အရှင်မင်းကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို ကျောပိုးပြီး နေထွက်တာကို ကြည့်ခဲ့တယ်

“အရှင်မင်းကြီး မေ့မထားသင့်ဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ “ယုံနင်မှာ အန်းယွမ်ရဲ့ပြည်နယ်ခြောက်ခုနဲ့ အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်တစ်ခုတည်းပဲ ပါဝင်တာမဟုတ်ဘူး၊ မြေရှင်မင်းသားတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ရာထူးလစာတွေလည်း ပါသေးတယ်..."

"ရပ်တော့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ငုံ့ချလိုက်ပြီး မြက်ပင်တစ်ဆုပ်စာလောက်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီးနောက် အမှန်တရားကို လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အကြွေးများစွာတင်နေသော ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ငွေတောင်းပြီးနောက် ကုန်ကျစရိတ်များကိုပါ အသေးစိတ်ပြောပြခဲ့သောကြောင့် သူ့မျက်နှာ ပူလောင်လာခဲ့သည်။ သူ ခုနကလုပ်ခဲ့သည့်အရာအတွက် ရှက်ရွံ့မိသည်။ သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ငွေတောင်းခဲ့တယ်! စစ်သေနာပတိချုပ်လိုအပေါ် ထိုသို့သောထိုးနှက်မှု၏ တုန်လှုပ်မှုသည် အထင်ကြီးစရာပင်။

နံနက်ခင်းအလင်းရောင်သည် တောင်ထိပ်များကိုကျော်ဖြတ်ကာ မှောင်မိုက်နေသောတောင်ကြားကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။ ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းက စိုစွတ်သောလေသည် နွေးထွေးလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြက်ပင်များကို ဆွဲနှုတ်ရင်း ငုံ့ချနေဆဲဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ လောင်တသည် ငှက်ဥအနည်းငယ်ဖြင့် သူ့ဗိုက်ကိုဖြည့်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောဘဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြေးလာကြည့်ပြီးနောက် တစ်ဖန်ပြန်ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမပတ်ပတ်လည်က မြက်ပင်အားလုံးကို ဆွဲနှုတ်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို စိုက်ကြည့်ရန် ခုန်ထရပ်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် တခြားသူများရှေ့တွင် ခက်ထန်ဟန်ဆောင်ရန် အသားကျနေသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ရှက်ရွံ့မှုကို မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဘေးဘက်သို့လှည့်ကာ သူတို့ဘေးက ချောက်ကမ်းပါးများကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ပခုံးကို ပုတ်ရန် ခုန်တက်လိုက်ပြီး "စိတ်ပူစရာဘာမှမရှိဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ငွေပဲ မဟုတ်လား။ ဒီနေ့မတိုင်ခင်က ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ ကြေးပြားတစ်ပြားမှ မရှိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ရွှေနဲ့ငွေ အခန်းတစ်ဝက်ပြည့်နဲ့ အဆုံးသတ်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ငါးမိနစ်အကြာက သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေခဲ့သော်လည်း ယခု သူမသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ပိန်လှီသောလက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ "ကျွန်တော် ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာကို တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူတယ်။"

ဤစကားများသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏နားထဲတွင် လူသားဆန်ပုံမပေါ်ခဲ့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုမြှောက်ကာ သူတို့အထက်က မြင့်မားသောချောက်ကမ်းပါးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ နေထွက်တာကို ကြည့်ချင်လား။”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။” သူတို့က အကြောင်းအရာကို အရမ်းမြန်မြန်ပြောင်းလိုက်သောကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် အမီမလိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ရှေ့တွင် ငုံ့ချလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ရှေ့သို့ဆွဲရန် နောက်သို့လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏သေးငယ်သောခန္ဓာကိုယ် တည့်မတ်သွားသောအခါ သူမသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို ကျောပိုးထားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကိုင်ထားပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားပြီး နေထွက်တာကို ကြည့်ခိုင်းမယ်။”

အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် ထိုးထွက်နေသောကျောက်တုံးအချို့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးကို တက်စပြုလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို လုံးဝရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူတို့သည် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"မင်း၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့ကို တောင်ပေါ်ကျောပိုးတက်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ နောက်ထပ်ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းပေါ်မှ ဆင်းရန်လုပ်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏လက်သည် ထိုးထွက်နေသောကျောက်တုံးတစ်ခုမှ ချော်ကျသွားခဲ့သည်။

“ဟေး ဟေး၊ မလှုပ်နဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို အော်ဟစ်ရင်း တခြားကျောက်တုံးတစ်ခုကို အလျင်အမြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ယခု စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် လှုပ်ရှားရန်မဝံ့ရဲတော့ပေ။ သူသည် မြင်းစီးစစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ဖော့နည်းစနစ်များသည် ဤမီတာ ၃၀ နီးပါးမြင့်မားသောချောက်ကမ်းပါးပေါ်သို့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သယ်ဆောင်ရန် မလုံလောက်ကြောင်း သူသိနေသည်။

သူတို့အောက်တွင် လောင်တသည် သူ့အဆုတ်ကိုဖွင့်ကာ “နဉ်ရှောင်ယောင်း၊ နင်က ငတုံးပဲ၊ စောစောသေချင်နေတာလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့အတူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ မြောင်မြောင်မြောင်မြောင်မြောင်!”

“ပါးစပ်ပိတ်ထား!" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်လိုက်သည်။

“ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို လွှတ်ပေး!” လောင်တက အော်လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးပါ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုရူးသွပ်သောကြောင်နှင့် ထပ်မံစကားမပြောချင်တော့ပေ။ လောင်တ၏ပုံမှန်မဟုတ်သောအော်သံများသည် အလုပ်လုပ်နေသောလူများအားလုံး၏အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် အသံလာရာဘက်သို့ ပြေးလာခဲ့ကြသည်။

ဖန်းထန်က "ဒီကြောင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ နေထွက်လာလို့ အပူတက်နေတာလား။ သူ..." စစ်သူကြီးဖန်၏စကားများသည် သူ့လည်ချောင်းတွင် သေဆုံးသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် တခြားသူများ၏အကြည့်ကိုလိုက်ကာ ချောက်ကမ်းပါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ရှေ့ကမြင်ကွင်းသည် အနည်းငယ် အစစ်အမှန်နဲ့မတူပေ။ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကျောပိုးရင်း ချောက်ကမ်းပါးများကို တက်နေတာလား။

လောင်တသည် သူ့အချိန်အားလုံးကို ချောက်ကမ်းပါးများကို အော်ဟစ်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ကိုလျစ်လျူရှုထားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးကိုလည်း တက်စပြုလိုက်သည်။ တခြားလူများထဲမှ မည်သူမျှ အသက်ရှူမရဲကြပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏တောင်တက်ပုံစံသည် ပုံမှန်မဟုတ်စွာ အန္တရာယ်ရှိပုံရပြီး သူမသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြုတ်ကျနိုင်သကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် သူမ၏အရှိန်သည် ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်နေပြီး လူတစ်ဦး၏နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေသည်။

“ဒီ... သူတို့ ပြုတ်ကျသွားရင် ငါတို့ သူတို့ကို ဖမ်းနိုင်ဦးမှာလား။” ယင်းလေက သူ့လက်များကို လိမ်ယှက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ဖန်းထန်က “ငါတို့စစ်သေနာပတိချုပ်ပါ ပါရင် မင်း လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ချိန်တည်းမှာ ဖမ်းနိုင်မှာလား။”

နဂါးအစောင့်များအားလုံးသည် ဤသည်မှာ ခက်ခဲသောအလုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခုန်တက်ရန် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို ကန်လိုက်သည်။ ထိုကျောက်တုံးကြီးသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး၏တစ်ဝက်ခန့်ရှိပြီး သူမ၏ကန်ချက်အတွင်းတွင် နှစ်ကြိမ်တုန်ခါသွားပြီးနောက် လွင့်စင်နေသောကျောက်တုံးအပိုင်းအစများနှင့် သဲများကို အောက်သို့ပြုတ်ကျစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျောက်တုံးကြီးသည် ကွဲကြေပြီး ချောက်ကမ်းပါးအောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

“မြောင်!" လောင်တသည် ကျောက်တုံးကြီး ကျလာစဉ် ကျောက်အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုထဲသို့ လျှောဝင်သွားခဲ့သည်။ ဒီအသက်စွန့်တဲ့လူတုံးပဲ! ချောက်ကမ်းပါးအောက်ကလူများသည် လေးဘက်လေးတန်သို့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့တစ်ဦးစီတွင် ထိုအချိန်အခါအတွက် ပြောစရာစကားများရှိသော်လည်း သူတို့သည် ၎င်းတို့ကို သူတို့နှလုံးသားထဲတွင် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် ခင်ဗျားကျိန်ဆဲလို့ရသောသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်ဖန်ပြန်ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူမ ချောက်ကမ်းပါးထိပ်တွင်ရပ်နေပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် တစ်ဝက်ပုန်းကွယ်နေသောနေကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး “အချိန်ရှိသေးတယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ မြန်မြန်၊ ကြည့်လိုက်!"

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ခြေနှစ်ဖက်လုံးဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင်ရပ်နေသော်လည်း သူ့ခေါင်းသည် မူးဝေနေဆဲပင်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအရာအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခုလားဟု သံသယဝင်စပြုလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အော်ဟစ်ရင်းနှင့် သူမဘေးကလူက တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်သောအခါ သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့က သူမကို ကြောင်တောင်တောင်စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့မေးစေ့ကိုဖမ်းဆုပ်ပြီး သူ့ကို မှန်ကန်သောလားရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “မြန်မြန်...ကြည့်!”

သူတို့ရှေ့က တောတောင်သည် အဆုံးမရှိရှည်လျားနေပုံရသည်။ အနီရောင်နေဝန်းသည် ကောင်းကင်တွင် ထိုးတက်လာပြီး ၎င်း၏ရောင်ခြည်များသည် နံနက်ခင်းမြူခိုးကို ထိုးဖောက်ကာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ရွှေနီရောင်ဆိုးသွားခဲ့သည်။ ငှက်တစ်အုပ်သည် တောအုပ်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး သူတို့၏အော်သံများဖြင့် လေထုကို ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နေရောင်ခြည်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် ငှက်အုပ်ကိုလိုက်ကြည့်ရင်း သူတို့သည် မထိမတွေ့နိုင်သောအကွာအဝေးသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ငှက်များကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏မျိုးစိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် သူမ မဆုံးဖြတ်နိုင်မီ လောင်တသည် ချောက်ကမ်းပါးထိပ်သို့ရောက်ရှိလာပြီး သူမကို နှစ်ကြိမ်ကုတ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လောင်တတို့ အချင်းချင်းမျက်စောင်းထိုးနေစဉ် ငှက်အုပ်သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အဝေးကြည့်အကြည့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ ပြန်ကြည့်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများသည် အလွန်ညင်သာသွားခဲ့သည်။ “မင်း နေထွက်တာကို ကြည့်ရတာ ကြိုက်လား။” သူက မေးလိုက်သည်။

“အိုး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူတို့နောက်ကတောအုပ်ထဲသို့ ပစ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး။ ဘာမှလုပ်စရာမရှိတဲ့အတွက် ငါတို့က ဒါကို ကြည့်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်။”

ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူး။

ကြီးမြတ်သောစစ်သေနာပတိချုပ်သည် ထိုစကားမှ ဘယ်လိုဆက်ရမှာလဲ။ မင်းမှာ ပိုကောင်းတဲ့လုပ်စရာမရှိတဲ့အတွက် မင်းက ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တောင်ပေါ်ကျောပိုးတက်ပြီး နေထွက်တာကို ကြည့်ခဲ့တာလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြုံးရွှင်စွာ “ကောင်းလား။ ခင်ဗျား တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူးလား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုးတက်လာသောနေနီဘက်သို့ ပြန်လှည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းတယ်။ ငါ အရင်တုန်းက-- မမြင်ဖူးဘူး။” သူ့နှစ်ဆယ်ကျော်သက်ဘဝတွင် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ရှုခင်းကို သဘောတကျကြည့်ရန် တစ်ခါမှမရပ်တန့်ခဲ့ဖူးပေ။

“အင်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လျှာကို ခေါက်လိုက်သည်။ စက်မှုတော်လှန်ရေးသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးသို့ မရောက်ရှိသေးသောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် လက်ရှိတွင် အသန့်ရှင်းဆုံးနှင့်အလှပဆုံးအခြေအနေတွင်ရှိနေသည်။ သို့သော် ဤလူသည် တကယ်ပဲ နေထွက်တာကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူးလား။ “အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တခြားအရာတွေ လိုက်ပြမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ကတိပေးလိုက်သည်။ “ငါတို့ တောင်တွေနဲ့ရေတွေကို ကြည့်မယ်။ စားစရာနဲ့ကစားစရာနေရာတွေရှိတဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းမွန်တဲ့ရှုခင်းတွေခံစားလို့ရတဲ့နေရာတိုင်းကို ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ခေါ်သွားမယ်။”

“အနာဂတ်မှာ၊” လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေးတီးတိုးပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရုတ်တရက်ပြုံးလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးရှိရင် ငါ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်။”

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ပျော်စရာအကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် စီစဉ်ကြတာပေါ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နေရောင်ခြည်တွင်ရပ်နေရင်း ကျယ်ပြန့်စွာပြုံးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏အပြုံးသည် ထူးခြားစွာနူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများထဲက မှိုင်းညို့သောအကြည့်သည် နေရောင်ခြည်တွင် သို့မဟုတ် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏တောက်ပသောအပြုံးကြောင့် မပျော်ဝင်ခဲ့ပေ။ သွေးစွန်းသောဥသြငှက်၊ တခြားသူများ၏တည်ရှိမှု၏ရန်သူ။ ထိုအရာသည် သူ့ဘဝ၏ကံကြမ္မာဖြစ်ပြီး သူလုပ်ခဲ့သောအရာအားလုံးအပေါ် အရိပ်ထိုးထားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုသို့သောဆိုးယုတ်သောကျိန်စာက သူ့ကိုဘာလုပ်မည်ကို သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးတွင် ဤမိန်းကလေးကို သူ ဘယ်လိုရှင်းပြရမည်ကို မသေချာခဲ့ပေ။ သူ့ကိုယ်ပိုင်အနာဂတ်အတွက်ဆိုလျှင်— ကောင်းပြီ၊ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ထိုအကြောင်းကို တစ်ခါမှမစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရိုးစင်းပြီး သူမ၏ပျော်ရွှင်မှုကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုသည် ပြန်ဆင်းရန်နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရမည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ သူမ ခုန်ဆင်းသင့်သလား၊ သို့မဟုတ် တွယ်ဆင်းသင့်သလား။

“အရှင်မင်းကြီး၊ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေရဲ့လား။” ဖန်းထန်သည် အောက်မှအော်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်အော်လိုက်သည်၊ “ငါတို့ အဆင်ပြေတယ်လေ။ ရှောင်ဖန်း၊ မင်း တောင်ပေါ်တက်ပြီး ရှုခင်းကြည့်ချင်လား။”

ဖန်းထန်၏ပါးစပ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ ယခု ရှုခင်းကြည့်ဖို့ အချိန်လား။ ဘာလို့ သူက အရှင်မင်းကြီး ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို ဘယ်တော့မှ အမီမလိုက်နိုင်ရတာလဲ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အောက်သို့ကြည့်ရန် သူ့လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ခြေထောက်များ အစွန်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နောက်သို့ဆွဲလိုက်သည်။

“မင်းက မင်းရဲ့ကြောင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား။” သူက မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တအကြောင်း လုံးဝမစိုးရိမ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ထိုအရူးသည် မြို့တော်ကကြောင်များအားလုံး၏ သူဌေးဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါက သူသည် သူ့လမ်းကို သူကိုယ်တိုင် ရှာဖွေနိုင်သင့်သည် မဟုတ်လော။

“သူက သူ့လမ်းကို သူကိုယ်တိုင်သိတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏လက်စွပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးပြီ။ တည့်တည့်ခုန်ဆင်းတာက နည်းနည်းခက်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကျောပိုးပြီး ပြန်ဆင်းတာ ပိုကောင်းမယ်။”

“…….” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။ သူတို့က ပြန်ဆင်းဖို့လမ်းတစ်ခု ရှာလို့မရဘူးလား။ လောင်တသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တောအုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ရှောင်ယောင်း၊ ငါ တစ်ခုခုတွေ့ထားတယ်!"

နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တနောက်မှ တောအုပ်ထဲသို့ လိုက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

“………” စွန့်ပစ်ခံရသော စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တနောက်သို့ မီတာ ၅၀၀ ခန့် ပြေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ရှေ့တွင် သစ်သားအိမ်သုံးလေးလုံး ပေါ်လာခဲ့သည်။ အိမ်များအပြင်ဘက်တွင် သစ်သားလှည်းအနည်းငယ်နှင့် လူတစ်ဦး၏လက်မောင်းလောက်ထူသော ကြိုးများရှိနေသည်။ အိမ်များရှေ့က မြေကွက်လပ်တွင် လက်နက်ပုံများလည်း ပြန့်ကျဲနေခဲ့သည်။

“အမလေး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုဖက်ကာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “လောင်တ၊ အထဲမှာ ဘာတွေရှိမယ်လို့ ထင်လဲ။”

လောင်တက "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အထဲမှာ လူတွေမရှိဘူး။ ဒီကြောင်က လူသားတွေရဲ့အနံ့ကို မရဘူး။"

ဒါဆို သူတို့ ဘာကိုစောင့်နေကြတာလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တနောက်မှလိုက်ကာ သစ်သားအိမ်များဆီသို့ ဝင်တိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အလယ်ကအိမ်၏တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှည်လျားသောသစ်သားသေတ္တာများပြည့်နေသော အခန်းတစ်ခန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှေ့တံခါးတွင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီးနောက် အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သေတ္တာများပေါ်က သော့ခလောက်များကို လျစ်လျူရှုထားပြီး သူမသည် လက်တစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ အနီးဆုံးသေတ္တာကို ခုတ်ဖွင့်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများကို မျက်စိကွယ်လုနီးပါးဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

“ငါတို့...ငါတို့ ထပ်ပြီး ချမ်းသာသွားပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တဘက်သို့ ထစ်ငေါ့စွာပြောလိုက်သည်။

လောင်တက "ဒါကို ဒီကြောင်က ရှာတွေ့ခဲ့တာ။ ဒီကြောင်က ငါးကြီးနှစ်ကောင်လိုချင်တယ်-- မဟုတ်ဘူး၊ ငါးကြီးငါးကောင်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို ကောက်ယူပြီး သူ့ကိုနမ်းလိုက်သည်။ “ဒီအရှင်မင်းကြီးက မင်းကို ငါးကြီးဆယ်ကောင်ပေးမယ်။”

လောင်တသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ သူ့အမြီးသည် ကျွတ်ကျတော့မလောက် ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့သည်။ “မင်းကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တာနော်၊ မင်းစကားကို ပြန်မရုတ်သိမ်းနဲ့!"

“ငါ လိမ်ရင် ငါ ခွေးပဲ!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တ၏လက်သည်းနှင့် high five တစ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လို ရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် ကြောင်တစ်ကောင် ရွှေပုံထဲတွင် လူးလိမ့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အရှင်မင်းကြီးသည် သစ်သားအိမ်များထဲမှ သေတ္တာများကို သယ်ဆောင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပြီး ချမ်းသာသွားပြီ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ထဲက သေတ္တာနှစ်လုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် လောင်တ လူးလိမ့်နေသော ရွှေပုံထဲမှ ရွှေတုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီရွှေက မြစ်ရဲ့တောင်ဘက်ကနေ လာတာ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားမလည်ပေ။ ငါတို့ ရွှေကိုမြင်ရင် ယူလိုက်ရုံပဲ။ ဘယ်ကလာလဲဆိုတာ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။

“သူတို့က ဒီရွှေကို တောင်ကြားထဲကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ အချိန်မရသေးဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ရွှေတုံးကို သေတ္တာထဲသို့ ဂရုတစိုက်ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လောင်တ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“မြောင်~" လောင်တသည် ရုတ်တရက် သူ့ကြောင်ဘဝတစ်ခုလုံး တန်ဖိုးရှိသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ဖဝါးများကို ကုတ်လိုက်ပြီး “ဒါဆို ခင်ဗျားပြောနေတာက ဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ငွေပဲလား။”

စစ်သေနာပတိချုပ်လို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မြစ်ရဲ့တောင်ဘက်ဒေသဖြစ်တဲ့ ကျန်နန်က ပုဂ္ဂလိကဘဏ်တိုက်များမှ ဤရွှေသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်ပိုင်ဆိုင်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများရှိ ပုဂ္ဂလိကအစုငွေများ၏ အမြတ်အစွန်းများမှ လာရမည်ဖြစ်သည်။

“ဟားဟားဟား၊” အကယ်၍ နဉ်ရှောင်ယောင်း ကတတ်လျှင် သူမသည် ယခု ကခုန်နေပေလိမ့်မည်။ ဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ငွေပဲ! အမတ်ချုပ်ကြီးက 'like' ပေးဖို့ ထိုက်တန်တယ်!

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် မတွေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ၊ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်သည် ယခုအချိန်တွင် သွေးအန်နေလောက်ပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

***