ဖခင်နှင့် သားများ ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်းလား

"ညီလေး؟"

"အစ်ကိုကြီး..."

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ။"

နှစ်ယောက်သား မတူညီသော အမူအရာများဖြင့် တစ်ချိန်တည်းတွင် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ငါ သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတိပေးခဲ့ပေမဲ့ သူက သူ့အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စကားတွေကို စိတ်ထဲမထည့်ခဲ့ဘူး... ချင်ဖုန်းက သူ၏ အရှက်ရမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ခြောက်ကပ်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ ငါတို့ မိသားစုကို အတူတူ စောင့်ရှောက်ဖို့ သဘောတူခဲ့ကြပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးက တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ပိုင်ချိုးက ငါ့ကို ပညာတတ်တွေရဲ့ စကားလုံးတွေကို ယုံကြည်လို့မရဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး... ချင်အန်းက သူ၏အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ထိုတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများကို ရင်မဆိုင်နိုင်တော့ပေ။

ချင်ဖုန်း၏ လက်ရှိစိတ်ခံစားချက်မှာ သူ၏အတိတ်ဘဝမှ စာမေးပွဲမတိုင်မီ သူခံစားခဲ့ရသည့် ခံစားချက်နှင့် တူနေသည်။ သူနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းကောင်းများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပခုံးပုတ်ပြီး အကောင်းဆုံးက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကြည့်ရန် စာပြန်မကျက်ကြေးဟု ကတိပေးခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့က စနေ၊တနင်္ဂနွေတွင် စာကြည့်တိုက်၌ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက တစ်ယောက်၏ အရှက်မရှိမှုကိုတစ်ယောက် မုန်းတီးနေကြပြီး တွင်းတစ်တွင်းရှာပြီး ပုန်းချင်လောက်အောင်ပင် အလွန်အမင်း အရှက်ရနေကြသည်။

ပြီးတော့ ညီလေးကလည်း အတူတူပင် ခံစားနေရပုံရသည်။ သို့သော် အရှက်ရပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ပို၍ပြင်းထန်သော ပြဿနာတစ်ခုကို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တွေးမိလိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးက တိတ်တဆိတ် ခိုးထွက်လာခဲ့ကြရာ အဖေ့အတွက် ဘယ်သူက ဖုံးကွယ်ပေးမှာလဲ ပြီးတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့အတွက်ရော ဘယ်သူက ဖုံးကွယ်ပေးမှာလဲ။ ပြီးတော့ ထိုတစ်ယောက် ခုနက ပြောခဲ့တာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင်...

"အစ်ကိုကြီး (ညီလေး)၊ မင်း အစောက ပြောခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီစာက ဖြစ်နိုင်မလား... အမ်..."

ချင်ဖုန်းက အားမတုနိုင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို နဖူးပေါ်သို့ ဖိတင်လိုက်သည်။ သူ၏ခေါင်းက ထိုးကိုက်နေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မိသားစုတစ်စုတည်းမှ ညီအစ်ကိုများဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏အတွေးများက အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ဆင်တူနေသည်။ အချိန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့မိသားစုက သူနှင့် ညီလေးတို့ တောင်ပိုင်းဒေသသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်လာသည်ကို သိနှင့်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

အရေးကြီးဆုံး ပြဿနာမှာ သူတို့အဖေဘက်မှပင်…… သူတို့က အဖေ့အတွက် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ဖုံးကွယ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ကြသော်လည်း အခုတော့ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ချင်စံအိမ်တော်တွင် မရှိကြတော့ပေ။ အကယ်၍ သူတို့မိသားစုက စာ၏အကြောင်းအရာများကို မြင်သွားလျှင် သူတို့က သူတို့အဖေ၏ အထောက်အထားကို မေမေလေးထံမှ ဖုံးကွယ်နိုင်တော့မည်မှာ သေချာသည်...

ချင်အန်းကလည်း ဒီကဏ္ဍကို ရှင်းလင်းစွာ တွေးမိခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က ပျောက်ကင်းသွားခဲ့သော ဒဏ်ရာများက ပြန်လည်နာကျင်လာသည်။ သူက တံတွေးတစ်လုပ် မျိုချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အဖေသာ ငါတို့ တောင်ပိုင်းဒေသကို တိတ်တဆိတ် လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကိုတောင် ဖော်ထုတ်လိုက်တယ်ဆိုတာကို သိသွားရင် သူ ငါတို့ကို သေအောင် ရိုက်မှာလား။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက သူ၏ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။ သူ၏အဖေက မလှမ်းမကမ်းမှ သူ့နှင့် သူ့ညီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဒီအဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အတွေးများကို ဖယ်ရှားရန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းက အားပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းမေ့သွားပြီလား။ အဖေ မထွက်ခွာခင်က သူ တောင်ပိုင်းဘုံကို နတ်ဘုရား စစ်တပ်နဲ့အတူ လိုက်ပါမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ငါတို့က စစ်ဘုရင် စစ်တပ်နဲ့အတူ မင်းသားလော့ရဲ့ မြို့ကို သွားနေတာ။ ငါတို့လမ်းတွေက ဆုံမှာမဟုတ်ဘူး"

ချင်အန်းက စိတ်မအေးနိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ပြန်ရောက်ပြီးရင်ရော"

ချင်ဖုန်းက ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကိုတော့ ငါတို့ ပြန်ရောက်မှပဲ စဉ်းစားရတော့မှာပေါ့။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်ကျရင် အဖေက မေမေလေးနဲ့ အလုပ်များနေမှာပဲ။ သူ ငါတို့ကို ထပ်ပြီး ဆူပူဖို့ အချိန်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

ချင်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးကတော့ စဉ်းစားတတ်သားပဲ။ အင်း... ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတယ်။ ဘာလို့ အခုတလော တောင်ပိုင်းဒေသက အပူချိန်က ဒီလောက် ကျဆင်းနေရတာလဲ။ ငါ့ကျောရိုးထဲကနေ စိမ့်တက်လာသလို ခံစားနေရတယ်"

"ငါလည်း အတူတူပဲ ညီလေး။ စောစောကသာ သိခဲ့ရင် အဝတ်တစ်ထပ်ပို ဝတ်လာခဲ့မှာ"

ထိုစဉ် သူတို့နောက်မှ စူးစမ်းတတ်သော တပ်သားသစ်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး၊ ဘာလို့ ဦးလေးအသက်အရွယ်နဲ့ စစ်ဘုရင် စစ်တပ်ထဲကို တပ်သားသစ်အဖြစ် ဝင်ရတာလဲ။ ဦးလေးကလည်း မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေ သတ်ပြီး နာမည်ကြီးချင်လို့လား"

သူတို့နောက်မှ ဒေါသခုနစ်ဆ၊ နာကြည်းမှုနှစ်ဆနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ဆ ပါဝင်သော ရင်းနှီးသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့မှာ အိမ်မှာ ဘာမှမသိတဲ့ ကောင်စုတ်လေးနှစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူတို့က တောင်ပိုင်းဒေသက ဒီရှုပ်ထွေးမှုထဲကို လာချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုနေကြတာ။ သူတို့အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ပါပြီး သူတို့ကို ဂရုစိုက်ပေးရုံကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး"

ဒီမှတ်ချက်ကြောင့် ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းနှစ်ဦးလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စစ်ဝတ်စုံအသစ်စက်စက်နှင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသော သူတို့၏အဖေကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ဒေါသက အရမ်းပြင်းထန်နေသောကြောင့် လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းက သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဒါဟာ သူ၏ မထိန်းချုပ်နိုင်သော အရှိန်အဝါ ယိုစိမ့်မှု၏ ရလဒ်ပင်။

အသက်ကို ရှူသွင်းမှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဖခင်ချင်က တော်တော်လေး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သော အပြုံးကို အားတင်းကာ ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့က အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

ချင်ကျန့်အန်း၏ မျက်နှာက ရေများ ယိုစီးကျနိုင်လောက်အောင် ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားသည်။

"အင်း"

သူ့ကို ရှောင်ရှားရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ သူတို့က အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး အဖေဘေးမှ တပ်ဖွဲ့၏ နောက်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ညည်းညူသံများနှင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနိုင်သည်။

စူးစမ်းတတ်သော စစ်သားတစ်အုပ်က လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တပ်သားသစ်နှစ်ဦးကို အသက်ကြီးသော လူတစ်ဦးက ဖိနှိပ်ထားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများက ညိုမည်းရောင်ရမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ"

သူတို့အဖေက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"သူတို့ ခုနက နည်းနည်းလေး ခလုတ်တိုက်သွားလို့ ငါ သူတို့ကို ကူညီပေးလိုက်တာ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို ငါ ဂရုစိုက်လိုက်မယ်"

"အော်"

တပ်သားသစ်များက သူတို့၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်နှင့် ချင်ဖုန်းက အားတင်းထားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဖေ၊ အဖေက ဒီစစ်ချီတက်ပွဲမှာ နတ်ဘုရား စစ်တပ်နဲ့အတူ လိုက်ပါမယ်လို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီရောက်နေရတာလဲ"

ဖခင်ချင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"နတ်ဘုရား စစ်တပ်က တောင်ပိုင်းဒေသက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနနဲ့ ပူးပေါင်းထားတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားတွေ မရှားပါးဘူး"

"တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နတ်ဘုရား စစ်တပ်က မင်းသားလော့မြို့ကို သွားနေတာ။ စစ်သားအရေအတွက် များပြားပေမဲ့ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားတွေတော့ နည်းပါးတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့စိတ်ကို ပြောင်းပြီး စစ်ဘုရင် စစ်တပ်နဲ့အတူ လိုက်ပါဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ"

ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်း မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။

"အဖေ၊ အဖေ့ရဲ့ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းက ထူးခြားလှပါတယ်။ အဖေသာ စစ်တပ်ထဲမှာ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရင် သေချာပေါက် သမိုင်းတွင်ပြီး လူတိုင်းရဲ့ ချီးကျူးမှုကို ခံရမှာပဲ"

ချင်အန်းက ဝင်ပြောသည်။

"အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်တယ်။ အဖေက တကယ်ပဲ အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်"

ချင်ကျန့်အန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့၏ လည်ကုပ်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒီမဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ ရပ်လိုက်စမ်း။ ကြည့်ရတာ ငါ မင်းနေပြည်တော်မှာတုန်းက အရမ်း လျှော့ပေးထားခဲ့ပုံပဲ။ ငါပြောတဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ မင်းတို့ နားမထောင်ခဲ့ဘူး"

နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်းနေပြည်တော်၏ မြင်ကွင်းက တောင်တန်းများဖြင့် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး စစ်ဘုရင် စစ်တပ်က တောင်ပိုင်းဒေသ၏ နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ ချင်ကျန့်အန်း၏ စကားများက ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့၏ ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်သွားစေသည်။

"အခုချက်ချင်း မင်းနေပြည်တော်ကို ပြန်ကြ။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းတို့ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး ပြန်ပစ်လိုက်မယ်"

ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ဖခင်ချင်က ဒီလိုအပြုအမူမျိုးကို အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျိုးသွားတဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကုသလို့ရပေမဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးသွားရင်တော့ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။

ချင်ဖုန်းက သူ၏နောက်တစ်လှမ်းကို စဉ်းစားပြီး ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမလဲဆိုတာကို တွေးတောနေစဉ် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တောင်ကြားလမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်ရွက်များ တရှပ်ရှပ်မြည်သံနှင့် သစ်ပင်များ ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးသံတို့ ပါဝင်နေသည်။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများစွာကို ကြားလိုက်ရသည်။

လူအများအပြား ပွေ့ဖက်ရန် လိုအပ်သော မျှော်စင်အလား မြင့်မားသည့် သစ်ပင်များကို မသိသော အင်အားတစ်ခုက ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး တောင်ကြားလမ်းပေါ်သို့ ပြိုကျလာသည်။ အတွေ့အကြုံရှိသော စစ်သားများက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး လမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ပြိုကျလာသော ဧရာမသစ်ပင်များကို တားဆီးရန် သူတို့၏ လက်နက်များကို ကန့်လန့်ဖြတ်ထားလိုက်ကြသည်။

ဓားကိုင်စွဲသူများကတော့ အမြင့်ဆုံး သတိအနေအထားတွင် ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အန္တရာယ်များကို စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ သို့သော် အဖြစ်အပျက်က ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားသောကြောင့် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သစ်ပင်တစ်ပင်က တပ်ဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးပိုင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြိုကျလာသည်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွင် အတွေ့အကြုံမရှိသော တပ်သားသစ်များက သူတို့၏ ကာယပိုင်းဆိုင်ရာ အားကောင်းသော်လည်း လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ စစ်သားအိုများ၏ အရေးပေါ် အော်ဟစ်သံများ ရှိနေသော်လည်း တပ်သားသစ်များက ထိတ်လန့်တကြား အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။

ဒီအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် အလင်းဖြူအတားအဆီးတစ်ခုက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး ပြိုကျလာသော သစ်ပင်ကို တားဆီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားချီစွမ်းအင်တစ်ချက်က ဖြတ်သန်းသွားပြီး လူအများအပြား ပွေ့ဖက်ရန် လိုအပ်သော ကြီးမားသည့် သစ်ပင်ကို နှလုံးခုန်ရပ်သွားစေလောက်အောင် ချောမွေ့သော ဖြတ်တောက်မှုဖြင့် နှစ်ပိုင်းအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ဒီရုတ်တရက် အလှည့်အပြောင်းက တပ်ဖွဲ့၏ ဘေးနှစ်ဖက်မှ စစ်သားအိုများကို မှင်တက်သွားစေသည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အလင်းဖြူအတားအဆီးနှင့် ခုနက ပေါ်ပေါက်လာသော ဓားချီစွမ်းအင်မှာ တပ်သားသစ်များထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘယ်တပ်သားသစ်က ဒီလို အံ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဓားသိုင်းပညာကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။ အန္တရာယ်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ပြီးနောက် တပ်သားသစ်များက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သူကို ရှာဖွေချင်ကြသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့က အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ဟန်ဆောင်နေကြပြီး လှုပ်ရှားခဲ့သူကို ရှာဖွေနေသည်။ သို့သော် ချင်ကျန့်အန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့၊ ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်လာတော့မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့က ချက်ချင်း သတိဝင်သွားကြသည်။ တပ်ဖွဲ့ထဲမှ စစ်သားအိုတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သတိထားကြ"