လေလုံးထွားနေသလား

ဆွေးနွေးမှုများ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ထျန်းရှောင်အိုသည် သူ၏မြေးဖြစ်သူကို ပြန်လည်ခေါ်ယူကာ ယီထျန်းယွမ်၏ အခြေအနေကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်... နောက်ပိုင်းမှာ မင်းရဲ့ သခင်လေးဖြစ်လာမယ့်သူပဲ...”

ထျန်းရှောင်အို၏စကားမဆုံးခင်မှာပင် ထျန်းရှောင်အိုသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“သင်က ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ပဲလား...”

ထျန်းရှောင်အိုသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အရမ်းငယ်ပုံပဲ... ကောလဟာလတွေထဲကအတိုင်းပဲ... ပုံပန်းသွင်ပြင်က ငယ်ရွယ်ပေမယ့် သန်မာတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ ပုံစံဖြစ်နိုင်တယ်... သင့်ရဲ့အောင်မြင်မှုတွေအကြောင်း ကျွန်တော်ကြားဖူးတယ်... အရမ်းကို အံ့ဩစရာပဲ... ရှီလုံအင်ပါယာကို သင်ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်... နိုင်ငံတစ်ခုနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့်ရှိသူ ငါးဦးကိုတောင် သင်ကိုယ်တိုင် သုတ်သင်ပစ်ခဲ့တယ်လေ...”

“စဉ်းစားမိတာနဲ့တင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ... ဘယ်လိုမှ မမီတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့်ရှိသူတွေကို သင့်ဓားအောက်မှာ သေဆုံးသွားရတယ်... ကျွန်တော် သင့်ကို အရမ်းအားကျတယ်... ဟိုးအရင်ကတည်းက သင့်ကို တစ်ခါလောက် တွေ့ချင်ခဲ့တာ... တကယ့်ပုံစံက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ သိချင်ခဲ့တာ... ဒီလောက် ငယ်ရွယ်နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို စံပြအဖြစ် အမှန်တကယ် အားကျနေပုံရသည်။

“ရှောင်ယာအို... ဆင်ခြင်စမ်း...”

ထျန်းရှောင်အိုသည် တင်းကြပ်စွာ အသံထုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ယာအိုသည် ထိုအခါမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောချင်နေသော စကားများစွာ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ၏အဘိုးက စကားဖြတ်ပိတ်ပင်လိုက်သဖြင့် ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

“သိပါပြီ အဘိုး... သခင်လေးကို ဖူးမြင်ရပါပြီ... အာ... သခင်လေးတဲ့လား... ဒါဆို သင်က ဖန်တီးသခင်ကြီးရဲ့ ဆက်ခံသူပေါ့... အံ့ဩစရာပဲ... ဒီလိုဆက်နွယ်မှုမျိုး ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... အမှန်တကယ်ကို ရေစက်ဆန်လွန်းတယ်...”

သူသည် ထပ်မံစိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ကာလရှည် လူတစ်ဦးနှင့်ပင် စကားမပြောရသလို ဖြစ်နေပုံရသည်။

“ရှောင်ယာအို...”

ထျန်းရှောင်အိုသည် ဒေါသထွက်ကာ အသံကို ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ရှောင်ယာအိုသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

“ရပါတယ်... ဒါက လူငယ်တွေရဲ့ သဘာဝပဲလေ... ငါနားလည်ပါတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့်...”

ထျန်းရှောင်အိုသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူဖြစ်သည်။ ဖန်တီးနတ်ဘုရား၏ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်သူသည် သခင်လေးနှင့် ညီမျှပြီး သူသည် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သော်လည်း လေးစားစွာ ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်သည်။ ယခု ယီထျန်းယွမ်သည် ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် လေးစားမှုဖြစ်ပေါ်လာသည်။ စွမ်းအားရှိသော သခင်လေးသည်သာ ပို၍လေးစားဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ဆွေးနွေးမှုများကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ကာ အဓိကကိစ္စများကို သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာသို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြောင်း သိရှိရသောအခါ ထျန်းရှောင်အိုသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ခုန်ပေါက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းတို့သည် ကာလရှည်များစွာ တစ်ကြိမ်သာ အပြင်ထွက်နိုင်ပြီး အထူးသဖြင့် အင်ပါယာများကဲ့သို့ မြို့ကြီးများသို့ ရှောင်ယာအိုသည် တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးပေ။ ထို့ကြောင့် “ရှောင်ယာအို” ဟူသော နာမည်သည် သူနှင့် လုံးဝမသင့်လျော်ဘဲ ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်ရခြင်းသည် သူ့အတွက် အမှန်တကယ် ခက်ခဲသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အုပ်ထိန်းသူ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မျိုးဆက်တစ်ဆက်လုံး ဤနေရာ၌ နေထိုင်ရပြီး အခြားနေရာများသို့ သွားရောက်ခွင့်မရှိပေ။

ယခု သခင်လေးက ဤသို့ပြောပြီးဖြစ်သဖြင့် အဓိပ္ပါယ်သည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ဖန်တီးနတ်ဘုရား၏ အမိန့်ပေးသည်နှင့် ညီမျှပြီး ယခင်စည်းမျဉ်းများကို ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

သူ၏မြေးဖြစ်သူသည် ဤမျှပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်းရှောင်အိုလည်း ဝမ်းမြောက်သော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ဆွေမျိုးများကို အပြင်လောကသို့ ထွက်သွားကာ ကြည့်ရှုလိုစိတ်မရှိဘဲ မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူသည် ၎င်းတို့ကို မကြာခဏ အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးခဲ့သော်လည်း အများစုမှာ ဤနေရာ၌ သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ကာကွယ်ရန် ရွေးချယ်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖန်တီးနတ်ဘုရား၏ သိုင်းပညာများကို လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ နေထိုင်ရခြင်းကို အလွန်စိတ်ကျေနပ်ကြသည်။ နတ်ဘုရားအတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခြင်းသည် အလွန်ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ အရာဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဖန်တီးနတ်ဘုရား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပါက မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ ဤမေးခွန်းသည် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်လာနိုင်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာ၌ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ပါက အလွန်ကြီးမားသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါက ပြဿနာကြီးတစ်ခုဖြစ်လာနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ၎င်းတို့ကို ဤနေရာ၌ ဆက်လက်နေထိုင်စေရန် ချုပ်နှောင်ထားသည့် အကြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ယခု ယီထျန်းယွမ်က စကားပြောပြီးဖြစ်သဖြင့် ထျန်းရှောင်အို၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ မဟုတ်ပါက ဖန်တီးနတ်ဘုရား တစ်နေ့တွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ဒေါသထွက်ပါက မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်နေရသည်။

“ငါ့မှာ လုပ်စရာကိစ္စတစ်ခုရှိသေးတယ်... ဒါက ငါ့ရဲ့အမိန့်ပြားပဲ... ဒီအမိန့်ပြားကို ယူပြီး ထျန်းယွမ်မြို့တော်ကို သွားရင် တစ်ယောက်ယောက်က မင်းတို့ကို လမ်းပြပေးလိမ့်မယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် စွမ်းအင်တစ်ခုကို စုစည်းကာ အမိန့်ပြားတစ်ခုဖန်တီးပြီး ၎င်းတို့ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ သခင်လေး...”

ထျန်းရှောင်အိုသည် အမိန့်ပြားကို လေးစားစွာ လက်ခံလိုက်သည်။

ကိစ္စများကို မှာကြားပြီးစီးပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်သည် ထွက်ခွာသွားပြီး ဤနေရာ၌ ဆက်လက်မနေထိုင်တော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် မိမိဘာသာ သွားရောက်နိုင်ပြီး သူကိုယ်တိုင် လူခေါ်သွားရန် မလိုအပ်ပေ။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် သူ၏သားပြန်လာမှ ထွက်ခွာမည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မရပ်မနား ယုံမင်နယ်မြေလမ်းကြောင်းသို့ ပျံသန်းသွားပြီး နောက်ထပ်အုပ်ထိန်းသူတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသည်။ အုပ်ထိန်းသူနှစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီး ၎င်းတို့အား နိုင်ငံတော်ကာကွယ်ရေးအတွက် ထိန်းသိမ်းသူများအဖြစ် ခန့်အပ်နိုင်ခဲ့ပါက သူတော်စဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူများ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာမှသာလျှင် စိုးရိမ်စရာရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြစ်ပါက လူ့ဘုံလောကသည် လုံးဝစိတ်ချရပြီး မည်သူမျှ ထျန်းယွမ်အင်ပါယာ၏ အာဏာကို စိန်ခေါ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

အလျင်အမြန် ပျံသန်းပြီးနောက် သူသည် ယုံမင်နယ်မြေလမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထပ်မံရောက်ရှိသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ယခင်အတိုင်း ဆိုးရွားနေဆဲဖြစ်သည်။

“ယုံမင်နယ်မြေကို သွားချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတုန်းပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ယုံမင်မြစ်ဘေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျင့်စဉ်သမားများစွာသည် သစ်ပင်များကို ခုတ်လှဲနေကြပြီး သူ ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ရှိခဲ့စဉ်ကအတိုင်း လှေများပြုလုပ်ရန် သစ်သားများကို ပြင်ဆင်နေကြသည်။

“ညီငယ်... မင်း ယုံမင်နယ်မြေကို သွားမလို့လား... ငါတို့ဘက်မှာ လူတစ်ယောက်လိုနေတာ... အတူလိုက်မလား...”

ထိုအခါ ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ပြုံးကာ လျှောက်လာပြီး သူ့ကို အဖွဲ့ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“ထပ်ပြီး လူငယ်တစ်ယောက်ရောက်လာပြန်ပြီ... တကယ်ကို သေဖို့လမ်းရှာနေတာပဲ... ဒီမှာ ယုံမင်မြစ်ကြီးပဲ... အပြင်က သာမန်မြစ်လေးတွေမဟုတ်ဘူး...”

“သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့... အဲဒီကောင်က လူတွေကို လိမ်ညာပြီး အဖွဲ့ထဲထည့်ဖို့ ကြံပြန်ပြီ... ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်က သူ့ရဲ့ယဇ်ပုဇွန်ဖြစ်သွားရမလဲ မသိဘူး...”

ဘေးနားရှိ ကျင့်စဉ်သမားများသည် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောကြသည်။ လာသူသည် ဤမျှငယ်ရွယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို အဖွဲ့ထဲ လုံးဝထည့်လိုခြင်း မရှိချေ။ အနည်းငယ်မြင့်မားသော စွမ်းအားရှိပြီး ရင့်ကျက်ပုံပေါက်သူများကိုသာ ၎င်းတို့သည် အဖွဲ့ထဲထည့်လိုကြသည်။

“ညီငယ်... ငါ မင်းကို အကြံပေးမယ်... ပြန်သွားလိုက်ပါ... ယုံမင်နယ်မြေလမ်းကြောင်းရဲ့ အန္တရာယ်တွေက မင်းထင်မြင်ထားတာထက် ပိုကြီးတယ်...”

ထိုအခါ အသက် ၃၀ ခန့်ရှိပြီး သာမန်ပုံပန်းသွင်ပြင်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လျှောက်လာကာ မျက်ခုံးတွန့်လျက် သတိပေးလိုက်သည်။

“ဒီမိန်းမကြီး... မင်းကိုယ်မင်း မလိုချင်လို့ ငါ့အလုပ်ကို မဖျက်စီးနဲ့...”

ဘေးနားရှိ ချောမောသော အမျိုးသားသည် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“လိုင်ဒါ... မင်း ကိုယ်ကျင့်တရားနည်းနည်းလောက် ထားပါလား... မင်းနဲ့အတူသွားရင် ဘာကောင်းတဲ့အရာ ရမှာလဲ... ဒီကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်ရင် စွမ်းအားက သိပ်မမြင့်ဘူးဆိုတာ သိသာတယ်... ဒီလိုစွမ်းအားနဲ့ ယုံမင်နယ်မြေကို သွားရင် သေဖို့လမ်းရှာနေတာပဲ မဟုတ်လား...”

တင်ချီသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူ့ဘာသူ သွားချင်လို့ သွားတာကို... မင်းက ဘာလို့ ဝင်စွက်ဖက်နေရတာလဲ...”

လိုင်ဒါသည် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မင်းကို အမြင်ကပ်လို့ပဲ... ရှင်းပြီလား...”

တင်ချီသည် အင်္ကျီလက်ကို လှန်တင်ကာ လိုင်ဒါနှင့် ရန်ဖြစ်တော့မည့်ပုံစံဖြစ်သွားသည်။

လိုင်ဒါသည် မျက်ခုံးတွန့်ကာ စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယီထျန်းယွမ်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ငါဘယ်သူနဲ့မှ မလိုက်ဘူး... ဒါပေမယ့် မင်းကိုကြည့်ရတာ တော်တော်သဘောကောင်းတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်လိုပဲ... ငါ မင်းတို့ကို တစ်ခါလောက် ပို့ပေးလို့ရတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် အနည်းငယ်ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ တင်ချီသည် ပုံပန်းသွင်ပြင်မှာ သာမန်ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထားကောင်းမွန်ပြီး လူများကို သတိပေးတတ်သည်။

“ပို့ပေးမယ်တဲ့လား... ဘယ်လိုပို့မှာလဲ...”

တင်ချီသည် မှင်တက်မိသွားပြီး အခြားသူများလည်း အံ့ဩသွားကြသည်။ ဤစကားသည် ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။

“ယုံမင်နယ်မြေလမ်းကြောင်းထိ ပို့ပေးမယ်ပေါ့... ငါက အဲဒီကို လမ်းကြုံသွားမလို့ပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဘေးနားရှိ လိုင်ဒါသည် သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ရယ်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေး ရူးသွားတာလား... သူကိုယ်သူ အပြင်က သာမန်မြစ်လေးတွေကို ဖြတ်ကူးနေတာလို့ ထင်နေတာလား... လူတွေကို အလွယ်တကူ ခေါ်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာ... တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ...”

အခြားသူများလည်း ရယ်မောကြပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်နေသော အကြည့်များသည် သူရူးတစ်ဦးကို ကြည့်နေသလို ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းတို့သာမက တင်ချီပင်လျှင် ဘာပြောရမည်မသိတော့ဘဲ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် အနည်းငယ် လေလုံးထွားနေသလားဟု တွေးမိသည်။

အခန်း ၆၂၆ ပြီးပါပြီ။