ကုန်းမြေပေါ်မှာ ရွက်လွှင့်လှေ

လူအုပ်ကြီး၏ ကဲ့ရဲ့ရယ်မောမှုများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျစ်လျူရှုထားသည်။ ဤသို့သော အတွေးမျိုးရှိခြင်းသည် သဘာဝကျသည်။ အသက် ၂၀ ခန့်ရှိ လူငယ်တစ်ဦးက ယုံမင်နယ်မြေသို့ လူများကို ပို့ဆောင်ပေးမည်ဟု ပြောလျှင် ဟာသပြောနေသည်မဟုတ်လား။

လူ ၁၀ ဦးအနက် ၉ ဦးသည် ယုံကြည်မည်မဟုတ်သလို သူ့ကို ယုံကြည်သူတစ်ဦးရှိခဲ့လျှင်တောင် ထိုသူ၏ဦးနှောက်သည် ပုံမမှန်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

“မောင်ငယ်... အစ်မစကားကို နားထောင်ပါ... မင်း ယုံမင်နယ်မြေကို သွားချင်တယ်ဆိုရင် စွမ်းအားကို နည်းနည်းလောက် ပိုတိုးအားကောင်းအောင် လုပ်ရမယ်... အခုလက်ရှိ ယုံမင်နယ်မြေလမ်းကြောင်းက အရင်ကထက် အနည်းငယ်တိုးတက်လာပေမယ့် အန္တရာယ်ကြီးမားနေတုန်းပဲ...”

တင်ချီသည် အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဂရုစိုက်ပေးနေသော အစ်မကြီးတစ်ဦးလို ဖြစ်နေသည်။

တင်ချီနောက်လိုက်နေသော အခြားကျင့်စဉ်သမားများကမူ ဤသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ရောက်ရှိလာမှုသည် ၎င်းတို့အတွက် အချိန်ဖြုန်းတီးရုံသာ ဖြစ်သည်။

အဓိကကတော့ ၎င်းတို့၏ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် ဤမျှစိတ်ထားကောင်းမွန်စွာ သတိပေးနေခြင်းသည် စွမ်းအင်များစွာ ဖြုန်းတီးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ၎င်းတို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားလိုက်မည်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြောရန်ပင် ပျင်းရိနေကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် လှေကိုယ်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ခြေထောက်ဖြင့် ထိုသစ်သားလှေကိုယ်ကို ရေထဲသို့ ကန်ချကာ အပေါ်သို့ခုန်တက်လိုက်သည်။

“တက်ခဲ့လို့ရပြီ... လှေအများကြီးဆောက်စရာမလိုဘူး... ဒီတစ်စီးတည်းနဲ့ လုံလောက်တယ်...”

သူ၏အပြုအမူသည် အခြားသူများကို အံ့ဩမှင်တက်မိသွားစေသည်။ ပြောပြီးပြီးချင်း ထွက်သွားမည်ဟူသော သူ၏ဘဝင်မြင့်နေသောပုံစံသည် မွေးကင်းစ နွားသငယ်တစ်ကောင် ကျားကိုမကြောက်သလို ဖြစ်နေသည်ပင်။

“တင်ချီ... ဒါက မင်းရဲ့ စိတ်ကောင်းစေတနာနဲ့ လုပ်လိုက်ရတဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အရူးကောင်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိုက်ရပြီမဟုတ်လား... မင်းရှေ့မှာ သူ့ကိုယ်သူ ကြွားလုံးထုတ်ချင်နေတာလား... မထင်မှတ်ဘဲ မင်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုအနည်းငယ်တော့ ရှိသေးတာပဲ...”

လိုင်ဒါသည် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

“ထွက်သွား...”

တင်ချီသည် သူ့ကို အော်ဆဲလိုက်ပြီး လှေပေါ်သို့ လျှောက်သွားကာ သတိပေးလိုက်သည်။

“ဒီနေရာက အပြင်က မြစ်တွေနဲ့ မတူဘူး... လူနည်းနည်းနဲ့သွားရင် အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်...”

“အတူလိုက်မယ့်သူ နည်းနည်းလောက်ထပ်လာလို့ရတယ်... ငါ အခုထွက်တော့မှာ... ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ မရှိဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ၎င်းတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“တင်ချီ... ဒီကောင်လေးကို လှေပေါ်က ကန်ချလိုက်ပါ... ယုံမင်မြစ်ထဲမှာ နည်းနည်းလောက် စိမ်ပြီး ဒီနေရာက ဘယ်လိုနေရာလဲဆိုတာ သိအောင်လုပ်လိုက်...”

လိုင်ဒါသည် ဘေးတွင် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“မောင်ငယ်... ဒါက မင်းကိုယ်မင်း တာဝန်မယူတာပဲ... ငါတို့အပေါ်လည်း တာဝန်မယူဘူး...”

တင်ချီသည် ဒေါသထွက်ကာ ယီထျန်းယွမ်၏လုပ်ရပ်ကို မကျေနပ်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

“ငါက ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ပဲ... ဒီဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုတည်းနဲ့ မင်းတို့အပေါ် တာဝန်ယူဖို့ လုံလောက်ပြီမဟုတ်လား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ၏ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ဒူးထောက်ဦးညွှတ်ခြင်းမျိုး မရရှိခဲ့ဘဲ၊ ချက်ချင်းဆိုသလို တစ်ယောက်ယောက်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟားဟား... မင်းက ဧကရာဇ်ဆိုရင် ငါက မဟာဧကရာဇ်ပဲ...”

လိုင်ဒါသည် ရယ်မောလျက် လူပင်ပြိုလဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဤမျှရယ်စရာကောင်းသော လူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ညီငယ်... ဒီလို စကားမျိုးကို ရောက်တတ်ရာရာ မပြောသင့်ဘူး... ထျန်းယွမ်အင်ပါယာက လူတွေက ဒါကိုသိသွားရင် မင်းသေသွားလိမ့်မယ်...”

တင်ချီသည် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် စိတ်ပျက်လျက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောပြလျှင်ပင် မည်သူမျှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်သည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

“မင်းက မဟာဧကရာဇ်ဆိုရင် ယုံမင်မြစ်ထဲမှာ တစ်ခါလောက် ရေကူးသွားလိုက်စမ်းပါ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် အေးစက်စွာ အကြည့်ပေးလိုက်ပြီး လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ လှမ်းရိုက်လိုက်သည်။ လိုင်ဒါသည် တုံ့ပြန်ရန်အချိန်မရှိခင် မမြင်ရသည့် စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ရေထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“အား...”

လိုင်ဒါသည် အော်ဟစ်လျက် အလျင်အမြန် ကမ်းဘက်သို့ ရေကူးလာသည်။ အဆိပ်များသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်နေပြီး ဤသည်မှာ ကစားစရာမဟုတ်ပေ။

“ဟဲ့ကောင်... ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်...”

“ငါ့ကို သတ်မယ်တဲ့လား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ထပ်မံ၍ လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး လိုင်ဒါကို ရေထဲသို့ ဖိထားလိုက်သည်။ သူသည် လှုပ်ရှားမရနိုင်ခဲ့ပေ။ ခဏကြာသောအခါမှသာ ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို ရေပေါ်သို့ ပြန်လည်တက်လာခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ဤအခါတွင် လိုင်ဒါသည် ရေအနည်းငယ် မျိုချမိပြီး မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုအပြည့်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“အင်း... ငါမှားသွားပါပြီ... တက်လည်းတက်ခွင့်ပြုပါ... တက်ခွင့်ပြုပါ...”

ထိုအခါတွင် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လိုင်ဒါ၏ စွမ်းအားသည် မြင့်မားမှုမရှိသော်လည်း အနည်းဆုံး စိတ်ဝိညဉ်အနှစ်သာရ ပြောင်းလဲမှုအဆင့်ရှိသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ရေထဲသို့ ဖိထားခံရပြီး လှုပ်ရှားမရနိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ ဤလူငယ်လေး၏ စွမ်းအားသည် လိုင်ဒါကို အလွန်အမင်း ကျော်လွန်နေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

“လိုက်မလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မလိုက်ရင် ငါတစ်ယောက်တည်း သွားနှင့်တော့မယ်...”

ဤနေရာ၌ ပျံသန်းခွင့်မရှိပေ။ သူ၏စွမ်းအားသည် ယခုအခါ အားကောင်းနေသော်လည်း နတ်ဘုရား၏ စည်းမျဉ်းများကို ဖျက်ဆီးရန် မလွယ်ကူပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လှေဖြင့်သာ သွားရမည်ဖြစ်သည်။ တင်ချီ၏ စိတ်ထားကောင်းမွန်မှုကို မြင်သောအခါ သူသည် ၎င်းတို့ကို လမ်းကြုံခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဒါ... ဒါ... လိုက်မယ်...”

တင်ချီသည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် သူ၏အဖွဲ့သားများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဘာလို့ ထိုင်ငိုင်နေတာလဲ... မြန်မြန်ဆင်းလာကြစမ်းပါ...”

“အာ... ဟုတ်ပါပြီ...”

၎င်းတို့သည် အလျင်အမြန် ဆင်းလာကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် သူ၏စွမ်းရည်တစ်ခုကို ပြသပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်ကို ရူးသွပ်သူဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဤလူငယ်သည် ရူးသွပ်သူ လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိကြသည်။

“တခြားလူ မရှိတော့ဘူးမလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မရှိတော့ဘူး...”

တင်ချီသည် သူ၏အသံသည် အနည်းငယ်အားနည်းသွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ယခင်ကထက် ပို၍အားနည်းသွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဤလူငယ်သည် တကယ်ပင် ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အနည်းငယ် ယုံကြည်လာသည်။

“ဒါဆို သွားမယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ဖြင့် ရေမျက်နှာပြင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ လှေတစ်စီးလုံးသည် “ရွှတ်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြားတစ်စင်းသဖွယ် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအရှိန်သည် စိတ်ကူးထဲမှာပင် မထင်မှတ်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ၎င်းတို့သည် လူအုပ်ကြီး၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရေဖြတ်သံသာလျှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုအရှိန်လဲ... အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... သူက တကယ်ပဲ ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်ဖြစ်နိုင်မလား...”

“တကယ်ဖြစ်နိုင်တယ်... ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်က အသက်ငယ်ရွယ်ပြီး အသက် ၂၀ ကျော်လောက်ပဲ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်...”

“ဒါဆို ငါတို့ သူနဲ့ ရင်းနှီးခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးကို လွဲချော်သွားတာလား... ဟာ... တင်ချီကပဲ အဲဒီအခွင့်ကို ရလိုက်တာပဲ...”

လူအုပ်ကြီးသည် နောင်တရစွာ ပြောဆိုနေကြသည်။ ကမ်းပေါ်သို့ ရေကူးတက်လာသော လိုင်ဒါသည် အဆိပ်သင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ အသက်ရှင်နိုင်မည်လား ဆိုသည်မှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ပေါ်တွင် မူတည်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်၏ ပြစ်ဒဏ်ပေးမှုဖြစ်ပြီး သူ့ကို ကယ်တင်လိုက်ပါက ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်နှင့် ဆန့်ကျင်ရာရောက်မည်ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ဘယ်လိုတွေးနေသည်ကို ယီထျန်းယွမ်သည် လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် တင်ချီတို့ကို လမ်းကြုံခေါ်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားသည်။ ယခုအကြိမ်၏ အရှိန်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ရှိခဲ့စဉ်ကထက် ဆယ်ဆချီမြန်ဆန်သည်။

၎င်းတို့သည် လှေကိုယ်တစ်ခုကို လှည့်ရန်မလိုအပ်ဘဲ ယီထျန်းယွမ်၏ စွမ်းအားအား အားကိုးရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက်ခရီးဆက်သွားသည်။ ရေထဲရှိ ယုံမင်ငါးမန်းများသည် သူ၏ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အော်ရာကြောင့် အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

တင်ချီတို့သည် လှေပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ မကြာမီ ၎င်းတို့သည် ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လှေမှဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယီထျန်းယွမ်က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ မလှုပ်နဲ့... လှေပေါ်မှာပဲ ဆက်နေကြရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ...”

ထို့နောက် သူသည် လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ လှေတစ်စီးလုံးသည် လေထဲသို့ မြှောက်တက်သွားပြီး ကုန်းမြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ အရှိန်သည် အနည်းငယ်နှေးကွေးသွားသော်လည်း ဖြတ်သန်းသွားသည့်အမြန်နှုန်းသည် အလွန်မြန်ဆန်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို အံ့ဩမှင်တက်မိသွားစေသည်။ လှေတစ်စီးသည် ကုန်းမြေပေါ်တွင် ရွက်လွှင့်နိုင်သည်တဲ့လား။

ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ပြဿနာမရှိပေ။ စွမ်းအားသာ လုံလောက်အားကောင်းပါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်ခြင်းဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမဆို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ယခုအခါ ဤသို့ပြုလုပ်နေပြီး လှေကို အလွယ်တကူ ထောက်ပံ့ကာ ၎င်းတို့ကို ဆက်လက်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လှေမှဆင်းရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။

အကယ်၍ ဘေးတွင် လူတစ်ဦးက မြင်နိုင်လျှင် လှေတစ်စီးသည် ကုန်းမြေပေါ်တွင် ရွက်လွှင့်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး ထိုအရာသည် အလွန်ထူးခြားသည်ဟု ထင်မည်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လှေပေါ်တွင် လူ ၅ ဦးကို တင်ဆောင်ထားသည်မှာ ပို၍ပင် ထူးခြားသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် အဆက်မပြတ် အရှိန်ဖြင့် ခရီးဆက်ကာ အန္တရာယ်များစွာရှိသော နေရာများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘေးတွင် အဆင့်ကိုးစွမ်းအင်ရှိသော သားရဲများကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။ ထိုအခါမှသာ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာသည် အန္တရာယ်ပြည့်နှက်နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ မဟုတ်လျှင် အပျော်ခရီးထွက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်မိလောက်သည်။

အခန်း ၆၂၇ ပြီးပါပြီ။