံရဘဲ ဖြတ်သန်းခဲ့သောကြောင့် ဤခလုတ်သည် အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ခုနက သူ့မှတ်ချက်ကို မပြောခဲ့ပါက ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ထိုခလုတ်ကိုပင် သတိရတော့မည်မဟုတ်ပေ။

“အမတ်ချုပ်ကြီး။” ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် သူ့စကားများတွင် ဖုံးကွယ်ထားသောအဓိပ္ပာယ်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရိက္ခာများကို ခိုးယူရန်ကြိုးစားပါက သူတို့သည် ရိက္ခာဂိုဒေါင် ပြာကျသွားသည်ကို ကြည့်နေရုံသာရှိသည်။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် ထိုအတွေးကြောင့် နာကျင်မှုကိုခံစားခဲ့ရသည်။

“သွားတော့၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊” ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် နာခံရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့လက်ချောင်းများကြားက ထူထဲသောစာရင်းစာအုပ်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ သူနှင့်နဉ်ယွီတို့သည် ယခု မတူညီသောလမ်းများပေါ်တွင်ရှိနေသောကြောင့် သူက သူမကို ဘယ်လိုလုပ် ကျေနပ်အောင်တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့နိုင်မည်နည်း။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏လူများသည် သူတို့၏ရိက္ခာပေးပို့မှုနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာစဉ် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ညမကျရောက်မီ အုပ်စုများခွဲ၍ လူများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

မြို့တော်၏ပင်မတံခါးလေးခုသည် နေ့စဉ်ဝင်ထွက်သွားလာနေသော လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လူများ၊ မြင်းများနှင့် ရထားများသည် အဆက်မပြတ်သွားလာနေသော ယာဉ်ကြောတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ကုန်သည်များ၊ အလုပ်သမားများ သို့မဟုတ် ကူလီများအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ရာသည် လူအုပ်နှင့်ရောနှောကာ နှစ်ယောက်တစ်စု၊ သုံးယောက်တစ်စု မြို့မှထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ အစောင့်များသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ထံမှ နန်းတော်မှမည်သည့်လူကိုမဆို စစ်ဆေးရန် ညွှန်ကြားချက်များရရှိခဲ့လျှင်တောင် သူတို့သည် ဤအသွင်ယူထားသော နဂါးအစောင့် ၁၀၀ ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့က အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်သို့ စာတစ်စောင်နှင့်အတူ စေလွှတ်ခဲ့သော မိန်းမစိုးသည် နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် နန်းတွင်းအစောင့်တစ်ဦး၏ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ စာကို သိမ်းဆည်းပြီး လူကိုဖမ်းဆီးကာ ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်အောက်က ထောင်များထဲမှတစ်ခုတွင် ချုပ်နှောင်ထားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏လုပ်ရပ်များကို လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ ညစာစားပြီးနောက် သူမနှင့်အာ့ယာတို့သည် ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေးထည်အမျိုးမျိုးမှ တော်ဝင်အမှတ်တံဆိပ်များကို ခြစ်ထုတ်ခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ နေဝင်သောအခါ လခြမ်းကွေးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်တွင် မျက်နှာဖွင့်ပြလာခဲ့သည်။ မိုးတိမ်မည်းများ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတစ်လျှောက် လိမ့်တက်လာပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုသို့သော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ရာသီဥတုကြောင့် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားပြီး သူမ၏မကောင်းသောစိတ်အခြေအနေကြောင့် အသားပေါင်မုန့်ခြင်းတစ်ဝက်ကို စားသုံးခဲ့သည်။ ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည် သူမ အစာဆက်စားနေပါက သူမ၏အစာခြေစနစ်ကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်စပြုလာခဲ့သည်။

“မိုးက အရမ်းသည်းနေတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။ “မင်း မသွားသင့်ဘူးထင်တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထန်းရွက်မိုးကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်နေစဉ်တွင် “ဟဲဟဲ၊ ခင်ဗျား ကျန့်အားနျိုကို မေ့သွားပြီလား” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့အားနည်းချက်ကို ထိုးနှက်လိုက်သောအခါ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

—

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ညစာကိုစားပြီးနောက် သူ့စာကြည့်တိုက်တွင် ရှေ့နောက်လျှောက်နေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။ သူ့ဒုတိယအစေခံချုပ် ရှဲ့လိုင်ဖူသည် မြင်းတစ်ကောင်ကိုအမြန်စီးကာ စံအိမ်တံခါးများသို့ရောက်လာပြီး စာကြည့်တိုက်သို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးပြေးလာခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုနေလဲ။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့သည် ခေါင်းမှခြေအထိ မိုးရေဖြင့်စိုစွတ်နေသော်လည်း ဦးညွှတ်ကာ “အမတ်ချုပ်ကြီး စိတ်အေးအေးထားပါ။ ရိက္ခာတွေက အစောကတည်းကပို့ပြီးပါပြီ၊ အစေခံချုပ်က လက်ရှိမှာ လူတွေကိုခေါ်ပြီး သူတို့ကို ဂိုဒေါင်ကိုရွှေ့နေပါတယ်။”

“ရိက္ခာဂိုဒေါင်တစ်ဝိုက်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိခဲ့လား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ဖူသည် အလျင်အမြန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မရှိပါဘူး။ ဒီကျွန်က လူတွေကိုခေါ်ပြီး ဂိုဒေါင်ရဲ့ပတ်လည်အတိုင်း ပတ်ကြည့်ခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူ့ကိုမှမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။”

ထိုအခါမှသာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီးလွန်းခဲ့သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး၊" တံခါးစောင့်တာဝန်ယူသော အစေခံတစ်ဦး အလျင်အမြန်ဝင်လာပြီး ထစ်ငေါ့စွာပြောလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီး၊ မ..မကောင်းတော့ဘူး။ အကြီးအကဲ လီ..လီက အရာရှိအများအပြားကိုခေါ်လာပြီး အပြစ်ဒဏ်အမတ်ဌာနက တရားရုံးအမှုလိုက်တွေနဲ့အတူ ဒီကိုရောက်လာပါတယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အောက်ခြေမနွေးသေးမီ ထပ်မံ၍ထရပ်လိုက်ရသည်။ “သူ ဘာလာလုပ်တာလဲ။”

တံခါးစောင့်က "အကြီးအကဲလီက စံအိမ်မှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့အခန်းတစ်ခုရှိတယ်လို့ပြောတယ်။ သူက အဲဒါကို စစ်ဆေးဖို့လာတာပါ။"

“………” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဆွံ့အသွားသည်။ ဘယ်အကြီးအကဲမိသားစုတွေမှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့အခန်းမရှိလို့လဲ။ အဲဒီအဘိုးကြီးလီက ဆေးမှားစားမိတာလား၊ ဘာလား။

လက်ရှိတွင် အကြီးအကဲလီသည် သည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသောမိုးထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ပိန်လှီသောခန္ဓာကိုယ်သည် မိုးထဲတွင် မြင့်မားပြီး သန်မာနေပုံရသည်။ “ဝင်တိုက်ကြ၊” အကြီးအကဲလီသည် သူ့တပည့်များနှင့် အပြစ်ဒဏ်အမတ်ဌာန၏တရားရုံးအမှုလိုက်များကို ရှေ့တံခါး၏တစ်ဝက်ပွင့်နေသောတံခါးများကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့က အရှင်သခင်ကပေးတဲ့ တရားဝင်လစာနဲ့နေထိုင်ကြတာ၊ ဒါကြောင့် အဲဒီတော်ဝင်ကျေးဇူးတော်ကို ပြန်ဆပ်ဖို့ တာဝန်ရှိတယ်။”

.....

"ဟချိုး!" ချုံပုတ်များထဲတွင် ငုံ့ချလိုက်ရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ နှာချေလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ဝတ်ရုံကို သူမ၏ပခုံးများပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သူမသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

“အေးနေလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်တစ်ဖက်ကိုဆန့်တန်းကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ထိလိုက်သည်။

“မအေးပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှာခေါင်းကိုပွတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မြင်တာမမှားရင် ဒါက သင်္ချိုင်းတစ်ခုပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

သူမတို့ရှေ့က မြေကွက်လပ်ကုန်းတန်းများတွင် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်များမရှိသော်လည်း မြေပုံတစ်ခုစီတိုင်းသည် သူမ မည်သို့ပင်ကြည့်သည်ဖြစ်စေ သင်္ချိုင်းများနှင့်တူနေသည်။

"ဒါက သင်္ချိုင်းတစ်ခုပဲ၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ဆွဲသွင်းရင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုသို့သော မှောင်မိုက်သောမြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဟု ယူဆခဲ့သည်။ “ဒါတွေကို မြေပုံဂူတွေလို့ခေါ်တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ရှေ့တွင် သူ့ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို မြေပုံဂူများကြားတွင် ထားရှိသည့်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ မှောက်လျက်လဲကျချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သူက ပုန်းအောင်းရာနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတတ်တာပဲ!

ယင်းဖုန်းသည် တောင်စောင်းတစ်ဝက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းလာပြီး ချုံပုတ်များထဲသို့လျှောဝင်ကာ အစီရင်ခံလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်မှ အစေခံချုပ်သည် ရိက္ခာဂိုဒေါင်၏ဝင်ပေါက်သို့ လူများကိုခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး သူတို့ အတွင်းထဲကို ရိက္ခာတွေပို့ဆောင်နေတာ မြင်လိုက်ပါတယ်။ အပြင်ဘက်မှာလည်း လှည်းတွေအများကြီးရပ်ထားပါတယ်။"

“မင်း 'like' တစ်ခုရတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ သူတို့သည် ရန်သူများ ဂိုဒေါင်သို့ ပို၍ပို့ဆောင်နေချိန်တွင် ရိက္ခာများကို ခိုးယူရန် စီစဉ်နေခဲ့သည်။ လူတိုင်းတွင် ဤသို့သောကံကောင်းခြင်းမျိုး မရှိပေ။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့၊" ယခု ယင်းဖုန်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်နေသည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုသွားရမှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချုံပုတ်များကထဲမှ ခုန်ထွက်လိုက်ကာ "ငါတို့က ဒီနေရာကို လုယက်ဖို့လာတာဆိုမှတော့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ဂရုစိုက်ဖို့လိုလို့လား။ လုယက်ဖော်ရဲဘော်တို့၊ ခုန်အုပ်ကြစို့!"

"ခုန်အုပ်?" ယင်းဖုန်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဓားပြတိုက်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်းတွင် လူများနှင့် ကုန်ပစ္စည်းများကို ဖမ်းဆီးခြင်းပါဝင်သောကြောင့် လုယက်သူများအားလုံးသည် ခုန်အုပ်ရုံသာရှိသည်။ သူသည် သူ့နဖူးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်ပြီး ဤမိန်းကလေးသည် ဓားပြတစ်ဦးအဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့သလားဟု အလေးအနက်တွေးတောစပြုလိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းသည် အရှင်မင်းကြီး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် လိုက်ရန်အသင့်ဖြစ်နေပြီး သူသည် "ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်းပဲ သွားကြတော့မှာလား။ ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မလိုဘူးလား။" ဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ပြောလိုက်သည်။ ထင်ထင်ရှားရှား လုယက်ရန်သွားသော ထိုသို့သောသူခိုးများ ရှိခဲ့ပါသလား။

“မင်းက အရှင်မင်းကြီးကို ကူညီနေတာဆိုရင် ဘာလို့ မျက်နှာဖုံးကွယ်ဖို့လိုမှာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

“……” ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။ မှန်ပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ရန်ဘက်ဖြစ်ပြီးသားပဲ။ ဒါဆို သူတို့က ထင်ထင်ရှားရှား လုယက်တော့ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ။

"ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ ဓားပြတွေအလုပ်ကို မလုပ်ဖူးဘူး၊" ယင်းလေက ဘေးတွင် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါလည်း မလုပ်ဖူးဘူး။"

“……..” လူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ အဲဒါကို တမင်တကာ အကျယ်ကြီးထုတ်ပြောဖို့ လိုအပ်လို့လား။

.......

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ရိက္ခာဂိုဒေါင်၏ကျောက်တံခါးနှစ်ချပ် ပိတ်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ့ရင်ဘတ်ကိုပုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကိုရှူထုတ်လိုက်သည်။ ထိုနေ့ အမတ်ချုပ်ကြီး၏ညွှန်ကြားချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် အစေခံချုပ်ရှဲ့၏နှလုံးသားသည် တစ်မိနစ်လျှင် အနည်းဆုံး အကြိမ် ၂၀၀ ခုန်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ့မျက်နှာပေါ်က မိုးရေများကို ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ ရိက္ခာများသည် ယခု အတွင်းတွင် သိုလှောင်ထားပြီး တံခါးများအားလုံး သော့ခတ်ထားကာ မည်သူမျှ ခိုးယူရန်မပေါ်လာခဲ့ပေ။ သူသည် တစ်နေ့လုံး သူ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် သူ့ဘာသူ ကြောက်လန့်နေခဲ့ပုံရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်၏ဘေးသို့ လှမ်းသွားပြီး သူ့ပခုံးကိုပုတ်ရန် လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်သည်။ "ဟေး။"

မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသောကြောင့် ရေစိုခံမီးအိမ်များသည် နေရာအနည်းငယ်ကိုသာ လင်းထိန်စေနိုင်သည်။ ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မမှတ်မိဘဲ ဟောက်လိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်သူလဲ။ မင်းက ဒီသခင်ရဲ့ပခုံးကို ပုတ်ရဲတယ်လား။ အောက်တန်းစားကောင်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒီအစေခံက ဘာလို့ ဒီလောက်ဒေါသကြီးရတာလဲ။ လောင်တသည် သူမ၏ပခုံးများပေါ်တွင်လည်း နားနေပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူ့ငတုံးကောင်မလေးက ဘယ်သူမဆို အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့သူတစ်ယောက်လား။ သူ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ရှဲ့လိုင်ပေါင်၏မျက်နှာကို ကုတ်လိုက်သည်။

"အား!" လုံးဝပြင်ဆင်မထားမိသောကြောင့် ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ကြောင်လက်သည်းများကို တည့်တည့်မတ်မတ်တွေ့ဆုံလိုက်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာကိုအုပ်ကာ နာကျင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ!" ရိက္ခာများကို ကာကွယ်ခဲ့သောအစောင့်များသည် ချက်ချင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ဟစ်စပြုလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကိုမြှောက်ကာ ရှဲ့လိုင်ပေါင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ကို မသိသလို ဟန်ဆောင်နေတာလား။" သူမက မေးလိုက်သည်။

မိုးကြိုးတစ်ချက်သည် သူတို့ခေါင်းပေါ်က ညကောင်းကင်ကို လင်းထိန်သွားစေပြီးနောက် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု လိုက်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာမြင်လိုက်ပြီး အသက်ရှူမရလောက်အောင် တုန်လှုပ်စပြုလိုက်သည်။ ဒီ၊ ဒီလူက နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာခဲ့ပြီ!

"ဒီလူယုတ်မာကို ဖမ်းဆီးလိုက်!" ရိက္ခာအစောင့်များ၏ခေါင်းဆောင်သည် သူ့လက်ကိုမြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အစောင့်အများစုသည် သူတို့၏ပြိုင်ဘက်ကို ရှားရှားပါးပါးတွေ့ဆုံရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့တော်တွင် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏နာမည်ကိုကြားသူတိုင်း သူတို့ကိုကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူက သူတို့နှင့် တကယ်ပဲတိုက်ခိုက်ရဲမှာလဲ။ သူတို့ခေါင်းဆောင်ထံမှ အမိန့်တစ်ခုသည် အစောင့်များကို နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားစေခဲ့သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် သူ့ဘောင်းဘီထဲတွင် သေးထွက်သွားခဲ့သည်။ အ...အရှင်မင်းကြီးလား။ သူတို့က သူတို့သေဆုံးခြင်းဆီသို့ ပြေးနေကြတာပဲ! "မလုပ်ကြနဲ့၊ အားးးး--" အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် သူတို့ကိုရပ်တန့်ရန် အော်ဟစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ့စကားများသည် မကြာမီ ကြေကွဲဖွယ်အော်ဟစ်သံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် သူ့ကို သူမ၏ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး ဝင်လာသောလူအုပ်ကြီးဆီသို့ ကြီးမားသောကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ပစ်လိုက်သည်။

"မြောင်!" လောင်တသည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ဒီလူကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူက သူ့မျက်နှာကို သွေးများဖုံးလွှမ်းသွားအောင် သေချာလုပ်ပေးမယ်!

နဂါးအစောင့်တစ်ရာခန့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ၏လက်ထဲတွင် အုတ်ခဲတစ်တုံးဖြင့် အစောင့်များကိုတိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် အမီလိုက်လာခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ သူတို့သည် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်လိုက်ကြသည်။ နန်းတော်တွင် ကင်းစောင့်တာဝန်ယူနေသော စုန့်ကျင်းမှလွဲ၍ ဖန်းထန်နှင့် ကျန်သူများအားလုံး လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ စစ်သူကြီးဖန်သည် မြေပုံဂူများကြားတွင် တိုက်ခိုက်နေသော လူအုပ်နှစ်အုပ်ကိုမြင်သောအခါ သူ့လည်ချောင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် နင်သွားခဲ့သည်။

"ငါတို့ တိုက်ခိုက်ရမှာလား။ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ထုတ်လိုက်တာနဲ့ ဒီလူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ပြန်တိုက်ခိုက်ရဲဦးမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့က ဒီနေ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားရမှာလား၊ ဒါမှ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ငါတို့လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို မသိမှာလား။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက အုတ်ခဲတစ်တုံးဖြင့် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ကခုန်နေပြီး လူများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားအောင်လုပ်နေသည်ကိုကြည့်ရင်း ထပ်ခါတလဲလဲ သက်ပြင်းချရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ သူက သူမကို ဆက်ပြီးမတိုက်ခိုက်ရန် ပြောလျှင်ရော အသုံးဝင်ဦးမှာလား။

"ကူညီကြစို့၊" စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ပြောလိုက်သည်။ သူတို့က တိုက်ခိုက်တော့မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် လုံးဝရက်စက်မှုကင်းမဲ့ပြီး ဒီလူများကို ရှုံးနိမ့်ကြောင်းဝန်ခံရန် တွန်းအားပေးလိမ့်မည်။

အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ရင်း သူ့ခေါင်းကိုပွေ့ပိုက်ထားသည်။ သူ့သခင်အမတ်ချုပ်ကြီးသည် အရှင်မင်းကြီး၏ပြင်းထန်မှုကို အထင်သေးခဲ့သည်။ သူတို့အသက်ကို မစွန့်စားနဲ့လား။ ပြန်လာခဲ့လား။ သူတို့အသက်ကို မစွန့်စားရင်တောင် ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို တစ်စက်မှ လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး! တိုက်ပွဲအော်ဟစ်သံများ နောက်ဆုံးရပ်တန့်သွားသောအခါ ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် သူ့ခေါင်းကိုမြှောက်ကာ သူ့ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခြွင်းချက်မရှိဘဲ သူတို့၏အစောင့်အားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေခဲ့သည်။

"မြောင်!" လောင်တသည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်ကို ထပ်မံ၍ကုတ်လိုက်သည်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ခေါင်းနောက်သို့။ အစေခံချုပ်ရှဲ့လိုင်ပေါင်၏ခေါင်းပေါ်က ဆံပင်တစ်ဝက်ကို ဆွဲနှုတ်ပြီးသားဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိန်းချုပ်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း သူ့နှုတ်ခမ်းများမှ နာကျင်ဖွယ်အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်လာသည်ကို သူ မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ဘေးသို့လျှောက်သွားပြီး အံ့သြတကြီး "ဟမ်၊ အသက်ရှင်နေသေးတာလား။"

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် သူ့ဒူးများပေါ်သို့ တွားသွားပြီး ဦးညွှတ်စပြုလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။"

"တံခါးဖွင့်၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းဖုန်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မ..မလုပ်နိုင်ဘူး၊!" အစောင့်တစ်ဦးက အော်လိုက်သည်။ "သော့မပါဘဲ တံခါးက အတွင်းကခလုတ်ကို နှိုးပြီး ဂိုဒေါင်တစ်ခုလုံး မီးလောင်သွားလိမ့်မယ်!" သူ မသေချင်ဘူး။ ရိက္ခာဂိုဒေါင် မီးလောင်ပြီး ရိက္ခာအားလုံး ဖျက်ဆီးခံရရင် ဒီလူတွေက သူတို့ကို သူတို့ဒေါသပြေအောင် သတ်ပစ်မှာမဟုတ်ဘူးလား။

***