အကြီးအကဲ ဓားနတ်ဘုရားကတော့ တကယ် အံ့သြစရာပဲ!
Vol. 3 Ch. 41
"ဘာ!?"
ဒါကိုကြားလိုက်တာနဲ့ လူအိုလီရဲ့ မျက်နှာဟာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလိုလို စားပွဲကို ဆောင့်ရိုက်ချလိုက်မိသည်။
ဝုန်း!
အဖိုးတန်နံ့သာဖြူစားပွဲမှာ ချက်ချင်းပင် ကွဲအက်သွားသည်။ စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်များ ဖိတ်ကျကာ ကိတ်မုန့်များနှင့် မုန့်များ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
လီကျစ်ရွှမ်းနဲ့ လင်မော့ဖုန်းတို့လည်း ထိုနေရာ၌ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ တောင့်တင်းသွားကြသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဝံ့ဘဲ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်သာ ကြည့်နေကြ၏။
လူအိုလီ ဒေါသထွက်နေပြီ။
မနေ့ညကပဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လုံခြုံရေး တင်းကျပ်ထားပြီး ကျောက်စာကို မည်သူမှ မချဉ်းကပ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပါ၏။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ဖောက်ပြန်မှုများသည် ယနေ့ နံနက်စောစောတွင်ပင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ဒါ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်တာပဲ!
"ဘယ်သူလဲ ဒါဘယ်သူလုပ်တာလဲ!?"
လူအိုလီ၏ မျက်နှာသည် အင်မတန် မည်းမှောင်သွားပြီး တံခါးကို လှမ်းဖွင့်ပြီး ပြေးလာတဲ့ လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်ကို အော်လိုက်၏။
သူစကားပြောနေစဉ်တွင် လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်ကျနေသော တောင်ကြီးတစ်ခု ထွက်လာသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေတော့မည်။
"မသိပါဘူး... အကြီးအကဲလီ...."
"ဒီမနက် ဟိုကိုသွားကြည့်တော့ လူတစ်ယောက်က ထွင်းထားတာတွေ့တယ်... တစ်ခုခုကို ထွင်းထားတာ..."
အကြီးအကဲလီ သူ့ခေါင်းကို ရိုက်ပြီး ခုတ်ပစ်လိုက်မှာကို ကြောက်လို့ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။
"ဆရာ... စိတ်အေးအေးထားပါဦး"
သူ့အနောက်မှာရပ်နေတဲ့ လီကျစ်ရွှမ်းကလည်း ဒါကိုမြင်ပြီး ရှေ့ကိုလှမ်းလာကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
"အခင်းဖြစ်တဲ့ နေရာကို သွားကြည့်ရအောင်"
"ညီမပြောတာ မှန်တယ်... ဆရာ စိတ်မဆိုးပါနဲ့"
သူ့ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ လင်မော့ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းသာပေမယ့် ဝင်ပြောလာပါသေးသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဒါက သူ့ဆရာကြီးအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုပဲလေ။ ဒါတောင် သူ့အငယ်တန်းတွေက ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးမရခင် နောက်နေ့ကျတော့ ပျက်စီးသွားပြီ။ ဘယ်လောက် ဒေါသထွက်ချင်စရာ ကောင်းလိုက်သလဲ။
သို့သော် သူ၏ ကောင်းမွန်စွာ ကြီးပြင်းလာမှုကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုကို ထိန်းထားကာ လူအိုလီကို အကြံပေးခဲ့သည်-
"ကျောက်ပြားကို အရင်သွားကြည့်ရအောင်။ အဲဒါက မပြင်းထန်ရင် တိုက်ရိုက် ပြုပြင်လို့ရပါတယ်"
ဒီလိုကြားရတာတော့မှ အစောပိုင်းတွင် သူ့ကိုယ်သူ သူ၏ တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း လူအိုလီတစ်ယောင် သဘောပေါက်ခဲ့သည်။
ဟူး!
မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လေးလံသော အနံ့အသက်ကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။
ဒေါသပြေသွားပြီးနောက်မှ လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ အဖြစ်အပျက်က မင်းလုံခြုံရေးဌာနရဲ့ တာဝန်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချိုးဖောက်လိုက်တာပဲ... ဒီကိစ္စကို ငါ နောက်မှ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်.. အခု... ကျောက်ပြားရဲ့ ပျက်စီးမှုကို စစ်ဆေးဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့!"
"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲလီ...."
လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်လည်း တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။
အစောပိုင်းတွင် အကြီးအကဲလီသည် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော်လည်း ခဏကြာတော့ လက်ပြကာ သူကအရင် လျှောက်သွားပြီး အမူအရာမှာ ညှိုးငယ်နေသေးသည်။ လီကျစ်ရွှမ်းနဲ့ လင်မော့ဖုန်းကလည်း သူ့အနားတွင် အနီးကပ် လိုက်လာနေကြသည်။
သူတို့အဖွဲ့သည် လှေကားမှဆင်းကာ ကိုယ်ခံပညာ ရင်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ အဝေးမှပင် ရင်ပြင်ထဲ လူအများနှင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး အချင်းချင်း စကားစမြည်ပြောဆိုကာ အလွန်ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်နေရ၏။
"ဒီကိုလာ! ကျောင်းအုပ် ရောက်လာပြီ! အားလုံး ထွက်သွားကြ"
"ဒါက ဒေါသထွက်စရာပဲ! ဘယ်သူက ဒီလို အညစ်အကြေးတွေကို ကျောက်ပြားပေါ်မှာ ထွင်းထုဝံ့တာလဲ...ဒေါသထွက်စရာပဲ"
"အင်း! နောက်ဆုံးတော့ ငါ ဂိုဏ်းဆရာအဆင့် ကျင့်စဥ်တစ်ခု ရခဲ့ပြီလို့ ထင်ထားတာ အဲဒါကို ကြည့်ဖို့တောင် အချိန်မရသေးဘူး ဒီလိုမျိုး ပျက်စီးသွားပြီ..."
သက်ပြင်းချသံများက အဘိုးကြီးလီ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ယင်းက သူ၏ ယခင်ကတည်းက မကောင်းတဲ့ စိတ်ထားကို ပိုလို့တောင် ဒေါသဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ တာအိုစိတ်တွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်လာ၏။
"အားလုံး တိတ်တိတ်နေစမ်း!"
အကြီးအကဲလီ၏ ဒေါသတကြီးဟောက်သံက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ရင်ပြင် တစ်ခုလုံးအပေါ် လွှမ်းခြုံသွားတာကြောင့် လူတိုင်းကို ချက်ချင်းအေးခဲသွားစေခဲ့သည်။
အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများက အကြီးအကဲလီကို အာရုံစိုက်ခဲ့သော်လည်း အသံတစ်သံမျှ ထွက်မလာပေ။ လူအုပ်ကြီးက စတင် လမ်းခွဲကာ ကျယ်ပြောသော လမ်းကို ရှင်းပေးလိုက်သည်။
သူ့နောက်ကျောကို လက်ပစ်ထားသော အဘိုးကြီးလီ လူအုပ်ကြားမှ ကျောက်ပြားဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်။ သူက ရေးထွင်းထားတဲ့ စာတွေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စစ်ဆေးကြည့်ရင်း သူ့နှလုံးသားက ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွား၏။
သေချာတာပေါ့!
ကျောက်စာမှာ မနေ့ကနဲ့ ယှဉ်ရင် ကမ္ပည်းစာအသစ်တွေ အများကြီးရှိနေပြီ။ ကျင့်စဥ်ထဲ မလိုအပ်သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို လျှို့ဝှက်ထည့်သွင်းပြီး ဤစကားလုံးများကို ဘယ်သူများ ထည့်သွင်းခဲ့သလဲ မသိ။
ဤစကားလုံးများကို ရေးထွင်းသူသည် ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီအား ၎င်း၏ လျစ်လျူရှုမှုကို ထင်ရှားစွာပြသပြီး တရားမဲ့ပြုမူသွားခဲ့သည်။ သတင်းတွေသာ ထွက်လာရင် ကျန်းဟိုင်မြို့တစ်ခုလုံးက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းကို လှောင်ပြောင်ကြလိမ့်မည်။
"စုံစမ်းစမ်း ဒါကို ချက်ချင်းစုံစမ်း!"
လူအိုလီ၏နဖူးတွင် သွေးပြန်ကြောများ ပေါက်ထွက်ကာ သူ့ရင်ဘတ်ကလည်း ဒေါသတကြီးနှင့် ပွက်ပွက်ဆူနေသည်။ ရင်ဘတ်က တင်းကြပ်နေတာကြောင့် စကားလုံးတစ်လုံးစီက ခေတ္တရပ်ရလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားသည်။
သူပြောပြီးတာနဲ့ပဲ...
"ခဏ! ဆရာ"
လင်မော့ဖုန်း ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ကျောက်ပြားပေါ်ရှိ ကြယ်စွမ်းအားကို ပို၍ နီးကပ်စွာ ခံစားကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီကျောက်ပြားပေါ်က ကမ္ပည်းစာတွေက တစ်ခုခုလွဲချော်နေသလိုပဲ..."
"ဟမ်? မော့ဖုန်း မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"
"ခဏနေပါဦး ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို အနီးကပ်ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး"
သို့နှင့် လင်မော့ဖုန်း နီးကပ်လာပြီး ကျောက်ပြားကို ဖုံးအုပ်ရန် သူ၏ကြယ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူလုပ်လိုက်သည်နှင့် သူ့အမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း နောက်တွင် မယုံကြည်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များပါ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ငါ့ရဲ့ကြယ်စွမ်းအားက ပျောက်သွားပြီ!"
ဒီအချိန်မှာ ကျောက်ပြားပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ ကြယ်စွမ်းအင်အစား အလွန်ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းရဲ့ ရောင်ဝါမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီးသည်နှင့် ဓား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အာရုံခံလိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တောင် အလိုလို တုန်လှုပ်သွား၏။
ရှည်လျားသော ဓား၏ ရောင်ဝါက တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှင်းပြဖို့ လုံလောက်ပါပြီ။
စကားလုံးများကို ထွင်းထုထားသူတစ်ဦးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ပြီး ဓားသွားလမ်းစဥ်ကို နားလည်နိုင်စွမ်းသည် သူ့နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သော အဆင့်တွင် ရှိနေပါသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အကြီးအကဲလီလည်း ငြိမ်သက်သွား၏။ ရုတ်တရက်ဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူလည်း တခဏတာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
ယခု ဂရုတစိုက် အာရုံခံကြည့်လိုက်တော့ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်၌ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်း၊ ပြင်းထန်သော ဓားသွားရောင်ဝါကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
"ဟင်? ဒီကျင့်စဥ်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ..."
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်မော့ဖုန်းတစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောကာ ကျောက်ပြားပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာများကို ကြည့်လိုက်ရာ ကွဲလွဲမှုများကို ပို၍ပင် တွေ့ရှိလာခဲ့သည်။
ယခင်က သူထွင်းခဲ့သော ကျောက်စာ၏ မပြည့်စုံသော အပိုင်းသည် မပျက်မစီးဘဲ ရှိနေသေးကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ထိုလူသည် ကွက်လပ်များတွင် အပိုင်းအသစ်များကို ရိုးရှင်းစွာ ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့်...
သူဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်တာလဲ။
ဒီအတွေးကြောင့် လင်မော့ဖုန်း သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတော့၏။
ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ဒီဂိုဏ်းဆရာအဆင့် ကျင့်စဥ်ကို ပြီးမြောက်သွားပြီလား?
"မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!"
သိထားရမှာက ဤအရာက ဂိုဏ်းဆရာအဆင့် ကြယ်စွမ်းအင်ကျင့်စဥ် တစ်ခုပင်။ ဂိုဏ်းဆရာအဆင့် ကျင့်စဥ်ကို ပြီးမြောက်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပါသည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု သို့မဟုတ် ထိုထက်ပိုသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုပင် မလုံလောက်နိုင်ချေ။
ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိ အလေးစားဆုံး ပါမောက္ခများပင်လျှင် ပေါ့ပေါ့တန်တန် မကြိုးစားကြပေ။
ပြီးတော့ ဒီကျန်းဟိုင်မြို့ငယ်လေးမှာ ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်ထွက်လာနိုင်မှာလဲ။
ထို့နောက် သံသယရှိသူ လင်မော့ဖုန်းသည် ကျောက်ပြားပေါ်ရှိ နောက်ဆက်တွဲ ခြေလှမ်းများကို လိုက်နာကာ ချီကို ဖြန့်ကျက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
ရလဒ်ကတော့ ချီက အတားအဆီးတစ်ခုမရှိ၊ ချို့ယွင်းချက်မရှိဘဲ စီးဆင်းသွားသည်။ ချီသည် မယုံနိုင်စရာ အရည်ရွှဲရွှဲဖြင့် သဘာဝအတိုင်းကို စီးဆင်းသွားသည်။
အမှန်တရားက ငြင်းလို့မရပါ။
လင်မော့ဖုန်းမှာ ကျောက်ပြားကို ကြောင်တက်တက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ကမ္ဘာမြင်ကွင်းကို လေးလေးနက်နက် ထိတ်လန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အဲ့လူ... တကယ် တော်တော် တော်တယ်ဆရာ..."
လင်မော့ဖုန်း တဆတ်ဆတ်တုန်လာကာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဒီအချိန်မှာ သူ့တာအိုနှလုံးသားလည်း ကွဲကြေသွားပါပြီ။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော ကျင့်စဥ်တစ်ခုသည် နေ့ချင်းညချင်း လွယ်ကူစွာ ပြီးမြောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဤမျှသာလွန်ကောင်းမွန်သော အရည်အချင်းများကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူကများ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သေးတာလဲ။
"ဘာလဲ?!"
အနီးနားတွင် ရပ်နေသော လူအိုလီသည်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ထပ်တူထပ်မျှ ထိတ်လန့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူနှင့် လီကျစ်ရွှမ်း ချဉ်းကပ်၍ ဓားကို အာရုံခံလိုက်သောအခါတွင် ရင်းနှီးသော အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတာကြောင့်ပင်။
"ဒါက... အကြီးအကဲရဲ့ ဓားရောင်ဝါပဲ... အကြီးအကဲက ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်သွားတာ!"
လူအိုလီ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်ကာ အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။
သူ့အနားမှာ လီကျစ်ရွှမ်းကတော့ သဘောကျမှုအပြည့်၊ သူမမျက်လုံးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ တလက်လက် တောက်ပနေတော့သည်။
ဆရာကတော့ တကယ် အံ့သြစရာပဲ!