နောက်ထပ်ဘာပြောစရာရှိသေးသလဲ

ကောင်းကင်နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်၏ ကိစ္စများကို ယီထျန်းယွမ်တစ်ယောက် အမှန်တကယ်ပင် မေ့လျော့ထားခဲ့သည်။ ဤမျှ ဆိုးရွားလှသော ကိစ္စများကို မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရချိန်တွင် ထိုကိစ္စများသည် တကယ်ကို သေးသိမ်ရိုးရှင်းသည့် ကိစ္စငယ်လေးများသာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင်လည်း ထိုကိစ္စများသည် အစပိုင်းကတည်းက သေးသိမ်ရိုးရှင်းသည့်အရာများသာ ဖြစ်သဖြင့် မျက်စိရှေ့တွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် မေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယူရှီချီးယန် တစ်ယောက် ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အင်မတန်မှ အံ့သြမှင်တက်မိသွားသည်။ ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးသာလျှင် ဤသို့သော စကားမျိုးကို ပြောဆိုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်၏ အိမ်တော်သခင်နှင့် လူအုပ်စုတစ်စုသည် အပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ။ စုစုပေါင်း တစ်ပတ်ခန့်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ရှီသခင်ငယ်ဆိုသူမှာ နှစ်ပတ်ကြာ ဒူးထောက်နေခဲ့ပြီး ထရန်ပင် မဝံ့မရဲဖြစ်နေခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ရှီသခင်ငယ်အတွက် ဤအရာသည် မည်သည့်ပြဿနာမှ မရှိပေ။ အများဆုံးအနေဖြင့် မျက်နှာပျက်စရာ အရှက်ရမှုလောက်သာ ဖြစ်သည်။ သာမန်လူသားများအတွက်ဆိုလျှင် ဒူးနှစ်ဖက်လုံး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။ သို့သော် ရှီသခင်ငယ်သည် ထူးချွန်သော အခွင့်အလမ်းများရှိသူဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ပတ်လောက်ဒူးထောက်နေရသည်မှာ သူ့အတွက် မည်သည့်ပြဿနာမှ မဖြစ်ပေ။ ခြောက်လတောင် ဒူးထောက်နေရလျှင်ပင် ဘာမှ မဖြစ်ပေ။

ဤအရာသည် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် မည်သည့်ကွာခြားချက်မှ မရှိဘဲ မည်သည့်ထိခိုက်မှုမှလည်း မဖြစ်ပေါ်စေပေ။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူများသည် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှု အလွန်ထူးချွန်သည်ဖြစ်ရာ မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရသည်မှာ မည်သည့်ပြဿနာမှ မဖြစ်ပေါ်စေပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် ယီထျန်းယွမ်သည် ဤသို့သော သနားစဖွယ်နည်းဗျူဟာများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ မည်မျှကြာကြာ ဒူးထောက်နေစေကာမူ သို့မဟုတ် ဦးတိုက်နှိမ့်ချမှု မည်မျှပြုလုပ်စေကာမူ မည်သည့်အကျိုးမှ မရှိပေ။ လက်ဖြတ်ပစ်သည်ပင်ဖြစ်စေ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာဖြင့် လက်မောင်းပြန်လည်ပေါက်ရန် ဆေးလုံးများကို အလွယ်တကူ ရယူနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ထိုအရာများသည်လည်း မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်မှ မရှိပေ။

“ဟို… ရက်အနည်းငယ်ကလည်း သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းပြီးပြီ ဖြစ်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးက အထဲမှာ ဆက်နေနေတာမို့ ကျွန်မတို့ အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြတာပါ…” ယူရှီချီးယန်က လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းပြီးစီးခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အချက်အလက်များကို ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို အသုံးပြုကာ စုံစမ်းခဲ့သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမတို့သည် ယီထျန်းယွမ်အား အနှောင့်အယှက်ပေးရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယီထျန်းယွမ်တစ်ရက်မထွက်လာလျှင် သူမတို့သည် အထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဆင့်အတန်းကွာခြားမှုသည် ကြီးမားလှသည်။ မည်သူကမျှ အလျှင်အမြန် ဝင်ရောက်ရဲမည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ယီထျန်းယွမ်သည် အထဲတွင် တစ်နှစ်လုံးလုံး နေထိုင်နေခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ သူမတို့သည် အနည်းငယ်မျှပင် အနှောင့်အယှက်ပေးရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယီထျန်းယွမ်သည် အထဲတွင် တရားထိုင်ကျင့်စဉ်ပြုလုပ်နေသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အခြားတစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်ဆောင်နေသည်ဖြစ်စေ အနှောင့်အယှက်ပေးမိလျှင် အသက်ဆုံးရှုံးရမည့်အထိပင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ယခုအခါ ယီထျန်းယွမ်၏ အဆင့်အတန်းသည် သူမတို့နှင့် အလွန်ကွာခြားလှသည်ဖြစ်ရာ တစ်ဦးချင်းစီသည် လေးလေးစားစား ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်၏ အမျက်ဒေါသကို ခံစားရမည်ကို ရှောင်ရှားရန်ပင်ဖြစ်သည်။

ဘုရင်နှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းသည် ကျားနှင့်အတူ ရှိနေရသည်နှင့် တူညီသည်ဆိုသည့် စကားသည် ဤအခြေအနေကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။

“အင်း… ငါနဲ့အတူ တက်လာခဲ့ပါ… လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလို့ရတယ်…” ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။

အကယ်၍ ဤမျှသော သတင်းအချက်အလက်များကိုပင် စုဆောင်းနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပါက ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်သည် ဆက်လက်လည်ပတ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ချက်ချင်းပိတ်သိမ်းပြီး ထွက်ခွာသွားရန်သာ ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သတင်းရှာဖွေနိုင်သည့် အစွမ်းအစမရှိပါက အင်အားကြီးမားလာရန် မည်သို့ပြောဆိုနိုင်မည်နည်း။

“အဓိကသတင်းအချက်အလက်တွေအရ ရှင်းလင်းသွားပါပြီ… ကောင်းကင်နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်ရဲ့ ရှီသခင်ငယ်က သခင်ကြီးရဲ့ အမည်ကို အသုံးပြုပြီး အခြားသေးငယ်တဲ့ အင်အားစုတွေကို ဖိနှိပ်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ… ဒါတင်မကဘူး… တခြားသေးငယ်တဲ့ အင်အားစုတွေကလည်း သခင်ကြီးရဲ့ အမည်ကို အသုံးပြုပြီး တခြားအင်အားစုတွေကို ဖိနှိပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရပါတယ်…”

ယူရှီချီးယန်သည် ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အမူအရာတွင် မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျိုး ရှိမရှိ ကြည့်နေသည်။ သို့သော် အစမှအဆုံးထိ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

“အင်း… သိပြီ…”

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤအရာသည် သူ၏ မှန်းဆချက်ထက် မထူးဆန်းခဲ့ပေ။ တစ်ဦးက စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် အခြားသူများလည်း ဤသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သေးငယ်သော မြို့များရှိ အင်အားစုများသည်လည်း သူ၏ အမည်ကို အသုံးပြုကာ လူများကို လှည့်စားနိုင်သည်။

တောင်မြင့်ပြီး ဧကရာဇ်ဝေးသည့်နေရာတွင် မည်သူကမျှ ဤကိစ္စကို စုံစမ်းရန် လာရောက်မည်မဟုတ်ပေ။

မကြာမီတွင် သူတို့သည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာသည်နှင့် မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကျင့်စဉ်သမားတစ်စုတစ်ဝေးဖြစ်ပြီး ထိုအထဲတွင် ရှီသခင်ငယ်သည် ယခုထိတိုင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသည့်အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။

“ဧကရာဇ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်…”

ထိုအထဲမှ အသက်အရွယ်ရင့်သော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သူမှာ ရှီသခင်ငယ်နှင့် ရုပ်ရည်အနည်းငယ် တူညီသူဖြစ်ပြီး အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းလာကာ လေးစားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးစံအိမ်တော်၏ အိမ်တော်သခင် ရှီဝမ်ကယ်ဖြစ်သည်။

“ဧကရာဇ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်…”

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လေးစားစွာ ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မယဉ်ကျေးမှုမရှိရန် ဂရုတစိုက်ဖြင့် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အပြင်တွင် တစ်ပတ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများမရှိသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူတို့သည် အပြင်တွင်သာ စောင့်ဆိုင်းနေရပြီး ထွက်ခွာသွားရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ရှီအိမ်တော်သခင်သည် ဤအခြေအနေကို သိရှိပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဤနေရာသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ဤကိစ္စသည် သူ့ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီး နေ့စဉ်ရက်ဆက် အလုပ်များနေသည့် ဧကရာဇ်ကြီးက ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အပြင်တွင် အချိန်ကြာရှည် စောင့်ဆိုင်းနေရပြီး သားဖြစ်သူသည် မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရသည်မှာ အလွန်အမင်း အရှက်ရစေသည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူသည် ဧကရာဇ်ဖြစ်နေသည်ဖြစ်ရာ သူတို့သည် အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ဆိုင်းနေရရုံမှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။

“ဧကရာဇ်ကြီး… ဒါအားလုံးက ကျွန်တော်မတော်တဆ သင်ကြားမပေးခဲ့လို့ပါ… အခုပဲ ဒီကလေးကို အပြစ်ပေးလိုက်ပါမယ်… ဧကရာဇ်ကြီးက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းကို အပြစ်မတင်ဖို့ပဲ တောင်းဆိုပါတယ်…”

ထိုသို့ပြောလည်းပြောရင်း ရှီအိမ်တော်သခင်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားရှည်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်လိုက်သည်။

အလင်းတန်းတစ်ခုဖြတ်သွားသည်နှင့် ရှီသခင်ငယ်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး ချက်ချင်းပြတ်ထွက်သွားပြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြောသည်နှင့် ခုတ်လိုက်သည်ဖြစ်ရာ လုံးဝသနားကရုဏာမရှိပေ။ ဘေးတွင်ရှိသော ယူရှီချီးယန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး ကြာပန်းဖြူစံအိမ်တော်မှ အခြားသူများလည်း အင်မတန်မှ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ပြောသည်နှင့် ခုတ်လိုက်သည်ဖြစ်ရာ လုံးဝသနားကရုဏာမရှိပေ။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ထပ်မံပြီး ရှီအိမ်တော်သခင်သည် နောက်ထပ်ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ရှီသခင်ငယ်၏ လက်နှစ်ဖက်ကိုပါ ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး ယခုအခါ သူ၏ လက်ခြေလေးဖက်စလုံး ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသဖြင့် အကြွင်းမဲ့ မသန်စွမ်းသူတစ်ဦးနှင့် မခြားနားတော့ပေ။

သို့သော် ယီထျန်းယွမ်သည် ယခုထိတိုင် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေပြီး သူ၏ လုပ်ရပ်များအပေါ် မည်သည့်ခံစားချက်မှ မရှိပေ။

“ဖေဖေ… ဖေဖေ… အားလုံးက ဖေဖေ့ရဲ့…” ရှီသခင်ငယ်သည် အော်ဟစ်နေရင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုက်ချင်သည့်အခါ ရှီအိမ်တော်သခင်၏ မျက်လုံးများထဲမှ စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားကို လှည့်ကာ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ရှီသခင်ငယ်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည့်အခါ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

“ငါက မင်းကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ပြောခဲ့လို့လား…” ယီထျန်းယွမ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ အရင်သေချာမေးရဦးမယ်… မင်းက ဘာလို့ဒီလောက် အလျင်စလိုဖြစ်နေတာလဲ… ပြောရရင် ဘာလို့ ဒီလောက်ထိတ်လန့်နေတာလဲ…”

“ကျွန်တော်က ဒီကလေးကို အပြစ်ပေးချင်ရုံပါ…” ရှီအိမ်တော်သခင်သည် တစ်စုံတစ်ရာသော စွမ်းအားဖြင့် နောက်သို့ ရုတ်တရက် ပုတ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ခြေလှမ်းများစွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်၏ အဆင့်ရှစ်မှ ကိုးအထိ ရောက်ရှိနေပြီး အထွဋ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါးဖြစ်သည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်၏ စွမ်းအားဖိအားကြောင့် ရုတ်တရက် ပုတ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်ဖြစ်ရာ ဤသို့သော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားကို ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

“ပါးစပ်ပိတ်ထား…”

ယီထျန်းယွမ်၏ အကြည့်များသည် အေးစက်သွားပြီး ရှီအိမ်တော်သခင်သည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ကို အနည်းငယ်မြှောက်လိုက်ရာ ရှီသခင်ငယ်သည် လေထဲသို့ လွင့်ပျံတက်လာသည်။ သူသည် လက်ဟန်အနည်းငယ် ပြုလုပ်လိုက်ရာ ရှီသခင်ငယ်၏ ဒဏ်ရာများမှ သွေးထွက်နေမှုသည် ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားသည်။

“ငါ့ကို ကြည့်…”

ရှီသခင်ငယ်သည် အားအင်မရှိသလို သူ့ကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မုန်းတီးမှုနှင့် မလိုလားမှုများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ အကြည့်များသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှီသခင်ငယ်၏ အကြည့်များသည် ချက်ချင်းပင် ဝေဝါးသွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်ညှို့မျက်လုံးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။

“မင်းသိထားတဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ငါ့ကို ပြောပြစမ်း…” ယီထျန်းယွမ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ထျန်းယွမ်အင်ပါယာရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အသုံးပြုပြီး တခြားအင်အားစုတွေကို ဖိနှိပ်ချင်ခဲ့တာပါ… ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သဘောအတိုင်း အနိုင်ကျင့်ဖို့ပဲ… ဒါတင်မကဘူး… ဖေဖေကလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ… အထူးသဖြင့် ယူလင်စံအိမ်တော်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ… သူတို့ကို ထိတ်လန့်အောင် လုပ်လိုက်တော့ ချက်ချင်းပဲ ရတနာတွေ အပ်လှူဖို့ သဘောတူလိုက်ကြတယ်… ဒီလိုလုပ်ရင် အောင်မြင်တာကို ကျွန်တော်မြင်တော့ ဆက်လုပ်ချင်ခဲ့တာပါ…” ရှီသခင်ငယ်က အသေးစိတ် တစ်ခုမကျန် ပြောပြလိုက်သည်။

ဤစကားများထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာများသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အထူးသဖြင့် ရှီအိမ်တော်သခင်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားသည်။ သူသည် ယခင်က သားဖြစ်သူကို သတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်မှာ ဤသို့သော စကားမျိုးထွက်ပေါ်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှီသခင်ငယ်သည် သူ၏ သားဖြစ်သူဖြစ်သည်ဆိုသော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်မပူခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ သားတစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ သေဆုံးသွားလျှင်လည်း သေဆုံးသွားပြီးရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အင်အားစုကို ထိခိုက်မှုမရှိလျှင် မည်သည့်ပြဿနာမှ မရှိပေ။

သို့သော် သူအလွန်စိုးရိမ်ခဲ့သည့် အရာသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မင်းမှာ နောက်ထပ် ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ…”

ယီထျန်းယွမ်က ရှီအိမ်တော်သခင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အခန်း (၆၂၁) ပြီးပါပြီ။