ရဲဘော်ရဲဘက်တွေက အဲလို မဆက်ဆံသင့်ဘူး

"ငါ သူတို့ကိုသွားခိုင်းခဲ့တာ၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ခါးပတ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆချည်ရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများနှင့် စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် သူ့အသံကိုနှိမ့်ကာ "ငါတို့က ငါတို့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်အတွက် မဆင်မခြင် သေလမ်းရှာခိုင်းရင် အမတ်ချုပ်ကြီးက အဲဒါ ဘယ်သူ့မှာရှိလဲဆိုတာကို သိနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်အတွက် သူက သူ့ကိုယ်ပိုင်လူတွေကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့အနိုင်ကျင့်တာကို ခံခိုင်းတာလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နန်းတွင်းပရိယာယ်အကြောင်း ဘာမှမသိသလို နိုင်ငံရေးရုန်းကန်မှုများ သို့မဟုတ် လိမ္မာပါးနပ်သောအကြံအစည်များနှင့်လည်း အတွေ့အကြုံမရှိပေ။ သူမသည် နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘဲ သူမနှလုံးသားပင် အနည်းငယ်အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အာဏာနှင့်အကျိုးအမြတ်အတွက် တိုက်ပွဲတွင် စစ်တပ်စေလွှတ်ခြင်းသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ပါတီများက အခြားတစ်ဖက်ကို လှည့်စားရန်ပြုလုပ်သောအရာဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နည်းလမ်းများတွင် ပြဿနာမတွေ့သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စဉ်ဆက်မပြတ်စိုက်ကြည့်မှုက သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ဖန်ပြန်အလေးပေးပြောလိုက်သည်၊ "သူတို့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

"သူတို့ အရိုက်ခံလိုက်ရတာတောင်မှ ခင်ဗျားက ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောနေတုန်းပဲလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးကို နားမလည်သော်လည်း ရဲဘော်ရဲဘက်တွေက အဲလို မဆက်ဆံသင့်ဘူး။

"မင်း နားမလည်သေးဘူးလား။" လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။ သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏မျက်စိအောက်တွင် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အင်အားစုတစ်ခုကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏အရေးကြီးသောတာဝန်အတွက် အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းခြင်းကို သည်းခံခဲ့သည်။ နန်းတွင်းတွင် သူမသည် သူမ၏အာဏာကိုသုံး၍ အသာစီးရယူကာ ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို ဒေါသတကြီး ရိုက်နှက်တွန်းလှန်ခဲ့သည်။ သူမက ပိုကြီးမားသောအကျိုးအတွက် သေးငယ်သောစွန့်လွှတ်မှုများပြုလုပ်ရန် မသိဘူးလား။

"ခင်ဗျားက လုပ်ပြီးသွားမှတော့ ကျွန်တော်နားလည်လို့ရော ဘာထူးမှာလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမနောက်ကကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုကိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး သူမအာရုံကြောများကို အနည်းငယ်တည်ငြိမ်စေချင်သည်။ အဲဒီအခါ သူမ နားလည်သွားနိုင်မလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အရာများကို နားလည်အောင်ကြိုးစားနေစဉ် လိုကျစ်ကွေ့သည်လည်း ထိုအတိုင်းပင်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ခဏရပ်နားပြီးနောက် သူမခေါင်းကိုကိုင်ထားသောလက်ကို ဆွဲဖယ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "မင်း စိတ်ဆိုးနေတာလား။ ဘာလို့လဲ။"

"ခင်ဗျားက ခင်ဗျားလူတွေကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့အရိုက်ခံရဖို့ ဘယ်လိုလုပ်လွှတ်လိုက်နိုင်ရတာလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ လန့်သွားသည်။ "ဒါက ပရိယာယ်တစ်ခုပါပဲ။ အများဆုံးတော့ ဒါက တစ်ရက်ပဲကြာမှာပါ၊ ပြီးရင် ကျွန်တော် သူတို့ကို ကယ်တင်မှာပါ။"

"သူတို့က ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အကောင်းပကတိရှိနေတာ၊ ဘာလို့ သူတို့က အရိုက်ခံရဖို့ ပြေးသွားရမှာလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ကူးပြောင်းလာသော လက်ရှိဧကရာဇ်နှင့် ဒေသခံစစ်သေနာပတိချုပ် နှစ်ဦးလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် မတူညီသောမွေးဖွားခြင်းနှင့် မတူညီသောပတ်ဝန်းကျင်များမှ လာခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့၏စဉ်းစားပုံနည်းလမ်းများမှာ ပို၍ပင်ကွဲပြားနေသည်။ သူတို့၏အတွေးများကို ဆက်သွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ခဏအကြာတွင် လိုကျစ်ကွေ့ စကားစပြောလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်တင်နေတာပါ။"

"နည်းနည်းတော့...၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်း ငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။

"မင်း၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမ၏စိတ်ပျက်အားငယ်နေသောခေါင်းကိုမြင်ပြီးနောက် ဗီလိန်တစ်ယောက်လို အမှန်တကယ်ခံစားလိုက်ရသည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် စကားမပြောခဲ့ပေ။ သူသည် လောင်ဟော့နှင့် ကျန်သူများကို သူတို့မသေဆုံးနိုင်ဟုတွေးကာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းခံရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် တခြားဘာကိုမှ ရပ်တန့်စဉ်းစားခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏အခန်းကဏ္ဍတွင်ရှိသူတစ်ယောက်က သူ့လက်အောက်က စစ်သားတစ်ဦးချင်းစီ၏ခံစားချက်များကို ဘယ်လိုလုပ် ဂရုစိုက်နိုင်မည်နည်း။

"မေ့လိုက်တော့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်စပြုချိန်တွင် သူမ၏အတွေးများကို စုစည်းပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ဖုတ်ကောင်များနှင့်လူသားများသည် မတူညီကြ၊ ဒါကြောင့် သူမသည် ဖုတ်ကောင်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည့်နည်းလမ်းများကို ဤနေရာက လူသားရန်သူများအပေါ်တွင် မသုံးနိုင်ပေ မဟုတ်လား။ သူမ နားမလည်သည့်တိုင် သူမသည် သူမရှေ့ကလူသည် လူဆိုးတစ်ယောက်မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်သည်။ အဲဒါသာမှန်လျှင် သူမသည် သူ့နည်းလမ်းများကို လက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

"မေ့လိုက်တော့?" လိုကျစ်ကွေ့ တစ်ဖန်ပြန်လန့်သွားသည်။

"ဒါဆို စစ်သေနာပတိချုပ်က ကျွန်တော့်ကိုပြောစရာစကားတွေများ ရှိသေးလို့လား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"မင်း၊ မင်း စိတ်မဆိုးတော့ဘူးလား။" လိုကျစ်ကွေ့က သံသယဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးက တစ်ခဏနေသာပြီး တစ်ခဏမုန်တိုင်းထန်နေတယ်၊ သူမက သူ့ကိုနောက်ပြောင်နေတာလား။

"ကျွန်တော် စိတ်မဆိုးဘူး။ ကျွန်တော်က စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ဘာလို့စိတ်ဆိုးရမှာလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်။"

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုတွင် မကောင်းသောနိမိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမကုလားထိုင်မှ ခုန်ထလိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်သိတဲ့ စကားပုံတစ်ခုရှိတယ်၊ 'ဖုံးလေ၊ ပေါ်လေ' လို့ခေါ်တယ်။"

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် စကားပုံတစ်ခုသိခြင်းက ဘာနဲ့ဆိုင်သည်ကို နားမလည်ပေ။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့အစီအစဉ်က အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ မယ်တော်ကြီးကို ခင်ဗျားက ကိစ္စတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ကြိုးစားနေတယ်လို့ သံသယဝင်သွားစေမှာကို မကြောက်ဘူးလား။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် မတ်တပ်ထရပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူတို့က သံသယဝင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက မိုက်မဲတဲ့လုပ်ရပ်တွေ ဘယ်တော့မှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ကိုလုယက်သလို အမှားမျိုးလုပ်ဖို့က ငါ့အတွက် ရှားပါးတယ်၊ ဒါကြောင့် ရှဲ့သားအဖတို့အတွဲက ငါက ငါ့မိုက်မဲမှုကို ဟန်ဆောင်နေတာလား မဟုတ်လားဆိုတာကို သေချာမှာမဟုတ်ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ "သူတို့က ခင်ဗျားကိုဖမ်းပြီး ကွပ်မျက်ကွင်းကိုပို့ခဲ့တာကို ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား။" သူက မမိုက်မဲရင် အစကတည်းက ဘယ်လိုလုပ်အဖမ်းခံရမှာလဲ။

စစ်သေနာပတိချုပ်လို တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လောင်တသည် တံခါးဘေးတွင် သူ့လက်သည်းများကို သူ့ခေါင်းပေါ်တင်ကာ ရပ်နေသည်။ မင်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိုးနှက်တဲ့အခါ သူတို့မျက်နှာကို မရွယ်သင့်ဘူး! ဒီငတုံးက တကယ်ပဲ ဘာမှနားမလည်ဘူး!

"ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို ပတ်ပတ်လည်လျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါက သာ့ဖုန်းနဲ့ ကျန်သူတွေကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ခေါ်သွားတော့မယ်။ ခင်ဗျားက နန်းတွင်းအစောင့်တွေကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပေး၊ သူတို့က ကျွန်တော်အမိန့်တွေကို နားထောင်လိမ့်မယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ကျွန်တော် သူတို့ကိုပါ ခေါ်သွားမယ်။"

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"လူတွေကို ကယ်မလို့လေ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက သေချာစွာပြောလိုက်သည်။ "အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့က ကျွန်တော်တို့နှလုံးသားထဲမှာ အကြံအစည်တွေဝှက်ထားတဲ့ ဗီလိန်နှစ်ယောက်ပဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်တစ်ဖက်ကို သူ့နဖူးပေါ်တင်လိုက်သည်။ "ငါတို့က ဗီလိန်တွေမဟုတ်ဘူး။"

"အေးပါကွာ၊ ဒါက တင်စားချက်တစ်ခုပါပဲ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီး ကျွန်တော်တို့လူတွေကို ဖမ်းဆီးထားတာက ဘယ်လိုလုပ်အဆင်ပြေနိုင်မှာလဲ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်ရင်ကော။"

"သူတို့ မလုပ်ဘူး။"

"ဒါက သူတို့လုပ်ခဲ့ရင်ဆိုတဲ့ အခြေအနေအတွက်ပဲ မဟုတ်လား။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အဆိုပြုချက်ကို ဂရုတစိုက်စဉ်းစားစပြုလိုက်သည်။ 'ဖြစ်ခဲ့လျှင်ကော' ဆိုတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုက အမြဲတမ်းရှိနေသည်။ ဒါက သူအပြင်ဘက်ရောက်နေတုန်း အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ကျူးကျော်ရန် အကောင်းဆုံးအကြောင်းပြချက်တစ်ခုပဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းစောင်းကာ လိုကျစ်ကွေ့ကိုကြည့်ပြီး "ငါက ဒီသူခိုး၊ အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ ငွေအများကြီးရှိတယ်လို့တောင် ကြားတယ်။ သူ့စံအိမ်မှာ ရွှေနဲ့ငွေတောင်တွေလို ရှိတယ်တဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ဒီခရီးစဉ်အတွင်းမှာ နည်းနည်းပါးပါး ယူလာလို့ရတယ်။"

"......" လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။ လူတွေကို လုယက်ရင်း ငွေပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုယက်မယ်။ ဒီကောင်မလေးက သူမနဂါးဝတ်ရုံတွေကို ချွတ်လိုက်ရင် ဓားပြတစ်ယောက်အဖြစ် တခါတည်းလုပ်စားလို့ရပြီ။

"ဘယ်လိုလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ လူတချို့ကို ခေါ်သွားမယ်။ အရှင်မင်းကြီးက နန်းတော်ထဲမှာပဲ စောင့်နေလို့ရတယ်။" မြို့တော်ရဲ့စစ်အင်အားတွေက ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ကျူးကျော်ဖို့က အဲလောက်လွယ်တာလား။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူမအသက်ကို တစ်ဖန်ပြန်စွန့်စားတာကို မမြင်ချင်တော့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တကယ်ပဲလိုက်ချင်သော်လည်း သူမသည် ထိုကိစ္စတွင် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနှင့် မငြင်းခုံခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် လာခဲ့၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် တံခါးဘက်သို့ အော်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် အချိန်ပြည့်စောင့်ကြပ်နေခဲ့သော ယင်းဖုန်းသည် ဟုတ်ကဲ့ဟုဖြေကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"နဂါးအစောင့်တွေနဲ့ ဒီည တာဝန်မကျတဲ့ နန်းတွင်းအစောင့်အားလုံးကို စုဆောင်းလိုက်၊" လိုကျစ်ကွေ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို သွားတော့မယ်။"

ယင်းဖုန်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းငုံ့ထားခဲ့သော်လည်း ယခု သူသည် ခေါင်းမော့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လန့်သွားသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျယ်ပြန့်စွာပြုံးရင်း "သာ့ဖုန်း၊ မင်းညီအစ်ကိုတွေကိုခေါ်ပြီး ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့တင်ပါးတွေကို သေချာကန်ကျောက်လိုက်!"

ယင်းဖုန်းသည် အမိန့်များကိုလက်ခံကာ အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သခင်က ကြီးမားတဲ့ဆူညံပူလောင်မှုကို မကြောက်ဘူးဆိုရင် သူတို့လိုအစေခံတွေအတွက် ဘာကြောက်စရာရှိမှာလဲ။

ဧကရာဇ်၏နန်းဆောင်တွင် ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်ကို လုယက်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ခန်းမဆောင်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးကို မေးခွန်းထုတ်နေသည်။ "ဒါက လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့အစီအစဉ်လို့ အဖေထင်လား။" နဉ်ယွီက သူမနန်းတော်ကို ဝင်တိုက်ပြီးနောက် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ တံဆိပ်တော်ကိုခိုးယူခဲ့တာ နဉ်ယွီမှလွဲ၍ ဘယ်သူဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လိုကျစ်ကွေ့က အဲလိုသေးငယ်တဲ့လှည့်ကွက်တွေကို ကြိုးစားဖို့ ဘယ်လောက်တောင်မိုက်မဲနိုင်မှာလဲ။"

"ဒါဆို အဖေ့ရဲ့အတွေးတွေကကော။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ခန့်မှန်းကစားပွဲများအတွက် စိတ်မပါတော့ဘဲ သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမေးလိုက်သည်။

နဉ်ယွီနှင့် လိုကျစ်ကွေ့တို့က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ဝင်ရောက်ကျူးကျော်ဖို့လူတွေလွှတ်လောက်အောင် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြပြီလား။ သို့မဟုတ် သူတို့က တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော် သူတို့မှာရှိနေပြီဆိုတဲ့အချက်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ကြိုးစားနေကြတာလား။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သေချာမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ထိုင်မနေနိုင်ဘဲ တစ်ဖန်ပြန်တိုက်တွန်းလိုက်သည်၊ "ရွေးချယ်ရမယ့်အချိန်ရောက်နေတာတောင် အဖေက ဆုံးဖြတ်ချက်မချသေးဘူးလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့သမီးက ဘယ်လောက်ပဲအကြံအစည်ကြီးကြီး၊ သူမက နန်းတွင်းမောင်းမဆောင်မှာ မျက်နှာသာရဖို့ ယှဉ်ပြိုင်ရာမှာပဲ ကျွမ်းကျင်တယ်။ သူမရဲ့အမြင်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ 'ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမယ့်အချိန်' ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ အခု မဆင်မခြင်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုက သူတို့ကစားပွဲတစ်ခုလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်တယ်၊ ဒါဆို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မသတိထားဘဲနေနိုင်မှာလဲ။

"အဖေ!" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က အော်လိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီးက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ဘယ်မှာထားလဲဆိုတာကိုတောင် ကျွန်တော်မျိုးမသိဘူး၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်မှာ သူ့တည်နေရာကို ဘယ်သူသိသေးလဲ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်သည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အသက်ထက်ပင် အရေးကြီးသောအရာဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ သူ့တည်နေရာကို သိမည်မဟုတ်ပေ။

"နဂါးအစောင့်တွေက မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို သွေးချောင်းစီးစေခဲ့ပြီး အစေခံအားလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို မတွေ့ခဲ့ဘူး။ သူ့တည်နေရာကိုသိပြီး အဲဒါကိုယူသွားနိုင်တဲ့စွမ်းရည်ရှိတဲ့ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် မည်သူ့ကိုမျှ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။

"အရှင်မင်းကြီးနဲ့ အဲဒီလူတွေ ဒီနေ့နန်းတော်ကထွက်သွားတုန်းက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော် သူတို့နဲ့အတူမရှိခဲ့ဘူး၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ တံဆိပ်တော်၏အရွယ်အစားနှင့်ပုံသဏ္ဌာန်က ၎င်းကို ထင်ရှားမနေစေဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝှက်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"အဖေ ဒီလောက်အများကြီး ပြောနေတာ၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က စိတ်မရှည်စွာပြောလိုက်သည်၊ "ခမည်းတော်က မယ်တော်ကို နဉ်ယွီမှာ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်မရှိဘူးလို့ ပြောနေတာပဲလား။ ကောင်းပြီလေ၊ အဲလိုဆိုရင် အခု ဘယ်သူ့ဆီမှာရှိနေတာလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့မျက်လုံးများကိုလှန်ကာ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီး၊ တစ်ဖန်ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ။ မင်းက ဝှက်ထားတဲ့နေရာကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို တစ်ခါမှမပြောခဲ့ဘူးလား။"

"ကျွန်မ မပြောခဲ့ဘူး!" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ယုံကြည်နေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းစဉ်းစားခြင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

"အဖေ၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးက တည်ငြိမ်ပြီး အလျင်မလိုဖြစ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်စွာအော်လိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး၊ တုန်လှုပ်မနေပါနဲ့၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က လေသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စတွေက ဒီလိုဖြစ်လေလေ၊ ငါတို့က ပိုပြီးမထိတ်လန့်သင့်လေပဲ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ကုလားထိုင်လက်တင်တန်းပေါ်က လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မယ်တော်ကြီး၊" နန်းတွင်းအထိန်းတော်တစ်ဦးက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခေါ်လိုက်သည်။

"ပြော၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"ခုနက စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက နဂါးအစောင့်တွေနဲ့ နန်းတွင်းအစောင့်တစ်ထောင်လောက်ကို နန်းတော်ကနေခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်၊" အထိန်းတော်က တုန်လှုပ်နေသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ချက်ချင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပြီ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က တံခါးဘက်သို့ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သွားလို့ရပြီ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ခဏကြောင်တောင်တောင်ရပ်နေပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ဘေးသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "လိုကျစ်ကွေ့က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို လူတွေခေါ်သွားနေတာလား။"

"ဟုတ်တယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူ့လူငါးယောက်က ကျွန်တော်မျိုးလက်ထဲမှာရှိနေတယ်။ အဲဒီဥသြကောင်က ကျွန်တော်မျိုး ဒီမှာရှိနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး စံအိမ်ထဲကို ဇွတ်တိုးချင်နေတာပဲ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏တုန်ယင်နေသောလက်များ လက်သီးဆုပ်သွားခဲ့သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို တပ်ဖွဲ့တွေခေါ်ပြီး တိုက်ခိုက်တယ်? လိုကျစ်ကွေ့ ရူးသွားပြီလား။"

မြို့တော်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့တွေက ၈၀,၀၀၀ ရှိပြီး မြို့စောင့်တပ်မှူးချုပ်မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့ ၄၀,၀၀၀ ရှိတယ်။ လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်လူတွေက အများဆုံး ၁,၀၀၀ ပဲရှိတယ်၊ ဒါဆို သူက မြို့တော်ရဲ့ ၁၂၀,၀၀၀ သော တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ မြင်းတွေကို တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ရနိုင်စွမ်းရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။

"ကျွန်တော်မျိုး နန်းတော်ထဲမဝင်ခင် လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားရင်ဆိုတဲ့အခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေလုပ်ခဲ့တယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက မြို့တော်ရဲ့တပ်စခန်းတွေကနေ တပ်ဖွဲ့တွေတောင်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ထားပြီးပြီ။"

"ဒါဆို နဉ်ယွီမှာ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်မရှိဘူးပေါ့။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"သူ့မှာရှိရင် ပိုကောင်းနိုင်တယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ထိတ်လန့်သွားသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏မျက်လုံးများတွင် ညိုမှောင်သောအကြည့်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ "မယ်တော်ကြီးက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုသတ်လိုက်ရင် တခြားမင်းသားတွေက နဂါးပလ္လင်ကို တပ်မက်ခြင်းကနေ ရပ်တန့်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။" သူ့စကားများသည် မယ်တော်ကြီး၏နှလုံးသားကို အေးစက်သွားစေခဲ့သည်။

"ပြည်တွင်းပုန်ကန်မှု၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "မယ်တော်ကြီး၊ အဲဒီမင်းသားတွေနဲ့ လက်အောက်ခံတွေက ငါတို့အချင်းချင်းတိုက်ခိုက်နေကြတာကို မြင်ချင်နေကြတာ၊ ဒါမှ သူတို့က လက်တစ်ချောင်းတောင်မမြှောက်ဘဲ အောင်ပွဲရဲ့အသီးအပွင့်တွေကို ခံစားနိုင်မှာ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အချိန်အတော်ကြာရပ်နေပြီးနောက် အံကြိတ်လိုက်သည်။ "နဉ်ယွီ သေသင့်တယ်!"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရှည်လျားစွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "နဂါးအစောင့်တွေက မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့ရင် မယ်တော်ကြီးက သူတို့ကို ကျွန်တော်မျိုးကို လွှဲပေးလို့ရပါတယ်။" လူသေတွေက ပုံပြင်မပြောတတ်သလို ဒုက္ခလည်းမဖြစ်စေဘူး။ အဲဒီနေ့က အကြီးစားညီလာခံကို မယ်တော်ကြီးနဲ့အတူလိုက်ပါခဲ့တဲ့ မိန်းမစိုးတွေနဲ့ နန်းတွင်းအပျိုတော်တွေ အများကြီးမရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က်သူတို့ထဲက သူလျှိုကိုရှာဖွေပြီး သူတို့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖွင့်ဖို့ တစ်ရက်ပဲလိုတယ်လို့ ယုံကြည်နေသည်။

***

ရှင်းလင်းချက်:

ဒုတိယယံ – ညအခါ ကင်းစောင့်ချိန် ငါးခုအနက် ဒုတိယမြောက်ဖြစ်ပြီး ည ၉ နာရီမှ ၁၁ နာရီအထိ ကြာမြင့်သည်။