နွံအိုင်သခင်

ချင်ဖုန်း မှင်တက်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီနွံအိုင်သခင်ကို ရှာခိုင်းရတာလဲ"

ကန်ရေပြင်က နောက်တစ်ကြိမ် လှိုင်းဂယက်ထသွားပြီး အလင်းရောင်များဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေကာ နူးညံ့သော အသံက ဆက်လက်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ဒီကပ်ဘေးမှာ လူသားမျိုးနွယ်က သူ့အကူအညီကို လိုအပ်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ သူက ပဋိပက္ခတွေကို ငြီးငွေ့နေပြီ။ မင်းတို့ကို တက်ကြွစွာ ကူညီမှာမဟုတ်ဘူး"

ချင်ဖုန်းက ထိုစကားကို ကြားပြီး စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် သူ့ကိုတွေ့ရင် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူ့လို သတ္တဝါမျိုးက ကျွန်တော့်စကားနဲ့ ဖျောင်းဖျလို့ရမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး"

"မင်း လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်တဲ့အခါ အကြောင်းနဲ့အကျိုးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရတယ်။ မင်းသာ သူ့ကို မင်းအပေါ် ကျေးဇူးတင်အောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူ မင်းကို ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်"

ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက တောင့်တင်းသွားသည်။ ဒါက ရိုးရှင်းသလို ထင်ရပေမဲ့ လောကကို ကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းက သူ့ဘာသာသူ ကြီးကျယ်သော စွမ်းဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ့လိုလူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်အပေါ် ကျေးဇူးတင်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ ကောင်းကင်သို့ တက်ရသလောက် ခက်ခဲပုံရသည်။ ချင်ဖုန်းကို အံ့အားအသင့်ဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ သူ အိပ်မက်ဗေဒင်တွင် ကြားခဲ့ရသော နူးညံ့သည့်အသံမှာ အရင်က တစ်ခါမှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဒါက သူ၏မသိစိတ်၏ တုံ့ပြန်မှုလား သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သတ္တဝါတစ်ပါး၏ လွှမ်းမိုးမှုလား။ သူက စုံစမ်းရန် စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ထိုအသံက ထပ်မံစကား ပြောလာသည်။

"အရုဏ်မတက်မီ လှုပ်ရှားပါ"

အသံက ရုတ်တရက် အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကန်ရေပြင်က မြင့်တက်လာကာ ချင်ဖုန်းကို မျိုချလိုက်သည်။ လေပွေတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ အိပ်မက်မှ နိုးထလာသည်။

သူ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ညက နက်ရှိုင်းနေပြီး မီးပုံက တဖျစ်ဖျစ် မြည်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကင်းစောင့်နေသော စစ်သားများမှလွဲ၍ ကျန်လူတိုင်း အိပ်ပျော်နေကြသည်။

"အစ်ကို၊ နိုးပြီလား"

"ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားတာလဲ"

"အစ်ကို ထိုင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကတည်းက နာရီဝက်နီးပါး ကြာသွားပြီ"

ဒုတိယညီက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ ဒီလောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားတာ..."

ချင်ဖုန်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် စိတ်စွမ်းအင်များမှာ ယခင်ကနှင့် အဝေးကြီး ကွာခြားသွားသည်။ တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံပြီးရင်တောင် နောက်တစ်နေ့တွင် သူ စွမ်းအင်အပြည့်နှင့် ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက သူ၏အသိစိတ်ကို နတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့် ကျင့်ကြံစ ပြုတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ပြင်းထန်သော အိပ်ငိုက်မှုတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံလာပြီး သူ၏အိပ်မက်ထဲမှ နူးညံ့သောအသံနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။ အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုက သူ၏စိတ်ဆန္ဒကို လွှမ်းမိုးနေပြီး အိပ်မက်မှတစ်ဆင့် သတင်းစကားတစ်မျိုးမျိုး ပေးပို့နေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်...

ချင်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများက ကြုတ်သွားသည်။ နွံအိုင်သခင်ကို ရှာရန် တိုက်တွန်းသော အသံက သူ၏စိတ်ထဲတွင် သတိပေးချက်တစ်ခုအဖြစ် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူက ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်မှ တည်ရှိမှုတစ်ခုအနေဖြင့် နွံအိုင်သခင်၏ အစွမ်းအစမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ဆင်တူသည်။ သူ၏အဖေ ရှိနေရင်တောင်မှ သူက သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ နွံအိုင်သခင်ကသာ သူ့ကို သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လျှင် သေချာပေါက် သေဆုံးခြင်း မဟုတ်လော။

သို့သော် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံပြောခဲ့သလိုပင် သူတို့သာ ဒီဘေးအန္တရာယ်တွင် နွံအိုင်သခင်၏ အကူအညီကို ရရှိနိုင်လျှင် လူသားမျိုးနွယ် အကျပ်အတည်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြေမှာ အလွန်အမင်း တိုးပွားလာလိမ့်မည်။

သွားမလား မသွားဘူးလား

သူက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ လမင်းက အထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး တိမ်များက ဖြတ်သန်းသွားကာ အချိန်က ကုန်ဆုံးနေသည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့သော မြင်ကွင်းများနှင့် သူ၏အဖေ ပြောခဲ့သော ဖယောင်းတိုင်နဂါးအကြောင်းကို သတိရလိုက်သည်။

လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်မှ တည်ရှိမှုတစ်ခုကို လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်ကသာ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ အမှန်ပင် မဟုတ်လော။ နွံအိုင်သခင်၏ အကူအညီမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်!

ဒီလိုစိတ်ထဲတွင် တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက သွားကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်က သန္နိဋ္ဌာန် ချထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သွားသည်။ သူက သူ၏ညီငယ်နှင့် အဖေထံသို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် ရှေ့က တောင်တန်းတွေဆီကို သွားပြီး နွံအိုင်သခင်ကို ရှာတော့မယ်"

ချင်အန်း၏ မျက်နှာက အံ့အားသင့်မှုကို ပြသလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ အစ်ကို ရူးနေတာလား။ အဲ့ဒီသတ္တဝါကို ငါတို့ဆရာတောင် တိုက်ရိုက်ရင်မဆိုင်ရဲဘူး"

သို့သော် သူ့အဖေကတော့ ပို၍ တည်ငြိမ်နေသည်။ စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသွင်အပြင်များကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်ထားသည်နှင့်အညီ သူက ဆိုသည်။

"မင်း ခုနက တစ်ခုခု အိပ်မက်မက်လိုက်တာလား"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အိပ်မက်အကြောင်းအရာများနှင့် သူ၏အတွေးများကို မျှဝေလိုက်သည်...

"သဘောပေါက်ပြီ"

ဖခင်ချင်က သူ၏မေးစေ့ကို တွေးတောစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဖုန်းအော် အိပ်မက် မက်ခဲ့သည့်အတိုင်း ဖယောင်းတိုင်နဂါးက လောကကြီးတွင် အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက် လာတော့မည်ဆိုလျှင် လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်မှ သတ္တဝါများသာ ၎င်းကို ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်။ လူသားမျိုးနွယ်၏ သိရှိထားသော လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်များထဲတွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်တို့သာ ရှိသော်လည်း ထိုနှစ်ဦးက မင်းနေပြည်တော်၏ နယ်နိမိတ်မှ မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက တစ်ကိုယ်တော် ချီစွမ်းအင်မှ သန့်စင်ခြင်းသုံးပါး ပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ပွဲတွင် ကူညီရန် ကိုယ်ပွားများ ပုံဖော်နိုင်လျှင်တောင် ကိုယ်ပွားတစ်ဦးက တကယ်တမ်းမှာ ဘယ်လောက် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။

ဖခင်ချင်က စုံစမ်းလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လောက် ယုံကြည်မှုရှိလဲ"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သား တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားနိုင်ပါတယ်"

...

အခြားကင်းစောင့်များ အာရုံပျံ့လွင့်နေစဉ် ဖခင်နှင့် သားနှစ်ဦးတို့က တောင်တန်းများထဲသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ပတ်ပတ်လည်တွင် လရောင်ပင် ပိတ်ဆို့ခံထားရသကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသည်။

ချင်အန်းက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး ပြင်းထန်သော လှုပ်ခတ်မှုများ မရှိသည်ကို ခံစားမိသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အဖေ သံသယဝင်သလိုပဲ နွံအိုင်သခင်က ဒီနေရာကနေ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထွက်ခွာသွားလောက်ပြီ"

ချင်ကျန့်အန်းက ပုံမှန်မဟုတ်သော တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိပြီး အလေးအနက် ဆိုသည်။

"ဒါ ထူးဆန်းတယ်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ တောအုပ်ကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေနိုင်ရတာလဲ"

ချင်အန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ညနက်နေပြီ။ မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေအားလုံး ပုန်းအောင်းနေကြပြီ။ ဒါက ပုံမှန်ပဲ"

ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက တင်းမာသွားသည်။

"ဒါက မိစ္ဆာတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေ မရှိတာသက်သက် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဒီနေရာကို ဝင်လာကတည်းက အင်းဆက်ပိုးမွှား ဒါမှမဟုတ် ငှက်တစ်ကောင် အော်မြည်သံတောင် မရှိခဲ့ဘူး"

ချင်အန်းက သတိပြုမိပြီး သေချာနားထောင်လိုက်ရာ သူ၏အစ်ကို၏ လေ့လာတွေ့ရှိချက်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဒါက အစွမ်းထက်တဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်က သက်ရှိအားလုံးကို အဲ့ဒီဧရိယာကို ရှောင်ရှားသွားစေတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေလို့ပဲ"

"ပြီးတော့ ဒီက သစ်ပင်တွေက အရပ်မြင့်ပေမဲ့ ဘာလို့ လရောင်တစ်စတောင် ထိုးမဖောက်နိုင်ရတာလဲ။ တောင်တန်းတွေအပေါ်က ကောင်းကင်ကို ကြီးမားတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသလိုပဲ" ချင်ဖုန်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ အမှောင်ကိုသာ တွေ့မြင်ရပြီး ညကောင်းကင်ကို မမြင်နိုင်ပေ။ ကောင်းကင်ကို ပိတ်ဆို့ထားသော ဧရာမအရိပ်မှာ မသိသော ဇာစ်မြစ်မှ ဖြစ်ပုံရသည်။

ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ညီလေး၊ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ မင်းက နွံအိုင်သခင်က လေဟာနယ်ထဲကို ခုန်ဝင်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုကြီး"

ချင်အန်းက ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် ဖခင်ချင်တို့က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် လေသံအေးဖြင့် ဆိုသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နွံအိုင်သခင်က ဒီနေရာကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်မသွားခဲ့ဘူး။ သူက လေဟာနယ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါတို့ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို ခြေရာမခံနိုင်တာ"

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူ့ကို ဘယ်လိုရှာကြမလဲ"

ချင်အန်းက မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါမသိဘူး"

ထိုစဉ် သူတို့အပေါ်မှ တိမ်များက ကွဲထွက်သွားပြီး လမင်း၏ အလင်းရောင်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် သန့်စင်သော အလင်းဖြူတစ်ခုဖြင့် လင်းလက်လာသည်။

ချင်အန်းက အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်"

ချင်ဖုန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော စူးရှတောက်ပသည့် အလင်းဖြူကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အလင်းဖြူ တောက်ပလာသည်နှင့် တောင်တန်းတစ်ခုလုံးက ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ လေဟာနယ်က ကန်ရေပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းဂယက်ထသွားပြီး အမှောင်အလွှာများကို အလင်းဖြူက သယ်ဆောင်သွားရာ သူတို့၏ မြင်ကွင်းကို ချက်ချင်း ကျယ်ပြန့်သွားစေသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများက မလှမ်းမကမ်းရှေ့တွင် တိမ်များထဲသို့ ထိုးထွက်နေပြီး ကောင်းကင်ကို မည်းမှောင်သွားစေသော ဧရာမ တောင်ထိပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တောင်၏ မျက်နှာပြင်မှာ ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး မည်းနက်ကာ ရွှံ့ထူနေပုံရသည်။

ဘုန်း! သူတို့၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြေကြီးက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး သူတို့ရှေ့မှ ကြီးမားသော တောင်ထိပ်က ယိမ်းယိုင်စပြုလာသည်။

ချင်ကျန့်အန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး သူ၏မျက်နှာက အံ့အားသင့်မှုကို ပြသနေသည်။ သူက ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းကို သူ့နောက်တွင် အလျင်အမြန် ကာကွယ်လိုက်ပြီး သူတို့ရှေ့မှ ကြီးမားသော တောင်ထိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ချွေးစေးတစ်စက်က သူ၏နဖူးမှ ယိုစီးကျလာသည်။ ချင်ကျန့်အန်း၏ ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် အစွမ်းအစ ရှိနေသော်လည်း ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တည်ရှိမှုရှေ့တွင် သူ ပင်ကိုယ်အသိဖြင့် ကြောက်ရွံ့လေးစားမိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ပေ!

တောင်ထိပ်တွင် ဧရာမ မျက်လုံးတစ်စုံ ပွင့်လာပြီး ဖိအားက ကောင်းကင် ပြိုကျသကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်းတို့၏ ခြေထောက်များက ဖိအားအောက်တွင် ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူတို့အဖေပင်လျှင် ညည်းညူသံတစ်ချက်ကို မထိန်းနိုင်ပေ။ အစွမ်းထက်ဆုံး နည်းလမ်းကို အသုံးပြုမှသာ သူက ဖိအားကို သီသီလေး ခုခံနိုင်သည်!

ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ခန့်ညားသော အသံတစ်ခုက သူတို့သုံးယောက်၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူက ငါ့အိပ်စက်ခြင်းကို လာနှောင့်ယှက်ရဲတာလဲ"

သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားသည်!