အုပ်ထိန်းသူ
Vol. 42 Ch. 624
“ဒါက ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေပဲ… တကယ်ကို ခမ်းနားလှချည်လား…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေကို ဝေးဝေးမှ မြင်တွေ့ရသည့်အခါ အလွန်ခမ်းနားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမြစ်ရေအကြောင်း သိသူမှာ အနည်းငယ်သာရှိသည်။ အကြောင်းမှာကား ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေသည် အလွန်ဝေးကွာသော ကောင်းကင်အစွန်းတွင် တည်ရှိပြီး ထျန်ကျင်ကုန်းမြေမှ အကွာအဝေးမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် သူ၏အမြန်ဆုံးအမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံသန်းလာခဲ့သည်ပင် တစ်ပတ်ကျော်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
တစ်ပတ်ဆိုသည်မှာ သာမန်အားဖြင့် မရှည်လှသော်လည်း သူ၏အမြန်နှုန်းဖြင့်ဆိုပါက ဤအကွာအဝေးသည် အလွန်ဝေးကွာသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ အကယ်၍ သာမန်ကျင့်စဉ်သမားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပါက အနည်းဆုံး တစ်လခန့် ပျံသန်းရမည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ထျန်ကျင်ကုန်းမြေရှိသူများ မသိရှိခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။ သို့သော် ဤနယ်မြေအနီးတွင် နေထိုင်သူများကမူ ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေအကြောင်းကို သိရှိကြသည်။ သို့ရာတွင် ၎င်းကို တက်လှမ်းနိုင်သူမှာ အနည်းငယ်သာရှိသည်။ တက်လှမ်းလိုသူအချို့ရှိသော်လည်း ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် လုံလောက်သောအင်အားမရှိပေ။
ယခုအခါ ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေသည် ယာယီပိတ်ထားသည်။ အတင်းအဓမ္မ ရေကူးတက်ရန် မဖြစ်နိုင်သည်မဟုတ်သော်လည်း အလွန်ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများအတွက် ဤအချိန်သည် ပိတ်ထားသည့်အချိန်နှင့် တူညီပြီး မြူခိုးများ ပြိုကွယ်သွားသည့်အခါမှသာ တက်လှမ်းရန် သင့်လျော်သောအချိန်ဖြစ်သည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် ဤအကြိမ်တွင် ရေကူးတက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူရောက်ရှိလာသည့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေအနီးရှိ ရွာငယ်လေးတစ်ခုသို့ လာရောက်ရန်ဖြစ်သည်။
ဤရွာငယ်လေးသည် မြစ်ကမ်းနံဘေးတွင် တည်ရှိပြီး ငါးဖမ်းခြင်းဖြင့် အသက်မွေးသည်။ ဝေးဝေးမှကြည့်လျှင် ငါးဖမ်းလှေများစွာ ရေပေါ်တွင် မျှောနေသည်ကို တွေ့ရပြီး ကမ်းစပ်တွင် ငါးဖမ်းပိုက်များကို အခြောက်လှန်းထားသည်ကိုလည်း မြင်ရသည်။
ဤနေရာတွင် မြူခိုးများရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အတွင်းပိုင်းတွင်သာ ကန့်သတ်ရှိပြီး အပြင်ဘက်တွင် မြူခိုးများ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ရွာသားများသည် အချိန်မရွေး ငါးဖမ်းထွက်နိုင်သည်။ သို့သော် အတွင်းပိုင်းသို့ ငါးဖမ်းရန် သွားလိုပါက ယခုအခါ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မြူခိုးများ ပြိုကွယ်သွားသည့်အခါမှသာ အတွင်းပိုင်းသို့ ငါးဖမ်းရန် သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို စူးရှစွာကြည့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ အောက်သို့ ပျံဆင်းလာသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပိုက်ထားရင်း ရွာထဲသို့ အေးဆေးစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်။ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ကမ်းစပ်တွင်ရှိသော ရွာသားများက သူ့ကို သတိပြုမိကြသည်။ တစ်ဦးက သူ့ထံသို့ အပြေးရောက်လာပြီး ရိုကျိုးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရွာလေးကို ဘာကိစ္စရောက်လာတာလဲ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ရွာတစ်ခုလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤရွာငယ်လေးတွင် နေထိုင်သူမှာ အနည်းငယ်သာရှိပြီး စုစုပေါင်း လူဦးရေ နှစ်ဆယ်ကျော်သာ ရှိသည်။ အိမ်ထောင်စုအနေဖြင့်ဆိုပါက အိမ်ခြေ ခုနစ်ခုခန့်သာ ရှိပြီး အလွန်နည်းပါးသည်။
“ငါ ဒီကနေ ဖြတ်သွားရင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ဖို့ လာတာ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလျက် ဖြေကြားလိုက်သည်။
“အိုး… ဒါဆိုလည်း လှည့်ပတ်ကြည့်လို့ရပါတယ်…”
ရွာသားသည် ထပ်မံမေးမြန်းခြင်းမပြုဘဲ သူ့ကို လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ဤရွာလေးတွင် အိမ်ရာများမှာ ရိုးရှင်းစွာတည်ဆောက်ထားပြီး တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများလည်း မရှိသဖြင့် သူခိုးဝင်ရောက်မည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ ထို့ကြောင့် ရွာသားများသည် သူစိမ်းတစ်ဦးရောက်လာသည့်အခါ ရိုးရှင်းစွာ မေးမြန်းရုံသာဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် သတိထားရုံသာ လုပ်ဆောင်ကြသည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် ရွာထဲသို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းပြီး ကမ်းစပ်အနီးတွင် ငါးဖမ်းပိုက်ကို ပြင်ဆင်နေသော သူအိုကြီးတစ်ဦးထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။ သူရောက်မလာခင်မှာပင် ထိုသူအိုကြီးသည် လက်ထဲမှအလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည်နူးဖွယ် ပြုံးပြလျက် မေးလိုက်သည်။
“ဒီမိတ်ဆွေလေး… ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ…”
“ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေရဲ့ အုပ်ထိန်းသူ… ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာခဲ့ပြီးတာတောင် ဒီနေရာမှာ ဆက်လက်ရှိနေသေးတယ်ပေါ့။ တကယ်ပဲ ဖန်ဆင်းကောင်းကင်ဘုရင်ရဲ့ တာဝန်ပေးအပ်မှုကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ဘူးပဲ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ထိုသူအိုကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သို့သော် ထိုအံ့အားသင့်မှုသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြုံးလျက် ဆက်လက်ဖြေကြားသည်။
“ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေရဲ့ အုပ်ထိန်းသူဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ… ကျွန်တော်က ဘာမှ နားမလည်ပါဘူး…”
“အိမ်ထဲဝင်ပြီး အနံ့မွှေးတဲ့ စပျစ်ရည်တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ပြောလျက် ဘေးရှိ အိမ်တစ်လုံးဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ထိုသူအိုကြီးသည် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လိုက်ပါသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် လူငယ်တစ်ဦးက သူတို့ကို ကြိုဆိုလာပြီး စူးစမ်းသောအကြည့်ဖြင့် ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အိုး… အဘိုး၊ ဧည့်သည်ရောက်လာတာလား…”
ယီထျန်းယွမ်သည် ထိုလူငယ်ကို ပြုံးလျက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ အသက် ၁၇ နှစ်၊ ၁၈ နှစ်ခန့်သာ ရှိပြီး သူ့ထက်ပင် ငယ်ရွယ်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မရိုးရှင်းပေ။ ဤအသက်အရွယ်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်အဆင့်ရှစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ပြင်ပကမ္ဘာတွင်ဆိုပါက ထူးချွန်သူတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။
ဤရွာငယ်လေးထဲတွင် ဤမျှထူးချွန်သူတစ်ဦး ရှိနေမည်ဟု သူမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
“ရှောင်ယောင်… အဘိုးအတွက် ငါးဖမ်းပိုက်ကို သွားပြင်ပေးပါဦး…”
ထိုသူအိုကြီးသည် သူ၏မြေးဖြစ်သူအား အပြင်သို့ ပထုတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ အဘိုး…”
ထိုလူငယ်သည် ယီထျန်းယွမ်ကို စူးစမ်းသောအကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှထပ်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားပြီး ငါးဖမ်းပိုက်ကို သွားပြင်ဆင်သည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် ဘေးရှိ သစ်သားထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ်သို့ အေးဆေးစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး လက်တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ရာ မွှေးကြိုင်သော စပျစ်ရည်အိုးတစ်လုံးနှင့် ဖန်ခွက်နှစ်လုံး သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
“စပျစ်ရည်ကောင်းပဲ…”
ထိုသူအိုကြီးသည် သောက်သုံးခြင်းမပြုမီ စပျစ်ရည်အိုးမှ လှိုင်ထွက်လာသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် စိတ်ကြည်လင်သွားသည်။ သူသည် ထိုင်လိုက်ပြီး စပျစ်ရည်အိုးကို ယူကာ သူ့အတွက်နှင့် ယီထျန်းယွမ်အတွက် ဖန်ခွက်နှစ်လုံးကို ငှဲ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီစပျစ်ရည်က တကယ်ကောင်းတယ်… ဒီလောက်အရသာရှိတဲ့ စပျစ်ရည်ကို မသောက်ရတာ တော်တော်ကြာပြီ…”
“မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ အနေအထားအရ ကမ္ဘာပေါ်က အလှဆုံးအစားအစာတွေကို လိုချင်ရင် လက်တစ်ချက်ဝှေ့ရုံနဲ့ ရမှာပဲ… ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကို တစ်လှမ်းမှ မထွက်ခွာဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြပ်ထိန်းသိမ်းနေတယ်။ ဒီလို မိသားစုတစ်ခုလုံးက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေကို စောင့်ကြပ်ထိန်းသိမ်းလာခဲ့တာ တကယ်ကို လေးစားစရာပဲ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ထိုသူအိုကြီးသည် ဘာမှမပြောဘဲ စပျစ်ရည်ကို ဆက်လက်သောက်သုံးနေသည်။ တစ်ခွက်သောက်ပြီးနောက်မှ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ဘာတွေပြောနေတယ်ဆိုတာ နားမလည်ပါဘူး… အုပ်ထိန်းသူဆိုတာ ဘာမှန်းမသိဘူး… ကျွန်တော်တို့က ဒီမှာ ငါးဖမ်းပြီး အသက်မွေးတဲ့ သာမန်မိသားစုလေးပါ…”
“ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်အဆင့်… နီးကပ်လာတဲ့ သူတော်စဉ်နယ်ပယ်အဆင့်နဲ့ ဒါက သာမန်မိသားစုလား… ဒီအဆင့်နဲ့ဆိုရင် အင်ပါယာတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်တဲ့ ခွန်အားရှိပြီးသားပဲ…”
ယီထျန်းယွမ်သည် တစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။
ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားပြီး ဤသူအိုကြီးသည် ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် သူတော်စဉ်နယ်ပယ်သို့ တစ်လှမ်းသာ လိုအပ်တော့သည့် အဆင့်ဖြစ်သည်။ ဆက်လက်ကျင့်ကြံပါက သူတော်စဉ်နယ်ပယ်သို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
ကျောက်စိမ်းရှေးဟောင်းကျောက်စာတိုင်မှ ရရှိသော မှတ်ဉာဏ်များအရ ယုံမင်လမ်းကြောင်းဖြစ်စေ၊ ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့တွင် သက်ဆိုင်ရာ အုပ်ထိန်းသူများ ရှိသည်။ ၎င်းတို့၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ လမ်းကြောင်း၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်သည်။ နှစ်ဘုံနှစ်ဌာန လမ်းကြောင်းများသည် တည်ငြိမ်မှု မရှိတော့သည့်အခါ အုပ်ထိန်းသူများက ၎င်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သည်။
သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားပါက အုပ်ထိန်းသူများက ထိုသူများကို ခုခံတိုက်ခိုက်ရန် ထွက်လာကြမည်ဖြစ်သည်။
ဤနှစ်ဘုံလမ်းကြောင်းများကို ဘုရင်သုံးပါးကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သောကြောင့် ၎င်းတို့ကို မထိန်းသိမ်းပါက ပြိုကျပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာရှည် တည်တံ့နိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြိုကျမည်ဖြစ်သည်။
ဘုရင်များ၏ သက်တမ်းသည် အကန့်အသတ်မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်မှုကို မည်သူမျှ မသိရှိပေ။ သို့သော် ဤအုပ်ထိန်းသူများသည် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြပ်ထိန်းသိမ်းလာခဲ့ပြီး ဤစိတ်ဓာတ်သည် လေးစားဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းက သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပြီးရောက်လာတာပဲ… မင်းက ဘယ်သူလဲ… ဒီကို ဘာကိစ္စရောက်လာတာလဲ…”
ထိုသူအိုကြီး၏ အသက်ရှုသံသည် ရုတ်တရက် ရွာတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် မည်သို့ပင် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားစေကာမူ သူ၏လက်ဖဝါးအတွင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီဖြစ်ပြီး ယီထျန်းယွမ်သည် အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် ချက်ချင်း ဟန့်တားခံရမည်ဖြစ်သည်။
အုပ်ထိန်းသူ၏ အထောက်အထားသည် လျှို့ဝှက်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး အလွယ်တကူ ဖွင့်ဟခွင့်မရှိပေ။
“မလိုအပ်ဘူး… မင်းတို့ရဲ့ အခြေအနေကို ကျောက်စိမ်းရှေးဟောင်းကျောက်စာတိုင်က ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တာ… နားလည်ပြီလား…”
ယီထျန်းယွမ်သည် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျောက်စိမ်းရှေးဟောင်းကျောက်စာတိုင်က ပြောပြခဲ့တာလား…”
ထိုသူအိုကြီးသည် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်း… မင်း အဲဒီကျောက်စာတိုင်ကို တွေ့ခဲ့တာလား…”
ထိုသူအိုကြီးသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် အိမ်တစ်လုံးလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်သည် အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် ချက်ချင်း အသတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။
အခန်း (၆၂၄) ပြီးပါပြီ။