စစ်သေနာပတိချုပ် အဝတ်မဝတ်ထား၊ အရှင်မင်းကြီး သူ့ကို ရိုက်နှက်ချင်နေတယ်

ထိုညတွင် မြို့တော်၌ မိုးတစ်ဖန်ပြန်ရွာသွန်းခဲ့သည်။ ညနေခင်းလေပြေသည် နွေဦးနှောင်းပိုင်းတွင် ရှားရှားပါးပါးခံစားရသော အအေးဓာတ်ကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာလကြောင့် အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်၏ ပုံမှန်မီးအိမ်များမှာ မထွန်းညှိထားပေ။ ထိုနေအိမ်သည် ဧကရာဇ်၏နန်းတော်နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း မြို့တော်ထဲက အကောင်းဆုံးစံအိမ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ညကင်းစောင့်တစ်ဦးသည် ဒုတိယယံ¹ အချိန်ကို ကြေညာရင်း အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် တစ်စုံတစ်ခုလောင်ကျွမ်းနေသောအနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်။ ညကင်းစောင့်သည် အလျင်အမြန် စံအိမ်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲကမောင်းကို ချက်ချင်းလွှတ်ချလိုက်သည်။ ကြောက်လန့်တကြား သူကအော်လိုက်သည်၊ "မီး၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ် မီးလောင်နေတယ်!"

မိုးရွာနေသောည၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုသည် ညကင်းစောင့်၏အော်သံများကြောင့် ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။

တစ်နာရီမပြည့်မီအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးသည် စံအိမ်၏မြေအောက်ခန်းတစ်ခုထဲက ခေတ်ဟောင်းသစ်သားကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင်ထိုင်ရင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်စင်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားသော လူငါးဦးကို မျက်နှာမူနေသည်။ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများရှိနေပြီး သူတို့ထဲမှနှစ်ဦးမှာ သတိလစ်နေပြီးဖြစ်သည်။ အစေခံချုပ် ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် မြေအောက်ခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန်ပြေးဝင်လာပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏နားနားကပ်ကာ ကိုယ်ကိုကိုင်းပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး၊ အစေခံတွေက မီးငြှိမ်းသတ်ပြီးပါပြီ။ ဂိုဒေါင်တစ်ဝက် မီးလောင်သွားပါတယ်။ သခင်မကြီး ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပေမယ့် သခင်မက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့တံဆိပ်ကိုယူပြီး နန်းတော်က တော်ဝင်သမားတော်တစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အမိန့်ပေးပြီးပါပြီ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် အခန်းထဲမှ ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူ့ကိုယ်ဟန်မှာ ကိုင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

"မီးရှို့တယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် စင်ပေါ်ကလူငါးဦးကိုကြည့်ရင်း အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ "လိုကျစ်ကွေ့က တကယ်ပဲ အဆိပ်ပြင်းတဲ့အကြံအစည်တွေရှိတာပဲ!"

စင်ပေါ်တွင် သတိရှိနေဆဲဖြစ်သော လူသုံးဦးသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏စကားများကို တုံ့ပြန်မှုမပြခဲ့ပေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးဘေးတွင်ရပ်နေသော အစောင့်ချုပ်က "အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီလူငါးယောက်ကို ဆက်ထားဦးမှာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အိမ်မီးလောင်မှု၏နစ်နာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဤလူများကို သတ်ပစ်ချင်စိတ် မရှိဘဲနေမည်လော။ သို့သော် သူသည် အစောင့်ကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ဤလူများသည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်အောက်ငယ်သားများဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ယခု သူ့လက်ထဲတွင် ဓားစာခံများဖြစ်နေသည်။ သူတို့အသက်မသေသရွေ့ သူတို့အသက်များသည် တန်ဖိုးရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါက သူတို့အတွက် အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်၊" အစောင့်ချုပ်က မကျေမနပ်ပြောလိုက်သည်။

မြေအောက်ခန်းထဲက ယိုသန်းတစ်လုံးသည် ဖောင်း ဟူသောအသံနှင့်အတူ မီးပွားများ shower တစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်၊ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏မျိုးရိုးစဉ်ဆက်သင်္ကေတအတွက် နဉ်ယွီနှင့် လိုကျစ်ကွေ့တို့သည် တံတိုင်းကိုခုန်ကျော်ရန်ကြိုးစားနေသော ခွေးများကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ ဤအချက်ကို အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်ရှင်းလင်းစွာသိနေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပြုံးလိုက်သည်၊ ဝမ်းနည်းစရာကတော့ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ မရှိနေဘူး။

အစောင့်ချုပ်သည် ထိုအပြုံးကိုမြင်သောအခါ ကြက်သီးမွှေးညှင်းမထဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးက ဒေါသကြောင့် ရူးသွားပြီလား။ သူ့ဂိုဒေါင်တစ်ဝက် ဆုံးရှုံးသွားတယ်၊ ဒီမီးလောင်မှုမှာ ရှဲ့မိသားစု ဘယ်လောက်ငွေဆုံးရှုံးသွားလဲ။ ဒါက ရွှေတောင်တစ်ဝက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုံးရှုံးသွားသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရှင်အမတ်ချုပ်ကြီးက ပြုံးနိုင်သေးတယ်?

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် တစ်ဖန်ပြန်ရောက်လာပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ ကိုယ်ကိုကိုင်းရင်း အရေးတကြီးပြောလိုက်သည်၊ "အမတ်ချုပ်ကြီး၊ နန်းတော်က မိန်းမစိုးတစ်ယောက် ရောက်လာပါတယ်။ မယ်တော်ကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးကို နန်းတွင်းထဲတွင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။"

"မင်းက ဘာလို့ အဲလောက်တုန်လှုပ်နေတာလဲ။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အစေခံချုပ်ကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်သည်။ ဘာလို့ ဒီအစေခံက ဒီလိုအဖြစ်အပျက်တွေကို ပို၍ပို၍ သည်းမခံနိုင်ဖြစ်လာရတာလဲ။ အနက်ရောင်ဝတ်လူခြောက်ဦးထဲမှ တစ်ဦးသာ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ နဉ်ယွီနှင့် လိုကျစ်ကွေ့တို့သည် သူတို့ပျောက်ဆုံးနေသောလူများအကြောင်းကို ယခုအချိန်တွင် သတင်းရရှိပြီးဖြစ်ရမည်။ ယနေ့တွင် အရှင်မင်းကြီးသည် မယ်တော်ကြီးကိုပင် သွားရှာပြီး ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နားလည်သည့်အတိုင်း သူ့အကြီးဆုံးသမီးသည် သူ့ကို ထိုကိစ္စအတွက် နန်းတော်သို့ခေါ်ယူနေခြင်းဖြစ်ရမည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် သူ့မျက်နှာကိုသူရိုက်ကာ "ကျွန်တော်မျိုး သေထိုက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် မတ်တပ်ထရပ်ကာ စင်ပေါ်ကလူငါးဦးကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အစောင့်ချုပ်ကို "သူတို့ကို သူတို့ထွက်ဆိုချက်တွေ ရေးခိုင်းလိုက်၊ ဒါပေမဲ့ အသက်တော့မသေစေနဲ့" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊" အစောင့်ချုပ်က ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် နာခံလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရှဲ့လိုင်ပေါင်နှင့်အတူ မြေအောက်ခန်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုလူမိုက်၊ လူယုတ်မာနဉ်ယွီနှင့် တစ်ဖန်ပြန်ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ပြန်သတိရသောအခါ သူ့ခေါင်း ရုတ်တရက်ကိုက်ခဲလာခဲ့သည်။

........

လက်ရှိတွင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏အိပ်ခန်းကို လက်တွေ့အားဖြင့် ဇောက်ထိုးမွှေနှောက်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမကုတင်ပေါ်က အရာအားလုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲချခဲ့ပြီး ကုတင်ပေါ်က ခြင်ထောင်ကိုပင် ဆွဲချခဲ့သည်။ သူမ၏အလှပြင်စားပွဲပေါ်က နှုတ်ခမ်းနီနှင့် မျက်နှာချေပေါင်ဒါ၊ သူမ၏လက်ဝတ်ရတနာသေတ္တာနှင့်အတူ အားလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံထားရပြီး အခန်းထဲတွင် အလှကုန်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဗီရိုတံခါးများ ပွင့်နေပြီး ၎င်း၏သပ်ရပ်စွာခေါက်ထားသောအဝတ်အစားများသည် ရှုပ်ပွနေသောအပုံအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးရလဒ်ကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က လေးစားဖွယ်ကောင်းသောမယ်တော်ကြီး၏အဆောင်တော်ကို လုယက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျသွားပြီး စကားလုံးများ သူမခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်: တော်-ဝင်-ကျောက်-စိမ်း-တံ-ဆိပ်-တော်-ပျောက်-သွား-ပြီ!

အထိန်းတော်နှင့် နန်းတွင်းအပျိုတော်အနည်းငယ်သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အပြင်ဘက်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ မယ်တော်ကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးပြီးနောက် သူတို့သည် လှည့်ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြပေ။ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် အစေခံချုပ်နှင့် မိန်းမစိုးအနည်းငယ်သည်လည်း အကူအညီမဲ့စွာ ရပ်နေကြပြီး သူတို့အမူအရာများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒီနေ့ မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မိန်းမစိုးငယ်တစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ခဲ့တယ်၊" အစေခံချုပ်တစ်ဦးက သူ့အပေါင်းအပါများကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးအတွက် တစ်ဖန်ပြန်လည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတာလား။"

အခြားအစေခံချုပ်များနှင့် မိန်းမစိုးများသည် စကားပြောသူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူက တကယ်ပဲ စကားပြောတတ်တယ်။ မယ်တော်ကြီးက မိန်းမစိုးတစ်ယောက်သေဆုံးမှုအတွက် ဘာလို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရမှာလဲ။ အရှင်မင်းကြီးက သူမကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ထပ်မံစိတ်ဆိုးအောင်လုပ်ခဲ့တာ ပိုဖြစ်နိုင်တယ်။

(စာရေးသူ: အရှင်မင်းကြီး လုပ်ခဲ့တာက ကြွက်ငယ်တစ်ကောင်ကို ကုသဖို့ ခွဲစိတ်မှုတစ်ခုပဲ။ အဲဒါက ဘယ်တုန်းက မိန်းမစိုးငယ်တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်တာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒီကောလာဟလတွေက ပိုပြီးယုံကြည်ရလို့မရဘူးလား။)

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော် ဘယ်မှာရှိနေသည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမအခန်းထဲတွင် ပတ်ချာလည်လျှောက်နေသည်။ လောင်တသည် ထိုနေ့လည်က ယိုသန်းနှင့်အတူ အမတ်ချုပ်ကြီး၏လျှို့ဝှက်ဆန်ဂိုဒေါင်ကို စစ်ဆေးရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ယခု မှောင်နေပြီ၊ ဘာလို့ သူတို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။ သူတို့က အဲဒီဆန်ဂိုဒေါင်ကို ရှာဖို့ ဘယ်ကိုသွားခဲ့ကြတာလဲ။

သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် သူမ၏ပတ်ချာလည်လျှောက်မှုကြောင့် မူးဝေလာပြီး "ငါ လောင်တနဲ့ ယိုသန်းကို သွားရှာရမလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မလုပ်နဲ့၊ ငါ မင်းကိုပါ ဒီကိစ္စမှာ ဆုံးရှုံးသွားမှာကို မလိုလားဘူး။"

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။" ယိုကွမ့်သည် မြေပဲတစ်အိတ်တစ်ဝက်ကို ကိုက်စားပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ "ယိုကွမ့်လည်း စိုးရိမ်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပဲခွံအလွတ်များအောက်တွင် နစ်မြုပ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ယိုကွမ့်ကို လှမ်းကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒါက တကယ်ပဲ စိုးရိမ်နေတဲ့သူတစ်ယောက်လား။

"ဒါဆို ငါ့သခင်ကို သူတို့ကိုရှာခိုင်းလိုက်ရင်ကော။" သိမ်းငှက်ငယ်လေးက အကြံပြုလိုက်သည်။

"မင်းသခင်ကို ဒီထဲကို ဆွဲမထည့်နဲ့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "သာ့ဖုန်း အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့လူတွေဖမ်းဆီးတာကို ခံရရင်ကော။ မေ့လိုက်တော့။" သူမ၏ညာဘက်လက်သည် လက်သီးဆုပ်ကာ သူမ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးထဲသို့ ထုလိုက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်သည်။ "ငါ ကိုယ်တိုင် သူတို့ကိုသွားရှာမယ်!"

"မြောင်။" လောင်တ၏မြောင်သံသည် ထိုစဉ် ပြတင်းပေါက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒန်! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ဒီအဆီတုံးလေးအမွေးလုံးက နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာခဲ့ပြီ။

လောင်တသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်လာပြီး သူ့အမွေးများမှာ လုံးဝရှုပ်ပွနေသည်။ သူသည် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ "ရှောင်ယောင်း၊" လောင်တ မြောင်လိုက်သည်၊ "အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ် မီးလောင်နေတယ်။"

"ဘာ...?"နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန်မေးလိုက်သည်၊ "အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မီးလောင်သေသွားပြီလား။"

လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ခုံကို သူ့လက်သည်းဖြင့် ကုတ်လိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်လိုသတင်းကောင်းမျိုးကို မျှော်လင့်နေတာလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့လူတွေက အမတ်ချုပ်ကြီးဖမ်းဆီးတာကို ခံလိုက်ရတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူတို့ကိုရိုက်နှက်ခိုင်းထားလို့ အခုဒဏ်ရာတွေနဲ့ချည်းပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မှင်တက်သွားသည်။ နောက်ထပ်မတော်တဆမှုတစ်ခု!

လောင်တသည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ "ရှောင်ယောင်း၊ ငါတို့ အခုဘာလုပ်ကြမလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချက်ချင်းပင် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို ရှာရန် ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် နဂါးအစောင့်များကို သူ့အတွက် ရေနွေးအချို့ရယူခိုင်းပြီး သူ့အခန်းထဲတွင် အဝတ်အစားများချွတ်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်သုတ်ပုဝါဖြင့် သုတ်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးကိုဆောင့်ကန်ဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

အဝတ်မပါသော လိုကျစ်ကွေ့ တောင့်တင်းသွားသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ မကောင်းတော့ဘူး!"နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်လိုက်သည်။ တပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ သူမပခုံးပေါ်ရှိ လောင်တသည် သူ့လက်သည်းများကိုမြှောက်ကာ သူမမျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"မင်း စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ခွင့်မရှိဘူး!" ကြောင်ကအော်လိုက်သည်။

အာ သွားပြီ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမပခုံးပေါ်က အဆီတုံးအမွေးလုံးကို အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ပစ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုနားထောင်ရန် အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသည်။ သူက ပရိသတ်တစ်ယောက်ကနေ အရူးအမူးစွဲလမ်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလား။

တစ်ဖက်တွင်တော့ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အရှင်မင်းကြီး ကြောင်တစ်ကောင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည့်မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့လက်သုတ်ပုဝါကို ရေဇလုံအစွန်းတွင်တင်ကာ သူ့အဝတ်အစားများကို ရှာဖွေတော့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ရှေ့တွင် တည့်တည့်ရပ်သည်အထိပြေးသွားပြီး "ဒီလိုအချိန်မှာ ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ် အဝတ်အစားဝတ်ဖို့ စိတ်ရှိနေသေးတာလဲ။"

"....." လိုကျစ်ကွေ့ စကားမဲ့သွားသည်။ သူက အဝတ်အစားမဝတ်ဘဲ ကိုယ်တုံးလုံးနေရမှာလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမလက်များကို ရူးသွပ်စွာလှုပ်ယမ်းရင်း ရှင်းပြသည်၊ "မကောင်းတော့ဘူး၊ ခင်ဗျားလူတွေ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ကျွန်တော်တို့ သာ့ဖုန်းနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကိုခေါ်ပြီး စံအိမ်ကိုအတင်းဝင်ပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်သင့်သလား။"

"အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်သူပြောခဲ့တာလဲ။"

"အဆီတုံးလေး၊ အိုး အဲလိုမဟုတ်ဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "လူတွေကိုကယ်တင်တာက ပိုအရေးကြီးတယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ သတင်းကို ဘယ်သူပြောခဲ့လဲဆိုတာကို စိတ်မပူပါနဲ့။"

လောင်တသည် အခန်းအပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်စပြုလာသည်။ "ဒီကြောင်ပဲ၊ ဒီကြောင်က သူ့ကိုပြောခဲ့တာ။ ငတုံး၊ မင်းက စစ်သေနာပတိချုပ်ရှေ့မှာ ငါ့ထူးချွန်မှုကို ဖုံးကွယ်နေတယ်။ မြောင်၊ မင်းက လူယုတ်မာပဲ!"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား!" နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ဘက်သို့ အော်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် အပြင်ဘက်ကကြောင် မြောင်သံရပ်သွားသည်ကိုကြားသောအခါ သူက "ဒီကြောင်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့စကားတွေကို တော်တော်ကောင်းကောင်းနားထောင်တာပဲ" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က လူတွေကိုကယ်တင်တဲ့အကြောင်း ပြောနေတာ!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိုးရိမ်လွန်း၍ သူမနဖူးတွင် ချွေးများထွက်လာခဲ့သည်။ "အရေးကြီးတာက သူတို့ကိုကယ်တင်ဖို့၊ သူတို့ကိုကယ်တင်တာက ပိုအရေးကြီးတယ်!"

"ငါနားလည်ပါတယ်။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ညလယ်ခေါင်တွင် ဤမျှဆူညံအောင်လုပ်နေသောကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤဘက်သို့ အလျင်အမြန်လျှောက်လာသော ခြေသံများကို ကြားနိုင်ပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် သူမကို အလျင်အမြန်ချော့မြူသည်။ "မင်း အရင်ဆုံး စိတ်တည်ငြိမ်အောင်ထားလိုက်ပါ။"

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်တည်ငြိမ်နိုင်မှာလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမခေါင်းကိုဖက်ကာ ထိုနေရာတွင် တစ်ဖန်ပြန်လည်ပတ်ချာလည်လိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက သူတို့ကို ရိုက်နှက်ခိုင်းခဲ့တယ်၊ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်တွေက သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီ!"

လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူသည် လောင်ဟော့နှင့် ကျန်သူများ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းခံရမည်ကို သေချာပေါက် သိပြီးသားပင်။ သို့သော် သူသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်တွင် စစ်တပ်သို့ဝင်ကတည်းက အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်များကို မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏နှလုံးသားသည် ရေခဲတမျှအေးစက်ပြီး သံမဏိကဲ့သို့မာကျောနေပြီဖြစ်သည်။ "သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ် မဟုတ်လား။"

သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီးနောက် ကုတင်ဘေးတွင်ထားခဲ့သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အချက်တစ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမတွင် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ရှိနေပြီးသားဆိုလျှင် စစ်သေနာပတိချုပ်၏လူများက အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်သို့ ဘာလို့ပြေးသွားနေသေးတာလဲ။

"ခင်ဗျား၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကျောပေးကာ အဝတ်အစားဝတ်နေသော လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားက မီးရှို့ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့မိသားစုကို သေအောင်လုပ်ချင်နေတာလား။"

အဲဒါသာဖြစ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် လိုကျစ်ကွေ့သည် အတိအကျ ထိုသို့လုပ်ပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော်မသိတဲ့ တစ်ခုခုရှိနေသလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကိုပြောပြပါ၊ မဟုတ်ရင် စိတ်ပူနေရလိမ့်မယ်။ အိပ်လို့တောင်ပျော်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"အရှင်မင်းကြီး။" ယင်းဖုန်း၏အသံသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အဝတ်အစားဝတ်ဆင်နှုန်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

"ငါဒီမှာရှိတယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဖြေလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင်ရပ်ကာ "အမတ်ချုပ်ကြီးက နန်းတော်ထဲဝင်သွားပြီး မယ်တော်ကြီးကို သွားတွေ့ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးသွားပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခုန်ထကာ လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အဲဒီအဘိုးကြီးက နန်းတော်ကို တိုင်ကြားဖို့လာတာပဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လုပ်ရပ်သည် လိုကျစ်ကွေ့၏အဝတ်အစားတစ်ဝက်ကို တစ်ဖန်ပြန်ဆွဲချလိုက်သည်။

"သာ့ဖုန်း၊ မင်း နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမှပြောစရာမလိုဘူး။ လူတွေရှာပြီး ငါနဲ့အတူလိုက်ခဲ့။" သူမ လိုကျစ်ကွေ့၏တုံ့ပြန်မှုကို မကြားသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စောင့်ဆိုင်းရန် စိတ်ရှည်မှုမရှိတော့ဘဲ သူ့ပတ်ပတ်လည်ကိုပတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထိုလူများကို ကယ်တင်ရမည်။ သူတိုေ အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်ကို အစကတည်းက ဘာလို့မီးရှို့ခဲ့သလဲဆိုတာကတော့ ကယ်ဆယ်ပြီးနောက်မှ မေးမြန်းနိုင်သောအရာဖြစ်သည်။

ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းအော်သံကိုကြားသောအခါ သူသည် သူ့ခေါင်းကို အခန်းထဲသို့ထိုးထည့်ကာ "အရှင်မင်းကြီး ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"....." ခေါင်းဆောင်ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ကို တခြားရဲဘော်တွေကို စုရုံးခိုင်းတယ်။ ငါတို့က အမတ်ချုပ်ကြီး အိမ်အပြင်ဘက်ရောက်နေတုန်း သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ကြံနေတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း အခန်းထဲမှပြေးထွက်တော့မည်ကို သိလိုက်သောအခါ သူသည် နောက်မှလိုက်ကာ သူမလက်ကိုဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူလွဲချော်သွားသောအခါ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်ရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

"....." ခေါင်းဆောင်ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ရာသောအကြောင်းကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက အရှင်မင်းကြီးကို ပွေ့ဖက်လိုက်တာက ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖက်ထားရင်း ယင်းဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အရှင်မင်းကြီးကို စကားနည်းနည်းပြောမလို့။"

ယင်းဖုန်းသည် သူ့ခေါင်းကိုပြန်ရုတ်ကာ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုအတွက် တံခါးကိုပင် ပိတ်ပေးခဲ့သည်။

"ခင်ဗျား သူတို့ကိုကယ်တင်တော့မှာမဟုတ်ဘူးလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်သန်မာသောကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းနောက်သို့ ယိုင်နဲ့သွားပြီးမှ ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့သည်။ "တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူမကို ကျေနပ်လောက်သောအဖြေတစ်ခု မပေးနိုင်လျှင် သူမ..သူမ... နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ သူ့ကို သေချာပေါက် ရိုက်နှက်ပစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

***