လူသားတစ်ဦး၏အသက်တန်ဖိုး

အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ် အစောင့်များ၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် မြေအောက်ခန်းကြမ်းပြင်တစ်ဝိုက်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ယင်းယွီနှင့် သူ့လူများသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်စင်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားသော လူငါးဦး၏ချည်နှောင်မှုများကို ဂရုတစိုက်ဖြေကာ သူတို့ကို ဆင်းလာအောင် ကူညီခဲ့ကြသည်။ လောင်ဟော့သည် သူ့ရဲဘော်ရဲဘက်များကဲ့သို့ပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ့ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှာ လုံးဝရောင်ရမ်းနေသောကြောင့် သူသည် သူ့ညာဘက်မျက်လုံးဖြင့်သာ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။

"မင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့တာပဲ၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အပေါ်ဝတ်ရုံများကို ချွတ်ကာ လောင်ဟော့၏အပေါ်သို့ခြုံပေးလိုက်သည်။ "ငါ မင်းတို့အားလုံးကို အခုပဲ ခေါ်ထုတ်သွားမယ်။"

လောင်ဟော့သည် အခုချက်ချင်း စကားပြောရန် အားနည်းနေသော်လည်း သူ့ညာဘက်မျက်လုံးဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူ့ခေါင်းကို အပေါ်သို့ အားသွန်ခွန်စိုက်မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မျက်လုံး၏အမြင်လမ်းကြောင်းကို လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လောင်ဟော့နောက်တွင် သွေးများစွန်းထင်းနေသော ကျောက်နံရံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်။ ၎င်းကိုဖုံးအုပ်ထားသောသွေးများ အလွန်များသောကြောင့် စေးကပ်သောအမည်းရောင်အစွန်းအထင်းတစ်ခုအဖြစ် ခဲနေခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤနံရံအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာမှားနေသည်ကို ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ပြောနိုင်ခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်း၏အရောင်သည် ညာဘက်ရှိနံရံ၏အရောင်ထက် ပိုဖျော့နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်၊ ညာဘက်နှင့်ဘယ်ဘက်အစွန်းများပေါ်ရှိ အစွန်းအထင်းများသည် နံရံကိုယ်တိုင်နှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိပေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးက ၎င်းသည် ညာဘက်မှဖွင့်သော လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

"အာ့၊ အာ့၊" လောင်ဟော့သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို အသံအနည်းငယ်ပြုလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ကို သက်သောင့်သက်သာပုတ်ပေးလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင်ဓားကိုကိုင်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူသည် လျှို့ဝှက်တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ၎င်းနောက်က မည်သူမဆို သတ်ရန်လုပ်တော့မည်ကို နဂါးအစောင့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက မြို့တော်က လေးသမားတွေနဲ့ လာနေပါတယ်!" ဟု အော်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဂါးအစောင့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးစုန့်နဲ့ စစ်သူကြီးဖန်းတို့က သူတို့လူတွေနဲ့အတူ နောက်ဖေးတံခါးကနေ ထွက်သွားပြီးပါပြီ။"

"သွားကြစို့၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းယွီကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ကျယ်လောင်စွာဟုတ်ကဲ့ဟုဆိုကာ သူ့လက်ထဲတွင် လူတစ်ဦးကိုပွေ့ပိုက်ကာ ထွက်သွားရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ထိုလူသည် ပါးစပ်မှ သွေးအများအပြားကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ယင်းယွီသည် နောက်ထပ်တစ်လှမ်းမှ မလှမ်းရဲတော့ပေ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ဘေးသို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားစဉ် ထိုလူသည် သွေးများကို ထပ်မံထွေးထုတ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အားထုတ်မှုဖြင့် ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဒီ... ဒီတစ်ယောက် မ၊ မမီတော့ဘူး။"

ယင်းယွီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ထိုလူငယ်ကို သူ့လက်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ယင်းဖုန်းသည် တော်ဝင်သမားတော်ကောင်းကို ခေါ်လာပြီး ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"မြန်မြန်၊ ဒီဘက်ကို!" ယင်းယွီက သမားတော်ဘက်သို့ ခေါ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝင်းပသွားခဲ့သည်။

တော်ဝင်သမားတော်ကောင်း ပြေးလာပြီး ဒဏ်ရာရထားသောလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သွေးခုန်နှုန်းယူရန်ပင် မလိုအပ်ခင် လိုကျစ်ကွေ့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မကောင်းတော့ဘူး၊ သူ့အတွင်းဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် တော်ဝင်သမားတော်ကောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အလျင်အမြန် "ဒီအရာရှိက အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေကို ပြောဝံ့စရာမရှိပါဘူး" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာသည် အမူအရာမဲ့နေပုံရသော်လည်း သူသည် ယင်းယွီ၏လက်ထဲမှ လူငယ်ကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့အားလုံး အရင်ထွက်သွား၊ နောက်ဖေးတံခါးကို သုံးလိုက်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူ့ကိုကော။" ယင်းယွီက မေးလိုက်သည်။

တော်ဝင်သမားတော်ကောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ဒီလူက ကယ်ဆယ်လို့မရတော့ဘူး။ ငါ့စကားတွေက ခုနက ရှင်းလင်းလုံလောက်ခြင်း မရှိဘူးလား။

"သွား၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

ယင်းယွီ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သေလုဆဲဆဲလူငယ်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါသတကြီး သူ့ခြေထောက်များကိုဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့လူများကိုခေါ်ကာ လောင်ဟော့နှင့် တခြားအကျဉ်းသားများနှင့်အတူ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ခြေသံများ မှေးမှိန်သွားသည်နှင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုလူကို "မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ။ မင်းမှာ မိသားစုရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေရောက်လာသောအခါ ဒဏ်ရာရထားသောလူသည် တည်ငြိမ်သောအပြုံးပင် ပြုံးနေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးကို ကျန့်အားနျိုလို့ခေါ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးမိသားစုကိစ္စတွေကတော့၊ လောင်ဟော့က သိ... သိပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "ငါ လောင်ဟော့ကိုမေးပြီး မင်းမိသားစုကို ဂရုစိုက်ပေးမယ်။"

ကျန့်အားနျိုသည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ထဲကဓားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို မြှောက်ရန် သူ့ခွန်အားအားလုံးကိုသုံးကာ ဓားသွားပေါ်သို့ သူ့ကိုယ်သူ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်တံခါးနောက်တွင် ပုန်းနေဆဲဖြစ်သော အစောင့်အနည်းငယ်သည် အပေါက်ငယ်မှတဆင့် ကျန့်အားနျို၏ကျောမှတဆင့် သတ္တု၏တောက်ပသောအလင်းကို ထိုးဖောက်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ တံခါးနောက်တွင် ပုန်းနေသောကြောင့် သူတို့သည် အပြင်ဘက်က စကားပြောဆိုမှုများကို မကြားနိုင်ခဲ့သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့က သူ့လူကို ခေါ်မသွားနိုင်လျှင် သူ့ကိုယ်ပိုင်လူကို သတ်ပစ်လောက်အောင် ရက်စက်တယ်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ သူက သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကိုတောင် မချမ်းသာပေးဘူးဟု သူတို့ တွေးလိုက်ကြသည်။

ယင်းယွီသည် လိုကျစ်ကွေ့တစ်ဦးတည်း ထွက်လာသည်ကို မမြင်မချင်း အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်၏နောက်ဖေးတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ပါးစပ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်ဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်လုပ်ပြီးနောက် မပြောရသေးသောမေးခွန်းများကို မျိုချလိုက်သည်။ ထိုလူငယ် သေဆုံးသွားခဲ့ရမည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် စွန်းလုအမည်ရှိလူတစ်ဦးသည် မြေအောက်ခန်းများပါသော ခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ တိတ်တဆိတ် သူက "အမတ်ချုပ်ကြီး၊ လိုကျစ်ကွေ့က သူ့လူတွေနဲ့အတူ နောက်ဖေးတံခါးကနေ ထွက်ပြေးသွားပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် စွန်းလုကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဖေးတံခါးကနေ တိုက်ခိုက်သံတွေ မလာခဲ့ဘူး။ ဒီလူသာ တကယ်ပဲ ကျူးကျော်သူတွေကို ဖမ်းချင်ရင် သူတို့ ဒီလောက်တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်မှာလား။ စွန်းလုသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အကြည့်အောက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုခံစားရပြီး အလျင်အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒီအရာရှိက နောက်ဖေးတံခါးကို စောင့်ဖို့လူတွေစေလွှတ်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့၊ သူတို့အားလုံးကို ချည်နှောင်ပြီး လမ်းပေါ်ကို ပစ်ချထားခဲ့ပါတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ဒီလူတွေက အရမ်းကို....”

"မေ့လိုက်တော့၊" အမတ်ချုပ်ကြီးသည် သူ့လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။

စွန်းလု ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးသည် သူ့ဓားဖြင့် သူ့လက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့အမူအရာ ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။ "သူတို့ကို လက်နက်မချတာကလည်း ကောင်းတယ်။ ဒီအဘိုးကြီး မင်းကို အပြစ်မတင်ဘူး။" စွန်းလုသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏စကားများကိုကြားသောအခါ သူသည် ထိုနေရာတွင် ဒူးထောက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားပြောရန် အနီးကပ်ဆုံးအထိရောက်ရှိခဲ့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် မြေအောက်ခန်းများသို့ ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် သွားခဲ့သည်။ သူသည် သစ္စာဖောက်များအပေါ်တွင် သနားညှာတာမှုမရှိသော်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင်လူများအပေါ်တွင်လည်း ကြမ်းတမ်းလို့မရပေ။ စွန်းလုသည် ဒီည လိုကျစ်ကွေ့ကို အသက်အသေခံပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိခဲ့သော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏မျက်လုံးများတွင် သစ္စာဖောက်မှုအဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့ပေ။ လိုကျစ်ကွေ့တွင် သေခြင်းကြယ်တစ်ပွင့်အဖြစ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းရှိသည့်အပြင် သူ့နောက်တွင် အုပ်စိုးနေသောဧကရာဇ်လည်း ရှိနေသည်။ စွန်းလုသည် သူ့လူများနှင့်အတူ အကြိမ်အနည်းငယ်တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည် သူ့သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြရန် လုံလောက်သောသက်သေဖြစ်သည်။

မြေအောက်ခန်းများအတွင်းတွင် လျှို့ဝှက်တံခါးနောက်တွင် ပုန်းနေခဲ့သောအစောင့်များသည် ယခု ကျန့်အားနျို၏အလောင်းဘေးတွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ရပ်နေကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဝင်ရောက်ပြီး အလောင်းကိုမြင်သည်နှင့် သူ့မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ "မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ အကျဉ်းသားကို သတ်ပစ်လိုက်တာလား။"

အစောင့်များသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရှေ့တွင် အလျင်အမြန်ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက "အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ဒီအကျဉ်းသားကို လိုကျစ်ကွေ့ ကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်တာပါ" ဟု အစီရင်ခံရန် လုပ်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးနောက်တွင်ရှိသော အကူတစ်ဦးသည် သူတို့ထံသို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာပြီး ကျန့်အားနျို၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ပြီးသောအခါ သူက "ဒီလူရဲ့ဒဏ်ရာတွေက သူ့အတွင်းအင်္ဂါတွေကို ရောက်နေတယ်။ သူ့ကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဆေးကုသမှုရှိရင်တောင် သူအသက်ရှင်နိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ဒါဆို သူ အသတ်ခံလိုက်ရတာလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမရှိအောင် ထားခဲ့တာပဲ။ လိုကျစ်ကွေ့၏နောက်ဆုံးအမှားက သူ့ကို ဆုံးရှုံးစေပြီးနောက် သူသည် ယခုအရာများကို ပိုပြီး ဂရုတစိုက်လုပ်နေသည်မှာ သေချာသည်။

......

လိုကျစ်ကွေ့သည် နန်းတွင်းအစောင့်များနှင့် နဂါးအစောင့်များကို နန်းတော်သို့ ပြန်ခေါ်လာသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီးကိုလည်း နှိပ်စက်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတို့ပြန်လာမှုကို စောင့်ဆိုင်းရန် ထိုက်ဟွာခန်းမ၏တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့၊ ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများကို လှေကားအောက်ခြေတွင် တွေ့သောအခါ သူမ ပြေးထွက်ရန်လုပ်တော့မည်ကို လိုကျစ်ကွေ့က "မိုးက အရမ်းများနေတယ်၊ ဒီအရာရှိက အရှင်မင်းကြီးကို ခြေလှမ်းတွေရပ်တန့်ထားဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ လှေကားကိုတက်လာပြီး တံခါးမုခ်အောက်တွင်ရောက်သည်အထိ စောင့်လိုက်ပြီးမှ "သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့လား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအရာရှိက သူတို့ကို နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာ သင့်လျော်စွာစီစဉ်ပြီး ကုသဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပါတယ်။"

ယခု သူမ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှ လွတ်မြောက်သွားသောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ "ဒါက အရမ်းကောင်းတာပဲ!" ဟု အော်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် မိန်းမစိုးတစ်ဦးထံမှ ထီးတစ်လက်ကိုယူကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ ခွဲသုံးရင်း ပင်မခန်းမသို့အတူ ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ မိုးများက ပန်းပွင့်ချပ်များကို မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ကျဲသွားစေခဲ့သည်။ မုန်တိုင်းပြီးတဲ့အချိန်မှာ ပန်းတွေ ဘယ်လောက်ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုတာ မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရာသီဥတုအကြောင်း ခံစားနေတတ်သည့် အမျိုးအစားများမဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံသို့ ရောက်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ ထီးကိုပိတ်သည်ကို ကြည့်ပြီး စူးစမ်းစွာ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ အိမ်ဘယ်နှလုံး မီးရှို့ခဲ့လဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "သိပ်မများပါဘူး။ အဆောက်အအုံအနည်းငယ်နဲ့ ရှေ့တံခါးတစ်ခုပါ။"

အရမ်းနည်းတယ်!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးများကို ဖောင်းလိုက်သည်။ သူမ တကယ်ပဲ လိုက်ခဲ့သင့်တယ်။ သူမက အိမ်တွေကို မီးရှို့ရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူပဲ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရဲဘော်တစ်ဦးသေဆုံးမှုအကြောင်း မပြောချင်သော်လည်း သူမ၏အဆုံးမရှိသော သူလျှိုကွန်ယက်ကို ပြန်သတိရသောအခါ သူသည် အနည်းငယ်ချောင်းဆိုးပြီး "ကျွန်တော်မျိုးတို့လူတွေထဲက တစ်ယောက် သေဆုံးသွားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အမ်?" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောလောဆယ် နားမလည်သေးပေ။

"တစ်ယောက် သေသွားတယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း ဒေါသတကြီး သူမမျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး "ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးလား" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"သူ့ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို ရွှေ့ဖို့နည်းလမ်းမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့က..."

"သူ့ကိုယ်သူ ဂရုစိုက်ခိုင်းလိုက်တာလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့က ကျန့်အားနျို၏ မိမိကိုယ်ကိုသတ်သေမှုကို မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို မစဉ်းစားရသေးခင် အရေးပါသောအချက်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာတတ်နိုင်ခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ရဲဘော်ရဲဘက်များကို သူတို့၏အသက်ကို အဆုံးသတ်ရာတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကူညီခဲ့ဖူးသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် အကိုက်ခံရပြီးနောက် ဖုတ်ကောင်အဖြစ် မပြောင်းချင်လျှင် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ကိုယ်တိုင်သတ်သေခြင်း သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို သတ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လျှောက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ရပ်နားကာ စင်္ကြံ၏တိုင်ကို ကန်လိုက်သည်။ ထိုသို့လုပ်သောကြောင့် ကွေ့ကောက်နေသောစင်္ကြံတစ်ခုလုံး နှစ်ကြိမ်တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး!" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်တစ်ဖက်ကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ်တွင်တင်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏သွားများဖြင့် သွေးထွက်သည်အထိ မကိုက်မိစေရန် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမ၏လက်သီးဆုပ်ထားသောမေးရိုးကို ဖွင့်ရန် သူ့လက်များကိုသုံးလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကိုက်လိုက်ရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

သူက သူမကိုကိုက်ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး "ဒါက ငါ့အမှားပါ" ဟု တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူ့လူများကို မသတ်နိုင်ဘူးဟု သေချာခဲ့သော်လည်း ဘာလို့ သူက ပြင်းထန်သောညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကလည်း သူတို့ကို သေစေနိုင်တယ်ဆိုတာကို မေ့သွားခဲ့တာလဲ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်ရတာလဲ...။

"ကျွန်တော်က အရည်အချင်းရှိတဲ့ သမားတော်တစ်ယောက်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မသွားခဲ့ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကိုကိုင်ကာ ရှေ့သို့အတူတူလျှောက်သွားကြသည်။ သူမ၏လက်ချောင်းများ အနည်းငယ်အေးနေသောကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူတို့ကို ပိုမိုနွေးထွေးစေရန် သူ့ချုပ်ကိုင်မှုကို တင်းကြပ်လိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော်မျိုးအမှားပါ၊" သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာခဏလျှောက်သွားပြီး ရပ်တန့်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဆိုးရွားသောစိတ်ခံစားမှုထဲတွင် ရှိနေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးပြောခဲ့ပါတယ်၊ ဒါက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့အမှားလို့၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကိုကိုင်လိုက်သည်။

"လူက သွားပြီးသားပဲ၊ ဒါဆို ဘယ်သူ့အမှားဖြစ်ဖြစ် ဘာအရေးကြီးလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ညှိုးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ပွတ်တိုက်သွားပြီးနောက် သူက "သူက မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စစ်မှုထမ်းတစ်ယောက်ပဲ။ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စစ်မှုထမ်းတစ်ယောက်ရဲ့အသက်က မင်းမျက်လုံးထဲမှာ အဲလောက်တန်ဖိုးရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာ...?" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စစ်မှုထမ်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မသိသော်လည်း လူသားတစ်ဦး၏အသက်က ဘယ်လိုလုပ် တန်ဖိုးမဲ့နိုင်မှာလဲ။ "တော်ပြီ။ နောက်ထပ်ပြောရင် ငါ ဒေါသထွက်လာလိမ့်မယ်။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ စုန့်ကျင်းနှင့် ကျန်သူများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့တို့ စကားပြောနေသည်ကို နားထောင်ရင်း အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံ၏ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေကြသည်။

"ကျန့်အားနျိုက မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စစ်မှုထမ်းတစ်ယောက်ပဲ၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်အလေးပေးပြောလိုက်သည်။

ယုံနင်၏စစ်ဘက်မှလူများသည် သူတို့၏ရာထူးများကို အမွေခံရသည်။ စစ်ဘက်မိသားစုတွင် အဖေသေဆုံးသောအခါ သားတစ်ဦးသည် သူ့နေရာကိုယူသည်။ ထိုသားသေဆုံးသောအခါ မြေးက ဝင်လာသည်။ သားမြေးမျိုးဆက်များသည် ထိုသို့ပင်ဖြစ်တည်နေသည်။ မိသားစု၏ယောက်ျားလေးများအားလုံး သေဆုံးကုန်ရင်တောင် ပျောက်ဆုံးနေသောနေရာအတွက် ဆွေမျိုးများထဲမှ တစ်ဦးဦးကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်။ စာအုပ်များဖတ်ပြီး စာတတ်သူများကိုသာ လေးစားသည့်ခေတ်တွင် စစ်ဘက်မှ ဆင်းရဲသားတစ်ဦး၏အသက်တန်ဖိုး ဘာရှိမှာလဲ။ တရုတ်ပြည်ရှေးဟောင်းခေတ်၏ လူတန်းစားလေးရပ်ဖြစ်သော ပညာရှင်၊ လယ်သမား၊ ပညာရှင်၊ နှင့် ကုန်သည်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စစ်မှုထမ်းများသည် ကုန်သည်များထက်ပင် ပိုဆိုးရွားသည်။ သူတို့၏အသက်များသည် ခွေးများကဲ့သို့ ဈေးပေါသည်။

"လူသားတွေရဲ့အသက်ကမှ တန်ဖိုးမရှိရင် ဘာက တန်ဖိုးရှိမှာလဲ။ သူက မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စစ်မှုထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်နေတာ ဘာအရေးလဲ။ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စစ်မှုထမ်းတွေက လူတွေမဟုတ်ဘူးလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အမွေးများ ထောင်နေသောတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏လက်များကို ရူးသွပ်စွာလှုပ်ရှားနေသည်။ "ဘယ်သူက မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စစ်မှုထမ်းတွေက လူတွေမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာလဲ။ အဲဒီလူကို ငါ့အတွက် ခေါ်လာပေး၊ ငါ သူ့ကို သေအောင်မရိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေအောင် ကိုက်ပြမယ်လို့ ကတိပေးတယ်!"

လိုကျစ်ကွေ့သည် အရှင်မင်းကြီးနဉ်၏လက်များကို နွေးထွေးအောင်မလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အရှင်မင်းကြီးနဉ်၏စကားများသည် လူများစွာ၏နှလုံးသားများကို နောက်ဆုံးတွင် နွေးထွေးသွားစေခဲ့သည်။

***