လူနှစ်ယောက်၏ အတွေးများ

ဆရာက ကိုယ်တိုင်တိုက်ပွဲဝင်မှာလား။ ဒါက ချင်ဖုန်း၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် အများကြီး သာလွန်နေသော်လည်း သူ့ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ နဂါးမျိုးနွယ် ယောက္ခထီး၏ စကားများပင်။

ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်မလား၊ နိုင်ငံတော် ဆရာက မင်းနေပြည်တော်ကနေ ထွက်ခွာလို့မရဘူးလား။"

ဘာမှမဖုံးကွယ်ဘဲ ချန်းကျုံးက ဆိုသည်။

"တကယ်တော့ ရှေးခေတ်ကတည်းက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာတင်မကဘူး နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်တောင်မှ မင်းနေပြည်တော်ရဲ့ မိုင်တစ်ထောင်အတွင်း ဧရိယာကနေ ထွက်ခွာလို့မရဘူး။"

ဒါက လူတိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးသော ပြောဆိုချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်းက သေချာပြန်စဉ်းစားလိုက်ရာ ဒါဟာ အမှန်တကယ်ပင် ဒီအတိုင်းဖြစ်နေပုံရသည်။

သာမန်လူများ၏ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်တို့အပေါ် ဖော်ပြချက်များတွင် ယခင်တစ်ဦးမှာ အမြဲတမ်း မဟာစာပေအကယ်ဒမီမှ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်တွင် တပ်စွဲထားပြီး နောက်တစ်ဦးမှာတော့ အမြဲတမ်းလိုလို မင်းနေပြည်တော်အနီးတွင် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အသူရာမျိုးနွယ်က မင်းနေပြည်တော်ကို တိုက်ခိုက်စဉ်ကပင် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က မင်းနေပြည်တော်၏ အရှေ့ဘက် မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဒါက နဂါးမျိုးနွယ် ယောက္ခထီး ပြောခဲ့တာနဲ့ အတိအကျ မဟုတ်ဘူးလား။

ချင်ဖုန်းက စဉ်းစားလိုက်သည်။

"အစပိုင်းမှာတော့ ဒီလောကကြီးမှာ လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်ထဲကို ခြေချနိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေ အရမ်းနည်းပါးနေတာကို ကျွန်တော် ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။"

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနဲ့ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်တို့ရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် ဘာလို့ မိစ္ဆာတွေနဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ နယ်မြေလေးခုကို မရှင်းလင်းပစ်ဘဲ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ငြိမ်းချမ်းသာယာတဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်ကို မဖန်တီးပေးရတာလဲ။"

"မူလကတော့ သူတို့ မလုပ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ မလုပ်နိုင်လို့ကိုး။"

ဒီအချက်ကို ထောက်ရှုပြီး ချင်ဖုန်းက စကားပြောကာ မေးလိုက်သည်။

"ယောက္ခထီးက တိကျတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကို သိပါသလား။"

ချန်းကျုံးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"လောကကြီးမှာ ဘယ်သူမှ အကြောင်းရင်းကို မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်ထဲက အဘိုးကြီးက တစ်ခါက မှန်းဆခဲ့ဖူးတယ်။"

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနဲ့ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်မှာ စောင့်ကြပ်စရာတစ်ခုခု ရှိနေလို့ သူတို့ မင်းနေပြည်တော်ကနေ ထွက်ခွာလို့မရတာပဲ။"

" နောက်ထပ် အဆိုတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေက မင်းနေပြည်တော်ရဲ့ မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး စိတ်ကူးမမီနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထာဝရလွတ်လပ်မှုကို စတေးခဲ့ရတယ်တဲ့။"

"ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေအားလုံးက မှန်းဆချက်တွေချည်းပဲ။ ငြင်းခုံလို့မရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အချက်ကတော့ သူတို့ မင်းနေပြည်တော်ကနေ ထွက်ခွာလို့မရဘူးဆိုတာပဲ။"

"ဒါကြောင့် ငါ စူးစမ်းမိတာက ဘာလို့ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ဒီတစ်ခေါက် စစ်တပ်နဲ့အတူ လိုက်ပါနိုင်ရတာလဲ။"

ချန်းကျုံးက လျိုထန်းလုကို ကြည့်လိုက်ပြီး အခြားသူများကလည်း အဖြေတစ်ခုကို စောင့်မျှော်ရင်း သူတို့၏ မျက်လုံးများကို လှည့်လိုက်ကြသည်။

လျိုထန်းလုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါက အရှင်မင်းကြီး ပြောတာကိုပဲ ထပ်ပြောပြတာပါ။ တိကျတဲ့ အခြေအနေကိုတော့ ငါမသိဘူး။"

ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ တစ်ကိုယ်တော် ချီစွမ်းအင်မှ သန့်စင်ခြင်းသုံးပါး ပဲ။"

ချန်းကျုံးက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ငါ မေ့သွားတာပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက သူ့ကိုယ်သူ သုံးပိုင်းခွဲပြီး အံ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားပညာရပ် တစ်ကိုယ်တော် ချီစွမ်းအင်မှ သန့်စင်ခြင်းသုံးပါး ကို လုပ်ဆောင်နိုင်တယ်လေ။ ကြည့်ရတာ ဒီတစ်ခေါက် စစ်တပ်နဲ့အတူ လိုက်ပါခဲ့တာက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်ချေများတယ်။"

ထိုစဉ် ချင်ဖုန်းက ကျင့်ယန်မြို့မှ သခင်ကြီး ပိုင်လီကို ချက်ချင်း တွေးမိလိုက်ပြီး စစ်တပ်နှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့သော အဘိုးကြီးမှာ ထိုစိတ်တိုတတ်သော အဘိုးကြီးပင် ဖြစ်ကြောင်း ပြင်းထန်သောပင်ကိုယ်အသိဖြင့် ခံစားလိုက်ရသည်... အုပ်စုက ခဏတာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကွဲထွက်သွားကြသည်။

ခန်းမဆောင်ထဲမှ လူအုပ် ပါးသွားသောအခါ ချင်ဖုန်းက ထရပ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံရန် ခြံဝင်းသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ချန်းဖေးလန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ယောကျ်ား ရှင် ကျွန်မတို့ ဘေးမှာပဲ နေမှာ ဟုတ်တယ်မလား။"

ချင်ဖုန်းက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ကို စောင့်နေတာနဲ့ ငါက မင်းတို့ဘေးမှာ မဟုတ်ရင် တခြားဘယ်သွားစရာ ရှိတော့မှာလဲ။"

လျိုကျန့်လီ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ဟသွားသည်။

"ယောကျ်ား ဖေးလန်က အဲ့ဒါကို ရည်ညွှန်းတာ မဟုတ်ဘဲ ဒီတစ်ခေါက် တောင်ပိုင်းဒေသက ဘေးအန္တရာယ်ကို ဆိုလိုတာဆိုတာ ရှင့်အနေနဲ့ နားလည်သင့်ပါတယ်။"

သူတို့ တွေ့ဆုံခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိကျွမ်းပြီး ချစ်ခင်လာခဲ့ကြရာ သူတို့က တစ်ယောက်၏ စရိုက်ကိုတစ်ယောက် သဘာဝအတိုင်း နားလည်ကြသည်။ တောင်ပိုင်းဒေသမှ ဘေးအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ချင်ဖုန်းက ဘယ်တော့မှ လက်ပိုက်ကြည့်နေမည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို အကျိုးပြုရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာဖွေလိမ့်မည်။

သို့သော် အခုတော့ သူတို့က ချင်ဖုန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် သူ အန္တရာယ်ထဲ မရောက်စေရန် သူ့ကို ဒီမှာထားရန် သဘာဝအတိုင်းပင် မျှော်လင့်နေကြသည်။ ချင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများမှ သူက သူတို့၏ လက်ရှိခံစားချက်များကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် စိတ်ချပါ။ ဒီတစ်ခေါက် ဆရာက ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်နေမှတော့ ငါ့မှာ ဘယ်မှာ ဖျော်ဖြေဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာလဲ။ အခုလောလောဆယ် ငါလုပ်ချင်တာအားလုံးက မင်းတို့ဝမ်းထဲက ကလေးတွေ မွေးဖွားလာတာကို မျက်မြင်တွေ့ပြီး သူတို့ကို ငါ့လက်မောင်းထဲမှာ ပွေ့ချီထားဖို့ပဲ။"

သူက ဒီလိုပြောရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ချန်းဖေးလန်၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သူ၏နားကို လျိုကျန့်လီ၏ ဗိုက်တွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။ သူက ဒီနည်းလမ်းဖြင့် ကလေးငယ်နှစ်ယောက်၏ ဘဝလှုပ်ရှားမှုကို ခံစားချင်နေသကဲ့သို့ပင်။ လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကိုတော့ မသိပေ။

...

ဧည့်ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ လေကို ထိုးဖောက်သံကို ကြားနိုင်သည်။ ချင်ဖုန်းက အသံနောက်သို့ လိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရင်းနှီးသော လေ့ကျင့်ရာနေရာကို သူ၏ဒုတိယညီက ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိမ်းပိုက်ထားခဲ့သည်။ ထိုတစ်ယောက်က သူ၏လက်ထဲမှ ဓားနက်ကို ဝှေ့ယမ်းနေပြီး သူ၏နုပျိုမှုက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် သူက တကယ်ပဲ သခင်တစ်ပါးနှင့် တူနေသည်!

ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ ချင်အန်းက သူလုပ်နေသောအရာကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး။"

ချင်ဖုန်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ပိုင်ချိုးက ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ သိုင်းခန်းမဆောင်မှာ ရှိတယ်လို့ ငါ မင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားခဲ့တယ်။ မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူ့ကို သွားမတွေ့ဘူး။ ဒါက ငါ့ကို တကယ်ပဲ အံ့အားသင့်စေတယ်။"

သူ၏အစ်ကို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ညီငယ်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူက သူ၏ခေါင်းနောက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် လေ့ကျင့်နေလို့ အလုပ်များနေတာနဲ့ ဒီကိစ္စကို မေ့သွားတာ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် အခု သူ့ကို တွေ့ဖို့ မျက်နှာမရှိဘူး။"

လူတိုင်းက သူတို့ကြိုက်တဲ့သူနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံးဘက်ကို ပြသချင်ကြပေမဲ့ သူ၏အဖေက အရမ်းလက်ပါပြီး သူ့ကို နှာခေါင်းညိုမည်းပြီး မျက်နှာရောင်ကိုင်းတဲ့အထိ ရိုက်ခဲ့ရာ သူက သဘာဝအတိုင်းပင် သူ့ကို တွေ့ရန် မဝံ့ရဲပေ။

ချင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းဒဏ်ရာ နာသေးလား။"

"အစ်ကိုကြီး ပေးတဲ့ လိမ်းဆေးကို လိမ်းထားတယ်။ အခု အများကြီး သက်သာသွားပြီ။ ရောင်တာ မကြာခင် ကျသွားတော့မယ်လို့ ခံစားရတယ်။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။"

သူတို့နှစ်ဦးက ခဏတာ စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် အငွေ့အသက်က ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ချင်အန်းက ထပ်ပြောသည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

"ဘာလဲ"

"ငါတို့ တကယ်ပဲ တောင်ပိုင်းနယ်မြေက ဒီဘေးအန္တရာယ်မှာ ဝင်မပါတော့ဘူးလား။"

သူ၏စကားကြောင့် ချင်ဖုန်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီးနောက် အလေးအနက် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒဏ်ရာ ပျောက်ပြီးနောက် နာကျင်မှုကို မင်းမေ့သွားပြီလား အဖေက မင်းနဲ့ငါ့ကို ဘာလို့ ရိုက်ခဲ့လဲဆိုတာကို မင်းမမှတ်မိတော့ဘူးလား။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါ အပြင်းအထန် စဉ်းစားခဲ့တယ် ပြီးတော့ အဖေ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ငါနားလည်တယ်။"

"တောင်ပိုင်းဒေသက ဒီအခြေအနေက သာမန်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဒါက မင်းနဲ့ငါ ဝင်စွက်ဖက်လို့ရတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။ စီနီယာ ကျန်းထျန်းယီက မင်းကို သတင်းအချက်အလက်တွေ ပြန်ပို့ခိုင်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အတူတူပဲ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဒါ့အပြင် အဖေက သူရှိနေရင် ညဘက်မှာ ဘယ်မိစ္ဆာနဲ့ တစ္ဆေမှ ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူးလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားခဲ့တယ်။ ငါတို့ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။"

"ငါတို့က မင်းနေပြည်တော်မှာပဲ နေပြီး သူ့ရဲ့ အောင်ပွဲခံ ပြန်လာတာကို စောင့်နေရုံပဲ။"

ချင်အန်း၏ အမူအရာက တင်းမာသွားသည်။

"အဖေက မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းပဲ။ ပြီးတော့ ငါ သူ့အစွမ်းကို ယုံကြည်တာပေါ့။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်မှာ လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်ရဲ့ တည်ရှိမှုတောင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။ အဖေက အားကောင်းနိုင်ပေမဲ့ သူက ဒုတိယအဆင့် နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ သူသာ ဒီလိုပြိုင်ဘက်မျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင်ရော။ သူ ဘယ်လိုလုပ် အထိအခိုက်မရှိ ထွက်လာနိုင်မှာလဲ။ တစ်ခုခုမှားသွားရင်..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ချင်ဖုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး၊ ငါတို့ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ခုနက ကြားခဲ့တာကို မင်းမေ့သွားပြီလား။ ဒီတစ်ခေါက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကလည်း စစ်ချီတက်ပွဲမှာ ပါတယ်။ မင်း အဖေ့ကို မယုံရင်တောင် နိုင်ငံတော် ဆရာကိုတော့ ယုံကြည်သင့်တယ်။"

"နိုင်ငံတော် ဆရာမှာ အစီအစဉ်တချို့ ရှိတယ်။ ငါတို့ ဒီဘေးအန္တရာယ်ကနေ သေချာပေါက် လွတ်မြောက်မှာပါ။"

ချင်အန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါဆို အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက တောင်ပိုင်းဒေသကို တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် သွားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းရဲ့ အစ်မနှစ်ယောက်က ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်။ ငါက သူတို့ဘေးမှာ နေရမှာပေါ့။ ငါ ဘယ်နေရာကိုမှ မသွားဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကရော၊ မင်းက အဖေနဲ့အတူ တောင်ပိုင်းဒေသကို သွားပြီး မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေ သတ်ဖို့လောက်အောင် စိတ်ပူနေတာလား။"

ချင်အန်းက ရုတ်တရက် သူ၏အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး သူ၏ဓားရှည်ကို သုတ်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ အစ်ကိုကြီး။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အဖေနှစ်ယောက်လုံး ဒီလိုပြောမှတော့ ကျွန်တော် ဘာအန္တရာယ်မှ မစွန့်စားဘဲ အစ်ကိုကြီးကို စိတ်ပူအောင် မလုပ်တော့ပါဘူး။"

"ဒီလိုပဲဖြစ်ပါစေ။"

ကိုယ်ပိုင်အတွေးများ ကိုယ်စီရှိသော လူနှစ်ဦးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။