အစေခံချုပ်ရှဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း

ယင်းဖုန်းသည် သူ့လူများကို တံခါးဆီသို့ ခေါ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း အစောင့်၏စကားကြောင့် ၎င်းကိုမထိမီ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်၏ရှေ့တွင် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏တည်ကြည်သောမျက်နှာကို မော့ကြည့်သောအခါ သူသည် မည်သည့်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုမျိုးကိုမျှ မခံရသေးသော်လည်း နာကျင်မှုကို ခံစားနေရနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သော့ကိုရှာဖို့ဆို သူက ငါ့ဆီကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူ့ဆီသွားမှာတဲ့လဲ။ သို့သော် ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် သူ့မိသားစုဝင်များကို တွေးလိုက်သောအခါ အံကြိတ်ကာ သူတို့ သူ့ကို သေအောင်ရိုက်နှက်လျှင်ပင် သော့၏တည်နေရာကို မဖော်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖန်းထန်သည် ပြေးလာပြီး ရှဲ့လိုင်ပေါင်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သော့အတွက် ပုတ်ခတ်ရှာဖွေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "သူ့ပေါ်မှာ ဘယ်သော့မှမရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာရှိတဲ့အစောင့်အားလုံးကို ရှာဖွေသင့်သလား။" စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏အမိန့်မပါဘဲပင် နဂါးအစောင့်များသည် တခြားအစောင့်များကို ရှာဖွေစပြုနေခဲ့သည်။

“သော့ ဘယ်မှာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်ကို မေးလိုက်သည်။

သူသည် စကားမပြောရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ဖန်းထန်သည် ခြေတစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ ရှဲ့လိုင်ပေါင်၏လက်ချောင်းများကို နင်းလိုက်ရာ သူသည် နာကျင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ပြောစမ်း!" ဖန်းထန်သည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်၏ပခုံးကို ကန်လိုက်ရာ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်သွားခဲ့သည်။ ရွှံ့များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ကျွန်တစ်ဦးဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ့သခင်သည် အလွန်ကြီးမားသောအာဏာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အစေခံချုပ်ရှဲ့၏ဘဝသည် အမြဲတမ်း ချောမွေ့လွယ်ကူခဲ့ပြီး သူသည် ထိုသို့သောဒုက္ခမျိုးကို တစ်ခါမှမခံစားဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် လေရှူရန် ရွှံ့ရေထဲမှ သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်နှင့် ဖန်းထန်၏ခြေထောက်သည် သူ့ကို တစ်ဖန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သူ့ကို အောက်သို့တွန်းချလိုက်သည်။ ရွှံ့နှင့်ရေအနည်းငယ်ကို မျိုချပြီးနောက် ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သေဆုံးနေပြီဟု ခံစားရသည်။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း စစ်သူကြီးအချို့သည် မကျေနပ်သေးဘဲ "ဘာလို့ မင်းက အဲလောက်ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ။ မင်းက သူ့ကျောကို နှိပ်နယ်ပေးနေတာလား။" ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဖန်းထန်သည် မကျေနပ်ခဲ့ပေ။ “ဒီကျွန်ခွေးကို ငါသတ်လိုက်ရင် ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။”

“သူသေသွားရင်တောင် အရေးမကြီးဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါလေ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းတွင် ပြောစရာစကားများရှိသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရုံသာရှိသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ခင်ဗျားက ဒီကိစ္စတွေမှာ ပါဝင်စရာမလိုပါဘူး။"

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ကရုဏာတောင်းခံပြီး သော့ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သူမသိဘူးလို့ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် စကားပြောရန် အားမရှိတော့ပေ။ ဖန်းထန်၏ခြေထောက်သည် သူ့အပေါ်သို့ ရက်စက်စွာနင်းချေလိုက်ရာ အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် သွေးများအန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ယင်းဖုန်းသည် ဤအချိန်တွင် ပြေးလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့ကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ သူတို့အားလုံးကို ရှာဖွေပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အစောင့်တွေထဲက တစ်ယောက်မှ သော့မရှိဘူး။ သူတို့က သော့ကို ဝှက်ထားဖို့အတွက် သီးသန့်နေရာတစ်ခုခုရှိနေတာလား။"

စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ "ဂိုဒေါင်ထဲမှာ လူတွေရှိနေသလား။"

"ဒါမှမဟုတ် အတွင်းကလူတွေက အပြင်ကလူတစ်ယောက်က တံခါးဖွင့်ပေးမှပဲ ထွက်လို့ရတာလား။" နောက်စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

“ငါတို့ သော့ကိုရှာရမယ်၊” ယင်းဖုန်းသည် ထန်းရွက်မိုးကာဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူသည် ယခုအချိန်တွင် လုံးဝစိုစွတ်နေပြီဖြစ်သည်။ စိုးရိမ်တကြီး သူက "မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီနေ့ အလကားလာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ သူမ၏အိတ်ထဲမှ သော့ကိုထုတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းမြင်နိုင်ရန် သူမ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ “ကျွန်မမှာ သော့ရှိတယ်လေ။”

“…….” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။

Ó(°△ °|¦õ၊ တခြားလူတိုင်းလည်း ဆွံ့အသွားသည်။

“ဒါ-ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊” အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ စကားဆက်မပြောတော့တာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် သူမကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မင်းက ငါတို့ကို ဘာပြောစေချင်တာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုကုတ်ပြီးနောက် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒီအခြေအနေက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ဖဝါးမှ သော့ကိုယူလိုက်သည်။ ပုံမှန်သော့များနှင့်မတူဘဲ ဤသော့သည် အလျားနှစ်ဆရှိသည်။ ၎င်း၏အရောင်ကိုကြည့်လျှင် ၎င်းကို တစ်ခါမှမသုံးဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့လက်ထဲတွင် ၎င်း၏အလေးချိန်ကိုစမ်းသပ်ပြီးနောက် “အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက ဒီနေရာကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ရင် သဘာဝအတိုင်းပဲ သူက သူ့သော့ကိုလည်း ရှာဖွေနိုင်မှာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ခင်ဗျားစကားအရ ဒါက တကယ်ပဲ ဒီလောက်ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုလား။

“သွားပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သော့ကို ယင်းဖုန်းကို ပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းနှင့်အတူ လိုက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး ဂိုဒေါင်ပုံစံကို ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ကျောက်တံခါးများဖွင့်သံကိုကြားသောအခါ သူသည် သူ့နံရိုးနှစ်ချောင်းကျိုးနေသည့်တိုင် တွားသွားထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် တံခါးနှစ်ချပ်လုံး လုံးဝပွင့်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုပ်ကိုထွေးထုတ်ပြီး ရွှံ့အိုင်တစ်ခုထဲသို့ ကိုယ်ခန္ဓာပျော့ခွေစွာ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဂိုဒေါင်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပြန်ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာကခုန်ရင်း “ဒါတွေအားလုံး ဆန်နဲ့ဂျုံမှုန့်တွေချည်းပဲ၊ ဆန်နဲ့ဂျုံမှုန့်တွေချည်းပဲ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်း…" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ သူ မပြီးဆုံးမီ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဂိုဒေါင်အတွင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမ နန်းတော်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ယိုသန်းကို မြေပဲတစ်အိတ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ သုံးအိတ်ပေးတော့မည်!

မိုးရွာသွန်းမှုသည် လျော့နည်းသွားပုံရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး မိုးတိမ်များ ပြန့်ကျဲသွားကာ လခြမ်းကွေးနှင့် ကြယ်များပြည့်နေသောကောင်းကင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မိုးတိတ်တော့မယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။” ဖန်းထန်သည် ကောင်းကင်ကို ကြောင်တောင်တောင်စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ရိက္ခာအားလုံးကို လှည်းတွေပေါ်တင်လိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ဘေးတွင်ရပ်နေသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ သူတို့ကို တစ်ညလုံးရွှေ့ပြောင်းမယ်။”

“မိုးတိတ်သွားပြီ!" ဖန်းထန်က အော်လိုက်သည်။ ပထမစစ်သူကြီးသည် သူ့ကိုဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် သူသည် ဖန်းထန်၏ခေါင်းနောက်စေ့ကို ရိုက်လိုက်သည်။ ဒီလူက စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်နေပြီ၊ ဒါဆို ဘာလို့ သူက အဲလောက်ကြမ်းတမ်းစွာ ကြွားဝါနေသေးတာလဲ။

တောင်တက်ရန်လွယ်ကူသော်လည်း ဆင်းရန်ခက်ခဲသည်၊ အထူးသဖြင့် ဤသို့သောမိုးရွာသောရာသီဥတုတွင်။ အနည်းဆုံးတော့ ရိက္ခာများသည် အနည်းငယ်စိုစွတ်သွားလျှင် ကောင်းမွန်လိမ့်မည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နေပူတွင်အခြောက်ပြန်လှမ်းခြင်းဖြင့် ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မည်။ သို့သော် ဂျုံမှုန့်သည် စိုစွတ်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မိုးတိတ်သွားခြင်းသည် လှည်းများရွှေ့ပြောင်းခြင်းအတွက်သာမက ဆန်နှင့်ဂျုံမှုန့်နှစ်မျိုးစလုံးအတွက် သတင်းကောင်းဖြစ်သည်။ နဂါးအစောင့်များအားလုံး ပျော်ရွှင်သောစိတ်ဓာတ်များဖြင့် ရှိနေကြသည်။ ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် တစ်ဖန်ပြန်သတိရလာသောအခါ လူတစ်စုသည် ရထားများတင်ခြင်းနှင့်ရွှေ့ပြောင်းခြင်းဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့မျက်နှာကို မေးစေ့မှဆွဲမြှောက်လိုက်ရာ သူသည် သူ့ဘေးတွင်ရပ်နေသော ဖန်းထန်နှင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သူ နိုးလာပြီ၊” ဖန်းထန်သည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို အစီရင်ခံလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ငှက်ဖျားရောဂါခံစားနေရသောလူတစ်ဦးကဲ့သို့ တုန်ခါနေခဲ့သည်။

“အစေခံချုပ်ရှဲ့၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းထန်သည် သူ့ကိုတစ်ဖန်ပြန်ကန်လိုက်ပြီးနောက် ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် လုံးဝနိုးလာပုံရပြီး “မ-မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်မဝံ့ရဲပါဘူး၊ ဒီကျွန်တော်မျိုး၊ ဒီကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ရဲပါဘူး” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ချင်ဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲကျရင်း စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို သူ့ကရုဏာအတွက် ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို ရှင်းလင်းပြီးသွားရင် မင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဘယ်လိုအစီရင်ခံမှာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

“ဒီမှာ ဘယ်သူက သော့ရဲ့တည်ရှိမှုကို သိသေးလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် အကြိမ်အနည်းငယ် အသံတိတ်လုပ်လိုက်သည်။ ဖန်းထန် ရယ်လိုက်သည်။ “ဒီအခြေအနေရောက်နေတာတောင် မင်းက တခြားသူတွေရဲ့အသက်ကို စိတ်ပူနေတုန်းပဲလား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်ကို နှုတ်ဖြင့်ဖိအားမပေးဘဲ သူ့ကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်ရုံသာရှိသည်။ အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် သူ့ကို အကြာကြီးမစောင့်စေဘဲ သူ့ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သူ့နောက်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ နဂါးအစောင့်အုပ်စုတစ်စုသည် အနီးနားက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော သူ့အစောင့်များကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

“သူ၊” ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအကူတစ်ဦးနှင့်တူသောလူတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ရိက္ခာဂိုဒေါင်အတွက် စာရင်းကိုင်။”

“ကောင်းပြီ၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို သူက သော့ကို ပေးအပ်ခဲ့တဲ့သူပဲ။ ဒါက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။”

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာ သေမင်းကဲ့သို့ဖြူဖျော့နေသည်။ ဒီလူက သူ့ကို အရှင်လတ်လတ်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံစားစေချင်နေသည်။ သူက အမတ်ချုပ်ကြီးကို သစ္စာဖောက်ရဲတဲ့သတ္တိရှိရင်တောင် သူ့မှာ ယှဉ်နိုင်တဲ့အရည်အချင်းမရှိဘူး!

“ငါ မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အနာဂတ်မှာ ကိစ္စတွေရှိရင် ငါ မင်းကိုရှာဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်မယ်။”

အစေခံချုပ်ရှဲ့၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှ ဆီးနံ့များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက တကယ်ပဲ ကြောက်လန့်တကြား သေးထွက်သွားသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဖန်းထန်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မနှစ်မြို့ဖွယ်အမူအရာဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နေရာတွင်ရပ်နေပြီး အရင်ကဲ့သို့ပင် အသံနေအသံထားကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

“ဒါပေါ့၊ မင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးကို အပြည့်အစုံဝန်ခံလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါထင်တာတော့ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမရှင်းပြနိုင်ဘူး။ ရိက္ခာဂိုဒေါင်သော့ရဲ့အပွားတွေက အများကြီးမရှိနေသင့်ဘူးလေ။”

“……” ရှဲ့လိုင်ပေါင် ဆွံ့အသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီး၊ ရိက္ခာဂိုဒေါင်သော့ကို ဘယ်လိုရခဲ့လဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးပါလား။ စုစုပေါင်း နှစ်ချောင်းပဲရှိတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ တစ်ချောင်းရှိပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်သော့က သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာဖြစ်စေ၊ ဂိုဒေါင်ပင်မဝင်ပေါက်နားက လျှို့ဝှက်သိုလှောင်သေတ္တာထဲမှာဖြစ်စေ ထားရှိသည်။ အကယ်၍ သူ့သော့က ဒီမှာရှိနေသေးရင် အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ကိုယ်ပိုင်သော့ကို ပျောက်ဆုံးသွားတာလား။ အဲလိုဆိုရင် အမတ်ချုပ်ကြီးက ရိက္ခာတွေကို ဒီမှာသိုလှောင်ခွင့်ပေးဦးမှာလား။ သူ ရူးသွားပြီလား။

“မင်း သွားသင့်ပြီ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် စဉ်းစားပြီးနောက် “စစ်သေနာပတိချုပ် ကရုဏာထားပြီး ကျွန်တော့်ကို ကျေနပ်စွာသေခွင့်ပေးပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက အခုခေါင်းမာနေတာလား။” ဖန်းထန်၏စိတ်အခြေအနေ ပေါက်ကွဲသွားပြီး နောက်ထပ်ကန်ရန် ရှေ့သို့တိုးလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကိုထိုနေရာတွင်ထားရန် သူ့ပခုံးကိုပုတ်လိုက်ပြီးနောက် အစေခံချုပ်ရှဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်းက သော့ကို ပေးအပ်ခဲ့တဲ့သူဖြစ်လိမ့်မယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မင်းမိသားစုကို နောက်ပိုင်းမှာ ချမ်းသာပေးမှာလား။”

အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် သူ့မှာ နောက်ထပ်ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။

“အစေခံချုပ်က ဘာကိုရွေးချယ်မှာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ထစ်ငေါ့သွားပြီး “စစ်သေနာပတိချုပ်က ဒီကျွန်ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရိက္ခာဂိုဒေါင်ဘက်သို့ လှည့်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဒီကျွန်က သူ့ကိုခေါင်းငုံ့ပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ယခု သူနှင့်စကားဖြုန်းတီးရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

“ဘာလို့ မင်း အမြန်ဆုံးထွက်မသွားတာလဲ။” ဖန်းထန်က ပြောလိုက်သည်။ အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် ထရပ်ချင်သော်လည်း သူ့ကျိုးနေသောနံရိုးများက သူလှုပ်ရှားတိုင်း သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်စေသည်။ ဖန်းထန်သည် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာထရပ်ရန် ရုန်းကန်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် သူ့ကို သတိလစ်သွားအောင် ကန်လိုက်ရုံသာရှိသည်။ အကယ်၍ အစေခံချုပ်ရှဲ့ လမ်းမလျှောက်နိုင်လျှင် သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏လူများက သူ့ကိုကယ်တင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာရှိသည်။

ယခုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ရိက္ခာဂိုဒေါင်အတွင်းတွင်ရှိနေပြီး ထိုနေရာတွင် ရိက္ခာနှင့်ဂျုံမှုန့်ပုံများသည် မျက်နှာကြက်အထိရောက်ရှိနေသည်။ အရာအားလုံးသည် သပ်ရပ်သောတောင်ငယ်လေးများအဖြစ် စီတန်းထားပြီး သူ့ကို အသက်ရှူအောင့်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။ မြို့တော်သည် နေရာတိုင်းတွင် ဒုက္ခသည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဘဏ္ဍာအဖွဲ့သည် ၎င်းဂိုဒေါင်များ၏ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ သိုလှောင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် စစ်တပ်ရိက္ခာများကို နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အကြွေးတင်နေစဉ် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ဂိုဒေါင်သည် တကယ်ပဲ ထိုသို့သောမြင်ကွင်းဖြစ်နေခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ဒေါသထွက်နေရင်းမှ ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကိုလည်း ခံစားခဲ့ရသည်။

ယင်းဖုန်းသည် သူ့ပခုံးများပေါ်တွင် ရိက္ခာအိတ်တစ်အိတ်နှင့်အတူ လျှောက်လာပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ကာ “အရှင်မင်းကြီး ဘယ်မှာလဲ။” ဟု အော်လိုက်သည်။

ဂိုဒေါင်အတွင်းရှိ လူတိုင်း အလုပ်တန့်သွားကြသည်။ ယခုမှသာ သူတို့သည် ဂိုဒေါင်ပတ်ပတ်လည်တွင် ရူးသွပ်စွာပြေးလွှားနေခဲ့သော အရှင်မင်းကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ရှေ့ကမြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်စားမှုအားလုံးဆုံးရှုံးသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး အပြင်ဘက်ထွက်သွားတာလား။”

ကျောက်တံခါးများဘေးတွင် ရပ်နေသော နဂါးအစောင့်တစ်ဦးသည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “ခုနက အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကြောင်ကိုခေါ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်က အရှင်မင်းကြီးက ကြောင်ကို သူတို့က တောင်တွေရဲ့နောက်ဘက်ကို သွားတော့မယ်လို့ ပြောတာကို ကြားလိုက်တယ်။”

“အရှင်မင်းကြီးက ကြောင်နဲ့ စကားပြောနေခဲ့တာလား။” ယင်းဖုန်းက အော်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နဖူးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်သည်။ “ငါ အရှင်မင်းကြီးကို ရှာဖို့ အနောက်တောင်တန်းတွေကို သွားမယ်။ ကျန်တဲ့မင်းတို့၊ အမြန်ဆုံး ဒီပစ္စည်းတွေကို ယူသွားကြ။” ယင်းဖုန်းကို ညွှန်ကြားချက်များပေးပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့သည် လျင်မြန်သောခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

....

လက်ရှိတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုးထွက်နေသောကျောက်တုံးတစ်တုံးအောက်တွင် ငုံ့ချလိုက်ပြီး သူမ၏ရှေ့က အဖြူရောင်မွှေးလုံးလုံးသုံးလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်လုံးသည် တခြားနှစ်လုံးထက် ပိုကြီးသည်။

“ခွေးလေးတွေလား။” သူမက မေးလိုက်သည်။

လောင်တသည် သူမကို လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်ရုံသာရှိသည်။ “ဒါတွေက ဝံပုလွေတွေ၊ နှင်းဝံပုလွေတွေ!"

".....?" သူမသည် လောင်တပြောခဲ့သော အရသာရှိသောတောရိုင်းသစ်သီးများကို ခူးရန်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း သစ်သီးအစား သူမသည် ဝံပုလွေသုံးကောင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

“ထွက်သွား!" မိခင်ဝံပုလွေသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ထရပ်ရန်ပြင်ဆင်ရင်း သူမ၏သွားများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ငါ ထွက်သွားရမှာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ “ထောင်ချောက်ကြောင့် မင်းခြေထောက်ကို ရသွားတာလား။” မိခင်ဝံပုလွေ လှုပ်ရှားသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်က သူမ၏ဘယ်ဘက်နောက်ခြေထောက်ကို ကိုက်ထားသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူမ၏အရိုးပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဒီလူသားက သူ့စကားကို နားလည်တယ်! မိခင်ဝံပုလွေ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မကြောက်ပါနဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိခင်ဝံပုလွေ၏ခြေထောက်ပေါ်က ထောင်ချောက်ကို ချိုးဖဲ့လိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်သန်မာသောကြောင့် သူမ၏လက်ချောင်းများနှင့်လက်မတို့သည် ထောင်ချောက်ကို နှစ်ပိုင်းချိုးရန် လုံလောက်သည်။ မိခင်ဝံပုလွေသည် နာကျင်လွန်း၍ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

“ရပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များဖြင့် မိခင်ဝံပုလွေ၏ဒဏ်ရာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ “ဒါက သိပ်မကြာခင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ၊ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တစ်၊ နှစ်၊ သုံး လို့ ရေလိုက်ပါ။”

စိမ်းဖျော့ရောင်အလင်းသည် မိခင်ဝံပုလွေ၏ဒဏ်ရာကို ဝန်းရံသွားပြီးနောက် နာကျင်မှုသည် အလျင်အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မိခင်ဝံပုလွေ၏မျက်လုံးများထဲက ရက်စက်သောအလင်းသည် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ လူသား” ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။

“ရပါတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းသွားသည်နှင့် သူမ၏လက်များကို လွှတ်လိုက်သည်။ အမွေးများပင် ပြန်ပေါက်လာခဲ့သည်။ "ငါ့နာမည်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၊" သူမက မိခင်ဝံပုလွေကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ။"

“မက်မွန်သီး၊” မိခင်ဝံပုလွေက ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါဆို မင်းက အဲဒီရှောင်ယောင်းပေါ့။ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ငါ မင်းကို လက်ဆောင်တစ်ခုပေးမယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာ ပြုံးရွှင်သွားသည်။ တ-တကယ်ပဲ နောက်ထပ်လက်ဆောင်တစ်ခု ရတော့မှာလား။

***