ထွက်ခွာခြင်း

မြစ်ကွေးကိုးသွယ်ဘေးတွင် ဆံပင်ဖြူနှင့် မုတ်ဆိတ်နက်နှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ငါးမျှားနေသည်။ လရောင်က သွန်ချနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြင်ကွင်းက မြစ်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ ထိုအခိုက်တွင် အဘိုးအို၏ နားထဲသို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆရာ"

ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်းပေါ်တွင် တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများ ဆင်မြန်းထားသော ချင်ကျန့်အန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဘိုးအိုက သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ငါးမျှားတံက ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ မြစ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း ငါ့ဆီ မလာတာ အတော်ကြာပြီပဲ။ မင်းရဲ့ ဆရာအိုကြီးကို မေ့သွားပြီလို့ ငါထင်နေတာ"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တောက်ပနေသော မြစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ပေါ်လာသည်။ ချင်ကျန့်အန်းကလည်း စကားလုံးများ မဖြုန်းတီးဘဲ အဘိုးအိုဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် သေရည်ပုလင်းနှစ်လုံးက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာသည်။ သူက ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် မနက်ဖြန် တောင်ပိုင်းဒေသကို ထွက်ခွာတော့မှာ။ ဘယ်တော့ပြန်လာမလဲဆိုတာ မသိဘူး။ မထွက်ခွာခင် ဆရာနဲ့ အလွမ်းသယ်ဖို့ တွေးလိုက်တာ"

"ဒီသေရည်ပုလင်းနှစ်လုံးက ကျွန်တော့်သားကိုယ်တိုင် ချက်လုပ်ထားပြီး နတ်ဘုရားယစ်မူး သေရည်လို့ ခေါ်တယ်။ မြည်းစမ်းဖူးသူတိုင်းက ချီးကျူးကြတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ပါ ဆရာ"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က သေရည်ပုလင်းကို ယူပြီး ဖွင့်လိုက်ရာ ယစ်မူးဖွယ်ရာ ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တကယ်ပဲ သေရည်ကောင်းပဲ"

သေရည်က သူ၏လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်နှင့် စကားဝိုင်းက သဘာဝအတိုင်း ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အဘိုးအိုက ဆိုသည်။

"အရင်တုန်းက ဒရမ်ကို ငါ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားစေခဲ့တယ်။ သူ အသက်တစ်ချက်ပဲ ကျန်တော့ပြီး ယင်ချီအားကောင်းတဲ့ တောင်ပိုင်းဘုံကို ထွက်ပြေးသွားပြီး အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက နလန်ထူနေခဲ့တာ"

"ဒီလိုဖြစ်နေရင်တောင် သူက တကယ့် လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်ပဲ။ မင်း မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က အဘိုးကြီးမှာ သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူ ရှိတယ်"

ချင်ကျန့်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဆရာ ကျွန်တော့်ကို အခုထိ နားမလည်သေးဘူး။ ကျွန်တော် မနိုင်မှာ မသေချာတဲ့ တိုက်ပွဲတွေကို ဘယ်တော့မှ မရွေးချယ်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်က တောင်ပိုင်းဒေသမှာ အဲ့ဒီကောင် နန်ထျန်းလုံနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ သွားမှာဆိုတော့လေ။ ဆရာသိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းလိုက်ရင် ဘယ်တော့မှ မရှုံးနိမ့်ခဲ့ဘူး"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ပြောမနိုင်သဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သေရည်သုံးခွက် ကုန်သွားသောအခါ စကားဝိုင်းက အဆုံးသတ်ခါနီး ဖြစ်နေပြီ။ ချင်ကျန့်အန်းက ဗလာဖြစ်နေသော သေရည်ပုလင်းကို ချလိုက်ပြီး သူ ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ရုတ်တရက် ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော် မင်းနေပြည်တော်မှာ မရှိနေတုန်း ကျွန်တော့်မိသားစုကို ဂရုစိုက်ဖို့ ဆရာ့ကို အပ်ခဲ့ပါတယ်... တကယ်လို့များ..."

သူ၏အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးလျှသွားပြီး ကျန်စကားများကို ပြောမထွက်တော့ပေ။ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ နားလည်တယ်"

ချင်ကျန့်အန်း လှည့်ထွက်သွားသောအခါ အဘိုးအို၏ ညာဘက်လက်ညှိုးက လှုပ်ခတ်သွားပြီး အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်၏ နောက်ကျောထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ညလေ တိုက်ခတ်လာသောအခါ သူ၏နားထင်မှ ဆံပင်ဖြူများက ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး မြစ်ကွေးကိုးသွယ်ဘေးတွင် ငါးမျှားနေသော အဘိုးအို၏ ပုံရိပ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ရှင်းပြမရစွာပင် သူက မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူက ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးထားရတဲ့ တပည့်ပဲ။ သူ့ကို ဒီပစ္စည်း ပေးလိုက်တာ ဘာများ နာကျင်စရာရှိမှာလဲ"

"လောကကြီးမှာ အားကောင်းတဲ့လူတွေ ပိုများလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ အဲ့ဒီအဘိုးကြီး ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် တောင်ပိုင်းဘုံကသာ ဒီကပ်ဘေးကို ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်ဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်က ပြာပုံထဲကနေ ပြန်လည်ထမြောက်နိုင်တယ်"

"အရပ်ဘက်နဲ့ စစ်ဘက်က အရည်အချင်းရှိသူတွေ ထိုးတက်လာရင် နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ နောက်တစ်ကြိမ် ဆင်းသက်လာရင်တောင် လူသားမျိုးနွယ်မှာ ဘာကို ကြောက်စရာရှိတော့မှာလဲ"

"ငါ မင်းနဲ့ မငြင်းတော့ဘူး"

မြစ်ကွေးကိုးသွယ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ နေရာတစ်ခုတွင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးတစ်တုံး ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပြီး လှိုင်းဂယက်များ ပျံ့နှံ့သွားစေသည်။ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က တောင်ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

...

ချင်ကျန့်အန်းက ချင်စံအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး အခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူက မေမေလေးကို စားပွဲတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေကာ သူ့ကို စောင့်နေပုံရသည်။

မေမေလေးက မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သွားနေတာလဲ"

ချင်ကျန့်အန်းက မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ လိမ်ညာလိုက်သည်။

"အခုတလော ဖြစ်ပျက်နေတာတွေက နန်းတွင်းက လူတိုင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်။ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်က အလွမ်းသယ်ပြီး သူ့ရဲ့ မကျေနပ်မှုတွေကို ဖွင့်ထုတ်ဖို့ ငါ့ဆီ လာလည်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ သောက်စရာနည်းနည်း သောက်လိုက်တာ"

သူက သူ၏အပေါ်အင်္ကျီကို ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး မေမေလေး၏ အမူအရာကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူက ဆိုသည်။

"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ ချစ်ဇနီး မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်ရမယ်။ ငါ ဘယ်မသင့်တော်တဲ့ နေရာကိုမှ မသွားခဲ့ဘူး"

မေမေလေးက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို သံသယမဝင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တောင်ပိုင်းဒေသက ဘေးအန္တရာယ်အကြောင်း တွေးလိုက်တာနဲ့ ကျွန်မ စိတ်မအေးနိုင်ဘူး။ မျက်ရည်တွေက သူ့ဘာသာသူ ဘာလို့ ကျလာမှန်းမသိဘူး"

ဖခင်ချင်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ ဒီလိုအရာတွေအတွက် ဘာလို့ စိတ်ပူနေရတာလဲ။ ငါတို့မိသားစုဝင် ဘယ်သူမှ ဒီရှုပ်ထွေးမှုထဲမှာ ပါဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် နတ်ဘုရား စစ်တပ်က ဘယ်တော့မှ မရှုံးနိမ့်ခဲ့ဘူးဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်းသိတာပဲ။ ခမည်းခမက် ပြန်လာတဲ့အခါ ဒါဟာ သေချာပေါက် နောက်ထပ် ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ"

မေမေလေးက ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း"

သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်သည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်း လိုက်ကြသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးက ငြိမ်းသွားပြီး နူးညံ့သော အသက်ရှူသံများက အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရုတ်တရက် မေမေလေးက စကားပြောလာသည်။

"ယောကျ်ားက ကျွန်မလုပ်တဲ့ ကြာစေ့ဟင်းရည်ကို အကြိုက်ဆုံးပဲလေ။ မင်းနေပြည်တော်ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက ကျွန်မ အချိန်အကြာကြီး မချက်ပြုတ်ဖြစ်တော့ဘူး။ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ကျွန်မ ရှင့်အတွက် လုပ်ပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

ဖခင်ချင်က နောက်ကျောပေးလိုက်ပြီး တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။ သူက သက်ပြင်းချချင်သော်လည်း ချုပ်တည်းထားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ မေမေလေးက သူ၏ကျောကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် မျက်လုံးမမှိတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

...

ကန်ရေပြင်ဘေးမှ အဆောင်တွင် ချင်ဖုန်းက လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့နှင့်အတူ ရှိနေသည်။ မှိန်ဖျော့သော ကြယ်ရောင်နှင့် အထီးကျန်လမင်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက ညည်းညူမိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ပေ။

"ငါ့မိန်းမနှစ်ယောက်နဲ့ လမင်းကို ရှုစားချင်ပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ရာသီဥတုက အခြေအနေမပေးဘူး"

လျိုကျန့်လီက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘာလို့ အကြောင်းမရှိဘဲ လမင်းကို ရှုစားသင့်လို့လဲ"

"အခုတလော အများကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က အကောင်းဆုံးမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ငါမြင်နိုင်တယ်။ ငါတို့ စိတ်ခံစားချက်နည်းနည်း ပြောင်းအောင် အတူတူ လမင်းကို ရှုစားချင်ခဲ့တာ။ အရမ်းဆိုးတာပဲ" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ခဏရပ်တန့်ပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒါက ငါတို့ကို ညလယ်စာစားဖို့တော့ မတားဆီးနိုင်ဘူး"

ဒီလိုပြောရင်း သူက သူ၏နေရာလွတ် လက်စွပ်ထဲမှ မုန့်ပန်းကန်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ချန်းဖေးလန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

"ဒါတွေက ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်က စားဖိုမှူးတွေလုပ်တဲ့ ငွေလမင်းကိတ်တွေပဲ။ ချဉ်ချဉ်ချိုချိုလေးနဲ့ အမျိုးသမီးတွေကြားမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတော့ ချဉ်ချဉ်ချိုချိုလေးတစ်ခုခု စားချင်လောက်မယ်လို့ ငါထင်လို့ မင်းတို့အတွက် ယူလာခဲ့တာ။ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လား"

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က မုန့်ဖက်ထုပ်များကို ယူပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။ သူတို့ သိပ်ပြီး အစာစားချင်စိတ် မရှိသော်လည်း သူတို့ မခုခံနိုင်ဘဲ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အများအပြား စားသုံးမိကြသည်။

ချင်ဖုန်းက ဘေးတွင် ရပ်ပြီး သူ၏ဇနီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူက အချိန်က ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားပါစေဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သို့သော် သူက အချိန်က ရှေ့သို့သာ ရွေ့လျားပြီး ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ဘူးဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ညက ကုန်ဆုံးသွားပြီး အရုဏ်တက်လာသည်။

တောက်၊ တောက်၊ တောက်!

သွက်လက်ပြီး အားပါသော တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးစောင့်က တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ပိုင်ချိုးကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး ပိုင်ချိုး၊ မတွေ့တာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီပဲ"

ပိုင်ချိုးက စိုးရိမ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

"သင်တန်းကျောင်းက ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းအလုပ်များနေလို့ ကျွန်မ ဒီကို လာဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။ စကားမစပ်၊ ကျွန်မကြားတာ ချင်အန်း ပြန်ရောက်နေပြီဆို"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒုတိယသခင်လေး ပြန်ရောက်နေတာ အတော်ကြာပါပြီ"

ပိုင်ချိုးက မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

"သူ ဘယ်မှာလဲ"

"သူ အခုလောလောဆယ် ခန်းမဆောင်ထဲမှာ မနက်စာ စားနေလောက်မှာပါ"

ခန်းမဆောင်သို့ အလျင်စလို ရောက်ရှိလာသောအခါ ပိုင်ချိုးက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမရှာဖွေနေသော ပုံရိပ်ကိုတော့ မတွေ့ခဲ့ပေ။ အရင်က လှုပ်ရှားစည်ကားနေခဲ့သော ခန်းမဆောင်မှာ အခုတော့ အမျိုးသမီးအနည်းငယ်သာ စားပွဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး စားပွဲပေါ်မှ စာနှစ်စောင်ကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

မေမေလေး၏ မျက်ရည်များက ကြာမြင့်စွာကတည်းက ခန်းခြောက်သွားပြီး မျဉ်းနှစ်ကြောင်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူမက သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူမ မမိုက်မဲပေ။

သခင်ကြီးချင်နှင့် သူမ၏ဘဝ နှစ်နှစ်ဆယ်တာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူက ပုံမှန်မဟုတ်တာ တစ်ခုခုကို ဘယ်လိုလုပ် မခံစားမိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ တကယ်တော့ လူသားမျိုးနွယ်နှင့် အသူရာမျိုးနွယ်တို့၏ တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သခင်ကြီးချင်က အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် သူမနှင့် အခန်းအတူနေခြင်းကို လတစ်ဝက်ကျော် ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ပြီး သူမက သူ၏ အထောက်အထားကို မရေမရာ သိရှိခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ဟန်ဆောင်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်က တခြားတစ်ယောက် မသိဘူးလို့ ထင်ပြီး တခြားတစ်ယောက်ကတော့ သူမ အခုထိ မသိသေးသလို ဟန်ဆောင်နေသည်။

မနက်စောစောက သူမလုပ်ခဲ့သော ကြာစေ့ဟင်းရည်က သူမပေးချင်သော လူထံသို့ မရောက်ရှိခဲ့... မေမေလေးက သူမရှေ့မှ ပူနွေးနေသော ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို ကြည့်ပြီး မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးက မြင်ရသူအဖို့ ရင်ကွဲနာကျဖွယ်ရာပင်။ လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က သူတို့၏ ဖောင်းကားနေသော ဗိုက်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေကြသည်။ သူတို့က ချင်ဖုန်းကို အလွန်ချစ်သောကြောင့် သူ့ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိခဲ့ကြသည်။

ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသော ပိုင်ချိုးက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့အားလုံး ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ တခြားလူတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲ"

ပိုင်ချိုး၏ ပါးစပ်မှ ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် မင်းနေပြည်တော်တွင် စစ်တံပိုးများ စတင်တီးခတ်ပြီး ခရာသံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ခန်းမဆောင်ထဲမှ လူအချို့က မင်းနေပြည်တော်၏ တောင်ဘက်တံခါးရှိရာ လားရာသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒါဟာ တိုက်ပွဲအတွက် ထွက်ခွာရန် အချက်ပြသံပင်..