အခန်း (၃၀)

"ငါ့တပည့်ကို သွေးနတ်ဆိုး သွားသတ်ခိုင်းရမှာလား?"

စနစ်အချက်ပြသံ ကြားပြီးနောက် ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စာဖတ်နေသော လီကျစ်ရွှမ်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် နောက်ဖွားနယ်ပယ် ရှစ်ခုမြောက်အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။

သူမ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဖြင့် သွေးနတ်ဆိုးကို တိုက်ခိုက်ရန် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမအသက်ကို အလကား သွားစွန့်ခိုင်းတာနဲ့ ကွာခြားပါတော့မလဲ။

"ဒီကံဆိုးတဲ့စနစ်က အရင်အတိုင်းလိုပဲ... လုံးဝ ယုံကြည်လို့ မရဘူး... ပညာရှိတယ်... ဒါပေမယ့် သိပ်မများဘူး"

ချင်းယန် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျင့်သားရလာကြောင်း ညွှန်ပြရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ အနှစ်ငါးရာကျော် အရင် ရောက်နေရလောက်အောင် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီးနောက် သူသည် ဤစနစ်ပြောတာကို လုံးဝ မလိုက်နာနိုင်တော့ပေ။

မဟုတ်ရင် သူ့အတွက် ဘာအကျိုးမှ ရမှာ မဟုတ်။

"အခု သွေးနတ်ဆိုး ပေါ်လာ​ပြီဆို​တော့... ငါ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ဆုလာဘ်အသစ်များ ရမလား?"

ချင်းယန်သည် ယခင်ဆုငွေ အဆတစ်ရာ တိုးမြင့်လာမှုကို အမှတ်တမဲ့ သတိရလိုက်သည်။ စနစ်၏ အခွင့်ကောင်းကို ရယူလိုပါက ၎င်း၏ စည်းမျဉ်းများအတိုင်း လုံးဝ မကစားသင့်ပါ။

ပြီးတော့ ဒီသွေးဆာနေတဲ့ မျှော့ခေါင်းကို ကိုယ်တိုင်ယူရမယ်!

ချင်းယန်၏ အတွေးများ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလာပြီး လီရွှေရေကန်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သွေးနတ်ဆိုးထံမှ ထွက်လာသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်သည် ၎င်းကိုယ်တိုင် အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်သကဲ့သို့ အားကောင်းလာသည်။

ဒီခေါင်းကို ငါရအောင် ယူမယ်!

"ငါနောက်ကျရင် တခြားတစ်ယောက် ရသွားလိမ့်မယ်.. ငါ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှာ!"

စိတ်ထဲမှာ ဒီအတွေးနဲ့အတူ ချင်းယန် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ လက်ရန်းမှ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်သွားကာ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဟေး ဟေး လောင်ချင်း မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ဒါကိုမြင်တော့ ရှဟဲက သူ့ကို တားဖို့ ချက်ချင်း လက်လှမ်းပြသည်။

"အလုပ်ချိန်ပဲ... ရှိသေးတယ်!"

"ကျွန်တော် ပစ္စည်းသွားဝယ်မလို့ ငါ့နေရာတွေကို စောင့်ကြည့်ပေးထား! မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်!"

ချင်းယန်သည် ရှဟဲလက်ကို ခါလိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြေးထွက်သွားရာ အနောက်မှ ကြည့်နေသော ရှဟဲမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

ဈေးဝယ်ထွက်မလို့လား?

ဒီအချိန်မှ ဘာဝယ်စရာရှိသေးလို့လဲ။

ရှဟဲသည် ချင်းယန်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး စာဖတ်နေသော လီကျစ်ရွှမ်းထံ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခုက သူ့ကို ထိသွားတော့သည်။

"လောင်ချင်း လက်မလျှော့သေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... လီကျစ်ရွှမ်းဆီ သူ့ခံစားချက်တွေကို ဝန်ခံဖို့ ပန်းသွားဝယ်တာ ဖြစ်မယ် "

ရှဟဲ စိုးရိမ်တကြီး တွေးကာ ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့ကို စည်းရုံးချင်ခဲ့တဲ့ ယခင်ကြိုးပမ်းမှုများက အချည်းအနှီး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သတိရကာ စိတ်မပူပင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"လောင်ချင်း ကျေးဇူးပြုပြီး သတ်သေဖို့တော့ မကြိုးစားနဲ့ပေါ့ကွာ...."

စာကြည့်စားပွဲ၌ လီကျစ်ရွှမ်းကလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားရပုံရသည်။ သူမသည် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... သွေးနံ့ပြင်းတယ်"

"လီရွှေရေကန်ဘက်က လာတာ... ဟိုမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

………….

လီရွှေ ရေကန်၊ ကမ်းစပ်။

ခပ်နိမ့်နိမ့် ကြယ်သားရဲ၏ ဟောက်သံသည် ရေကန်ဘေးတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အဝါရောင်နှင့် အနက်ရောင်ကြိုးများကို ကမ်းစပ်တစ်လျှောက်တွင် စိုက်ထူထားသည်။ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော လက်နက်ကိုင် အစောင့်များသည် ကြယ်သားရဲများစွာကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် ပေါက်ကွဲဒဏ်ခံသော တံရင်းများကို အသုံးပြုကာ ကမ်းစပ်ကို စောင့်ကြပ်ထားခဲ့သည်။

ကြယ်သားရဲများ ဟောက်လိုက်ကြသည်နှင့် ၎င်းတို့၏ အော်သံများက ကမ်းရိုးတန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားသည်။ အနှီအသံက မိုင်ပေါင်းများစွာ အထိပင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

"အချိန်ကျပြီ... သွေးပြင်ထား! အားလုံး! နေရာကိုယ်စီ ယူထား!"

ဦးစီးချုပ်သည် လီရွှေရေကန်အထက်တွင် ပျံဝဲနေသော မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူသော ကြယ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အဖွဲ့အားလုံးကို အမိန့်ပေး​နေခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့!"

စစ်သည်များသည် အမိန့်ကို တုံ့ပြန်ပြီး ၎င်းတို့၏ တာဝန်ပေးထားသော ကြယ်သားရဲများကို ဖမ်းကာ ဦးစီးချုပ် အနားသို့ ပြေးသွားကြသည်။

"ကောင်းပြီ! ဒီနေ့ ငါတို့က ကျန်းဟိုင်မြို့ရဲ့ လူသားကာကွယ်ရေးလိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ငါတို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်ကို ခဏလောက်တောင် မနှောင့်ယှက်​စေရဘူး"

ဦးစီးချုပ်သည် ကြယ်သားရဲ၏လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်တင်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဆုတ်ဖြဲကာ "သွေးလွှတ်!" ဟု အော်လိုက်လေသည်။

ရုတ်ခြည်းဆိုသလို အဆင့်နိမ့်ကြယ်သားရဲ၏ အရေပြားက ကွဲထွက်သွားပြီး အနံ့အသက် ထွက်နေသော သွေးစီးကြောင်းကို ထွက်လာစဉ်တွင် တဟုန်ထိုး မြည်ဟည်းသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သွေးများသည် ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာကာ လှိုင်းလုံးများပင် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် ကြယ်သားရဲတွေရဲ့ အလောင်းတွေက ကောင်းကင်ကနေ ပြုတ်ကျလာပြီး ရေထဲ နစ်မြှုပ်သွားကြသည်။

သွေးလှိုင်းလုံးတွေ လှုပ်နေပြီ!

အလောင်းအားလုံး ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် သေမင်းနယ်မြေပမာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကမ်းပေါ်ရှိလူတိုင်း အသက်ရှုကြပ်ကာ ဖမ်းရန် ရေထဲရှိ "သားကောင်" ကို စောင့်မျှော်လျက် အိုင်ပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေကြသည်။ ဦးစီးချုပ်လည်း ရေကန်ကို စေ့စေ့ကြည့်​နေကာ ကျောပြင်မှာတော့ ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီ။

"ထွက်လာခဲ့စမ်းပါ! တိရစ္ဆာန်ကောင်!"

ကြီးမားသော ​ကြယ်စွမ်းအားသည် ရေကို ဖုံးအုပ်ကာ ကျယ်ပြန့်သော အာရုံခံစက်ကွင်းကို ဖန်တီးပစ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း မျက်နှာပြင်အောက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုသည် ရေနက်ထဲမှ အပေါ်ဘက်သို့ ခုန်တက်လာပြီ။ ၎င်းက ပေါင်သန်းပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိသော ရေစီးကြောင်းကို သယ်ဆောင်ကာ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ဘယ်လောက်​တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရွယ်အစားလဲ...

ဒီလို ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုးက အဆင့်နိမ့် သားရဲဆီမှာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပါ့မလား။

ထိုရောင်ဝါကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသဖြင့် လောင်လီ၏ မျက်နှာသည်လည်း တင်းမာနေကာ ဓားရှည်ပေါ်က ညှိုးနွမ်းနေသော လက်ကို အသင့်ပြင်ထားသည်။ ထိုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် တခဏမျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဝံ့ဘဲ သူ၏ အဆုံးစွန်သော လှုပ်ရှားမှုကို ထုတ်ဖော်ရန် ရွေးချယ်ထား၏။

ဤဓားဆွဲလှုပ်ရှားမှုသည် ပြီးခဲ့သော ချိုင့်ဝှမ်းရှိ လူသတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မှ သူဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော ဓားသိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို​တော်ဝင်သိုင်းပညာကို တစေ့တစောင်းမျှသာ ကြည့်ရလျှင်ပင် ၎င်းသည် အသက်တာ တစ်လျှောက်လုံး ကျွမ်းကျင်သော ဓားပညာ၏ အထွတ်အထိပ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲ... ခင်ဗျားရဲ့ကြင်နာမှုကို ကျုပ် လက်ခံပြီးပြီ... ဒီတာဝန်ကို ကျုပ် သေချာပေါက် ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်..."

အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လောင်လီသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးမှေးမှိန်ကာ ရေကန်၏ အရှေ့တောင်ဘက်ထောင့်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"လာပြီ! အားလုံးပါဝင်တိုက်ခိုက်ကြ!"

ဦးစီးချုပ်ရဲ့ အမူအရာ တင်းကျပ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ အော်လိုက်သည်။ သူပြောပြီးတာနဲ့ လီရွှေ ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်သည် ပွက်ပွက်ဆူသွားသကဲ့သို့ ရေကန်အများစုကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဗုန်း!

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြီးမားသော ရေထုကြီးသည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး အဖြူရောင်အငွေ့များ လွင့်စင်ကာ နေရောင်ခြည်သည် ၎င်းကိုဖြတ်၍ စူးရှတောက်ပသော သက်တံများကိုပင် ဖန်တီး​ပေးလာသည်။

ပင်လယ်ပေါ်မှာ ထူထပ်သော အသားတိုင်ကဲ့သို့ အနက်ရောင် ဝမ်းဗိုက်ကြီး ပေါက်ထွက်လာသည်။ သွေးညှော်နံ့နှင့် အနံ့အသက်များက လီရွှေ ရေကန်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းဆိုသလို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သွေးဆာနေတဲ့ မျှော့တစ်ကောင် ပေါ်လာ​ပြီ။

ဤမျှကြီးမားသော သတ္တဝါကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ တောင်​ကြီးတစ်​တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် လူတိုင်း ထင်ထားတာထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အားနည်းတဲ့ ကြယ်စစ်သည်တချို့ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကိုတောင် မထိန်းနိုင်​တော့ဘဲ အလိုလို တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"အားလုံး စိတ်အေးအေးထားကြ!"

ဦးစီးချုပ်ရဲ့ ခေါင်းလောင်းသံလို ကြွေးကြော်သံက လူတိုင်းရဲ့နားထဲ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ပျော့ပျောင်းပြီး ငြိမ်သက်​စေသော စွမ်းအားတစ်ခုကလည်း သူ့အသံအထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

သူ့အသံကြားတော့ လူတိုင်းရဲ့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားတဲ့ နှလုံးသားတွေဟာ ငြိမ်သက်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ထိတ်လန့်မှုတွေက အရင်လို မပြင်းထန်တော့ချေ။

"လူသားတွေ အများကြီးပဲ..."

သွေးဆာနေသော မျှော့သည် ၎င်း၏ ထွားကျိုင်းလာခဲ့သော ခြေလက်များကို လှည့်ပတ်ကာ ရေကန်အတွင်း လွင့်ပျံနေသော လေထုကို အာရုံခံမိသွားသည်။ လူ့ဘာသာစကား ပြောခြင်းကို မထင်မှတ်ဘဲ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"သေ!"

စကားလုံးတွေ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရှိရှိသမျှလူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ငြိမ်သက်သွားတဲ့ နှလုံးတွေက ထိတ်လန့်သွားပြန်သည်။

"လူသားဘာသာစကားကို ပြောနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ဒီနတ်ဆိုးသားရဲက ဉာဏ်ရည် နိုးကြားနေပြီ!"

လောင်လီလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပါ။ သူသည် ဓားသွားကို ကိုင်ကာ ဒူးကိုကွေး၊ ခါးကိုကွေးရင်း ဓားကိုဆွဲရန် အသင့်ပြင်ထား​ပြီ။ သူ၏ လူသတ်ချင်စိတ်ကို ဖြိုခွင်းကာ ခွန်အားကို စုဆောင်းခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ရေကန်အလယ်ရှိ မျှော့၏အဓိက ကိုယ်ထည်သည် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိလိုက်သကဲ့သို့ ၎င်း၏ပါးစပ်များကို လှုပ်ယမ်းကာ လောင်လီဆီသို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း...အန္တရာယ်များတယ်!"

အန္တရာယ် အာရုံခံစားမှုသည် ကျင့်​ကြံ​မှုအဆင့် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော လောင်လီဆီသို့ အလိုလို ပြောင်းသွားသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ လောင်လီလည်း သူ့ဒေါသကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ချေ။ သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေပြီး သူ့လက်ဖမိုးပေါ်က သွေးပြန်ကြောတွေဟာ ဒေါသတကြီး စီးကျနေပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်​တော့သည်။

"သေလိုက်စမ်း! သားရဲ!"