နှုတ်ဆက်ခြင်း

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှ မင်းသားလော့က မင်းနေပြည်တော်သို့ ပျံသန်းစာတစ်စောင် ပြန်လည်ပေးပို့ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော် ကျားမင်မြို့ ကျဆုံးပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် အခြားကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်တစ်ခုက မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

မြို့က အပျက်အစီးများအဖြစ် လဲလျောင်းနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ထိခိုက်သေဆုံးမှုများ ရှိကာ ကာကွယ်ရေးစစ်သားများက တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးခဲ့သည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်အနည်းငယ်သာ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဖိနှိပ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သော ဂဠုန်မျိုးနွယ်အကြောင်း သတင်းများကလည်း ဒီဘေးအန္တရာယ်အတွင်း ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်သွားသည်။ လူတိုင်းမသိလျှင်တောင် အဝေးကြီးတော့ မဟုတ်တော့ဘဲ လူများက ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ဆယ်က ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲက လူများ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားတော့မည့်အလား ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တော်ဝင်စာကြည့်တိုက်တွင် မင်ဧကရာဇ်က မင်းသားလော့ ပေးပို့လိုက်သော ပျံသန်းစာကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

စာ၏အကြောင်းအရာများက ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ပြောပြသည့်အတိုင်း ကပ်ဘေးမတိုင်မီနှင့် အပြီးမှ အဖြစ်အပျက်များကို ဖော်ပြထားသည်။ ဂဠုန်မျိုးနွယ်က ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ရှေ့တွင် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထူးဆန်းသော ဧရာမ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်နက်ကြီးတစ်ခုက မြို့၏ ကာကွယ်ရေးအတားအဆီးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ရန်သူက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့များမှာ ၎င်းကို ခုခံရန် အင်အားအလုံအလောက် မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့ကြားတွင် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ ပါဝင်သည်- မြှားတစ်ချက်က တိမ်များကို ထွင်းဖောက်သွားပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် မြှားပစ်သူ မည်သူဖြစ်သည်ကို မည်သူကမှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရန်သူက နဂါးတံဆိပ်ခတ် မျှော်စင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး နဂါးတံဆိပ်ခတ် ကျောက်တိုင်ကို ယူဆောင်သွားကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က နဂါးသွေးကြောမှ နဂါးဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူရန် အစီအရင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဒီအရာအားလုံး ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဂဠုန်မျိုးနွယ်က အရပ်သားများစွာ၏ နှလုံးသားများကို ခွာထုတ်ခဲ့သည်။ မင်းသားလော့၏ တပ်များနှင့် နတ်စစ်သူကြီး လေတစ္ဆေ ဝူတို့ ရောက်ရှိလာမှသာ ရန်သူက ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဘန်း!

မင်ဧကရာဇ်က စာကို စားပွဲပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူ့ဘေးမှ မိန်းမစိုးလီက ဆောင်းရာသီမှ ပုစဉ်းတစ်ကောင်လို တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာထံမှ အမိန့်တော်တစ်ရပ် ရောက်ရှိလာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ မနက်ဖြန်သည် ထွက်ခွာရမည့်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်"

...

မကြာမီမှာပင် လျိုထန်းလုနှင့် လဲ့ယင်းတို့က မင်ဧကရာဇ်ထံမှ အမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ထွက်ခွာရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်ပြီး ဂဠုန်မျိုးနွယ်က တောင်ပိုင်းဒေသတွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဘေးဒုက္ခများ ဖြစ်စေခဲ့သည့် သတင်းကို သူတို့အားလုံး သိကြသည်။ နတ်ဘုရား စစ်တပ်နှင့် စစ်ဘုရင် စစ်တပ်တို့၏ ယှဉ်ပြိုင်ကွင်းတွင် လျိုထန်းလုနှင့် လဲ့ယင်းတို့က စင်မြင့်အလယ်တွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် တင်းမာသော အမူအရာများဖြင့် အရာရှိများနှင့် စစ်သားများကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ဂဠုန်မျိုးနွယ်၏ အစွမ်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ချဲ့ကားပြောဆိုရန် မလိုအပ်ပေ။ ရှိနေသူတိုင်းက ဒါကို ကောင်းကောင်း နားလည်ကြသည်။ တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ဒီစစ်ချီတက်မှုကို ရှင်ခြင်းနှင့်သေခြင်းကိစ္စဟု ဖော်ပြခြင်းမှာ ချဲ့ကားရာ မရောက်ပေ။ ဗိုလ်ချုပ်နှစ်ဦးက စစ်သားတစ်ဦးသာ သူ၏မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်လျှင်၊ စောင့်ရှောက်ရန် သက်ကြီးရွယ်အို မိခင်များ ရှိလျှင် သို့မဟုတ် ထောက်ပံ့ရန် ဇနီးများနှင့် ကလေးများ ရှိလျှင် ဒီစစ်ချီတက်မှုမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ပြုနိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားခဲ့သည်။ သူတို့ စစ်စည်းကမ်းအရ အရေးယူခြင်း ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုစကားများကြောင့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စစ်သားများက တောင့်တောင့်မတ်မတ် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ ကိုယ်များက ဖြောင့်တန်းနေကာ မျက်လုံးများက ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မယိမ်းမယိုင်သော သန္နိဋ္ဌာန်များ ရှိနေသည်။ သူတို့ ဒူးထောက်အသက်ရှင်မှု့ထက် မတ်တပ်ရပ် သေဆုံးခြင်းကို ပို၍ လိုလားကြသည်!

တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါးပင် စစ်သားများက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော "သတ်" ဟူသော အော်ဟစ်သံက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများတစ်လျှောက် အချိန်အတော်ကြာ ပျံ့နှံ့နေသည်။ လျိုထန်းလုနှင့် လဲ့ယင်းတို့က နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့က စစ်သားများကို အိမ်ပြန်ပြီး သူတို့၏ မိသားစုများနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းကာ စစ်ချီမတက်မီ နှုတ်ဆက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

...

"အဖေ၊ အမေ့ကို သွားကြည့်လိုက်ပါဦး။ သူ့မျက်လုံးတွေ နီနေတာ အတော်ကြာပြီ"

"စိတ်မပူပါနဲ့ သမီးလေး။ မင်းအမေ မျက်လုံးထဲ ဖုန်ဝင်သွားလို့ ဖြစ်မှာပါ"

လူသန်ကြီးက သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖြင့် မိန်းကလေး၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကုန်းနေသော အဖိုးအိုက မေးလိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်က မရှိတော့ပေ။ ဒါဟာ မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေ တိုက်ခိုက်ရာကနေ ရတဲ့ အမာရွတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"သား၊ မင်းနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်လျိုက ဘယ်တော့ ထွက်ခွာကြမှာလဲ"

ထိုလူက သူ၏ သံချပ်ကာကို စေ့စေ့စပ်စပ် သုတ်သင်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"မနက်ဖြန်"

၎င်းပေါ်မှ အမှတ်အသားတိုင်းက သူ၏ အတိတ်က စွမ်းဆောင်မှုများ၏ သက်သေပင်။

အဖိုးအိုက သူ၏သားကို ပခုံးပေါ် ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အသံက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဆို့နင့်နေသည်။

"နတ်ဘုရား စစ်တပ်ကို အရှက်မရစေနဲ့"

ထိုလူက သူ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အသွားက အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"အဖေ စိတ်ချပါ။ တစ်ယောက်သတ်ရင် အရှုံးမရှိဘူး။ နှစ်ယောက်သတ်ရင် အမြတ်ပဲ"

ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မျက်လုံးနီများဖြင့် တုန်ယင်သော အသံဖြင့် တောင်းပန်သည်။

"ထျယ်ကျူ၊ ငါတို့ မသွားဘဲ နေလို့မရဘူးလား"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက မဖြေဘဲ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အမေ၊ သား ဒီည အမေလုပ်တဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ် သောက်ချင်တယ်"

အဘွားအို၏ မျက်နှာက ထိုအခိုက်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပိုများလာသကဲ့သို့ပင် မျက်ရည်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလာသည်။

"အမေ မင်းအတွက် ချက်ချင်း လုပ်ပေးမယ်။ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားသွားနော်"

ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ နှုတ်ဆက်ခြင်းက စစ်သားတိုင်း၏ အိမ်တွင်နီးပါး ဖြစ်ပွားနေသည်။

"တိုက်ပွဲမြေပြင်မှာ မူးလဲနေရင် လာမရယ်ကြနဲ့၊ ရှေးခေတ်က စစ်ပွဲတွေကနေ ဘယ်နှစ်ယောက်များ ပြန်လာခဲ့လို့လဲ"

...

ချင်စံအိမ်တော်တွင် ချန်းကျုံးနှင့် ချန်းမုနှစ်ဦးလုံးက အဘိုးကြီး ချန်းရွှမ်းထံမှ သတင်းစကားတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံရေကန်၏ နဂါးချောက်နက်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှု၊ ဘိုးဘေး၏ ကြေးခေါင်းတလား၊ ဂဠုန်မျိုးနွယ်၏ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာမှု... နဂါးမျိုးနွယ်က ဘယ်လိုလုပ် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။

တကယ်တော့ ယခင်ညက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနမှ တမန်တစ်ဦးကို စေလွှတ်ပြီး ဂဠုန်မျိုးနွယ်အကြောင်း သတင်းကို သူတို့ကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ဒီတိုက်ပွဲက နဂါးမျိုးနွယ်အတွက်လည်း မလွဲမသွေပင်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စည်ကားသော ခန်းမဆောင်က ဒီနေ့တော့ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လူတိုင်းက စားပွဲပေါ်မှ အစားအစာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားသုံးနေကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် စကားများသော ယောက္ခမပင်လျှင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဇနီးနှစ်ယောက်ကို အစားအစာများ ခူးခပ်ပေးပြီးနောက် စကားပြောလာသည်။

"ဘာလို့ လူတိုင်းက ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေကြတာလဲ။ ဒီနေ့ရဲ့ အစားအစာကို မကြိုက်ကြဘူးလား"

"ညီလေး၊ ဒီနေ့ ဗိုက်မဆာဘူးလား။ မင်းက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာ အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေပြီ။ မင်းရဲ့ သွေးနဲ့ အာဟာရတွေကို ဖြည့်တင်းဖို့ အရေးကြီးတယ်"

"ပြီးတော့ ကျန့်လီနဲ့ ဖေးလန်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ပိုစားဖို့ လိုတယ်။ မင်းတို့အတွက် မဟုတ်ရင်တောင် မင်းတို့ဗိုက်ထဲက ကလေးတွေကို စဉ်းစားကြည့်။ သူတို့က အစာစားချင်စိတ်ကြီးကြမှာပဲ"

ချင်အန်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး"

ချင်ဖုန်း၏ နောက်ပြောင်ကျီစယ်မှုအပြီးတွင် ညစာစားပွဲမှ အမျိုးသမီးများက အပြုံးအနည်းငယ်ကို အားတင်းကာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြသည်။ မေမေလေးက သူမဘေးမှ သခင်ကြီးချင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ခမည်းခမက် ရှင် မနက်ဖြန် စစ်ချီတက်တော့မှာ ဟုတ်တယ်မလား။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဒီသေရည်ခွက်နဲ့ ဂုဏ်ပြုပြီး နတ်ဘုရား စစ်တပ်နဲ့အတူ အောင်ပွဲခံ ပြန်လာနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးချင်ပါတယ်"

လျိုထန်းလုက သူ၏ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ခွက်နှင့် တိုက်လိုက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ချန်းဖေးလန်က ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"အဖေ၊ အဒေါ်တို့ သွားတော့..."

ချန်းမုက ပြုံးလျက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေတဲ့ အဆင့်မှာပဲ။ ဒီလိုအရာတွေကို မတွေးနဲ့။ လာ၊ ငါးဟင်းရည်နည်းနည်း သောက်လိုက်။ မင်းအမေ မင်းကို လွယ်ထားတုန်းက ဒါကို အရမ်းကြိုက်တာ။ အင်း၊ လတ်ဆတ်လိုက်တာ~"

ညစာစားပွဲက လျင်မြန်စွာနဲ့ အေးဆေးစွာ ကုန်ဆုံးသွားပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လူတိုင်းက စားသောက်ပြီး ခန်းမဆောင်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့က ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာခါစမှာပင် သူတို့အဖေက သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ဖခင်ချင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူတို့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့က တုံ့ဆိုင်းစွာပင် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် အဖေက သူ၏ညာလက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့က သူတို့၏မျက်နှာများကို လက်မောင်းများဖြင့် အလိုအလျောက် ဖုံးအုပ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့က ရိုက်နှက်ခံရမှာကို ကြောက်နေကြသည်။ အဖေက သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ကြောက်နေတာ ကောင်းတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ချင်စံအိမ်တော်မှာပဲ နေပြီး ဘယ်မှမသွားနဲ့။ ပြီးတော့ မေမေလေးက ငါ့ရဲ့ တည်နေရာကို မေးရင် မင်းတို့ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲ"

ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆိုသည်။

"အဖေက စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတစ်ခု တွေ့လို့ မြောက်ပိုင်းဒေသကို စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ သွားခဲ့တယ်။ မေမေလေး စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး"

ဖခင်ချင်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း"

သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ စိုးရိမ်သော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ အဖေက သူတို့၏ ခေါင်းများကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် စိုးရိမ်နေတဲ့ပုံ မပြကြနဲ့။ မင်းတို့ အဖေကို ဘယ်သူလို့ ထင်နေလဲ။ ငါက ကျော်ကြားတဲ့ မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းလေ။ ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်နှစ်ယောက်များ ငါနဲ့ တန်းတူရှိနိုင်မှာလဲ"

"ဒါ့အပြင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ဒီစစ်ချီတက်ပွဲကို ကြီးကြပ်နေမှတော့ အဲ့ဒီ ထူးခြားတဲ့ သတ္တဝါတွေက သူ့ရဲ့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးအောက်မှာ ဘာဒုက္ခမှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါသေချာတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အိမ်မှာပဲ နေပြီး ငါ့ရဲ့ အောင်ပွဲခံ ပြန်လာတာကို စောင့်နေ"

သူတို့က ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ် ကျွန်တော်တို့ အဖေ့ကို ယုံကြည်ပါတယ်"

ထိုစကားများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက ထပ်မေးသည်။

"စကားမစပ် အဖေ၊ အဖေက ဒီတောင်ပိုင်းဒေသခရီးကို တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် ခိုးသွားဖို့ စီစဉ်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် စစ်တပ်နဲ့အတူ သွားမှာလား"

ဖခင်ချင်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"မျှော်လင့်မထားတာတွေ မဖြစ်ဘူးဆိုရင် ငါ နတ်ဘုရား စစ်တပ်နဲ့အတူ လိုက်ပါသင့်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ဆွေမျိုးတော်စပ်နေပြီဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုစိုက်ရတာ ကောင်းတာပေါ့"

နတ်ဘုရား စစ်တပ်... ဒါဆိုရင် ငါက စစ်ဘုရင် စစ်တပ်ထဲမှာ ပုန်းနေလိုက်မယ်။ ဒါဆိုရင် အဖေ ရှာတွေ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ချင်ဖုန်းက တွေးတောနေသည်။ ဒုတိယညီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် တွေးတောသော အကြည့်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"သဘောပေါက်ပါပြီ"