အရှင်မင်းကြီးနဉ်က ပြောတယ်၊ အမှောင်က ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ဖို့ သွေးဆောင်တယ်
Vol. 4 Ch. 62
“လက်ဆောင်လိုချင်လို့ ငါမင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မက်မွန်သီးဟုအမည်ရသော ဝံပုလွေမကြီးကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို သူ့လက်သည်းဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။ “ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့။”
“ကောင်းပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ငါ ငွေနဲ့ရိက္ခာ လိုတယ်။”
“…….” မက်မွန်သီး ဆွံ့အသွားသည်။
မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော လောင်တက သူမကို “မင်း နည်းနည်းလောက် ထိန်းချုပ်လို့မရဘူးလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “မင်း ဘယ်တော့မှ ပါးစပ်ပိတ်လို့မရဘူးလား။” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ပထမတော့ သူက သူမကို ဟန်ဆောင်မနေနဲ့လို့ ပြောပြီး နောက်တော့ ထိန်းချုပ်ခိုင်းသည်။ ရုပ်ရှင်မင်းသမီးတစ်ယောက်တောင်မှ ဒီလောက်ရှုပ်ထွေးတဲ့ဇာတ်ကောင်ကို ကျွမ်းကျင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ မက်မွန်သီးသည် လူနှင့်ကြောင်တို့ ရန်ဖြစ်တော့မည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို လျက်လိုက်သည်။ သူမ၏အမြီး လှုပ်ယမ်းသွားပြီးနောက် သူမနောက်မှ မီးခိုးနက်ရောင်အဝတ်ဘောလုံးတစ်လုံး လိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ငါ မင်းကို ဒါပေးချင်ခဲ့တာ၊” သူမက ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လူတစ်ယောက်ယောက်က လွှင့်ပစ်ခဲ့ပြီး ယခု မက်မွန်သီး၏ကစားစရာအဖြစ် အသုံးပြုနေသောအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒါက အဝတ်ဘောလုံးလေးတစ်လုံးပေါ့။” လက်ဆောင်တစ်ခုရခြင်းသည် ပျော်ရွှင်စရာအခါသမယတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ လက်လှမ်းကာ ဘောလုံးကိုယူရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် မက်မွန်သီးသည် သူမ၏အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဘောလုံးကို သူမနောက်တွင် တစ်ဖန်ပြန်ဝှက်ထားလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို အဆင်မပြေစွာ ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ လောင်တသည် သူ့လူတုံးကောင်မလေး တစ်ဖန်ပြန်အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ဟု ခံစားရပြီး သူမအတွက် သူ့လက်သည်းများဖြင့် လက်စားချေချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သို့သော် သူ မက်မွန်သီး၏အစွယ်များကို မြင်ပြီးနောက် လောင်တ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။
မက်မွန်သီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး “ငါက အစကတည်းက မင်းကို ဒီအဝတ်ဘောလုံးကို ပေးမလို့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငွေနဲ့ရိက္ခာ လိုချင်တယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို အဝတ်ဘောလုံးကို မပေးတော့ဘူး။”
“မြောင်၊” လောင်တက “မင်းက ငါတို့ကို ငွေနဲ့ရိက္ခာ ပေးတော့မှာလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် သူမ၏လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး၊ ငါ့မှာ ငွေရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ ခုနက ရိက္ခာနည်းနည်းပါးပါး ခိုးခဲ့ပြီးပြီ။”
“တောင်ရဲ့အဲဒီဘက်ခြမ်းမှာ၊” မက်မွန်သီးက “လူတွေနေတဲ့နေရာတစ်ခုရှိတယ်။ မင်း သွားကြည့်သင့်တယ်၊ အဲဒီမှာ ငွေနဲ့ရိက္ခာတွေ အများကြီးရှိတယ်။”
“အဲဒါ မဖြစ်ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ငါ သာမန်ပြည်သူတွေဆီက မခိုးနိုင်ဘူး။”
“မင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ရန်သူတွေလို့ ငါကြားတယ်?” မက်မွန်သီးက မေးလိုက်သည်။
“……” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ တိရစ္ဆာန်အားလုံးက ဒီအကြောင်းကို သိနေကြတာလား။
“အဲဒါတွေက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့လူတွေပဲ၊” မက်မွန်သီးက “ငါ့ခြေထောက်က အဲဒီအိမ်ကြီးတွေနားမှာ ဒဏ်ရာရခဲ့တာ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပျော်ရွှင်မှုသည် အလွန်လျင်မြန်စွာရောက်လာသောကြောင့် သူမ အာရုံစူးစိုက်မှု ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လောင်တသည် သူ့အမြီးကို ကိုက်ပြီး စစ်ဆေးလိုက်သည်။ နာကျင်သည်၊ ဒါဆို ယခုဖြစ်ပျက်နေသောအရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ်ပင်! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမတို့ရှေ့က တောင်မျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “အဲဒီမှာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ စမ်းချောင်းကို မြောက်ဘက်ကို အဆုံးထိလိုက်သွား၊ မင်း အဲဒီကိုရောက်လိမ့်မယ်၊” မက်မွန်သီးသည် ရှောင်ယောင်း၏နောက်ကို ကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။ “လူတစ်ယောက်လာနေတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ အခုသွားတော့မယ်။ ရှောင်ယောင်း၊ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးရင် ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြမယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြေသံများကိုလည်း ကြားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မက်မွန်သီးသည် နှင်းဝံပုလွေငယ်တစ်ကောင်ကို သူ့ပါးစပ်တွင်ကိုက်ချီကာ တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ လောင်တသည် သူမနောက်သို့ အော်လိုက်သည်၊ “မင်း တစ်ကောင်ကို မေ့သွားတာလား။”
မက်မွန်သီး၏အသံသည် အဝေးမှလာခဲ့သည်၊ “ရှောင်ယောင်း၊ ငါ့ရဲ့ဒီသားက အရမ်းသေးငယ်ပြီး အားနည်းတယ်။ ငါ သူ့ကို မထောက်ပံ့နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း သူ့ကို မွေးစားနိုင်တယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် အနီးနားသို့ ရောက်ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သော်လည်း ဝံပုလွေတစ်ကောင်ဟိန်းသံကိုကြားသောအခါ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ဓားကို အိမ်မှထုတ်ကာ အသံလာရာဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စွန့်ပစ်ထားသော ဝံပုလွေငယ်ကို ကောက်ယူရန် ငုံ့လိုက်ပြီး အမွေးများအောက်က သူ့အရိုးများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လောင်တကို “သူက ဘာလို့ အဲလောက်ပိန်နေရတာလဲ။”
“မင်း သူတို့ကို မထောက်ပံ့နိုင်ရင် သားပေါက်အားလုံး ပိန်လှီကြတာပဲ၊” လောင်တသည် နှင်းဝံပုလွေငယ်၏ခေါင်းကို ပုတ်ရန် လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ “မက်မွန်သီးက ပိုသန်မာပုံရတဲ့တစ်ကောင်ကို ယူသွားခဲ့တာ။”
တိရစ္ဆာန်လောကတွင် မိခင်များသည် ပိုကျန်းမာသောကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အမြဲတမ်းဦးစားပေးကြသည်။ ၎င်းသည် ရက်စက်ပုံရသော်လည်း ၎င်းသည် အင်အားကြီးသူသာ ရှင်သန်နိုင်သည့် သဘာဝတရားပင်ဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တုန်ယင်နေသော ဝံပုလွေငယ်ကို သူမ၏ရင်ဘတ်သို့ ပိုတင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး မက်မွန်သီး ပြေးထွက်သွားသောဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် တောအုပ်၏သစ်ပင်များကြားတွင် မက်မွန်သီး၏ပုံရိပ်ကို မြင်နေရသေးသည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျောက်တုံးတစ်ခုအောက်တွင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ရပ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ဘေးသို့ အလျင်အမြန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏လက်မောင်းများအတွင်းက အဖြူရောင်မွှေးလုံးလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဝံပုလွေပေါက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို နှင်းဝံပုလွေငယ်ကို ပြလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးများသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း သတိထားသွားသည်။ “အမေက ဘယ်မှာလဲ။” သူသည် ခုနက ဝံပုလွေတစ်ကောင်ဟိန်းသံကို ကြားခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် ၎င်းသည် အနီးနားတွင် ရှိရမည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် “အွတ်၊ သူ ပြေးသွားပြီ။” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြေးသွားပြီ?"
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ဟဲဟဲ၊ ကျွန်မ အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နဖူးကို တစ်ဖန်ပြန်ဖုံးအုပ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ မင်းက ရိက္ခာခိုးဖို့လာရင် ရိက္ခာခိုးပေါ့။ ဘာလို့ မင်းက ဝံပုလွေတွင်းကနေပါ ခိုးနေရတာလဲ။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကိုဖမ်းဆုပ်ပြီး ဝံပုလွေအုပ်စုနှင့်တွေ့ဆုံမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ပခုံးကို သူမ၏ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “အမတ်ချုပ်ကြီးက အဲဒီတောင်ရဲ့အခြားတစ်ဖက်မှာ နောက်ထပ်လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ သူ လူတွေဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ကျွန်မမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အဲဒီနေရာကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ် မဟုတ်လား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် စကားမဲ့သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာရှေ့တွင် လက်တစ်ဖက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် စကားမပြောတော့သော်လည်း သူသည် အတော်လေးပျော်ရွှင်နေပုံလည်း မပေါ်ပေ။ အခုက ဘာအခြေအနေကြီးလဲ။
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ့မျက်နှာရှေ့ကလက်ကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့နောက်ထပ်လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်က ဒါကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့တာလား။”
“အင်း” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမသည် နောက်လိုက်မရှိသောခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသာဖြစ်သောအခါ သူမ၏အမိန့်အောက်တွင် စစ်တပ်အတုတစ်ခုရှိနေခြင်းသည် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု သူမထင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် လောင်တကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “သူ ရှာတွေ့ခဲ့တာ။”
စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏အာရုံစိုက်မှု သူ့ဆီသို့ပြောင်းသွားသောအခါ လောင်တသည် ရုတ်တရက် တည့်မတ်စွာထိုင်လိုက်သည်။ သူ့အနက်ရောင်စိမ်းလန်းသောကြောင်မျက်လုံးများသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏မျက်လုံးများနှင့် တွေ့ဆုံရန် ကျယ်ပြန့်စွာဖွင့်ထားသည်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ချီးကျူးပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ပွေ့ဖက်ပါ!
လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။ ဒါဆို သူ့ကို ဘယ်သူကူညီနေလဲဆိုတာကို ပြောပြမှာမဟုတ်ဘူး။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အပြစ်ရှိသောစိတ်ဖြင့် မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် မက်မွန်သီး၏အလုပ်ကို လောင်တထံသို့ လွှဲချခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် အဝေးသို့ကြည့်လိုက်သည်။ အမှောင်ထု၏အကာအကွယ်အောက်တွင် အခြားတောင်ထိပ်သည် တိမ်များကို ထိုးဖောက်သွားပုံရသည်။ သူ့တိတ်ဆိတ်မှုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပို၍အပြစ်ရှိသလို ခံစားစေခဲ့သည်။ သူမသည် နောက်ထပ်လိမ်ညာမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးတော့မည်ကို လိုကျစ်ကွေ့က နောက်ဆုံးတွင် “ကောင်းပြီ၊ အဲဒီကို သွားကြစို့။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် သူမ၏ခေါင်းကိုညိတ်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်ပြီး “တစ်နေ့နေ့မှာ အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ဆီကနေ အရာတွေကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာတွင် ကလေးအဆီအနည်းငယ် ကျန်နေသေးသော်လည်း ယခုသူမသည် ပေါင်းထားသောပေါင်မုန့်တစ်လုံးအဖြစ် ဖောင်းကားနေခဲ့သည်။ သူမသည် တိရစ္ဆာန်များကို နားလည်ကြောင်း သူ့ကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမှာလဲ။ “ကျွန်မ တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ စကားပြောနိုင်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ရင်း အလေးအနက်ပြောလိုက်သည်။
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ရိက္ခာဂိုဒေါင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားရင်း ရယ်လိုက်သည်။
သူ ငါ့ကို ယုံတာလား၊ မယုံတာလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
“ရှောင်ယောင်း၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ရုတ်တရက်ရပ်တန့်လိုက်ရာ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကျောကို ဝင်တိုက်မိသွားခဲ့သည်။ “ငါ မင်းကို ဘာမှလုပ်ဖို့ ဖိအားမပေးပါဘူး။ ငါ မင်းကို ကူညီချင်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ... ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးချင်တယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နီရဲနေသောနှာခေါင်းကို ညင်သာစွာထိလိုက်သည်။ ကောင်းပြီ၊ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ငါ့ကို မယုံဘူးပဲ! ဝမ်းနည်းစရာပဲ!
မကြာမီတွင် သူတို့သည် မြောက်ဘက်တောင်တန်း၏အနောက်ဘက်ထောင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ စမ်းချောင်းငယ်တစ်ခုသည် တောင်တန်း၏ကွေ့ကောက်မှုများကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသည်။ ငါးငယ်လေးများသည် ရေထဲမှ ရံဖန်ရံခါ ခုန်ထွက်လာပြီး သူတို့၏ပက်ဖြန်းသံများသည် ကြယ်များပြည့်နေသော လခြမ်းကွေးကောင်းကင်အောက်တွင် အလင်းတန်းငယ်လေးများကို ဖန်တီးနေသည်။
“ရှောင်ယောင်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ငါးငယ်လေးများ အော်ဟစ်သံကို ကြားနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် လှိုင်းဂယက်များကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူတို့ခြေဖဝါးအောက်က ကြမ်းတမ်းသောကျောက်တုံးလမ်းကို ကြည့်ရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုသို့သောခရီးစဉ်ကြောင့် မောပန်းနေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူ သူမကို ပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါ ဤမိန်းကလေးကို ကျောပိုးသွားရန်အတွေးဖြင့်ဖြစ်သည်။
“စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ငါးတွေကို ကြည့်လိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခုန်ပေါက်နေသောငါးများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြုံးရယ်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဤမိန်းကလေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ကာ အတွေးလွန်နေခဲ့သည်။ စမ်းချောင်း၏အဆုံးတွင် နောက်ထပ်တောင်တန်းတစ်ခုရှိနေသည်။
“လမ်းမရှိတော့ဘူး၊” ဖန်းထန်သည် သူနှင့် နဂါးအစောင့်အနည်းငယ် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို လိုက်လာပြီးနောက် ရေညှိဖုံးနေသောကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ပုတ်ရင်းပြောလိုက်သည်။
“ဒီမှာ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှာဖွေရန် သူမ၏ခေါင်းကိုကုတ်နေစဉ် စမ်းချောင်းထဲကငါးများ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ငါးငယ်တစ်ကောင်သည် ရေထဲမှ ခုန်ထွက်ပြီးနောက် တစ်ပတ်လည်ကာကျသွားခဲ့သည်။
“ရေထဲကငါးတွေက တစ်ခုခုထူးဆန်းနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်၊” နဂါးအစောင့်တစ်ဦးက သူ့အဖော်ကို ပြောလိုက်သည်။ ဘယ်လိုငါးမျိုးတွေက အပြင်ထွက်လိုက်ဝင်လိုက် ခုန်နေကြလို့လဲ။
“သူတို့က နဂါးတံခါးကို ခုန်ကျော်နေတဲ့ ငါးကြင်းတွေလား။” နောက်နဂါးအစောင့်တစ်ဦးက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ငါးကြင်းတွေမဟုတ်ဘူး၊” နောက်နဂါးအစောင့်တစ်ဦးက စမ်းချောင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ရင်း တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး!" စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် စမ်းချောင်းကမ်းခြေမှ အော်လိုက်သည်။ လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်မင်းသည် ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒီမှာ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုရှိတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ငါးငယ်လေး ခုန်ထွက်သွားသောနေရာသို့ ပြေးသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “လူတွေ ဖြတ်သွားလို့ရတယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဤနေရာက တောင်စောင်းသည် နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ဓားကိုယူကာ ၎င်းတို့အားလုံးကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ သေချာပါသည်၊ လူတစ်ယောက်ဝင်ဆံ့နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသောအက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
“လမ်းက ဒီမှာပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်ဘဲ ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ လရောင်သည် အက်ကွဲကြောင်းကို မထိုးဖောက်နိုင်ဘဲ အလွန်မှောင်မိုက်နေသောကြောင့် လူတစ်ယောက်သည် သူ့လက်ချောင်းများကိုပင် မမြင်နိုင်ပေ။ သို့သော် မျိုးရိုးဗီဇအရပြောင်းလဲထားသောလူသားတစ်ဦး၏ ပုံမှန်မဟုတ်သောစွမ်းရည်များသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူမ၏ခြေဖဝါးရှေ့မှ ငါးမီတာကျယ်သောလမ်းတစ်ခု ဖြောင့်တန်းစွာရှိနေသည်ကို မြင်စေခဲ့သည်။
“လမ်းက ဒီမှာပဲရှိတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အပြင်ဘက်သို့ လှည့်အော်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့..."
သူမ မပြီးဆုံးမီ ဒေါသထွက်နေသော စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် စိုးရိမ်တကြီး သူမကို သူ့လက်မောင်းများထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ “ဒီထဲမှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုခုရှိခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ် အဲလောက်တောင် မဆင်မခြင်နိုင်ရတာလဲ။” သူမကို သူ့လက်မောင်းများထဲတွင် ထားရှိသည့်တိုင် လိုကျစ်ကွေ့၏နှလုံးသားသည် တုန်ခါနေဆဲပင်။ ဤလူသည် မဆင်မခြင် လမ်းကြောင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် သူ့စိတ်သည် လုံးဝဗလာဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“………” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နှာခေါင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ရင်ဘတ်ကို ထိကပ်နေသည်။ ထောင်ချောက်တွင် ဖုတ်ကောင်များမပါဝင်သရွေ့ သူမ သေဆုံးမည်မဟုတ်ပေ။
“မင်း နောက်တစ်ကြိမ် ဒီလိုမလုပ်ရဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကျယ်လောင်စွာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“အိုး။”
“အိုး? ငါ မင်းကို မှတ်မိစေချင်တယ်၊ မင်းမှာ ဘာကြိုတင်ကာကွယ်မှုမှ မရှိဘဲ မနေရဘူး!”
“အိုး။”
“‘အိုး’ နေတုန်းပဲလား။”
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
အက်ကွဲကြောင်းအပြင်ဘက်တွင် လူတိုင်း အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ် ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျား အရှင်မင်းကြီးအတွက် စိုးရိမ်နေတာကို သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား သူ့ကို လေ့ကျင့်ရေးက တပ်သားလောင်းတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံနိုင်ဘူး။ သူက အရှင်မင်းကြီးလေ။
လိုကျစ်ကွေ့၏မေးစေ့သည် သူ့အောက်က ပျော့ပျောင်းသောဆံပင်ခေါင်းကို ပွတ်တိုက်ပြီးနောက် သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမကို ဤအရာအားလုံးပြောခြင်းသည် အသုံးမဝင်ပုံရသည်ဟု သူတွေးနေစဉ် ပျော့ပျောင်းနွေးထွေးသောခံစားမှုတစ်ခု သူ့မျက်နှာကို ဖိကပ်လာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုနမ်းရန် ခြေဖျားထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏နှလုံးသားသည် ကျေနပ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က သူမအတွက် စိုးရိမ်နေတာကို ခံစားရတာ အရမ်းကောင်းတယ်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူနမ်းခံရသောနေရာကို ထိလိုက်ပြီး အနည်းငယ်ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “မဆိုးဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အမှောင်က လူတွေကို ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ဖို့ သွေးဆောင်တယ်၊ အိုး~"
လိုကျစ်ကွေ့သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘာမဆိုပြောရဲသောပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဖန်းထန်သည် ဂရုတစိုက်မေးလိုက်သည်၊ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့ အခုဝင်လာလို့ရပြီလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ထဲက မီးရှူးတိုင်ကိုထွန်းညှိပြီး သူ့ရှေ့ကလမ်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် “ဝင်ခဲ့” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ လူတစ်တန်းသည် တောင်တန်းထဲသို့ ဖြတ်တောက်ထားသောလမ်းတစ်လျှောက် လိုက်ပါကာ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
.......
တစ်နာရီအကြာတွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အနည်းငယ်လင်းထိန်နေသောကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း အကြီးအကဲလီနှင့်အတူ မြေအောက်ခန်းများမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “ဒါက ပြစ်မှုကျူးလွန်တဲ့ကျွန်တွေကို ထောင်ချထားတဲ့နေရာပဲ။ ဒီလူတွေက သူတို့ခံစားခဲ့ရတဲ့အပြစ်ဒဏ်တွေကနေ သူတို့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒဏ်ရာတွေရှိနေမှာပဲ။”
အကြီးအကဲလီသည် သူ့ကို အေးစက်စွာပြုံးလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲလီက တခြားဘယ်နေရာကို စစ်ဆေးချင်သေးလဲ။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။ အကြီးအကဲလီသည် သူ့အေးစက်သောအပြုံးကို ဆက်ထိန်းထားခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့စိတ်ရှည်မှု၏အဆုံးစွန်သို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ စံအိမ်၏အစေခံတစ်ဦးသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး သင့်လျော်စွာဦးညွှတ်ရန်ပင် အလျင်စလိုမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ဘေးသို့ပြေးသွားပြီး သူ့နားနားကပ်ကာ အလွန်လျင်မြန်စွာ စကားအနည်းငယ်ပြောလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နေရာတွင် ယိုင်နဲ့သွားခဲ့သည်။ အနောက်ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးက ရိက္ခာဂိုဒေါင် ပြီးသွားပြီ....
***