ကျွန်တော်က ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ပဲလား။

အကြီးအကဲလီသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်မှုပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရသည်။ “တစ်ခုခုဖြစ်ပြန်ပြီလား။” သူက အဖြေကိုသိလျက်နှင့် မေးလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်သည်။ အချိန်တိုင်းထဲကမှ အကြီးအကဲလီသည် အနောက်ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးတွင် ဒုက္ခရောက်နေသော ညကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူသည် အကြီးအကဲလီကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒီအဘိုးကြီးမှာ ဂရုစိုက်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။ အကြီးအကဲလီက တခြားနေရာကို ရှာဖွေချင်သေးရင် ကြိုက်သလိုလုပ်ပါ။”

အကြီးအကဲလီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့အခန်းကိစ္စကို ကျွန်တော့်လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ဂရုစိုက်ခိုင်းလို့ရတယ်။ ဒီအဘိုးကြီးမှာလည်း အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ဆွေးနွေးစရာကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကိုထောက်ကူနေသော အစေခံကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲလီ၏ရှေ့တွင် လမ်းလျှောက်သွားကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် "လိုကျစ်ကွေ့က မင်းကိုလာခိုင်းတာလား။"

“အမတ်ချုပ်ကြီး ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။” အကြီးအကဲလီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီအဘိုးကြီးက ခင်ဗျားရဲ့ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့အခန်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ပဲ လာခဲ့တာ၊ လိုကျစ်ကွေ့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"

"အကြီးအကဲလီ ပြန်သင့်ပြီ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အကြီးအကဲလီ မသိဟန်ဆောင်နေသည်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ "ဒီအဘိုးကြီး ဒေါသထွက်ချင်စိတ်မရှိဘူး။"

အကြီးအကဲလီသည် ဧကရာဇ်နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုပင် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်တွင် ခွေးတစ်ကောင်လို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရဲခဲ့သည်၊ ဒါဆို သူက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ဘာလို့ကြောက်ရမှာလဲ။ သူသည် အေးစက်စွာရယ်မောပြီး သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို "အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်က တစ်ဝက်ကျော်လောက် မထိရသေးဘူး။ မင်းတို့အားလုံး ဘာလို့ ရပ်နေကြသေးတာလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သည်းခံတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့နှလုံးသား ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူ့အမူအရာသည် တစ်ခုမှမဖော်ပြခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် လက်များကို ပူးယှက်ကာ "ဒါဆို အကြီးအကဲလီ ကြိုက်သလိုလုပ်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ အကြီးအကဲလီသည် လိုက်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် သူသည် အပြစ်ဒဏ်အမတ်ဌာနတွင် အရာရှိများဖြစ်သော သူ့တပည့်နှစ်ဦး၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် လူနှစ်ဦးကို တစ်ယောက်တည်းထားခဲ့လျှင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူတို့ဆရာကို အဆိပ်ခတ်သတ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်! အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လေကဲ့သို့လျှောက်သွားရင်း သူ့ကို နောက်ဆုံးသတင်းယူဆောင်လာခဲ့သော အစေခံကို ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက မှောင်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်းဖြစ်ခဲ့တာ၊ ဒါဆို ဘာလို့ မင်းက ငါ့ကို အခုမှပြောရတာလဲ။”

အစေခံသည် နာကျင်သောအမူအရာဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ သူတို့က နောက်ဆုံးမှာ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့တိုကင်နဲ့ မြို့တံခါးတွေကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အကြီးအကဲလီရဲ့လူတွေက သူတို့ကို စံအိမ်ရဲ့ရှေ့တံခါးတွေမှာ တားဆီးထားခဲ့တယ်။ သူတို့က အော်ဟစ်ပြီး ဆူညံပူလောင်မလုပ်ခဲ့ရင် သူတို့ ဝင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် မုန်းတီးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အံကြိတ်လိုက်သည်။ “ရှဲ့လိုင်ပေါင် ဘယ်မှာလဲ။”

"ကျွန်တော်မျိုး မသိပါဘူး၊" အစေခံက ပြန်ဖြေသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့စာကြည့်တိုက်ရှေ့က ခြံဝင်းသို့ရောက်သောအခါ သူ့ပထမဇနီးမှ သားသုံးဦးစလုံး သူ့ကိုစောင့်နေကြသည်။ သူဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သူတို့သည် ရှေ့သို့ပြေးလာခဲ့ကြသည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့ဖြစ်သော ဘဏ္ဍာရေးအမတ် ရှဲ့အန်းယိက "အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကဲလီကို ဒီလိုပဲ ရမ်းကားခွင့်ပေးတော့မှာလား။"

"ဟုတ်တယ် အဖေ၊" ဒုတိယသခင်ရှဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ရှဲ့စံအိမ်က အဲဒီလီအဘိုးကြီး ဝင်ရှာချင်တိုင်းရှာလို့ရတဲ့နေရာလား။"

"ကောင်းပြီ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့တတိယသားလည်း စကားစပြောချင်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအဘိုးကြီးမှာ မလုံစရာမရှိဘူး၊ ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ကိုရှာခွင့်မပေးနိုင်ရမှာလဲ။"

"အဖေ!" သူ့သားသုံးဦးစလုံး စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့သားများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "နောက်ထပ်မပြောနဲ့တော့။ ဒီကိစ္စတွေက မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့အခန်းတွေကို ပြန်ကြ။ အဖေ့မှာ လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။"

သခင်လေးသုံးဦးသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ သူ့အခန်းများသို့ဦးတည်သော လပြည့်တံခါးကိုဖြတ်လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သူ့နောက်သို့လိုက်ရန် သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။

“အမတ်ချုပ်ကြီး၊” သတင်းပို့ရန်ရောက်လာခဲ့သူသည် သူ့အိမ်သို့တက်သည့် လှေကားထစ်များတွင် စောင့်နေသည်။ သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ဘေးသို့ပြေးသွားပြီး ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီး၊ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို လုယက်သွားပါတယ်။”

“မင်း လိုကျစ်ကွေ့ဆိုတာ သေချာလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

“ဒီကျွန်က ရိက္ခာဂိုဒေါင်ဘက်ကနေ သူ့နာမည်ကို အော်ခေါ်သံကြားလိုက်ပါတယ်။” လက်အောက်ငယ်သားသည် စကားပြောရန်မဝံ့ရဲဘဲ သူ့အသံကိုနှိမ်ကာ သူ့ကိုပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်အောက်ငယ်သားကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာ ဖုန်မှုန့်များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ့အဝတ်အစားများမှာ နေရာအများအပြားတွင် စုတ်ပြဲနေပြီး သူ့ဒဏ်ရာများမှာ ရောင်ရမ်းနေသောအသားအရေကို ထုတ်ပြနေသည်။ သူသည် ဖိနပ်ပင်မစီးထားပေ။

“ဒီကျွန်တော်မျိုးက တောအုပ်ထဲမှာ ကင်းထောက်နေခဲ့တာပါ။” လက်အောက်ငယ်သား၏ခြေသည်းသုံးချောင်းသည် သူပြေးနေစဉ်အတွင်း ပြုတ်ကျသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် ယခု နာကျင်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဆက်လက်အစီရင်ခံလိုက်သည်၊ “ဒီကျွန်တော်မျိုးက တစ်စုံတစ်ယောက်က ရိက္ခာတွေကို ခိုးယူတော့မယ်ဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သတိပေးအော်ဟစ်ဖို့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။”

“ဘာလို့ နောက်ကျသွားရတာလဲ။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

လက်အောက်ငယ်သားက ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က တောလမ်းတွေကို မသုံးဘဲ ချုံပုတ်တွေကို တည့်တည့်ဖြတ်လာခဲ့လို့ပါ။” ကင်းထောက်တွေက အသုံးမကျတာမဟုတ်ဘူး၊ သူခိုးတွေက လမ်းတွေကို လုံးဝမသုံးခဲ့လို့ပဲ!

"အရှင်မင်းကြီး ဘယ်မှာလဲ။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး တောင်တွေဘက်ကို ဦးတည်သွားခဲ့သလား။"

လက်အောက်ငယ်သားသည် မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မင်း မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရှင်မင်းကြီး မသွားခဲ့တာလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

လက်အောက်ငယ်သားက "ကျွန်-ကျွန်တော်မျိုး မသိပါဘူး။"

“ရိက္ခာဂိုဒေါင် မီးမလောင်ခဲ့ဘူးလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

လက်အောက်ငယ်သား ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကိုထရပ်ခွင့်မပြုဘဲ သူ့ဒူးထောက်နေသောပုံစံကိုဖြတ်လျှောက်သွားကာ သူ့စာကြည့်တိုက်အတွင်းသို့ သွားခဲ့သည်။ အစေခံသည် သူ့နောက်သို့လိုက်ပါသွားပြီး အမတ်ချုပ်ကြီး သူ့လက်များကို သူ့နောက်တွင်ချိတ်ကာ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ အစေခံသည် စကားတစ်ခွန်းမျှပြောရန်မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူတို့က မီးကိုမနှိုးဘဲ ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဒါဆို လိုကျစ်ကွေ့မှာ ရိက္ခာဂိုဒေါင်ရဲ့သော့ကို တကယ်ပဲရှိနေတာလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ရှဲ့လိုင်ပေါင်က တကယ်ပဲ နဉ်ယွီရဲ့လူတွေထဲက တစ်ယောက်လား။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ရှဲ့လိုင်ပေါင်၏မိသားစုတစ်ခုလုံး၏အသက်သည် သူ့လက်ထဲတွင်ရှိနေသောကြောင့် သူသည် သူ့ကို သစ္စာဖောက်ရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒါဆို လိုကျစ်ကွေ့မှာ သော့ရှိနေဖို့ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် မည်သို့ပင်စဉ်းစားသည်ဖြစ်စေ အဖြေတစ်ခုကို မရှာနိုင်ခဲ့ပေ။

“အဖေ၊” အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့အန်းယိ၏အသံသည် စာကြည့်တိုက်အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဝင်ခဲ့၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့စာရေးစားပွဲကိုမှီကာ ရပ်နေသည်။ ရှဲ့အန်းယိသည် စာကြည့်တိုက်အတွင်းသို့ဝင်လာပြီး သူ့ဖခင်၏မျက်နှာကြောင့် လန့်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပြာနှမ်းဖြူဖျော့နေပြီး သူ့အသက်ရှူသံပင် အားနည်းနေခဲ့သည်။

“ငါ မင်းတို့ကို မင်းတို့အခန်းတွေကို ပြန်သွားဖို့ပြောခဲ့တယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ မင်းတို့ နားမထောင်ကြတာလဲ။”

ရှဲ့အန်းယိသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ရှေ့သို့တိုးလာပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ “ဒီလိုကိစ္စတွေ စံအိမ်ထဲမှာရှိနေတာနဲ့ အဖေ့ရဲ့သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းအိပ်နိုင်မှာလဲ။”

အစေခံသည် ဖခင်နှင့်သား စကားပြောနေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် ထိုမြင်ကွင်းမှ အလျင်အမြန်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

“အဖေ၊” ရှဲ့အန်းယိက “ဒီသားက အကြီးအကဲလီက အကြောင်းမရှိဘဲ ဒီကိုဝင်တိုက်လာတာမဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်။”

“မှန်တယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က “လိုကျစ်ကွေ့က ငါတို့ရိက္ခာသိုလှောင်ရာနေရာတွေကို အနောက်ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးမှာ တစ်ညလုံးလုယက်သွားတယ်။”

အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့၏မျက်နှာသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေပုံရသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ပထမဇနီးမှအကြီးဆုံးသားပင် အနောက်ပိုင်းရိက္ခာဂိုဒေါင်၏တည်ရှိမှုကို မသိခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ခေါင်းတစ်ခြမ်းကိုက်ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါဆို သတင်းက ဘယ်လိုပေါက်ကြားသွားခဲ့တာလဲ။ အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ထံမှ သတင်းကိုသိလိုက်ရသောအခါ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်သို့ ယိုင်နဲ့သွားပြီး လွတ်နေသောကုလားထိုင်တစ်လုံးထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က “ဒါက လိုကျစ်ကွေ့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူသာလုပ်ခဲ့ရင် သူက ဒီရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုပ်ခဲ့မှာပဲ။”

အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့သည် အကြိမ်အနည်းငယ်ကြိုးစားပြီးမှ စကားပြောနိုင်ခဲ့သည်။ “ဒါဆို ဘယ်သူလဲ။”

“အရှင်မင်းကြီး၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ရှဲ့အန်းယိသည် သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် အကြိမ်အနည်းငယ်လုပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖန်ပြန်လည်စကားပြောနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် စာကြည့်တိုက်ပတ်ပတ်လည်တွင် သူ့လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ပြန်လည်စတင်လိုက်သည်။ သူသည် ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။ ရှဲ့အန်းယိသည် ခဏကြောင်တောင်တောင်ထိုင်နေပြီး ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချွေးများထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့အသံ တုန်ယင်နေသည်။ “အဖေ၊ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။”

ယခုအချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကအလင်းသည် ပို၍ပို၍လင်းထိန်လာနေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ရှေ့တွင်ရပ်နေရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ယုန်တစ်ကောင်မှာ အပေါက်သုံးပေါက်ရှိတယ်။ မင်းအဖေက ရိက္ခာအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းမှာ ဝှက်ထားမှာမဟုတ်ဘူး။”

ရှဲ့အန်းယိသည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး အားနည်းသောခြေလှမ်းများဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နောက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “ဒါဆို တခြားနေရာတွေက...”

“ဘယ်သူမှ အဲဒီတခြားနေရာတွေကို ရှာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့သားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီအဖေ မသေခင် တည်နေရာတွေကို မင်းကိုပြောပြမယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုက အချိန်မကျသေးဘူး။”

ရှဲ့အန်းယိသည် သူ့အပေါ်တွင် လေးလံသောအလေးချိန်တစ်ခု ဖိစီးနေသည်ဟု ခံစားရပြီး ရှေ့သို့ကိုင်းကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ဒီသား နားလည်ပါတယ်။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် တဖြည်းဖြည်းလင်းထိန်လာသောပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကျောသည် စုတ်တံလက်ကိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းနေဆဲဖြစ်သည်။

“လိုကျစ်ကွေ့ နန်းတော်ကထွက်သွားတုန်းက ဘာလို့ မယ်တော်ကြီးက ဘာသတင်းမှမပို့ခဲ့တာလဲ။” ရှဲ့အန်းယိက ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။

“နန်းတော်တံခါးတွေကို ပိတ်ထားပြီးသားပဲ၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က “နဂါးအစောင့်တွေရော နန်းတွင်းအစောင့်တွေရော အရှင်မင်းကြီးရဲ့လက်ထဲမှာရှိနေတယ်။ မယ်တော်ကြီးလို မိန်းမတစ်ယောက်က သူ့ကို ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်နိုင်မှာလဲ။”

ဤသည်မှာ အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့အတွက် နောက်ထပ်ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ “ဒါဆို၊ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ရဲ့နောက်တစ်လှမ်းက..."

“ငါတို့ စောင့်မယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့သားသူ့မေးခွန်းမပြီးဆုံးမီ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအဘိုးကြီးက အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို ဓားမြှောက်ဝံ့သလားဆိုတာကို မြင်ချင်နေတာ။”

—

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ထဲကဓားကို အကြိမ်အနည်းငယ်ဝှေ့ယမ်းပြီးနောက် ဖန်းထန်ကို “မင်းဓားက တကယ်ပဲ အရမ်းပေါ့ပါးတယ်။ ဒါက အရုပ်ဓားလား ဘာလား။”

ခဏတာ ဖန်းထန်သည် အရှင်မင်းကြီးနှင့် စကားပင်မပြောချင်တော့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒီဓားကို ငါတို့ရောင်းရင် ငွေဘယ်လောက်ရမလဲ။” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖန်းထန်သည် သူ့ဓားကို နဉ်ရှောင်ယောင်းထံမှ ပြန်ယူလိုက်သည်။ သူက အရှင်မင်းကြီး၏လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ခဲ့သည့်အတွက် မှားယွင်းခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင် ယင်းလေသည် ချွေးများဖုံးလွှမ်းနေသော သူ့မျက်နှာကိုသုတ်လိုက်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်တို့က ရွှေနဲ့ငွေ အခန်းတစ်ဝက်ပြည့်ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒါတောင် အရှင်မှာ ငွေလိုသေးတာလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း တည့်မတ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ မှန်တယ်၊ ရွှေနဲ့ငွေ အခန်းတစ်ဝက်ပြည့်နဲ့ ဆန်နဲ့ဂျုံမှုန့် အများကြီး။ သူမ နောက်ဆုံးတော့ ချမ်းသာသွားပြီ!

လူတိုင်းသည် သူတို့ရှေ့က တောင်ကြားကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းသည် လေးဘက်လေးတန် ချောက်ကမ်းပါးများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ထွက်ပေါက်မရှိပေ။ အရှင်မင်းကြီးကဲ့သို့ ထိုအက်ကွဲကြောင်းနှင့် ဤချောက်ကမ်းပါးသို့ဦးတည်သောလမ်းကို ရှာဖွေနိုင်သူမည်သူမဆို ကိုးကွယ်ထိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် ထူးခြားစွာရဲရင့်ရုံသာမက ထိုးထွင်းသိမြင်မှုဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ချောက်ကမ်းပါး၏တောင်ဘက်အစွန်းမှ လျှောက်လာပြီး “ချောက်ကမ်းပါးတွေအောက်ကို ဆင်းသွားတဲ့ ကြိုးသိုင်းလွှဲတစ်ခုရှိတယ်၊ အဲဒါက သူတို့ ရိက္ခာနဲ့ရွှေတွေကို အောက်ချဖို့သုံးခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။”

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့က အဲ့ဒါတွေကို ပြန်တင်ဖို့လိုတာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုမြှောက်ကာ တောင်ထိပ်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက တကယ်ပဲ နည်းနည်းမြင့်လွန်းနေတယ်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ကျွန်တော် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ပြီးပြီ၊ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ ခုနကယူခဲ့တဲ့လမ်းကို သုံးပြီး ပစ္စည်းတွေကို အပြင်ထုတ်တယ်။”

ဖန်းထန်သည် သူ့လျှာကိုကလစ်လိုက်သည်။ “ပစ္စည်းတွေသွင်းဖို့ လမ်းတစ်လမ်း၊ ထုတ်ဖို့ လမ်းတစ်လမ်း။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ဒီနေရာရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ တော်တော်ဂရုစိုက်ခဲ့ပုံရတယ်။”

“ဒါက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်သည် မြို့တော်မှလူများဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်မျိုးဆက်များ၏လုပ်ရပ်များ၏ရလဒ်ဖြစ်ရမည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ “ဒါတွေကို နောက်မှပြောကြစို့။ ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ ပစ္စည်းအားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းသင့်တယ် မဟုတ်လား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖန်းထန်နှင့် ယင်းလေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် သိုလှောင်ခန်းသို့ ဦးဆောင်ရန် အလျင်အမြန်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့တွင် လူအလုံအလောက်မရှိသောကြောင့် စစ်သူကြီးများနှင့်တပ်မှူးများပါဝင်ကူညီပြီး အလုပ်လုပ်ရန်လိုအပ်သည်။ လူတိုင်းထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “ဒီနေရာကို ဆယ်ရက်ကနေ လဝက်လောက်အထိ အချိန်ယူမှ ရှင်းလင်းလို့ပြီးမယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ကြမယ်၊ ပစ္စည်းတွေအရမ်းများနေရင် ကျွန်တော် စိတ်မပူဘူး။”

“အရှင်မင်းကြီးက ဒီငွေကို ဘယ်လိုသုံးဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်က ရိက္ခာတွေကို ဒုက္ခသည်တွေအတွက် သုံးချင်တယ်။ ငွေအတွက်ဆိုရင် မျိုးစေ့တွေဝယ်ဖို့ နည်းနည်းချွေတာပြီး ကျန်တာကိုတော့... အမ်... ခင်ဗျားလိုချင်လား စစ်သေနာပတိချုပ်။”

လိုကျစ်ကွေ့ လန့်သွားသည်။ သူမက သူလိုချင်သလားလို့ မေးနေတာလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို တစ်ဖန်ပြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဘာလို့ ဒီလူက စကားမပြောတော့တာလဲ။

“အရှင်မင်းကြီးက ဒါကို မသုံးဘူးလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ငွေကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်ကြီးတစ်လုံးတွင်နေပြီး အဝတ်အစားများပြည့်နေသောဗီရိုများနှင့် အစားအစာများစွာရှိသည်။ သူမက ငွေနဲ့ ဘာလုပ်မှာလဲ။

“ဒါဆို မင်းက ဒီငွေအားလုံးကို ငါ့ကိုပေးမှာလား။” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက မေးလိုက်သည်။

“……” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူ အားလုံးလိုချင်တာလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမဲ့သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် သူမ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလွှတ်လိုက်သည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ငွေရှားနေတာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

“အရမ်းကိုပဲ၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏စကားနှစ်ခွန်းအဖြေသည် ပြတ်သားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာသည်။

“ငွေတွေက အခန်းတစ်ဝက်လုံး အပြည့်ကြီးလေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်လိုက်သည်။

“မနှစ်က ငါ့အန်းယွမ်ရဲ့ပြည်နယ်ခြောက်ခုက စစ်သားတွေက သူတို့ရဲ့လစာနဲ့ရိက္ခာတွေ ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရတယ်၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် စာရင်းရှင်းလင်းစပြုလိုက်သည်။ “သူတို့ရဲ့ဆောင်းတွင်းအဝတ်အစားတွေက သုံးနှစ်အကြာကအတိုင်းပဲ။ မနှစ်က သူတို့ရဲ့မြင်းတင်းကုပ်တွေထဲကို မြင်းတစ်ကောင်မှမဝင်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ အခု မြင်းစီးတပ်သားတစ်ဝက်က စီးစရာမြင်းမရှိဘူး။ စစ်သားတွေ ဒဏ်ရာရပြီး ဆုတ်ခွာရတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့လျော်ကြေးက ငွေ ၁၀ စလောက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းက သူတို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လျော်ကြေးမပေးခဲ့ဘူး။ ဒါ့အပြင်..."

“တော်ပါတော့ တော်ပါတော့... နောက်ထပ်မပြောပါနဲ့တော့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုဖက်ရင်း သေချင်စိတ်ပေါက်နေပုံရသည်။ “ဒါဆို ခင်ဗျားပြောနေတာက ဒီလိုငွေက မလုံလောက်ဘူးပေါ့။ ကျွန်တော်က ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်လိုပဲ ဆင်းရဲနေတုန်းပဲလား။”

***