အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်မှ သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲ

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လူခေါ်ပြီးပြီဖြစ်ကြောင်းပြောလာပြီး မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမအမြင်ကို မထုတ်ဖော်ရသေးမီ သူမ၏အသိစိတ်ပျောက်လုနီးပါးဖြစ်နေသော နန်းတွင်းအထိန်းတော်ကအရင် ရုတ်တရက် ထပြောလာခဲ့သည်။

“မယ်တော်ကြီး၊ အရှင်၊ အရှင်မင်းကြီး ရောက်လာပါတယ်”

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လာသည်။ ထိုကျိန်စာသင့်ကောင်မလေးက ဘာလို့ ထပ်ပြန်လာတာလဲ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူမကို ခေါင်းခါပြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးတို့ သူ့ကို တားမထားနိုင်မှတော့ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။" ဤလူသည် မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်၏တံခါးကို စိတ်ထင်ရာဆွဲဖြဲနိုင်ပြီး အဆောင်တစ်ခုလုံးကို အရုပ်အိမ်ကဲ့သို့ ဖြိုဖျက်နိုင်သည်။ သူ့ကို မင်းမတွေ့ချင်ဘူးလို့ ပြောတာက အသုံးဝင်ဦးမှာလား။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမနှလုံးသားမှ သွေးများလျှံတက်လာသည်ဟု ခံစားရပြီးနောက်မှ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ပြီး ခက်ခဲစွာ စကားပြောနိုင်ခဲ့သည်။ "အရှင်မင်းကြီးကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ။"

နန်းတွင်းအထိန်းတော် ပြန်မဖြေနိုင်ခင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးများသို့ လျှောက်သွားပြီး ၎င်းတို့ကိုတွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏မျက်လုံးအကြီးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လုပ်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင်ကြိုးစားသကဲ့သို့ သူတို့ကိုပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် ရှဲ့သားအဖနှစ်ဦး၏မျက်လုံးများတွင် သူမသည် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးဝိဉာဉ်တစ်ကောင်နှင့်တူနေသည်။

"ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီပေါ့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမဝင်ရောက်လာချိန်တွင် မတ်တပ်ထရပ်သော အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မတွေ့တာကြာပြီနော်။"

“.....” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဆွံ့အသွားသည်။

"ဒီတစ်ခါ အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့နေရာကို ဘာလုပ်ဖို့ ရောက်လာတာလဲ။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။ "မင်းကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တဲ့ အရုပ်ဆိုးလှတဲ့ လသာဆောင်တစ်ခုကို တွေ့သွားလို့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် တည့်တည့်မျက်နှာချင်းဆိုင်၊ မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ညာဘက်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ "မတွေ့သေးဘူး။ ခင်ဗျား မကြိုက်တဲ့ အခန်းတစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော့်ကိုပြောလိုက်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် ဖျက်ဆီးပေးမယ်။ အိမ်ဆောက်ဖို့ ငွေလိုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကို ဖျက်ဆီးဖို့ကတော့ ခွန်အားပဲလိုတယ်။ အဲဒီအတွက် ကျွန်တော့်ကိုအားမနာပါနဲ့။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ဤလူမိုက်နှင့် ထပ်မံစကားမပြောချင်တော့ပေ။

"ဒါဆို ဒီညနောက်ကျမှ အရှင်မင်းကြီး လာရောက်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကကော။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားလို အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ မယ်တော်ကြီးကို လာရှာလဲဆိုတာ မမေးပါဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် မေးလိုက်ရင် အလကားပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ကောင်းတဲ့အလုပ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာနေလို့လေ။"

"အရှင်မင်းကြီး!" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ဒေါသတကြီး အာမေဋိတ်စကားပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီကို ကိစ္စနှစ်ခုအတွက် လာတာ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို တိတ်ဆိတ်စေရန် လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်ကာ စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒီညမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို မီးရှို့ပြီး လူတွေသတ်ဖို့ ကျူးကျော်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားလိုက်တယ်?"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"

"အိုး၊ ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ဆုံးရှုံးမှုအတွက် ဝမ်းနည်းပါတယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့နှလုံးသားမှ သွေးများလျှံတက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နှစ်သိမ့်စကားတွေကို ဒီလိုသုံးရတာလား။

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားမိသားစုရဲ့လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေတာပါ၊ အမတ်ချုပ်ကြီး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူမကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါကြောင့်၊ ကျွန်တော်က စစ်သေနာပတိချုပ်ကို နဂါးအစောင့်တွေနဲ့ နန်းတွင်းအစောင့်တွေကို ခင်ဗျားရဲ့မိသားစုကို စံအိမ်မှာ ကာကွယ်ဖို့ သွားခိုင်းလိုက်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ မကောင်းတဲ့လူတွေ ရှိနေသေးလားဆိုတာကို ကြည့်လို့ရတယ်လေ၊ ဟဲဟဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ဘက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့မလိုပါဘူး၊ ဒါက်ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် လုပ်သင့်တဲ့အရာတစ်ခုပါ။"

ရှဲ့သားအဖနှစ်ဦးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အရှက်မရှိမှုအတိုင်းအတာအကြောင်းကို အသိအမြင်အသစ်တစ်ခုရရှိလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်ပြီး "ကျွန်တော် အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ သူ့မိသားစုအတွက် အရမ်းစိုးရိမ်လွန်းလို့ အိပ်လို့မရဘူး၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောဖို့ လာတာ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏လက်များ အလွန်တုန်ယင်နေသည်။ သူမသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သတ်ပစ်ချင်သည့်အတွေးများပင် ရှိနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမခေါင်းကို စောင်းကာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားရယ် အမတ်ချုပ်ကြီးရယ် ကျွန်တော်ရယ် အတူတူ ဘဝကြီးအကြောင်း ဆွေးနွေးလို့ရတယ်လေ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ မင်း ဘာကို လိုချင်တာလဲ။"

"တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ ဤစကားလုံးများသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့နှင့် အမတ်ချုပ်ကြီးနှစ်ဦးစလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို လက်သီးဆုပ်ထားပြီး သူမ၏လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးစေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ သူမသည် ဤဗီလိန်များကို နောက်တစ်ကြိမ်စဉ်းစားရန် အချိန်မရစေရန်အတွက် မဆင်မခြင်တောင်းဆိုချက်များဖြင့် နှိပ်စက်ရန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ အောင်မြင်မလားဆိုတာ သူမ မသေချာခဲ့ပေ။

"အဖေ စံအိမ်ကို ပြန်သင့်တယ်၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ သူ့သူလျှိုများကို ဖမ်းပြီး တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်ကို ရှာဖွေခြင်းက ပိုအရေးကြီးသည်။ ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော မိန်းကလေး၊ နဉ်ယွီနှင့် ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ စကားပြောဖို့ ဘယ်မှာ အချိန်ရှိမှာလဲ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးက ပြင်ပယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နန်းတော်အတွင်းတွင် အကြာကြီးနေလို့မရပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ခွင့်ပြုပါ"

"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို ဒီလူက ပြင်ပယောက်ျားတွေ နန်းတော်အတွင်းမှာ အချိန်မဖြုန်းသင့်ဘူးဆိုတာ တကယ်သိတာလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်စေပြီး "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီမယ်တော်က မင်းကို သတိပေးစရာတစ်ခုရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာများလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စစ်မှုထမ်း အကြီးအကဲမျိုးစုံက သူတို့ရဲ့အစီရင်ခံစာတွေကို အပြည့်အစုံ အသေးစိတ်နဲ့ မြို့တော်ကို ပေးပို့ထားပြီးပြီ၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက အရှေ့တောင်ပိုင်း စစ်အခြေစိုက်စခန်း ၁၆ ခုထဲမှာ ဒုက္ခသည်တွေ ပုန်ကန်ထကြွခဲ့တယ်။ အရင်ဧကရာဇ်က သူတို့ကို နှိမ်နင်းဖို့ တပ်ဖွဲ့တွေစေလွှတ်ခဲ့ပြီး အကြီးအကဲတွေရဲ့ အရင်နှစ်အတွက် တရားဝင်လစာပေးချေမှုကို နောက်ဆုတ်ထားခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို အရင်နှစ်နဲ့ ဒီနှစ်အတွက် ပေါင်းစည်းထားတဲ့လစာတွေကို ပေးရလိမ့်မယ်။ မူလက အမတ်ချုပ်ကြီးက အစီအစဉ်တစ်ခု ထုတ်လာမလို့၊ ဒါပေမဲ့ သူက သူလိုချင်သလောက်လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်၊ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင်စဉ်းစားဖို့က အရှင်မင်းကြီးအပေါ်မှာ မူတည်လိမ့်မယ်။"

သူတို့က အခုရန်သူတွေဖြစ်နေတာကြောင့် နဉ်ယွီသည် ထိုမဆင်မခြင်ပြုကျင့်သော အကြီးအကဲများကို သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ဂရုစိုက်နိုင်ပေသည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုကြည့်ရင်း အကြီးအကဲတွေက သူမကို နောက်ဆုတ်ဖို့လမ်းမရှိအောင် လုပ်သွားလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် "အိုး" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း ထိုကိစ္စကို ဘာမှဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ငွေလိုချင်ရင်တောင် မရှိခဲ့သလို သူမတွင် ဤအသက်တစ်ချောင်းပဲ ရှိသည်။ ဘယ်လိုလုပ် လူမိုက်ဧကရာဇ်နဉ်က ဒီလိုအရာမျိုးကို ကြောက်ရမှာလဲ။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မိုးကိုကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် တခြားသူတွေ ဘယ်လိုနေလဲဟု တွေးမိသည်။ သူတို့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ထဲကို ဝင်နိုင်သွားပြီလား။

***

ဤအချိန်တွင် ယင်းတျန့်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်အနီးရှိ လမ်းကြားတစ်ခု၏နံရံများပေါ်မှ ခုန်ဆင်းနေသည်။ သူသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်ထင်တာ မမှားပါဘူး။ ရှေ့၊ နောက်၊ ဘေးတံခါးတွေမှာ တပ်ဖွဲ့တွေ ချုံခိုနေကြတယ်၊ သူတို့က မြို့တော်က တပ်သားတွေပါ။ အားလုံးပေါင်းရင် သူတို့အင်အားက အနည်းဆုံး လူ ၂,၀၀၀ ရှိတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် အနီးရှိ အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လမ်းတစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။ လမ်း၏အဆုံးတွင်လည်း မြင့်မားသော မုခ်ဦးတစ်ခုရှိသည်။ အရပ်ဖက်နှင့်စစ်ဘက်အရာရှိနှစ်ဦးစလုံးသည် ဤမုခ်ဦးကိုဖြတ်သွားသည့်အခါ ရိုသေမှုအဖြစ် သူတို့၏ရထား သို့မဟုတ် မြင်းများပေါ်မှ ဆင်းပြီး ရပ်တန့်ရသည်။ ၎င်းသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အာဏာနှင့်ဩဇာကို အရှင်းလင်းဆုံးဥပမာဖြစ်သည်။

ယင်းဖုန်း စိုးရိမ်နေသည်။ "ဒါဆို လူ ၂,၀၀၀ ရှိတာပေါ့။" တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့လူအရေအတွက်ရဲ့ နှစ်ဆဖြစ်သည်။ ဒီတိုက်ပွဲကို သူတို့ ဘယ်လိုတိုက်ရမှာလဲ။

"ငါတို့ ဝင်တိုက်မယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏မုခ်ဦးက အပေါ်သို့ကော့နေသောစွန်းများကို ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့အသံမှာ အေးစက်နေသည်။ "ငါတို့လက်ထဲမှာ ရှဲ့မိသားစု ရှိနေသရွေ့ မြို့တော်တစ်ခုလုံးက တပ်ဖွဲ့တွေ ငါတို့ဘက်ကို သတ်ဖို့လာရင်တောင် ငါတို့ ကြောက်ဖို့မလိုဘူး။"

ဖန်းထန်သည် သူ့ဓားကို ဓားအိမ်မှထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘာကိုစောင့်နေကြသေးလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဝင်တိုက်ကြမယ်။"

"နဂါးအစောင့်တွေက နောက်တံခါးကိုသုံးသင့်သလား။" ယင်းဖုန်းသည် သူ့ဓားကိုလည်း အိမ်မှထုတ်ထားသည်။

"ငါတို့အင်အားကို ခွဲဖို့မလိုဘူး၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ရှေ့တံခါးကနေ ဝင်မယ်။ စုန့်ချီး၊ အဲဒီတံခါးကို အရင် မီးရှို့လိုက်။"

စုန့်ကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

"အဲဒီလိုဥသြက လမ်းကြားထဲက ဘာကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။" မီးရောင်ကိုကျောပေးရင်း မြို့တော်တပ်သားအနည်းငယ်သည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး "သူက တံခါးကို ရောက်လာပြီးမှ နောက်ဆုတ်ချင်စိတ်ရှိနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူ အခုပဲ နောက်ပြန်လှည့်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊" အကြီးအကဲအရာရှိတစ်ဦးက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဂါးအစောင့်များနှင့် နန်းတွင်းအစောင့်များကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ ပြဿနာရှာနေတဲ့သူက လက်ရှိဧကရာဇ်မှလွဲ၍ တခြားသူမဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ။ နှစ်ဖက်စလုံး တိုက်ခိုက်မှုစတင်တာနဲ့ သူတို့က အရှင်မင်းကြီးကို သစ္စာခံဖို့ အခွင့်အရေးရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။

မိုးက ပိုပြင်းလာသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်တစ်ဖက်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်မြှောက်ကာ အလျင်အမြန်အောက်သို့ပွတ်ဆွဲချလိုက်သည်။ နဂါးအစောင့်နှင့် နန်းတွင်းအစောင့်တစ်ထောင်လုံး မုခ်ဦးရှိသော လမ်းရှည်ဘက်သို့ ခြေလျင်လျှောက်သွားကြသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး၊" စစ်အရာရှိတစ်ဦးက အော်လိုက်သည်။ "သူတို့ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ!"

မြားတစ်ဒါဇင်ကျော်သည် ညအချိန်တွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျံသန်းသွားပြီး သူတို့၏စူးရှသော၊ ကျယ်လောင်သောအသံများဖြင့် လေကိုထိုးဖောက်သွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်ရှိ ဘုရားဝတ်ပြုခန်းအတွင်းတွင် သခင်မကြီးရှဲ့သည် သူမ၏ဆုတောင်းပုတီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပစ်လိုက်သည်။

"သခင်မကြီး!" ယခုအချိန်တွင် အိမ်၏အမျိုးသမီးများအားလုံး ဘုရားဝတ်ပြုခန်းတွင် စုရုံးနေကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ဇနီး၊ ဝမ် သည် သခင်မကြီး သူမ၏ပုတီးကိုချလိုက်သည်ကို မြင်သည်နှင့် အလျင်အမြန် သခင်မကြီး၏ဘေးသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သခင်မကြီးရှဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်လိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီအဘွားကြီးက လိုကျစ်ကွေ့က ငါတို့ရှဲ့မိသားစုရဲ့အိမ်ထဲကို ဘယ်လိုဝင်ဖို့ ကြံစည်နေလဲဆိုတာကို မြင်ချင်တယ်။"

"မီး!"

"မီးလောင်သွားပြီ!"

"ရှေ့တံခါး မီးလောင်နေတယ်—"

သခင်မကြီးရှဲ့၏စကားများသည် မပြီးဆုံးသေးမီ အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်၏ရှေ့ခြံဝင်းများမှ ထိတ်လန့်တကြားအော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခန်းမအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများအားလုံး ရှေ့တံခါးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်ဝက်ပွင့်နေသော သစ်သားတံခါးကို ကျော်လွန်၍ သူတို့သည် မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသည့်မုန်တိုင်းကြားမှ သူတို့၏မျက်ဝန်းများတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော တောက်ပသောအနီရောင်မီးတောက်များကို မြင်လိုက်ကြသည်။

"မီးရှို့လိုက်၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ရှေ့တံခါးများရှေ့ရှိ ကျောက်မျက်နှာပြင်နံရံရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းသည် ဒီညမီးရှို့ရန် တာဝန်ယူထားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖန်းထန်နှင့် ကျန်သူများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ ဒီအတိုင်းရပ်နေကြမှာလား။" ဖန်းထန်သည် သူ့ဓားပေါ်ကသွေးများကို ခါလိုက်ပြီးနောက် နန်းတွင်းအစောင့်တပ်ရင်းကို ဦးဆောင်ကာ အိမ်များအတွင်းသို့ ဝင်တိုက်သွားခဲ့သည်။

"လိုကျစ်ကွေ့၊ မင်းက သတ္တိတော်တော်ရှိပဲ!" မြို့တော်စစ်တပ်စခန်းမှ စစ်သူကြီးချန်လုသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အော်လိုက်သည်။ မိုးကြိုးတစ်ချက်သည် အလျားလိုက်ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် နွေဦးမိုးကြိုးအသံတစ်ခု လိုက်လာခဲ့သည်။ ထိုမီးပွားထဲတွင် စစ်သူကြီးချန်သည် လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

"ဒါဆို အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းကိုလာခိုင်းတာပေါ့၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် ချန်လုကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက သူ့ရှဲ့မိသားစုက မိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

မုန်တိုင်းအတွင်းတွင် ချန်လုသည် အံကြိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက နန်းတွင်းအမိန့်တွေနဲ့ ဒီနေရာမှာ ရောက်နေတာ၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီးချန်ကကော။"

ချန်လုသည် အလွန်စိတ်ပျက်နေခဲ့သည်။ မြို့စောင့်တပ်မှူးချုပ်၊ ထောင်ချန်သည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏တတိယသမီးကိုလက်ထပ်ကာ ရှဲ့မိသားစု၏သမက်ဖြစ်နေသောကြောင့် သူသည် အိမ်တွင် သက်တောင့်သက်သာအိပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ချန်လုသည် ပြည်ပစစ်တပ်များ တိုက်ခိုက်နေချိန်မှသာ တပ်ဖွဲ့များစေလွှတ်နိုင်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်နေသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်စင်ပေါ်တွင် ကင်ခံရရန် စေလွှတ်ခံခဲ့ရသည်။ မိသားစုဖြစ်သူများနှင့် မိသားစုမဖြစ်သူများကို ဆက်ဆံရာတွင် ကွာခြားမှုများရှိနေသေးသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ညှိုးကိုမြှောက်ကာ သူ့နားထင်ကိုထိလိုက်ပြီး "စစ်သူကြီးချန်၊ ဒီစစ်သေနာပတိချုပ်က ခင်ဗျားကို အကြံဉာဏ်လေးနည်းနည်း ပေးပါရစေ။ လိမ္မာတဲ့ငှက်က နားစရာသစ်ကိုင်းကို ရွေးချယ်တတ်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်လု လန့်သွားသည်။ ဒါက အရှင်မင်းကြီးဆီက အရိပ်အမြွက်လား။ သူ နေရာလွတ်ပေးနေစဉ် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် သူ့လူများသည် ရှေ့တံခါးကိုပိတ်ဆို့ထားသော ကျောက်မျက်နှာပြင်နံရံကို ပတ်သွားပြီး အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ထပ်မိုးကြိုးတစ်ချက်သည် ကောင်းကင်ကို ထိန်ထိန်ညီးသွားစေပြီး ကျောက်မျက်နှာပြင်နံရံကို ထိတ်လန့်စရာအလင်းတန်းဖြင့် လင်းထိန်သွားစေသည်။ ဘယ်ဘက်အပေါ်ထောင့်တွင် အသက်ရှည်ခြင်းနတ်ဘုရားသည် မသေနိုင်သောမက်မွန်သီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ထူးဆန်းသောအလင်းရောင်တွင် ကြမ်းတမ်းသောအမူအရာကို ရှိနေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်၏အတွင်းခန်းများမှ စိတ်ပူပန်နေသော အမျိုးသမီးများ၏ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏အော်ဟစ်သံများသည် ချန်လုကို သတိပြန်ဝင်သွားစေခဲ့သလော၊ သို့မဟုတ် အသက်ရှည်ခြင်းနတ်ဘုရား၏ ရုတ်တရက်ကြမ်းတမ်းသောအသွင်အပြင်ကို အပြစ်တင်ရမည်လော။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ယခု သူသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်နှင့် တစ်လှေတည်းစီးနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ တကယ်ပဲ ဆင်းလို့ရဦးမှာလား။ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး၊ မြင့်မားသောသစ်ကိုင်းတစ်ခု စောင့်နေရင်တောင်မှ သူသည် ထိုအမြင့်ကို တက်ရန် အခွင့်အရေးမရှိသေးပေ။

"ဖမ်းကြ!" စစ်သူကြီးချန်က ကျယ်လောင်စွာအမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "လိုကျစ်ကွေ့နဲ့ သူ့နောက်လိုက်တွေအားလုံးကို ဖမ်းလိုက်!"

စစ်သူကြီးချန်၏လက်အောက်ခံ စစ်အရာရှိများသည် စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းခါနေကြသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ သတိမေ့နေသည့် တစ်စက္ကန့်အတွင်း သူသည် နောက်ဖေးခြံဝင်းများအထိ လုံးဝသတ်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှဲ့မိသားစု၏အမျိုးသမီးများကို ဖမ်းဆီးပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ အခု ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်ရမှာလဲ။ ရှဲ့မိသားစုအမျိုးသမီးတွေ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားရင် ဘယ်သူက တာဝန်ယူနိုင်မှာလဲ။

ဤအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် မြေအောက်ခန်းများ၏ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ဓားကိုမြှောက်ကာ တာဝန်ကျအစောင့်၏လည်ပင်းကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းနှင့် နဂါးအစောင့်များသည် ရှဲ့စံအိမ်အစောင့်များကြားမှ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ယင်းယွီနှင့် နဂါးအစောင့်အချို့သည် သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာများကိုသုံး၍ သတ္တုတံခါးကို ပွင့်ထွက်သွားသည်အထိ အလှည့်ကျ ဆောင့်တိုက်ခဲ့ကြသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ဓားကိုယူကာ တံခါးကို အပြည့်အဝမကန်ဖွင့်ခင် အနီးရှိ ရှဲ့စံအိမ်အစောင့်တစ်ဦးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

မြှားများသည် မြေအောက်ခန်းမှ ထွက်ပျံလာသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့၏အဆင်ပြေသော လူသားဒိုင်းအကာအကွယ်တွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကို ချက်ချင်း သေစေခဲ့သည်။ ယင်းယွီနှင့် နဂါးအစောင့်အနည်းငယ်သည် သတ္တုတံခါးကို နံရံမှပြုတ်သည်အထိ ခုတ်ထစ်ခဲ့ကြပြီးနောက် သူတို့ရှေ့တွင် ဒိုင်းအကာအဖြစ်သုံးကာ အတွင်းသို့ ဝင်တိုက်သွားခဲ့သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊" အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းတပ်ပ်မှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် ပြေးလာပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် အစီရင်ခံလိုက်သည်။ "ရှဲ့ဝမ်ယွမ် စံအိမ်ကို ပြန်လာပါပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မြေအောက်ခန်းများအတွင်းသို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။

......

"စာကြည့်ခန်း၊ စာကြည့်ခန်း မီးလောင်နေတယ်! ပြီးတော့၊ ပြီးတော့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့အိပ်ခန်းလည်းလောင်နေပြီ!"

လက်ရှိတွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အစေခံချုပ်၏အော်သံများကို နားထောင်ရင်း သူ့စံအိမ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူတို့က တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်ကို မရှာနိုင်တဲ့အတွက် အဲဒါကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးနေရာကို မီးရှို့နေကြတာလား။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

ဒါဆို ဒါက လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ အရည်အချင်းအတိုင်းအတာပဲပေါ့။

***